https://virgool.ir/feed/@m_94994352علاقمند به نویسندگی و بی ادعا دربارشfa2026-11-11 09:04:11https://files.virgool.ir/upload/users/4856132/avatar/4iQGWO.jpghttps://virgool.ir/@m_94994352https://virgool.ir/@m_94994352/آزار-تابستان-tl9hctbwt2zyقبل خوابم هست ، اول صبح ،نور پشت پنجره که بوی نزدیک شدن تابستان میدهد ، مانند قاتلی از جهنم منتظر قربانی اش است . معطل فصل بهار که در حال رفتن ،فرش قرمز ورودش را پهن کند ، که عذابی سه ماهه را دوباره آغاز کند ، این نور بوی گرمای عذاب آور و رطوبت میدهد، رطوبتی ک در تابستان شمال با روزی ده دفعه حمام کردن هم روی پوست احساس میشود .در حالی که روی پوست چیزی دیده نمی شود ، اما مانند استخری از لجن ،کثیفی را روی پوست به یاد میآورد ، انگار که سه ماه محکومیم به تحمل یک جهنم تخفیف داده شده .همیشه آرزو می کردم وقتی تابستان از راه می‌رسد، پاییز همان اول از راه برسد و نوبت تابستان را برباید ، این دزدی اگر اتفاق بی افتد می‌تواند مشروع ترین خلافی باشد که اتفاق افتاده ، این یعنی نجات انسان از طبیعت در برابر طبیعت .تابستان همراه با رطوبت و گرما می‌تواند غیر قابل تحمل باشد ،گویی که نزدیک شدن خورشید به سطح زمین را با پوست و اعصاب ظریف در آن که سراسر بدنت کشیده شده را چند ده برابر حس می کنی و نفس شراره های اتشینش را که مانند زمزمه ای روح خراش که دارد نزدیک می‌شود می‌شنوی ، و از خود میپرسی آیا این عذاب هیچوقت تمام خواهد شد ؟ رطوبت و فعال شدن مکانیزم عرق کردن هم مانند بنزینی است که با برخورد نور خورشید بر سطح پوست ,مانند کاتالیزوری برای بیشتر زندانی شدن و رنج کشیدن از گرما عمل می کند .همیشه وقتی بیرون از خانه هستی و هوا بارانی باشد با چتر میتوانی تا حدی از خیسی و نم بارون فرار کنی ، اما راه فراری از گرما نیست ،وقتی در اوج گرما بیرون هستی ،کسی انگار با ذره بین نور را به سمت تو هدایت می کند , و تنها پناه تو رفتن به سایه است که ان گرمای لعنتی پشت در خانه ی سایه وار ، که تو در آن پناه گرفتی ،مانند شعبه ی کوچکی از خورشید در نزدیکی تو به عذاب دادنت ادامه می‌دهد .شاهین اربابیشاهین اربابیFri, 08 May 2026 16:21:42 +0330https://virgool.ir/@m_94994352/در-ستایش-باختن-x3hqy2tlcfbrمیشود باختن را اگر رو به جلو باشد ، پدیده ای خوار کننده توصیف کرد ؟ آیا نسبت دادن لغت بازنده و برنده به انسان ها کاری اخلاقی است؟ آیا دو پاره کردن روح ادمیزاد با این برچسب زدن ها، برچسب رذل بودن بر پیشانی خودمان نیست ؟ ایا می‌توان ناکامی های پیاپی یک انسان در طول زندگانی اش را به حساب بدبختی ، بی عرضگی ، و حقیر بودن او انداخت ؟ آیا آدم بازنده ، آدم احمقی ست ؟اگر این شخص توان این را داشته باشد که نهایتا یک موفقیت بزرگ در زندگی اش بدست آورد ، باید با داغ بازنده بودن روی پیشانی زندگی می کرد ؟ باید این داغ را تا ابد با خود حمل می کرد ؟و بخشی از سرنوشت محتومش می‌شد ؟ آیا خوشحال بودیم که با تکرار این جفنگیات، باور حقیر بودن را در آن شخص نهادینه کردیم ؟ یا آن روی سکه، به حقارت خود پی می‌بردیم که جمله ای کلیشه ای را که بارها شنیدیم :قضاوت کورکورانه ممنوع. را رعایت نکردیم ، و از خود یک احمق به تمام معنا ساختیم .باختن به معنای تمام شدن و از دست رفتن نیست ، در باختن همیشه شانس مجدد و جبران برقرار است ، باختن مساوی با مرگ نیست ، باختن نیستی و نابودی نیست ،باختن قمار روی همه و هیچ نیست . هر چند ده سال که می خواهد طول بکشد , اهمیتی ندارد ، مهم انتهای مسیری است که انسان به آن می‌رسد ، اگر بعد از پانصد هزار بار باختن یک بار موفق شد چه ؟بیایید فرض کنیم شخصی زندگی را از بیخ و بن ببازد ، آیا ما در جیب او به سر می‌بردیم و دائما در حال رصد او بودیم که چه بر او گذشته؟ چه تلخ‌کامی ها و تراژدی هایی را پشت سر گذاشته ، دانایی او از مسیری که رفته چقدر بوده ، شرایط جبر جغرافیا و خانواده ای که در آن زاده شده چطور بوده ؟آیا میتوان بخاطر همه ی این فلاکت های عمدتا ناخواسته ، او را حقیر و بی دست و پا شمرد ؟ آیا این عقده ی حقارت خودمان نیست که داریم به انسانیت نسبت می دهیم ؟ بله انسانیت ! باختن و نرسیدن جزو بزرگی از زندگی هر موجود دو پایی در عالم است ، بسیاری از ما ها در رشک اهداف و آرزوهایی بودیم که هرگز در توان و عرضه ی ما نبوده و نیست .آیا همه ی ما نمی خواستیم قهرمان ورزشی باشیم ؟ آیا نمی خواستیم نوازنده ی چیره دست سازی باشیم ؟ ایا ما نمی خواستیم بهترین مکانیک شهر باشیم ؟ آیا خانه ی چهارصد متری لوکس فول امکانات با استخر و جکوزی نمی خواستیم ؟ آیا نمی خواستیم با زیباترین آدم جهان مزدوج شویم ؟انسان همیشه با کمبود ، محرومیت ، و باختن دائمی خواسته هایش مواجه است، آدمی به ذات بازنده است .بازنده در مقابل خواسته هایی که اغلب اوقات سیری ناپذیر و دست نیافتنی ست. و تو سری روزگار همیشه همراهش. بازنده هنگام یادگیری مهارتی، بار ها خرد میشود و در هم میشکند، تا هنگام فرا گرفتن آن ، که تازه در همان وضع هم همیشه برنده نیست .اگر بازنده نبودیم ، چگونه می توانستیم در کودکی شگرد های اولیه ی زیستن مثل چار دست و پا رفتن ، راه رفتن ، دوچرخه سواری ، بستن بند کفش و هزاران مهارت دیگر را بعد از هزاران بار شکست و زمین خوردن بیاموزیم ؟اگر دست من بود لغت بازنده را صفت ذاتی انسان ها قلمداد می کردم ، صفت جدا نشدنی ، که تعریف عمده ی واژه ی انسان است، که بدون آن رشد و تکامل بی معنی می‌نمود.اگر انسان باختن را نمی آموخت به معنای واقعی کلمه آدم نمیشد!! .شاهین اربابیشاهین اربابیFri, 08 May 2026 15:04:20 +0330