<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های مریم معتمدی</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_93973618</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 03:20:09</pubDate><image><url>https://virgool.ir/images/default-avatar.jpg</url><title>مریم معتمدی</title><link>https://virgool.ir/@m_93973618</link></image><item><title>ازدواج تصادفی</title><link>https://virgool.ir/@m_93973618/ازدواج-تصادفی-uvb74fn3xff7</link><description>خیلی تلاش کردم تا گواهینامه بگیرم. روزی که در ازمون رانندگی قبول شدم خیلی خوشحال شدم. حس می کردم واقعا بزرگ شدم. وقتی گواهینامه اومد کلی ذوق کردم. دلم می خواست یه ماشین شخصی داشتم و همه جا با ماشین خودم می رفتم. اما اون موقع بابا هم ماشین نداشت من هم پس انداز یا درامدی نداشتم تا ماشین بخرم. این هم شد یه ارزو. مدتی از گرفتن گواهینامه گذشت. یه روز ظهر سرزده واسمون مهمون رسید . ناهار داشتیم اما مناسب مهمون نبود. مامان گفت که از بیرون غذا تهیه کنیم. به مهمونمون گفتم ماشین شون را بهم بده تا برم و غذا بگیرم. اون هم سوییچ را داد. باکلی ذوق و شوق و عجله راه افتادم. پول نداشتم رفتم از دستگاه عابر بانک پول گرفتم. با عجله سوار شده و خواستم از پارک در بیام که زدم به یه ماشین عبوری. همه ذوقم کور شد. قلبم تند تند می زد. ترسیده از ماشین پیاده شدم. فکرم هزار را رفت. نکنه برم زندان نکنه به صاحب ماشین خبر بدن و هزار فکر دیگر. یه اقای جوان راننده بود اون هم پیاده شد و با ناراحتی مشغول بررسی ماشین شد. منتظر بودم داد و فریاد کنه. بهش گفتم ببخشید من مهمان دارم و واسه همین عجله داشتم برم رستوران غذا بگیرم. از اون خواستم گواهینامم را بگیره و اجازه بده من برم به مهمونام برسم. مرد جوان وقتی نگرانی و شاید رنگ پریده من را  دید قبول کرد و قرار شد فردا تماس بگیره تا با هم بریم صاف کاری و ماشین را درست کنیم. من با عجله رفتم رستوران غذا گرفتم و با ناراحتی رفتم خونه. نمی دونستم چطور به مهمونمون بگم چی شده.از سرزنش خانواده بیشتر ترس داشتم تا از صاحب ماشین.بعد از صرف غذا ارام ارام به مهمونمون خبر دادم. خدا را شکر ماشین اون زیاد خسارت ندیده بود ولی بالاخره امانت بود و من شرمنده شون شدم. مهمون ها رفتند و تازه نگرانی من بابت پرداخت خسارت ماشین تصادفی شروع شد.خدا خدامی کردم خسارت ماشین زیاد نشه. فردا اون اقا زنگ زدند و قرار شد بیان تا باهم بریم پیش صافکار. چون من خانوم بودم اون اقا با خواهرشون اومدن و رفتیم صافکاری. براورد هزینه کردند و قرار شد هزینه تعمیر را من بدم. ضرر همیشه تلخه. تعمیر ماشین انجام شد و همه چی به خیر گذشت. تجربه تلخ اما مفیدی بود. فهمیدم عجله در هر کاری مخصوصا رانندگی اشتباهه. خدا را شکر می کردم که به جان کسی اسیب نزدم. چند وقت بعد یکی منزل زنگ زد و با مادرم در مورد قرار خواستگاری صحبت کرد. گوشی که قطع شد مامان گفتند که همون اقا که باهاشون تصادف کردم قراره بیان خواستگاری.راستش برخوردخوب و موقر اون اقا برای من ذهنیتی خوب ساخته بود تا با رغبت اجازه خواستگاری بدم. خواهرشون را که یک بار دیگه دیده بودم بار دوم در مراسم خواستگاری دیدم. اما این دیدن متفاوت بود. دیدار اول، من به نوعی مقصر و بدهکار بودم و دیدار دوم یک اشنا که قرار بود فامیل بشیم. مراسم خواستگاری با خوبی برگزار شد و ما هردو یکدیگر را پسندیدیم.قران در ایه  ۱۶سوره بقره می فرماید چه بسا چیزی را خوش ندارید و ان برای شما خیر است و چه بسا چیزی را دوست دارید و ان برای شما بد است و خدا می داند و شما نمی دانید. حادثه ای که به گمانم تلخ بود برایم نتیجه ای شیرین داشت. این یعنی به خدا اعتماد کنیم. پس از طی مراسمات اشنایی و بله برون با هم قرار ازدواج گذاشتیم و عقد کردیم. الان سالها از اون تصادف می گذره و ما یه دختر ۸ساله داریم. ازدواج ما نتیجه یک تصادف بود. تصادفی با ظاهری تلخ و نتیجه ای شیرین.خدا را به خاطر اون تصادف شکر می کنم. </description><category>مریم معتمدی</category><author>مریم معتمدی</author><pubDate>Sun, 23 Nov 2025 19:36:33 +0330</pubDate></item></channel></rss>