https://virgool.ir/feed/@m_94682015هرکجا برگی هست شور من می شکفد مثل یک گلدان میدهم گوش به موسیقی روییدن🪴🎶🌱fa2026-11-12 05:29:18https://files.virgool.ir/upload/users/4151178/avatar/V4MVTu.jpghttps://virgool.ir/@m_94682015https://virgool.ir/@m_94682015/آغوشی-از-سمت-او-ennxzv5fvbt0غرق در افکار و غم‌هایم بودم و سریال مورد علاقه‌ام را تماشا می‌کردم که ناگهان دوستم تماس گرفت. علیرغم میل درونی‌ام، جوابش را دادم. با حالی کلافه، سعی می‌کردم صحبت‌هایش را تحمل کنم که او وارد اتاق شد.دیدنش لبخندی بر لبم نشاند، اما ذهنم همچنان شلوغ بود و اجازه توجه بیشتر به او را نمی‌داد. یک لحظه دیدم خودش را به من نزدیک‌تر کرد و سرش را آرام روی سینه‌ام گذاشت. برای چند ثانیه انگار زمان متوقف شد... نفس‌هایم به شماره افتاد، قلبم از تپیدن ایستاد و تمام وجودم در دنیایی فراتر از زمین غوطه‌ور شد.گرمای تنش به قلبم نفوذ کرد. صدای نفس‌های آرامش در گوشم پیچید؛ مثل نوایی که سال‌ها گمش کرده بودم. دست‌هایش دورم حلقه شد؛ نه محکم، اما پر از امنیت... پر از حرف‌هایی که هیچ‌وقت با کلمات گفته نمی‌شوند. اولین باری بود که او مرا این‌طور در آغوش می‌کشید؛ با تمام وجودش، بی‌هیچ تردیدی، انگار می‌خواست بگوید: «تو را دارم».در یک لحظه، تمام رنگ‌های مرده دنیا دوباره زنده شدند. یخ‌های دنیای بی‌روح اطرافم آب شد و جایش را به گرمایی داد که تا مغز استخوانم نشست. وای... توصیف این لحظه کار سختی است. واژه‌ها نمی‌توانند آن را به تصویر بکشند. از فرط شادی جیغ می‌کشیدم و ذوقم را به گوش تمام اهالی خانه می‌رساندم، تا اینکه خواهرم، و بعد مادرم، به دلیل صداهای ناهنجاری که تولید کرده بودم، وارد اتاق شدند و آن صحنه زیبا را هم دیدند: من و او در یک قاب، در آغوشی که این‌بار از سمت او بود.من او را در بوسه‌هایم غرق کردم. آن‌قدر صورت زیبایش بین لب‌هایم گیر افتاد که آخر طفلک از دست منِ روانی گریخت! به قدری در این دنیای پرمهر فرو رفتم که حتی متوجه دوستم، که پشت تلفن بود، نشدم و نفهمیدم کی قطع کرده بود.اما می‌دانید... عالم خاله و خواهرزاده، دنیایی فرازمینی و ترش و شیرین و گاهی تند است؛ مزه‌ای که من یک سال و دو ماه و یازده روز است که چشیده‌ام. امروز اما شیرینی‌اش را بیش از همیشه حس کردم. در تاریخ ۲۹ مرداد ۱۴۰۴، دخترک زیبای من مرا در آغوش خود گرفت...نارماهنارماهWed, 20 Aug 2025 22:00:08 +0330https://virgool.ir/@m_94682015/من-های-من-jpibqrjbf9mvگاهی دلم می‌گیرد از بودنم در دنیایی که مدام معنایش برایم تغییر می‌کند. به‌راستی من از زیستن چه می‌خواهم؟ اصلاً من زندگی می‌کنم یا فقط زنده‌ام؟ حتی در مورد زنده بودنم هم اطمینان ندارم.منی که هر آن از حس‌وحال خوب و زیبایی‌های زندگیم دم می‌زدم، حالا حس می‌کنم تمام آن‌ها دروغ بوده‌اند. درست است، چیزهایی هستند که مرا به این دنیای نامعلوم متصل کرده‌اند؛ کسانی هستند که دیدنشان حالم را بهتر می‌کند، خنده‌شان قلب پژمرده‌ام را هزاران بار زنده می‌کند؛ یا هنوز هم ماه در آسمان است و من می‌توانم ببینمش... اما کافی نیست.