نوشته های Hanita

کابوس

Hanita — Sat, 11 Jul 2026 14:23:43 +0330

نمی‌دانم...واقعا نمی‌دانم این شب ها با من چه میکنندانگار روحم را از تنم کشیده‌اند و حال یک پیکر یخ زده‌ام که در کالبد یک شهر بی‌صدا نفس می‌کشد...ساعت هاست روبه‌روی اینه ایستاده‌ام...دقیق تر از هر بازپرس به چشم های خودم خیره شده‌ام...به این دو گوی ابی که گویی دیگر نوری در انها نیست...چه چیزی را گم کرده‌ای؟ چه چیزی از تو رفته است که حالا تمام وجودت شبیه اتاق خاک خورده‌ای شده که پنجره هایش را با گل گرفته اندآه....بوی دلتنگی او نه یک حس ، نه یک واژه بلکه یک کابوس است این دلتنگی نه یک مهمان ناخوانده بلکه ساکن دائمی است که در رگ هایم جریان دارد هر سپیده‌دم با سوزش زخم هایم بیدار میشوم که نه با تیغ بلکه با مرور خاطرات به وجود امده‌انددلم برای منی تنگ شده که دیگر....نیست منی که باور و امید داشت...منی که بدون لرزش صدا میتوانست از خاطرات و رویا های رنگارنگش بگویداین روزها سایه‌ام از من جلو میزند...گویی او هم از من فرار میکند گویی او هم طاقت این حجم از نبودن و شکستن را ندارد این روزها سینه‌ام تیر میکشد!شاید غرور له شده‌ام باشد ، شاید از اخرین قطرات امیدم ، یا شاید هم استخوان های بی‌گناه سینه‌ام هستند که دیگر توان این قلب بیمار را ندارند و من هم در این بازی بی پایان زمان ، یک تماشاگر هستم تماشاگری که شاهد خودکشی تدریجی احساساتش است...به من بگو ای موجود تنها ایا تا کی باید این بار سنگین را بدوش بکشی؟تا کی باید لبخند بزنی و وانمود کنی همه چیز خوب است درحالی که در دلت یک گورستان قدیمی و خاک خورده ار ارزو های بر باد رفته‌ات داری؟نه...دیگر نمیتوانم دیگر حتی خودم را هم نمیشناسم ، گویی از من قدیم هیچ چیزی باقی نمانده...آری من گم شده‌ام...و غمگین ترین بخش ماجرا این است که دلتنگی من برای خودم است...برای من خندان ، برای منی که شاد بود ، برای منی که میتوانستی با نخ ارزو های رنگینش تمام کره‌ی خاکی را فرش کنی....ولی افسوس که از من قدیم فقط پیکری یخ زده باقی مانده است‌....

میراث خون

Hanita — Sat, 11 Jul 2026 14:19:39 +0330

آن‌ها برایِ ما قفسی ساختند که نه تنها بدن‌مان، که روح‌مان را در تنگنایِ اراده‌هایِ بیمارشان حبس کرد. آن‌ها برایِ ما دیکته کردند که چه بخوریم، چه بپوشیم، چگونه لبخند بزنیم و حتی چگونه «حس» کنیم. دست‌هایشان تا عمقِ جانِ ما پیش رفت تا بال‌هایِ پروازی که هیچ‌گاه اجازه ندادند جوانه بزند، بچینند.آن‌ها نه فقط آزادی، که «نفس» را از ما دریغ کردند. دور تا دورِ هستیِ ما، دیوارهایی از جنسِ آهن و خودخواهی کشیدند و نامش را گذاشتند: «امنیت».چه پوچ!در این اقلیمِ نفرین‌شده، «بودن» خودِ جرم است. حرف زدن، گناهی کبیره؛ دفاع کردن، حماقتی نابخشودنی؛ و زندگی کردن… در این سیاهی، زندگی کردن بزرگ‌ترین خیانت به قانونِ نانوشته‌ی آن‌هاست.آن‌ها در باتلاقی دست و پا می‌زنند که خودشان با دست‌هایِ خونینِ خویش بنا کرده‌اند؛ میراثی گندیده که از نسلی به نسلِ بعد منتقل شده، تنها برای اینکه فرو رفتن را بیاموزیم. اما آن‌ها اشتباه کرده‌اند؛ یک اشتباهِ مرگبار.آن‌ها فراموش کردند که حتی در اعماقِ این لجن‌زارِ موروثی، بذری نهفته است که برایِ شکفتن، به آفتابِ اراده‌ی ما نیاز دارد. ما آن نسلِ تسلیم نیستیم؛ ما وارثانِ آن سکوتِ سنگین نیستیم که به انفجار ختم می‌شود. ما نسلِ «حماسه‌ایم».ما آمده‌ایم تا این دیوارهایِ پوچ را بر سرِ آرمان‌هایِ پوشالی‌شان ویران کنیم. ما آمده‌ایم تا بیاموزیم که اگر قرار است بمیریم، باید آزادانه باشد؛ و اگر قرار است باشیم، باید در اوج، در رهایی، و در قلبِ طوفانی باشیم که خودمان به پا می‌کنیم.این قفس دیگر برایِ روحِ ما کوچک است. بازی تمام شد؛ نوبتِ پروازِ ماست.

