https://virgool.ir/feed/@m_94241828fa2026-11-11 10:28:36https://files.virgool.ir/upload/users/3077703/avatar/SMAMtv.jpghttps://virgool.ir/@m_94241828https://virgool.ir/@m_94241828/تجربه-من-از-دوره-دوازدهم-باشگاه-محتوا-jzpskvv7i4v1سلام به یاران اینده باشگاه محتوا. من اعظم شکیبائی یار دوازدهمی باشگاه محتوا هستم. میخواهم تجربه ام از این دوره آموزشی را برایتان بنویسم.از باشگاه خوشم نمیامد. مطمئن بودم اشتباه کردم. نباید وارد باشگاه میشدم.من خیلی به باشگاه خوش بین نبودم. تا اواسط دوره فکر میکردم اصلا تصمیم درستی نگرفتم و باشگاه محتوا برای من کار نمیکند. اما بعد از کلی سرگردانی دوست داشتم یک جا آرام بگیرم و از شاخه ای به شاخه دیگر نپرم. پس صبوری کردم و ادامه دادم. اجازه دهید فلش بک بزنم و از مصاحبه باشگاه محتوا بگویم. روزی که قرار بود با من مصاحبه کنند الارم گوشی را تنظیم کرده بودم. شالم را دم دست گذاشته بودم و استرس میکشیدم که نکند وسط مصاحبه وانتی بیاید و ابرویم برود! مصاحبه شروع شد من گیج بودم. یک سری سوالات را نمیشنیدم چون حواسم به وانتی بود! وقتی مامان و بابا خداحافظی کردند. شالم را کندم و گفتم : (شت!) به همسرم پیام دادم و گفتم : ( خیلی سوتی دادم)اما از متنی که نوشته بودم تقریبا راضی بودم ولی خودم میدانستم خودسانسوری کرده ام و یک سری از توانمندی هایم را رو نکرده ام. شاید فکر میکردم باید خودم را دست پایین نشان بدهم! شبی که جواب مصاحبه آمد فهمیدم نفر چهلم شده ام. نفس عمیقی کشیدم و گریه کردم. همسرم در جریان نبود برایم افت داشت بگویم چهلم شده ام. چند بار که بینی ام را بالا کشیدم نگاهم کرد و گفت:(گریه میکنی؟) گفتم:(آره چون چهلم شدم.) در حالی که کرکی برایش نمانده بود از من دور شد. خب برگردیم به زمان حال:اسم این دوره آموزشی خیلی برازنده آن است! اینجا جسم و ذهن خشک و منقبض ات را با دمبل های سنگین و بزرگ و کوچک حال می اورند. هر روز و حتی هر شب باید تمرین کنی تا ورزیده شوی. اما کمک مربی هم کنارت هست تا حوله ای دورت بپیچد،عرقت را خشک کند و پشت هم دلداری ات بدهد، روی شانه ات بزند و بگوید:«تو میتونی. برررررس»بله اینجا سرمربی و کمک مربی هایی هستند که هرانچه در چنته دارند رو میکنند. انواع مقاله،ویدئو و ویس در اختیارمان قرار دادند تا حسابی قوی شویم. اما همه چیز به این سادگی ها نبود. من روز اول باشگاه خیلی عصبانی بودم. من خیلی خشک و منقبض بودم. از لینکدین و توییتر و اکسل و این حرفها خوشم نمی امد. اما همان اول کاری از من خواستند داخل گوگل شیت اکانت هایم را وارد کنم. با خودم گفتم : «ول کنید تو رو خدا. گوگل شیت چه صیغه ایه. من بلد نیستم.» اما کمک مربیم گفت نگران نباشم. پس با گوگل شیت کلنجار رفتم و فقط اکانت اینستاگرامم را وارد کردم.روزهای بعدی باز هم اعصابم به هم ریخت؛ چه خبرررره؟ این همه ویدئوی اصلی و فرعی ؟ این همه مشق؟ مشق عشق یک و دو دیگه چیه؟از باشگاه خوشم نمیامد. مطمئن بودم اشتباه کردم. نباید وارد باشگاه میشدم. هر وز یک کار تازه و ناآشنا از من میخواستند. من دوست داشتم کارهای روتین انجام بدهند. اما باشگاه کمر به تحول من بسته بود.