حال من به یک انقلاب درونی اساسی نیازمند است. چیزی که من از خودم می‌خواهم را هرگز انجام نداده‌ام؛ هرگز به‌خاطر خودم، از خودم نگذشتم. و این عذاب‌آورترین کاری است که انجام نداده‌ام و انجام داده‌ام. کاری که باید برای خودم می‌کردم و نکردم، و کاری که نباید می‌کردم و به خاطر خودم کردم.نمی‌دانم می‌دانی چه می‌گویم یا نه... ولی الهی هرگز درک نکنی چیزی را که گفتم؛ حالتی برزخ‌گونه که هر آن مرا از زندگی کردن، و گاهی از زنده بودن، منصرف می‌کند.اما چاره چیست؟ پایبند بودن به قانون دوم نیوتن و حفظ حالت؟ یا نقض قوانین ساختگی ذهن و درونم که مرا در خواسته‌های بی‌خودش زندانی کرده؟ یا تغییر دادن آن یکی "خودم" که اصرار به تغییر دارد و می‌خواهد وارد زندگی دیگری شود؟ کدام بهتر است؟من در دنیایی گم شده‌ام که خوب و بد، و بد و بدتر، معنایشان را از دست داده‌اند. هر کسی یک تفسیر از این واژه‌ها دارد و من نمی‌دانم کدام درست است. همیشه سعی کردم بدون تأثیرپذیری از دنیای مزخرف کنونی، زندگی و افکارم را پیش ببرم، ولی این دنیا بی‌رحم‌تر از آن است که پا پیه‌ی منِ عادی نشود. و بی‌رحم‌تر از آن، آدم‌هایش هستند که واقعیت‌ها را فدای مجازها می‌کنند و زندگی مجازی را به زندگی حقیقی ترجیح می‌دهند.نمی‌خواهم آدم بدبینی باشم. می‌دانم دنیا هنوز هم زیبایی دارد و آدم‌های زیبایی هم در آن زندگی می‌کنند. ولی چند روزی است که از همه و همه بدم می‌آید؛ حتی از نوشتن هم بدم می‌آید. از خودم، از دوستانم، از حرف‌های تکراری‌شان، از تمام چیزهایی که مرا یاد خودم می‌اندازد... بدم می‌آید.در درون فروپاشیده‌ام، ولی بیرونم شادتر از همیشه است. این پارادوکس و تناقض هم آزارم می‌دهد. من بین دو "من" دیگر که خط فکری‌شان موازی هم است گیر افتاده‌ام. و سوالم از عالم ریاضی این است: آیا واقعاً امکان رسیدن دو خط موازی به هم وجود ندارد؟ یعنی من تا پایانم باید با این دو "من" لجباز زندگی کنم؟ باید باقی عمرم وسط این دو عذاب بکشم؟من... من... من... متنفرم از این "من‌های من".من... من... من... متنفرم از این "من‌های من".نارماهنارماهTue, 19 Aug 2025 18:04:59 +0330https://virgool.ir/@m_94682015/دیده-نشدن-در-ویرگول-n2bowjnetnggدیده نشدنچند روز پیش که نوشته‌هایم را در ویرگول منتشر کردم،مدام دنبال لایک و کامنت کاربران بودم تا به این باور برسم که نوشته‌ام خوانده شده و اهمیتی برای کسی داشته.اما واقعیت این بود که دلیل نوشتن من، این نبود که از طریق یک متن، در اجتماعی پذیرفته شوم یا به رسمیت شناخته شوم.اگر هدفم تنها پسندیده شدن بود،می‌توانستم فعالیتم را در شبکه‌های اجتماعی بزرگ‌تر و با محتوای پرمخاطب‌تر شروع کنم.اما من نوشتن را دوست دارم هرچند حرفه‌ای ننویسم.من بیان احساساتم و ثبت آن‌ها را دوست دارم.منشأ حضورم در این سایت و اجتماع نویسندگان،اشتراک احساساتی بود با کسانی که کم‌وبیش شبیه من هستند.در اطرافم کسی را نیافتم که مشتاق نوشتن یا خواندن باشد.گاهی نیاز داشتم چیزی که می‌نویسم را با کسی به اشتراک بگذارم.اول نوشته‌هایم را برای هوش مصنوعی می‌فرستادم،اما مدت زیادی نگذشت که فهمیدم این ربات نمی‌تواند نیاز عاطفی‌ام را پاسخ دهد.من به دنبال تعریف و تمجید نبودم؛انتظارم فقط این بود که کسی باشد که نوشته‌هایم را بخواند و نظرش را بگوید...