رقص در تماشاخانه‌ی ابدیت

Hanita — Mon, 06 Jul 2026 13:51:47 +0330

زندگی بوم سپیدی است که ما با مرکب اراده‌ی خود آن را نقش میزنیم. این مسیر نه یک گذرگاه هموار که یک میدان نبرد میان تقدیر و رویا ست...ما در این جهان آفریده شده‌ایم تا به بی‌معنایی معنا بدهیم...در جست و جوی خویشتن آدم مسافری است که در کوچه های پر پیچ و خم به دنبال گم شده‌ای به نام " خود " می‌گردد...نقاب ها سنگین ترین باری هستند که بر روح سرکش آدم ها آوار شده‌اند...باید قوی بود و تمام آنچه را که ادم‌ها از ما ساخته‌اند را به آتش کشید...زندگی دیوار‌های بلندی از جنس ترس و تردید برای ما ساخته است تا در بند امنیت پوشالی بمانیم...اما پرواز نه در اسمان های باز که در قلب همین قفس ها متولد می‌شود.هر سنگ این دیوار فرصتی است تا با ضربه‌ی مشت جسارت و ایمان فرو بریزیم...ما نیامده‌ایم تا تسلیم جبر جغرافیایی شویم ، ما امده‌ایم تا مرز های غیرممکن را جا به جا کنیم...عشق در میان زندگی همان درخشش و شعله افروزی است که سردی ها را از بین می‌برد...زندگی حقیقی لحظه‌ای رقم می‌خورد که بین "بودن" و "شدن" دومی را انتخواب کنی.باید طعم تند خطر را چشید و با تمام وجود به دیدار و استقبال ناشناخته‌ها رفت...کسانی که از سوختن در مسیر راستی و حقیقت نترسیدند ، جاودانه خواهند شد...بازی زندگی برنده‌ی ابدی ندارد...فقط بازیگران جسور را به خاطر می‌سپارد...پایان این نمایش نه مرگ ، که شکوه و اصالت است.

رمان جنون [Part8]

