https://virgool.ir/feed/@m_94898896fa2026-11-12 16:37:11https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_94898896https://virgool.ir/@m_94898896/فرزند-یا-همسر-qmteovyktbbjوقتی به یاد رد سیگار بر روی دست پسرش میفتاد هق هق اش بالا میگرفت...همسرش دستانش رو دور کمرش حلقه کرد و آروم پشتش را نوازش میکرد. از دست همسرش ناراحت بود، بغض داشت، عصبانی بود... قبل از آن که حالش بد بشود و به کما برود، کودکش را به همسرش سپرده بود... و حال که از کما برگشته و حالش بهتر شده بود...کودک رو به رویش بود که جای جای بدنش کبود بود... گرچه وقتی درباره کبودی ها از کودکش پرسید او فقط دروغی کودکانه سرهم کرده بود و از ترس پدرش لب باز نکرده بود... این موضوع او را میترساند. در افکارش و غم هایش غرق شده و در حال گربه بود که صدای در رشته افکارش را پاره کرد... پسرکش بود...همان پسرش که بزرگ شدنش را ندید...همان پسرش که نبود تا شیرش دهد...همان پسرش که نبود تا سخن گفتنش بیاموزد.گرچه الان دیگر نوزاد نبود...بزرگ شده بود...راه رفتن نه...او میدوید...او حرف میزد... چهره پسرش برایش بیگانه بود...ولی به قدری دوستش داشت که حاضر بود به خاطر آن از شوهر عزیزتر از جانش هم بگذرد. باور نمیکرد که همسرش چنین آدمی شده باشد...آن مرد پرابهت و با شخصیت و احترام کال تبدیل شده بود به مردی منزوی و گوشه گیر...مردی که میشد از دو کیلومتری بوی سیگارش را حس کرد. مردی لاغر که بوی الکلش عالم را برداشته بود، معلوم بود درست و حسابی غذا نمیخورده... وقتی از دایه پسرش در رابطه با همسرش پرسید گفت از اتاقش بیرون نمی آید و معمولا یا درحال سیگار و یا درحال کار در پشت کامپیوترش است... پسرش وارد اتاق شد.با دیدن زخم ها و کبودی های پسرش انگار دوباره جانش آتش گرفت... لبخند معصومانه فرزندش انگار بیشتر و بیشتر او را آتش زد... در ذهنش یک چیز تکرار میشد: چرا؟ مگر فرزندم چه کرده بود؟ حالش بد بود...هنوز بهبود کامل نیافته بود و داروهایی که میخورد ذهنش را بهم میریخت و توان تمرکز و فکر به او نمیداد... پسرش را در اغوش گرفت... او را بویید...چقدر باید او را بغل میکرد و نوازش میکرد...چقدر باید با او میخندید و چقدر باید با او هم بازی میشد... چقدر جایش کنار فرزندش خالی بود... متوجه نگاه شاید تنفر آمیز همسرش به پسرش شد... پیشونی پسرش را بوسید و او را به بیرون دعوت کرد تا بازی کند.نیاز داشت با همسرش حرف بزند.گارد جدی ای به خودش گرفت و منتظر دفاعیه همسرش شد:_خب؟ همسرش انگار با همین یک کلمه بهم ریخت...نه از اینکه جوابی نداشته باشد، بلکه توان این نگاه های همسرش را نداشت.این نگاه همسرش از طرفی متوجه اش میکرد دیگر آن جایگاه و منزلت را در پیش همسرش ندارد و از طرفی به او می فهماند که کودکی که تا قبل از آن در بین همسرش و او حتی وجود نداشت الان قدرت این را دارد که باعث شود همسرش او را مواخذه کند.از آن کودک بدش می آمد.همه چیز را همان کودک ناخواسته بهم زد. همسرش گرفتار مریضی سختی شده بود و درحال بهبود و درمان بود...اما در حین درمان همسرش متوجه می شود دو ماهه باردار است و به دلیل عوارض درمان برای کودکش از درمان عقب نشینی میکند. گرچه که همان دوماه اول باعث یکسری بیماری های تنفسی در کودکش شده بود اما باز هم تصمیم به نگهداری فرزندش گرفت و دراخر همین مقاومت دربرابر درمان پای او را به کما برد... حقیقتش بعد از گذشت چهارسال از کما دیگر شوهرش امیدی به بازگشت او نداشت...برای او آن پسر موجود نحسی بود که همسرش را کشته بود. همسری که تازه داشت زندگی روی خوشش را به ان دو نشان میداد درگیر بیمارستان شده بود و او مجبور بود از پسری مراقبت کند که آن را دلیل مرگ همسرش میدانست... ملتمسانه صدایش را کمی بالا برد و گفت:_خودت میدونی که اگر اون میمرد میتونستیم زندگی قشنگ تری داشته باشیم! چشم های کریستا درحالی که خشم و غم از آن پیدا بود از تعجب گرد شد...توقع چنین پاسخی نداشت. با داد گفت:_چطور میتونی یک چنین حرفی رو به زبون بیاری؟!؟ _خود میدونی که حق با منه... _ساکت شو... و اتاق را ترک کرد...پسرش که صدایش رو شنیده بود باتعجب نگاهش میکرد... دایه اش درحال بازی با او بود...وقتی نزدیک آن دو شد پسرش به پشت دایه اش قایم شد...این برایش دردناک بود...که پناه پسرش او نه و بلکه زنی غریبه بود... دایه اش ارام دست کارن را که محکم دامنش را چسبیده بود نوازش کرد و به سمت مادرش دعوتش کرد... کریستا با صدایی که حال از ته چاه می آمد گفت:_خوبی؟ پسرش جلو آمد و به حالت نوازش رو سرش را دست کشید... لبخندی بی جان برروی لبان کریستا پدید آمد.کارن را بغل کرد و به سمت اتاقش برد.بر روی تخت رفتن و تو محکم او را در آغوش کشید...خسته بود...میخواست استراحت کند. بغلش کرد و هردو به خواب رفتند.KeristaKeristaTue, 16 May 2023 16:24:21 +0330