همین خواسته، مرا به حضور در این فضا سوق داد.اما به‌جای حس تعلق، بیشتر با خلا نبود آن فرد روبه‌رو شدم.روزها و ساعت‌هایی بود که مدام چک می‌کردم:آیا کسی پستم را خوانده؟ لایک کرده؟ کامنتی گذاشته؟با تکرار این پیگیری‌ها، دلیل اصلی نوشتنم را فراموش کردم.از خودم فاصله گرفتم.در حالی که من برای لایک و کامنت نمی‌نوشتم.من برای خودم دست به قلم می‌شدم،و چه کسی باارزش‌تر از خودم برای خواندن و درک آنچه نوشته‌ام؟این یک تلنگر بود...به ماورای ذهنم، به خواسته‌هایم:آیا چیزهایی که می‌خواهم، واقعاً برای خودم هستند؟یا برای گرفتن تأیید از دیگران؟اگر چنین است، باید تجدیدنظر کنم.در همین مدت کوتاه، یاد گرفتم:اگر کاری می‌کنم، باید برای حال خوب خودم باشد،نه برای گرفتن تأیید.نباید به‌خاطر دیده‌نشدن یا لایک‌نشدن،حال خوبم را به حال بد تبدیل کنم.چون در این صورت، نه‌تنها رشد نمی‌کنم،بلکه از حالت طبیعی و آرامم،به انسانی نیازمند و درگیر «کمبود» تبدیل می‌شوم...و این مسیر، مرا به دنیایی تاریک خواهد کشاند.نارماهنارماهThu, 31 Jul 2025 23:33:23 +0330https://virgool.ir/@m_94682015/فراموشی-خوشی-های-ساده-todcbyhyvtbsفراموشیِ خوشی‌های سادهروزها و ماه‌هاست که دارم نفس می‌کشم.لحظه‌ای نبوده که احساس تشنگی یا گرسنگی کنم و آب و غذایی در اختیار نداشته باشم.درست است که در سفره‌مان غذاهای رنگارنگ و جورواجور سرو نمی‌شود،اما غذایی داریم که با دستان پرمهر مادرم طبخ می‌شودو در کنار عزیزانم، با لذت فراوان میل می‌کنم.روزی نبوده که خانه‌ای برای زندگی نداشته باشم؛هرچند خانه‌ام بزرگ و لوکس نبوده و نیست،ولی آرامش و امنیت در آجرهای آن نهفته است.زمانی که موضوعی ناراحتم می‌کرد، اطرافم کسانی بودندکه متوجه چهره‌ی غمگین و حال بدم می‌شدند و دلیلش را می‌پرسیدند.چشمان من رنگ زیبای آسمان را دیده‌اند،گوش‌هایم صدای جوش‌وخروش آب جویبار را شنیده‌اند،نسیم ملایم گونه‌هایم را نوازش داده،و باران، بر روی موهایم شبنم شده است.من رقص قاصدک و برگ‌های درختان را تماشا کرده‌ام،گل درخت انار حیاط‌مان را بوییده‌ام،سیب سرخ از درخت چیده‌ام،از کوه‌ها و تپه‌ها بالا رفته‌ام،در جنگل، بین درختان قدم زده‌ام،در گندم‌زار طلایی، غروب خورشید را نظاره کرده‌ام،صدای گنجشکان صبحگاهی را شنیده‌ام...آری؛ من خوشی‌ها و لذت‌های بسیاری برده‌ام،من هزار بار خوشبختی را زندگی کرده‌ام،و هر بار فراموشش کرده‌ام.امروز اما،نگاهم را از رؤیاهای دور برمی‌گردانم،و می‌بینم که خوشبختی،در همین نَفَس‌های ساده پنهان بود.به‌خاطر تک‌تک نفس‌هایم، با تمام وجودم سپاسگزارم...نارماهنارماهMon, 28 Jul 2025 22:49:55 +0330https://virgool.ir/@m_94682015/ققنوس-درون-من-sfzaeto6mqqnدر زندگی به جایی می‌رسی که هیچ راهی جز تغییر نداری؛و به گذشته‌ات که نگاه می‌کنی، می‌بینی که تمام کارهات، مقاومتی بودن در برابر تغییرات.چرا؟ چون عادت‌ها و سبک زندگی نادرستی که انتخاب کردی،به همان راحتی که وارد زندگی‌ات شدن، خارج نمی‌شن.برعکس، عادت‌های درست، به سختی وارد زندگیت می‌شن و به راحتی هم می‌رن.البته برای همه این‌طور نیست، ولی برای من این کاملاً صدق می‌کنه.