Hanita — Mon, 06 Jul 2026 13:49:58 +0330

جــنــونــــ🎶🃏 #P8طبقه ی دوم کلا راهرو بود با نه تا اتاق کوچیک یکی از درا با بقیه فرق داشت میدونستم اتاق منهبلاخره برای پاچه خواری کردن چیزی کم نمیزارن در اتاق رو باز کردم و داخل رفتم نسبت به اتاق های دیگه بزرگتر بود فقط سری تکون دادم کوله م رو گوشه ای انداختم لباسام رو عوض کردم ولی بجای کت قرمز یه کت مشکی پوشیدم از آینه نگاهی به خودم کردم و موهای خرمایی و فر رنگم رو جمع کردم و با یه کش بستم از توی جعبه لنز های شفاف رو بیرون کشیدم و داخل چشمام گذاشتم که باعث شد چشمای سبز آبیم بیشتر برق بزنه کلاه لبه دار مشکیم رو با کلاه قرمز رنگم عوض کردم....از در اتاق که بیرون اومدم هاکان(doctor) از اتاق کناری بیرون اومد من رو دید سلام کرد که در جوابش سری تکون دادم انگار که همه اتاق های خودشون رو پیدا کرده بودن که کسی نبوداز پله ها که پایین اومدم مکس رو دیدم که دستش رو توی جیب شلوارش فرو برده بود و عمیقا توی فکر بود صدای پای هاکان که اومد برگشت و باهام چشم تو چشم شد ریلکس چند قدم جلو رفتم و مقابلش که رسیدم لب زدم:-سوئیچ موتور؟!تعجب کرد ولی با نگاه سرد و برنده م به خودش اومد و عادی گفت:+واسه چی میخوای؟یه جوری نگاهش کردم که ابرو هاش بالا پرید و آروم از توی جیبش سوئیچ رو درآورد دستش رو دراز کرد و سوئیچ رو به سمتم گرفت...بدون اینکه دستم به دستش بخوره سوئیچ رو برداشتم و سمت در حرکت کردم...نسبت بهش بی‌تفاوت بودم...حتی یاد خاطرات گذشته نیافتادم...کسی که من رو به یه قرون فروخت حتی ارزش فکر کردن هم نداره...موتور سنگین و سیاه رو روشن کردم و کلاه کاسکت رو روی سرم گذاشتم روشنش کردم و با یه گاز به سمت بیرون حرکت کردم از راه جنگلی زدم بیرون و رفتم روی آسفالت سرعتم رو بیشتر کردم و راه چهل دقیقه ای رو بیست دقیقه رفتم داخل شهر رسیدم موتور رو یه جای کور پارک کردم و کلاه کاسکت رو درآوردم و کلاه خودم رو سرم کردم خیلی نامحسوس توی شهر حرکت میکردم بلاخره به جای مورد نظر رسیدموقتی وارد مغازه شدم کمی کلاهم رو جلو تر کشیدم +یه کاپوچینو میخواستم و بعدش نشستم روی میز.....کاپوچینو رو آورد و ذره ذره خوردمشبا حس کردن جسم فلزی توی دهنم لب هام کش پیدا کرد آفرین کارشون خوب بود میدونستم مکس دنبالمه...پس حرکت اضافه ای نکردماز مغازه بیرون زدم و دوباره سوار موتور شدم تا نیمه شب تو خیابونا بودم و راه ها و البته افکارم رو متر میکردمبیحوصله وارد خونه شدم دیدم همه نشستن و دارن بگو بخند میکنن...همینطور که سمت پله ها حرکت میکردم لب زدم -فردا ساعت پنج توی حیاط حاضر باشید.کاملا دستوری گفته بودم و جای اعتراض نداشت *همه با چشمای نیمه باز و پف کرده مقابلم بودن مثل همیشه و با استایل همیشگیم وایساده بودم...با پوزخند نظاره گرشون بودم...بوی گند حماقت و نادانی از صد کیلومتری تشخیص داده می‌شد...سری تکون دادم و رفتم سمت سطل گوشه ی حیاط و با آب سرد پرش کردم برگشتم سمتشون و جلوشون گذاشتمش +اگه نمیخواید با این آب سرد برید حموم خودتون رو جمع و جور کنید و آبی به دست و صورتتون بزنید همه چشماشون تا انتها باز شد و نوبت نوبت به صورتشون آب زدنگلوم رو صاف کردم+تا نهار روی مبارزه و تیراندازی و قوای جسمانی کار می‌کنیم کسی که ضعیف باشه از همین الان بای بای همه شوکه نگاهم کردن اما من بی‌توجه با صدای بلندی لب زدم +گرم کنید که کلی کار داریم همه شروع کردن به گرم کردن...روم رو برگردوندم و به اطراف خیره شدم...بعد چند دقیقه صدای رامونا اومد: -تموم شد سری تکون دادم+میریم جنگل هاکان اعتراض کرد -اما بارون میباره و جنگل لیزه برگشتم سمتش و اخمام رو توی هم گره زدم+بچه من وقتی داشتم آموزش میدیدم توی زمستون درحالی که برف میبارید برای حفظ جونم چهل دقیقه توی آب یخ رودخونه موندم...حالاهم نمیخوام حرف اضافه بشنوم بدوییدشیوانی و آنوتونیو با بهت و همزمان گفتن:=واقعااااا؟ آروم سری تکون دادم+آره...زود راه افتادیم...تقریبا رسیدیم دم درختا برگشتم سمتشون +اینجا شیش راه وجود داره هرکدوم از یه راه میره، یه کلبه وسط جنگل هست و راهش مستقیمه اگه بطور میانگین از اینجا تا اونجا برید یک ساعت و نیم راهتا چهل دقیقه دیگه فرصت دارید توی اون کلبه باشید که اگه نباشید همین امشب با هواپیما برمی‌گردید سازمان زمانتون از ده دقیقه دیگه شروع میشه چهره هاشون بهت و استرس رو فریاد می‌زد مخصوصا الکس...جاسوسمون سریع نگاهم رو اطراف چرخوندم و خونسرد گفتم:+فقط یه نکته میگم اونم اینکه هرچیزی رو از روی ظاهرش قضاوت نکنید نمک و شکر همرنگن....تلاش کنید بعدم عقب گرد کردم و با سرعت از بین درختا گم شدم بهشون دروغ گفتم تا کلبه فقط نیم ساعت راه فقط میخوام اراده شون رو بسنجم پونزده دقیقه بعد درحالی که یکی از پاهام روی اون یکی بود توی کلبه بودم

