<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های پریا اسماعیلی</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_94666156</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 00:58:32</pubDate><image><url>https://virgool.ir/images/default-avatar.jpg</url><title>پریا اسماعیلی</title><link>https://virgool.ir/@m_94666156</link></image><item><title>آدم</title><link>https://virgool.ir/@m_94666156/آدم-s4dklmd339kb</link><description>من در این سن ، یکی ۲۱ سالگی با دنیای آدم هایی آشنا شدم که دنیایشان با من متفاوت است . ۳ ۴ هفته پیش در چنین روزی وقتی که داشتیم برای روستا نشینان اهل کتیج از حوالی سیستان و بلوچستان آرد می‌دادیم که سهم هر بشر دوپایی به نام انسان در این مملکت خراب شده هست ،  اما هیچ دولتی و به قول اونور آبی ها هیچ گاورمنتی سهم آن ها را گردن نمی‌گیرد ، آرد میدادم که در  بیرون کپر با دخترکی آشنا شدم . اسم اش هم اسم چیزهایی بود که به ناچار مجبور بود ببیند ، ستاره،ستاره، ۸ سال بیشتر نداشت و از بیماری ای زجر می‌برد که قد سواد هیچ آدمی در آن روستا نبود که اگر هم هم قدر سواد آن ها بود ، پولی برای درمان آن نبودپس پدر و مادرش تصمیم گرفته بودند که به زندگی اون خاتمه بدهند این بار خبر از قتل های خانوادگی نبود بلکه آن ها اینطور تصمیم گرفته بودند که دخترک را رها شده پشت کپر با ویو ابدی آسمون و بیابونی که اونجا قرار داشت ذره ذره و آرام آرام بکشندبه مگس هایی که اطراف دهنش از فرط تمیز نبودن جمع میشد نگاه میکردم به آدمی که چشم اش را به من میدوخت  تا احتمالا فرجی حاصل شه ، به آدم نگاه میکردم به آدم!یاد صحنه هایی افتادم که آدم ها برای دیدنِ صحنه ی به دار آویخته شدن یک آدم دیگه با پیکنیکی می روند که همون موقع از خودم بدم اومد و چشمم رو به یک سمت دیگه ای گرفتم تا فکر کنم که بتونم کاری کنم . اگر پزشک ها میتونستتد براش کار کنند حتما یک جور پولش را هم جمع میکردم با چند پزشک تماس گرفتم صبح روز بعد تیم پزشکی به اون منطقه اعزام شد اما همه و همه از درمانش قطع امید کردندحال غریبی بود نزدیک ۴ ۵ عصر بود و من همون جا نشسته بودم و فقط تماشا میکردم انگار غم غروب دلگیر معروف همه ی جمعه ی تهران رو تو دلم ریخته بودندبه چشمای ستاره نگاه کردم چشماش همچنان همون نور و همون تمنا هارو داشت !تصمیم گرفتم برای تسلای دل خودم چند تا عکس با ستاره ببینم بیرون کپر بغل ستاره دراز کشیدم، عکسای خودم، بابام، مامانم ، طبیعت و... نشونش دادم گهگاهی هم با دستم مگس هارو کنار میزدم همین جور که مشغول دیدم عکس ها بودم دست ستاره انگار که یک چیز رو میخواد بگه بلند شد و دستش با صفحه ی گوشیم برخورد کرد که یک هو صدایی از گوشیم اومد &#34;فقر فضیلت نیست ولی همان طور که در کتاب های فیزیک نیامده شتاب دویدنمان در بزرگ سالی ، ارتباط مستقیم و بلاشکی دارد با حاصل ضرب خلوت ها در رویا ها در تمنا های اعماق جانمان تقسیم بر سال های تعویق و صبوری&#34;</description><category>پریا اسماعیلی</category><author>پریا اسماعیلی</author><pubDate>Tue, 26 Oct 2021 15:43:45 +0330</pubDate></item></channel></rss>