اما این‌بار...به هر سختی که هست، می‌خوام تغییر کنم.می‌خوام برنامه‌ی زندگی‌م رو مدیریت کنم.می‌خوام زنجیرِ تنبلی و بی‌ارادگی رو که تمام درون و بیرونم رو گرفته، پاره کنم.زندگی کوتاه‌تر از اونه که برخلاف خواسته‌هامون بگذره.قانون زندگی اینه:هیچ چیزی، بدون سختی و تلاشِ همراه با استمرار، به دست نمیاد.اما من این قانون رو دائماً زیر پا گذاشتم و با این حال، انتظار رسیدن به خواسته‌هام رو هم داشتم!من، با تمام وجودم و به کمک تک‌تک سلول‌هام،خودم و زندگیم رو نجات می‌دم.من از قفس درمیام و پرواز می‌کنم؛پرواز تا ورای آرزوها..ققنوس درونم رو به پرواز در میارم و با هر بار شکست خودمو دوباره میسازم 💪🏼یه اعتراف صادقانه از خودم به خودم؛ برای همه‌ی کسایی که از قفس تنبلی و ناامیدی می‌خوان بپرن بیرون.گاهی باید به خودت بگی: دیگه بسه! وقتشه ققنوس درونم رو بیدار کنم.نارماهنارماهSat, 26 Jul 2025 21:48:55 +0330https://virgool.ir/@m_94682015/لطف-بی-منت-uctlfyye61nfخواندم بیتی که :«ویران شده را حوصله منت معمار نباشدویرانه مارا بگذارید که ویرانه بماند»حقا که حق است این بیت نداری جنبه بخشش یا لطفنکن بر ما لطفا هیچ لطفنه انکه ندانیم چه کردی و نفهمیم خیر جانم چو بفهمیم نخواهیم ز تویه مرد نامردی درست است کردی لطفی بر ما آیا غیر از این است که بودی مامور خدا و لطف خدا بود برتو؟چو کاری برتو رسد تا کمک دگری باشیبدان کمک است زسوی خدا به سوی توای بنده در بند بدان این است رسم خدا تا یاد دهد پرواز رازمانی که گرفتی دسته تهیدستیگفتی لبیک بر خواسته مستمندیساختی مسکن برای مسکینی کردی شاد دل های غم الودرا بدان ای دوست شده ای دلداده یار چه زیباست بندگی کردن و ازاد شدن از بند بردگیآری خدا دوستت داشته استولی وای برتو ،وای بر تو گر بجنبانی زبانت را به ناحق یا کنی حال دلی را با باد حنجره ات تلخ بدان که چه گویی چه زمان نرجان کس را و  نیازار خود را گر کردی خطایی باز گرد اغوش خدای ما باز است هر زمان او خدایی ، خدایی را خوب یاد دارد ای کاش بندگی را بیاموزیمعزیز کس نیست بیاموزد برتو عبد بودن را فقط گوش بیرونت را ببندو بشنو از دل شنیدی حرف دل؟ دیدی که اوازش چه دلنشین استبه همان دل قسم که هرگز نکند تورا دور ز خدایتنارماهنارماهSat, 26 Jul 2025 20:54:02 +0330https://virgool.ir/@m_94682015/پرواز-تا-ثریا-pucfv6m9v19pپشت دیوار سکوت خواهم نشستتماشا خواهم کرد واژه های غمزده اندوه راخواهم شنید نگاه مظلومانه فقر راباد خواهم شد ، خواهم پیچید بر گوش برج های سیاهنور خواهم شد ، تابشی بر دل زخم های کهنهیاد خواهم کرد آن دیوار را اما ، تحمل نهکنار خواهم زد سایه های تاریک راخورشید خواهم شد، نوازشی برای گل های یخ زدهابر خواهم شد ، بارشی برای قلب های پژمرده ، شبنمی از خون روی گونه های سکوتروی خاکستر اندوه ، جوانه خواهم زد ، سبز خواهم شد با پرستوهای شاد ، خواهم سرود نغمه آزادیپرواز خواهم کرد تا ثریاخواهری از خوشه پروین خواهم آورد سوغاترقص خواهم کرد با قاصدک های بهار خواهم پیچید همچو پیچک گرد امیدراه خواهم رفت روی رنگین کمان آرزونارماهنارماهSat, 26 Jul 2025 20:40:55 +0330