رمان جنون [Part7]

Hanita — Mon, 06 Jul 2026 13:48:40 +0330

جــنــونــــ🎶🃏 #P7هواپیما که تو خاک آمریکا نشست حس تنفر بهم دست داد...اول گذاشتم بقیه پایین برن.اونا که پایین رفتن کوله م رو روی شونه م انداختم و از پله های هواپیما پایین اومدمنگاهم رو به اطراف سوق دادمبارون میبارید و هوا ابری بود...بقولی آسمون بغض داشت.انگار منطقه ی جنگلی بودآسفالت بود ولی دور تا دورش میله ها و سیم های حفاظتی و دورمون درخت و جنگل بودهمه محو اطراف بودن ولی من فقط نگاهم رو به اطراف دقیق تر کردم و سه تا ون سیاه رنگ با محافظ ها توجه م رو جلب کرد بعد چند ثانیه یکی از محافظ ها در رو باز کرد و در کمال تعجب مکس بیرون اومدمن و اون یه زمانی باهم آموزش دیده بودیم کفش های چرم ورنی پوشیده بود یه شلوار مشکی و پیراهن مشکی و یه گردنبند مخصوص با همین نگاه ساده و ریز فهمیدم که اون گردنبند بهش شنود و ردیاب وصله و یه لنز پیشرفته از اونایی که تشخیصش خوراکمه تو چشماشه این رو با توجه به برق بیشتری که یکی از چشمای قهوه ایش نسبت به دیگری میزد و یه نگاه دقیق فهمیدم بهمون رسید همه یه بچه ها هول شدن حتی نزدیک بود کله ملق بخورن.مثل بچه های ابتدایی توی یه صف وایسادن ولی من....من دور از همه یه پام رو روی یه پای دیگه م انداخته بودم و سرم پایین بود جوری که لبه ی کلاه صورتم رو از جلو میپوشوند نم نم بارون رو روی لباسام احساس می‌کردماحساس کردم کسی جلوم ایستاد و بعد صدایی مردونه ی ای با لحجه ی آمریکایی آشنایی -شایعات زیادی راجبع بهت شنیدم....حقیقتا انتظار نداشتم بهترین کارآگاه کل خاورمیانه یه زن باشهیعد چند ثانیه مکث نرم سرم رو بالا گرفتم ولی تیز نگاهش کردم و با لحن خطرناک و سردی گفتم: +وقتی شیر وارد بیشه میشه کسی نمیگه شیر نر اومد یا شیر ماده...فقط میگنسرم رو کامل بلند کردم و محکم ادامه دادم:+شیر اومد چشماش رنگ تعجب گرفت...انگار انتظار چنین جوابی رو از من نداشتما همیشه دوست بودیم ولی در عین حال درحال رقابت اون بود که پشت پا زد به دوستیمون و باورم نکردسرد چشمام رو دوختم توی چشماش و سرم رو کمی کج کردم که مثل همیشه این تار موی فر مزاحم اومد تو صورتم. کمی خیره نگاهم کرد ولی بلاخره به خودش اومد و تک ابرویی بالا داد و نیشخندی زد روبه بچه ها گفت:-مکس هستم، مسئول رسیدگی به شما یه خونه توی ورودی جنگل هست..