https://virgool.ir/feed/@m_94393600fa2026-11-11 23:45:55https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_94393600https://virgool.ir/@m_94393600/نگاه-به-دنیا-از-اینجا-که-من-ایستاده-ام-pcfdetfibdn5هول هولکی صبحانه ام را می خورم،کیفم را بر می دارم و از خانه می زنم بیرون.ساعت ۷ صبح است.با قدم های تند خودم را می رسانم به میدان فوزیه و اتوبوس های دو طبقه خط ۴.دو بلیت می خرم،یکی برای خودم و یکی هم برای دوستم که هنوز نرسیده به سر قرارمان.جمله های تکراری و توام با تضرع گدایی که برای سلامتی چهار ستون بدن همه دعا می کنه و دست آخر طلب کمک داره توجهم را خواه و ناخواه جلب می کنه.زنگ اول زبان انگلیسی داریم و من از این بابت خوشحالم.یعنی راستش همین که جبر و هندسه نیست غنیمت است....و این یعنی یک شروع خوب.دوستم می رسد و اتوبوس هم.میریم طبقه ی دوم،صندلی اول.از شیشه،همه ی دنیای کوچک مان را می بینیم.قابلمه ی ناهارم روی پاهایم است و کیف قهوه ای بزرگم کنارم روی کف اتوبوس.تا ایستگاه کالج با دوستم از هر دری صحبت می کنیم.به ایستگاه کالج که نزدیک می شویم قرار دیدار برگشت در عصر را می گذاریم و او از من جدا می شود.ایستگاه وصال پیاده می شوم.....هنوز پانزده سال بیشتر ندارم با هزاران آرزو برای وقتی که از دانشگاه فارغ التحصیل شوم.....آن روز هم می رسد و دیگر جوانی ۲۱ ساله هستم.از آن روزها ۵۲ سال می گذرد و من بر فراز عمر گذشته،به گذشته ام نگاه می کنم.به رنگ آن سال ها می اندیشم.به موسیقی های مورد علاقه ام،به شیرینی خاطرات فیلم هایی که در سینما امپایر و رادیوسیتی می دیدم،به بیدار نشینی های شب های امتحان و دلهره ی لحظات توزیع ورقه های سوال های امتحانی....حالا تنها تا ده پانزده روز دیگر در ۷۲ سالگی سیر می کنم و آنگاه وارد سومین سال دهه ی ۷۰ سنم می شوم.به دور و برم که نگاه می کنم و نتیجه ی آنچه کشته ام را که می بینم ناراضی نیستم....صدای چرخ خیاطی همسرم از اتاق دیگر را می شنوم که مشغول دوختن لباس پلو خوری برای عقد ازدواج دخترم است.کنار دستم از مبایل صدای دخترم را می شنوم که اثری کلاسیک را با صدايی رسا و زیبا می خواند.دیشب آن را برایم فرستاده....و من می نویسم....برای اولین بار شاید .... و من تلاش می کنم در قاب زمانی که می گذرانم عکس های تلاش های مستمرم را بگذارم.من هنوز با شوق و امید سحرگاهان بدو بدو خود را به میدان بزرگ زندگی می رسانم و منتظر اتوبوسی که باید مرا به وعده گاه موعود برای رسیدن به ٌبالاتر از آنچه می توانم،برساند،می مانم.چهار ستون خردم در سلامتی است و عشق،عشق به زندگی و حرکت لحظه ای آرامشم را از من نمی گیرد.آرامشی که در حرکت به سرورم می رساند.همه لرزش دست و دلم از آن بود که عشق پناهی گردد،پروازی نه!دو شنبه ششم اردیبهشت ۱۴۰۰ پرویز منوچهریپرویز منوچهریMon, 26 Apr 2021 11:22:09 +0430