با زخم گوگل شیت خو گرفته بودم که زخم تازه ای خوردم، باید مشق ها را طبق فیلمی که مامان فرستاده بود زیپ میکردم. اما من بلد نبودم. اعصابم به هم ریخت با خودم گفتم «خب چی میشد مشقا رو همینجوری پی دی اف میکردم میفرستادم؟»با زیپ کلنجار رفتم و موفق شدم. هفته بعد رفتم داخل گروه خودمانی و گفتم من استرس دارم. سرگردانم. کمک مربیم خانم مریم ثبوتی دلداری ام داد گفت اینها طبیعی است.کمی ارام شدم.اخر هفته نمره ها آمد. مریم جان برایم ویس فرستاده بود و گفته بود: « افرین اعظم! ممنونم که زحمت کشیدی! خوب بود عالی بود! فقط دو نمره کم آوردی»خیلی خوشحال شدم. به همسرم گفتم من 48 شدم. او هم خوشحال شد. کم کم روی غلتک باشگاه افتادم دستم آمد چه روزهایی ویدئو ببینم. چه روزهایی تکلیف بنویسم چطور زیپ کنم و ارام شدم.اما هنوز شک داشتم واقعا لازم بود وارد باشگاه شوم؟هفته ها گذشت و من هر هفته امتیاز کامل کسب میکردم، خوشحال میشدم و رنجی هم کنج فکرم نیشم میزد. صدایی به من طعنه میزد: «تو واقعا خوب نیستی. در واقعیت نمیتونی کار کنی. نمیتونی اینطور که رضایت کمک مربیت رو جلب میکنی ،رضایت صاحب کار روهم جلب کنی.»اما من تصمیم گرفته بودم دمبل بزنم. پس دمبل میزدم و اشک میریختم. من تصمیم گرفته بودم خودم را به خودم ثابت کنم. کم کم عاشق درد عضله سازی شدم. دوست داشتم از منطقه امن خودم بیرون بیایم و چیزهای جدید را تجربه کنم. کم کم باورم شد که من هم اگر جا نزنم، ادم توانمندی هستم. روزهای باشگاه شیرین بودند حتی اگر سختی هم کشیدم از جنس شیرینی بود. روزهایی بود که من روی غلتک باشگاه بودم و روزهایی هم بود که غلتک باشگاه روی من بود. پس گریه هم طبیعی بود،استرس هم طبیعی بود. البته شما دوست عزیزم نگران نشوید شاید شما گریه نکنید. گریه من از ترس بود. من به شدت از خودم میترسم. میترسم کارامد نباشم. هفته پایانی باشگاه به این نتیجه رسیدم که تصمیمم برای ورود به باشگاه محتوا،تصمیم درستی بوده است. من خیلی از منطقه امن خودم فاصله گرفتم. محتواهایی تولید کردم که اگر باشگاه از من نمیخواست اصلا سمت آنها نمیرفتم مثل: ساخت پادکست. پادکست برای من خاطره شیرینی شد. من هفت خان رستم را پشت سر گذاشتم. خان وانتی ها،خان کودک چموش طبقه بالایی،خان صدای موتور و ماشین،خان همسرم که یکجا ارام نمیگیرد!اما نمره کامل گرفتم و خستگی ام در رفت. خلاصه اینکه با عضله های باد کرده در صف خروج از باشگاه ایستاده ام. دلم برای کمک مربی و سرمربی ام تنگ میشود. هنوز چند تکلیف انجام نداده ، دارم. درگیر اکانت لینکدین هستم. دلم میخواهد جا بزنم دلم میخواهد قید نمره را بزنم. اما صدایی از من میخواهد دمبل بزنم. از من میخواهد ایستادگی کنم،کلنجار بروم و زود تسلیم نشوم. حتی میگوید:«گریه کن اما ادامه بده. تو تکالیف سختی را از سر گذراندی و نمره کامل گرفتی پس تو اگر دل به کار بدی توانمندی.»من واقعا خوشحالم که وارد باشگاه شدم. انقدر مقاله و ویدئوی آموزشی برایم گذاشته اند که تا مدتی بعد از باشگاه هم میتوانم آموزش ببینم. دوست عزیزم قصه من به سر رسید. اگر میخواهی راهت را در مسیر محتوا و کسب درامد از محتوا ،پیدا کنی باشگاه جای درستی است. هر دری از محتوا را باز میکنی و سرک میکشی و بالاخره علاقه محتوای ات را کشف میکنی.موفق باشی یار سیزدهمی آینده.اعظم شکیبائیاعظم شکیبائیTue, 23 Jan 2024 15:59:05 +0330