اونجا میمونید اگر هم کاری داشتید میتونید برید شهر اگه از جاده ی اصلی بری حدودا چهل دقیقه فاصله داره درضمن خونه تکمیله و همه نوع وسیله ای دارهخوب منظورش رو از "همه نوع وسیله ای" گرفتم و دلم میخواست جوری بزنمش که تا عمر داره هوس زر زنی اضافه نکنه چون یه مدت اینجا تمرین داشتم همه ی راه ها رو بلد بودم شیوانی(snake) مرموز گفت:+یعنی راه های دیگه ایم وجود داره؟هوش خوبی داشت مکس که انگار هنوز عادت بی حوصلگیش رو ترک نداده بودهمزمان که به سمت ماشین میرفت گفت:-آره، سوار شید همه سوار ون سمت راست شدن و الکس(sleep) موند بود.بیخیال سمت اون ونی گه هیچکس داخلش نبود حرکت کردم.که حس کردم یکی داره پشتم میاد این چرا داره با من میاد؟نشستیم توی ون مرموز نگاهی بهش انداختم...خیلی کم حرف بود یکم از خیلی اون ور تر توی فکر بود و یکی از دستاش رو گذاشته بود کنارش و اون یکی رو گذاشته بود زیر چونش پاهاش رو جا به جا کرد و یکم کنار زانوش رو به پشت زانوش برجسته شد چشمام برق زد باید زودتر می‌فهمیدم ولی هنوز دیر نشده تغیر حالتی ندادم باید قصدش رو می‌فهمیدم کشتن من؟جاسوسی واسه سازمان های دیگه؟اجیر شده؟آسیب به یکی دیگه؟یا مکزیک؟از همون اول متوجه شدم داخل چشماش لنزِو موهاشم به احتمال زیاد رنگه از همین الان یکی شناسایی شد...بقیه شونم بعدامن رسما ریدم تو هرچی سیستم امنیتی که این سازمان کوفتی داره. آخ که چقدر خوب میشه واسه هزارمین بار پوزه ی تک به تکشون رو به خاک بمالم.پوزخند محوی روی لب هام بود...تا رسیدن به اون خونه حرفی نزدم وقتی ماشین وایساد من اول رفتم پایین همین که پایین اومدم رعد و برقی زد و بارون کمی شدید تر شدوارد خونه شدیم حیاط بزرگی داشت و گوشه ی حیاط یه در مشکی رنگ مات بود ولی در ورودی تقریبا پنج تا پله ی گرد می‌خورد و می‌رسید به یه در تقریبا کوچیک شاید با یه نگاه هرکسی فکر می‌کرد این یه در ساده است ولی جز پیشرفته ترین در ها بود و کاملا مجهز بود از بیرن نمای کرم رنگی داشت و دو طبقه بود از در خونه که داخل رفتیم یه راهرو ی کوتاه ولی با عرض زیاد بود سمت راست پذیرایی بود. چند تا کاناپه ی طوسی رنگ روبه روی یه تلویزیون بزرگ.یکی از دیوار های کنارش از جنس شیشه بود و حیاط سرسبز و بارونی رو نشون میداد سمت چپ خونه پله های گرد از جنس شیشه بود که به طبقه ی بالا راه داشت و یکم کنار تر یه در بود که معلوم بود آشپزخونه ستشونه ای بالا انداختم و از پله ها بالا رفتم.

رمان جنون [Part6]

