https://virgool.ir/feed/@m_94251471fa2026-11-12 09:43:30https://files.virgool.ir/upload/users/3364283/avatar/jFDMwM.jpghttps://virgool.ir/@m_94251471https://virgool.ir/@m_94251471/°•هَم-مَسیرِنور•°-rytjd5pbwa3mهمه چیز از آنجایی شروع شد که تصمیم گرفتم پاییز آن سال را متفاوت تمام کنم و نتیجه ی این تصمیم شد جذابترین و به یاد ماندنی ترین خاطره عُمرم و هر سال برگ برگ خشک شده پاییزی برایم یاد آور آن اتفاق است... انگار همین دیروز بود که خسته و کلافه از درس و دانشگاه درجنگ با همه ی دنیا بودم که چرا باید اینقدر روزها تکراری و کسل کننده سپری شود،از یکنواختی زندگی خسته بودم دلم کمی تغییر و تحول و هیجان میخواست که شکر خدا خبری ازش نبود؛ناگفته نماند که اوضاع مالی هم چندان همراه نبودکه برنامه عجیب غریبی بچینم ولی تَه دلم امید داشتم که امسال متفاوت خواهد بود. اِی وای!نگفتم چرا اینقدر برایم مهم بود که پاییز را متفاوت تمام کنم،به این دلیل که پایان پاییز هرسال آغاز سال جدید من است،من یلدام متولد سی ام آذر ماه به عبارتی طولانی ترین شب سال. و از آنجایی که گفتم چرا و چگونه برگردیم سر اصل مطلب،همانطور که به این فکر میکردم که چاره ای برای روز های تکراری ام کنم نگاهم به تابلو اعلانات کنار در خروجی دانشگاه افتاد «ثبت نام برای راهیان نور دانشجویی» و خیلی بی تفاوت به سمت در رفتم. تمام شب به این فکر میکردم که فکر بدی هم نیست تجربه ای جدید و متفاوت است بهتر از هیچ است ولی دو دقیقه بعد میگفتم یلدا تو کجا و راهیان نور کجا،انگار خیلی با من غریب بود درک و هضمش. در دنیای افکارم سیر میکردم که مادرم با سینی چای وارد اتاق شد از دیدنش گل از گلم شکفت و لبخند پهنی زدم،شروع به صحبت کردیم و من کمی از فضای افکارم دور شدم،صبح روز بعد که به دانشگاه رفتم بطور غیر ارادی رفتم آموزش و ثبت نام کردم و به خانه که رسیدم خیلی بی تفاوت خبر را دادم،بماند که خیلی هم خوشحال شدند و استقبال کردند ولی از نظر خودم کار خاص و متفاوتی نبود و فکر میکردم که امسال هم نتوانستم پاییز را به یادماندنی به اتمام برسانم. روز حرکت رسید و با مشورت دوستان و خانواده کوله پشتی کوچکی آمده کردم و با دود اِسپند و صلوات سوار اتوبوس ها شدیم، تمام طول مسیر با سرودهای انقلابی و حماسی و زمزمه های روضه سپری شد،به مقصد که رسیدیم طلوع خورشید بود هواسرد ولی دلچسب،کویر بود ولی دلنشین یک احساس آشنایی خاصی داشتم. روزها بصورت گروهی با راوی همراه بودیم و از خاطرات آن سالها و جنگ و شهدا می گفتند و شب ها هم به ادعیه و زیارت عاشورا میگذشت... شب قبل از برگشت حس سنگینی و کسلی داشتم که احتمال میدادم از سرمای شب و خنکی روز های آنجا بود که سرماخوردم،به همین خاطر شب قبل از حرکت همراه بچه ها به محل برگزاری هیئت نرفتم تا استراحت کنم،حرکت بعد از نماز صبح بود؛به گفته مسئول خوابگاه برای اینکه هم جای خوابم گرم تر باشد هم احتمال مریض شدن دیگران وجود داشت اتاق من جابه جا شد و من همراه دونفر از خانم ها وارد اتاق دیگری شدم البته که من به اتاق آنها رفتم و آنها چند روزی بود که آنجا بودند و از سر و وضعشان پیدا بود که مثل من احوال خوشی ندارند. بعد از سلام و احوال پرسی و توضیح شرایط متوجه شدم دختر و عروس شهید هستند اما از بس سرم درد میکرد که خیلی صحبتمان طولانی نشد و بعد شب بخیر خوابم برد. وای از صبح ۳۰ام آذر که گیج و پریشان از خواب بیدار شدم ساعت نزدیک به ۶صبح بود با عجله که بیرون رفتم دیدم خبری از اتوبوس نیست،غم عالم به سرم آوار شد از اتوبوس برگشت جا مانده بودم از بس که شب قبل سردرد داشتم،زنگ هشدار تلفنم را کوک نکرده بودم. لوازم را که جمع کردم همینطور در محوطه پرسه میزدم تا فکری کنم و چاره ای بیابم که ان دو خانم هم اتاقی ام را دیدم با لبخند مهربانی گفتند خبر داریم که جا ماندی بیا و همراه ما برگرد، دو دل بودم ولی قبول کردم به هر حال بهتر از این بود که تا شب منتظر کاروان بعدی بمانم. همراه آنها شدم نزدیک کامیون بزرگ حامل شهدا ایستادیم سوار شدند و من مات و متهیر نگاه میکردم،باورم نمیشد که من قرار است همسفر با نور باشم،انگار خداهم برایم اینگونه مقدر کرده بود که روز تولدم همراه با بهترین انسان های روی زمین به سمت خانه حرکت کنم‌. تمام طول مسیر بازگشت حال عجیبی داشتم در بهترین روز زندگی ام در کنار محبوبترین ها نزد خداوند بودم و لذتبخش ترین قسمت سفر هم مسیر برگشت آن بود. ماشین حامل شهدا انگار ابری بود که به سمت نور حرکت میکردو تمام کویر به گلستان می ماندو من انگار به سمت بهشت پرواز میکردم و این شد به یادماندنی ترین تولد عمرم.