Hanita — Mon, 06 Jul 2026 13:47:20 +0330

جــنــونــــ🎶🃏 #P6قبل از حرکت هواپیما آروم از جام بلند شدم و با قدم های کوتاه و آروم سمتشون حرکت کردم انگار نزدیک شدنم رو حس کردن که دست از حرف زدن برداشتن و خیره خیره نگاهم میکردن یه قدم مونده بهشون ایستادم...نرم سرم رو بلند کردم و با قیافه ای که هیچی رو نشون نمی‌داد ، نگاهم رو سریع چرخوندم و دوباره به حالت عادی و بی‌حسی بهشون چشم دوختم برق چشم هاشون انگار یه علامت تعجب بود...لب هام رو از همدیگه فاصله دادم و شروع کردم به صحبت -تمام لوازم الکترونیکی و ارتباطی تون به علاوه ی تمام مدارک و کارت شناسایی و هرچی که به زندگی شخصی و کاریتون هست رو بزارید تو این کیف.و بعد کیف سیاه رنگ متوسطی رو جلوشون گذاشتمچشماشون گرد شد و لباشون از هم فاصله گرفت...اون پسره enginier یا همون آنوتونیوبا صدای بلندی گفت:+یــعــنــی چــــی؟؟؟؟و بعدش مار خوش خط و خال گروه....مرسدس با صدایی که سعی می‌کرد خونسرد باشه گفت:+درسته رئیس گروهی ولی قرار....نزاشتم حرفش رو ادامه بده دیگه صبرم به سر اومد...با صدای بلند و ترسناکی که حتی نیلا رو به لرز مینداخت غریدم -گفتم بندازید داخلشرنگ همشون پرید ولی اون دختره رامونا واقعا مثل اسمش روباه بود که سعی کرد با آرامش ظاهریش گولم بزنه...ولی من استاد تظاهر بود... موهای حناییش رو با آرامش پشت گوشش زد و با لحن عجیبی گفت +اما بر اثاث قوانین ما نمیتونیم هویت همدیگه رو بفهمیم و اینکارو مساویه با فهمیدن هویت ما و فکر نکنم سازمان این رو بخواد از تهدید درون صداش خندم گرفت...این دختر فکر کرده بود برام مهمه؟؟بدون هیچ گونه تغیر حالتی توی صورتم ایجاد کنم صورتم رو جلو بردم درحدی نزدیک کردم که سرم کنار گوشش بود و فقط خودش می‌شنید با صدای خطرناکی لب زدم:-من حتی میدونم دیشب شام رو با کی خوردی...و اون سازمانپوزخند صدا دار و آرومی زدم و ادامه دادم-حتی به اندازه ی پشیزی واسم ارزش نداره...تو مواظب ایمیلیا باش هنوز کامل خوب نشده...رامونا همشون رو با سنسور های مخصوص بررسی کرده بودم و خیلی زود فهمیدم تخــ.. م وصل کردن ردیاب یا شنودی به خودشون نداشتن پس ابایی از گفتن اسمش نداشتم...لبخندی زدم که بیشتر شبیه آدم های عوضی شدم و آروم عقب کشیدم و خب....اینم تاوان بازی کردن با مندوباره با صدای آروم اما ترسناکی غریدم -خوشم نمیاد حرفام رو تکرار کنم پس هرچی گفتم از این به بعد غیر از عمل حتی باشه هم نشنوم...زووود همه نوبت نوبت وسیله هاشون رو توی کیف انداختن و وایسادن دستی توی جیب شیشم داخلی کتم انداختم و شناسنامه ها و جزئیات ریز رو بیرون آوردم و انداختم روی یکی از صندلیا.رو به همشون با قیافه ی خونسرد و حرص دراری که مختص خودم بود گفتم-اینبار رو ازتون گذشتم چون ناشی بودید ولی بار بعدی وجود نداره... حرفام رو تکرار نمیکنم پس خوب گوشاتون رو باز کنید.وقتی تاثیر حرفم رو توی چهره شون دیدم حرفم رو ادامه دادم -مقصد فعلی ما آمریکاست....میریم اونجا برای کار های لازم و آموزش...آموزش از فردا تا شیش روز دیگه شروع میشه ما ۲۹ دسامبر یا روز کریسمس به سمت مکزیک میریم درواقع همه با هم دوستیم و برای دیدن خاله ی عزیز [sleep] میریم مکزیک و توی خونه اش میمونیم...احتمال داره این ماموریت تا چند وقتی طول بکشه و در طول این مدت ارتباط با خانواده هاتون ممنوع نگاه آخری به چهره شون انداختم و گفتم-درضمن اسماتون رو از روی شناسنامه بردارید و همدیگه رو با اون اسما صدا بزنید....هر اشتباهی مساویه با حذف شدن از صحنه ی زندگی و زندگی شخصیتون هم همینطور پس حواستون رو جمع کنید خیلی غیر مستقیم بهشون فهموندم اشتباهی کنن نه تنها خودشون میمیرن بلکه خانواده هاشون هم‌ با خودشون میکشن پایین.انگار خودشون هم خوب متوجه شدن کهبا صورتی که از ترس سفید شده بود خیره بودن بهم...عقب گرد کردم و دورتر از اونا نشستم و سرمو تکیه دادم به پشتی صندلی...برای من که اتفاقی نمی افتاد حتی اگه دستگیر میشدم....فقط اونا بدبخت میشدن شاید با عوضی بازی تموم به رامونا یاد آوری کردم ولی برای خودش بود.....سرم کمی درد میکرد و جو داخل هواپیما یکم سنگین شده بود.صدای کمک خلبان به گوشم خورد=لطفا کمربند های ایمنی تون رو ببندیدبهشون اخطار داده شده بود که از بلند گو استفاده نکنن چون من میگرن دارم.پوزخندی رو لبم اومد بدبخت های پاچه مال.....با بلند شدن هواپیما دیگه به چیزی فکر نکردم و سعی کردم استراحت کنم.

رمان جنون [Part5]

Hanita — Sun, 05 Jul 2026 18:29:24 +0330

جــنــونــــ🎶🃏 #P5دنیا دور سرم می‌چرخید و هر لحظه حس میکردم قراره تمام محتویات معده م رو بیرون بریزم...سعی کردم بی‌تفاوت باشم آروم از روی تخت بلند شدم و به سمت کمد حرکت کردم بیحوصله لباسام رو درآوردم و چپوندم توی کمد و تیشرت و شلواری بیرون کشیدم و پوشیدم سمت سرویس بهداشتی حرکت کردم و آبی به دست رو صورتم زدم...بیجون سمت کیفم حرکت کردم و از داخل قوطی مسکن خواب آور رو بیرون آوردم دوتا بیرون کشیدم و بدون آب خوردم به محض خوردنش حس کردم معدم سوخت و اسید بالا اومد...حس سوزش گلوم رو نمیتونستم نادیده بگیرم...هر لحظه سردردم بیشتر می‌شد روی تخت بدون توجه به دردم مچاله شدم....کم کم قرص ها اثر کرد و بدنم بیحس شدو چند دقیقه بعد چشمام روی هم افتاد و توی عالم بی‌خبری فرو رفتم ****یقه اسکی مشکیم رو پوشیدم و همراهش یه شلوار پاکتی مشکی...بعدش اووکت زرشکیم رو که بیشتر به اناری شباهت داشت رو همراه کلاه لبه دار ستش پوشیدم و در آخر دستکش و بوت های پاشنه بلند مشکیم که جنسشون چرم بود..استایل همیشگیم...لیلا همیشه به این استایلم میخندید و آرامش هم میگفت با این تیپ شبیه یکی از کاراکتر توی یه انیمیشن میشدم اسمش چی بود.... فکر کنم کارمن بود زیاد بهش فکر نکردم و بعد از پوشیدن این لباس من توی بعد تیره ی وجودم فرو میرفتم از در اتاق بیرون زدم تیز نگاهم رو دور تا دور چرخوندم و با ندیدن کس به سمت در خروجی رفتم و بیرون زدم...بدون اینکه جلب توجه کنم از کناره ها به سمت فرودگاه خصوصی سازمان رفتم بیشتر شبیه یه محوطه بود....رسیدم و خیلی بی سر و صدا بدن توجه به بقیه روی یه صندلی پشتی نشستم و یکی از پاهام رو روی اون یکی انداختم و ارنجم رو روی پاهام گذاشتم و انگشت شستم روگوشه ی لبم گذاشتم و به اطراف چشم دوختم همه رو زیر نظر گرفتم هر حرکت مشکوکی رو همشون باد هوا بودن یادم نمیره چه دعوایی با استاد راه انداختم سر اینکه گفت باید یه گروه با خودت ببری گفت که مثل یه آموزشه....ولی خب.....من عمرا حتی یه کلمه هم باهاشون حرف نمیزدم آمار همشونم در آوردم سه تا پسر و دو تا دختر که همشونم توخالی و باد هوا بودنیه یسری مشنگ که فکر میکردن خیلی حالیشونه همشونم سگ های دستی این سازمان بدرد نخور بودن حیف که استاد خیلی واسم زحمت کشید وگرنه از ریشه ی همشون پایین میرفتم این حرومیافهمیدم که یکی از بچه های گروه که زیادی سوسول بود از پشت سر داره بهم نزدیک میشه بدون اینکه واکنشی نشون بدم یا تغیر حالت بدم به کارم ادامه دادم نشست کنارم و بهم خیره شد....