#دنده عقب با اتو ابزارFatemeh_mlkFatemeh_mlkSat, 15 Nov 2025 16:14:43 +0330https://virgool.ir/@m_94251471/چگونه-خانه-دِلِمان-را-بِتِکانیم-a0re8cddyspn شاید برای شما سوال شود یعنی چه که خانه دلمان را بِتِکانیم؟ صبر کنید تا برایتان تعریف کنم: ماجرا برمیگردد به سال های نوجوانی ام آن روز ها که در پی یافتن عشقی آتشین بودم و در تلاش برای مهار کردن هیجانات سرکش نوجوانی،اما با این تفاوت که همه چیز در سکوت و صبری اجباری سپری میشد که عرف حاکم بر زمانه هم عکس این را نمی پذیرفت. آنقدر گفتند و شنیدیم و خواندیم که صبر و سکوت و بی اعتنایی و سنگین بودن بهتر از فریاد عشق است؛ ماهم بی حرف پذیرفتیم و نرسیدیم و آرام آرام از درون سرکوب شدیم و خاموشی گرفتیم و خودمان را زدیم به کوچه علی چپ که اصلا خبری از دل نیست که حرف و سخنی هم داشته باشد،بین خودمان بماند عقده ای و حسود هم شده بودیم منکه خودم چشم دیدن جسارت کلام دیگران را نداشتم انگار پرندگان تازه بالغ شده ای بودیم که پرواز یاد گرفته بودند اما جرأت پریدن نداشتند. بعد ها که به خودم آمدم دیدم آثار آن سکوت ها هنوز هم در من باقیمانده آنجا که حتی نمیتوانم حقم را از کسی بگیرم یا وقتی حرف نادرستی را به من نسبت میدهند جوابشان را بدهم یا در مواقع غم و شادی بروز احساسات درونی ام برایم دشوار است طوری که راه نفس کشیدنم را بسته به تشخیص پزشکان حرف های نگفته ام بغض های در گلو مانده ای شده بود که قصد جانم را داشت و بهای تمام سالها سکوت روحم را جسم بیچاره ام پرداخت کرده بود فهمیدم زمان تغییر فرا رسیده. آخرین بار که به بازار رفتم در مسیر برگشت به خانه مغازه کوچکی دیدم که یادم آمد کاغذ های چِک لیست روزانه ام تمام شده برای خرید به مغازه رفتم دختر جوان فروشنده با لبخند مهربانی به من خوش آمد گفت فضای کوچک مغازه با لبخند دختر فروشنده گرم و باصفا شده بود،خریدم که تمام شد مابقی پولم دفتر سبز رنگی به من داد که پیش خودم گفتم نیازی به آن ندارم اما بعد که به خانه آمدم دوباره چشمم به دفتر افتاد فکری به سرم زد... بهار دوباره ی روح من از آنجا شروع شد که تصمیم گرفتم دفتر سبزم را باز کنم و شروع کنم به خانه تکانی تمام سالهای سکوتم را با کلمات فریاد زدم از عشق گفتم از غم،تنفر،درماندگی،تهمت و... گفتم از لحظه به لحظه های تلخ و شیرین گفتم از رفته هایی که روزی وعده ماندگاری داده بودند. ابتدای دفترم از سکوت گفتم: سکوت، همچون دیواری بلند، جلو راه عشق و امید را می‌گیرد. اما حالا می‌خواهم با صدای بلند بگویم عشق را می‌خواهم، و هیچ چیز دیگری را نه،با هر کلمه‌ای که بر روی کاغذ می‌آورم،این دیوار را فرو می‌ریزم، و در آغوش نور می‌مانم. و در اِنتها از بهار گفتم: بهار دلم دوباره فرا رسیده، و با هر کلمه‌ای، شکوفه‌های جدیدی می‌روید،حالا می‌دانم که زندگی، همچون یک سفر است،که در آن عشق و امید، دو همسفرند. پس بیا با هم به این سفر ادامه دهیم،و دل‌هایمان را با عشق پر کنیم. نوشتم و نوشتم تا سبک شدم،صبح روز بعد برایم حال و هوای عید داشت انگار نگفته هایم سالها مرا اسیر زمستان کرده بودند و امروز سبزم، مثل برگ های درختان پس از تحمل زوزه های سرد اسفند ماه و تازه ام به تازگی برگ های سبز سُنبل جوان هفت سین. و اکنون توصیه میکنم دفتر سبزی تهیه کنید و طِبق تقویم دِلِتان هر از چند گاهی خانه تکانی کنید و لذت تازه شدن را به خودتان هدیه دهید. پاییز ۱۴۰۴ «پایان»Fatemeh_mlkFatemeh_mlkFri, 17 Oct 2025 15:13:38 +0330