هیچ واکنشی نشون ندادم فقط نگاهم رو به اطراف دقیق تر کردمبعد چند دقیقه عجیب گفت:-میدونی خیلی راجبع بهت شنیدم اهمیتی ندادم که دوباره بدون اینکه بهش بر بخوره با ذوق بیشتری شروع کرد به حرف زدن -میدونی من همیشه آرزو داشتم جنون رو ببینم ....تو محشری همه راجبع بهت میگن و البته خیلی زیاد راجبع به پرونده هایی که حل....دست رو بالا آوردم که حرفاش رو قطع کردمو بیتوجه از جام بلند شدم......استاد اومد و همه به سمتش رفتن بعد چند ثانیه که همه جمع شدن منم به سمتشون رفتم و دورتر از همه وایسادم.....استاد خیلی مرموز همه رو نگاه کرد...از اون نگاه های خاص خودش...تک ابرویی بالا انداخت و گفت-سلام خیلی خوش اومدید....لازم بر توضیح اضافه نیست همه ی اطلاعات مربوط به خودتون رو براتون ارسال کردماسم اعضای گروه رو میگم برای آشنایی به یه دختر لاغر و تقریبا قد بلند و بور اشاره کرد و با همون لحن گفت-fox از ایتالیا بعد به یه دختر دیگه که جا افتاده تر بود و کوتاه اما چهار شونه با چشم ها و موهای مشکی اشاره کرد- sneak از هندبه اون پسره که چند دقیقه پیش کنارم نشسته بود اشاره کرد یه پسر قد متوسط با هیکلی ریز - enginier از آمریکابه یه پسر دیگه کنارش اشاره گرد قد بلند تر و هیکلی تر بود و چشم و ابرو مشکی - Doctor از ترکیهیه پسر بور و چشم رنگی که اونم هیکلی بود-sleep از روسیهدر آخر نگاه خاص و مرموزی بهم انداخت و ادامه داد-فکر نکنم جنون نیازی به معرفی داشته باشه..... به هر حال موفق باشید من فقط میخوام چند نکته رو بگم هر اشتباه مساویه با حذف شدن همتون غیر از جنون که یه کاراگاه شخصیه و خودش کار میکنه،مامورای غیر رسمی و آموزش دیده ی سازمان غیر دولتی [ QCH ] هستید مواظب باشیدو همینطور رهبری گروه به عهده ی جنونه...بعد از حرفش همونطوری که بهم یاد داده بود و حالا واسه منم یه عادت شده بود نگاهش رو تیز توی محوطه و روی همه ی افراد گردوند یه دفعه صدای نازکی که مطلق به مار خوش خط و خال گروه بود گفت -استاد اسم ماموریت چیه؟استاد با حالت زیرکانه ای نگاهم کرد...بیتفاوت سری تکون دادم و همزمان عقب گرد کردم و یه کلمه گفتم+U.M از پله های هواپیما بالا رفتم و .....

رمان جنون [Part4]

Hanita — Sun, 05 Jul 2026 18:25:05 +0330

جــنــونــــ🎶🃏 #P4آیکون سبز رو کشیدم و مثل همیشه بیتفاوت جواب دادم +بله صدای خش خشی اومد انگار داشت جا به جا میشد -الو......سلام بدون جواب گذاشتمش...نفسش رو با صدا بیرون داد -هعی از دوریت دارم جون میکنم با لحنی اروم گفتم+چی میخوای؟ عوضی که زمزمه کرد گوشم رو نوازش کرد...ولی بازم بدون جواب گذاشتمش... - تشریف نحستو کی میاری؟ با همون صدا ی بی روح گفتم+قطع میکنمکشدار گفت-ایششششش....قطع نکنیااا+بگو-هیچی گفتم ببینم چیکار میکنی ولی لیاقت نداری زمزمه کردم+دیگه زنگ نزن...ماموریتمبا تعجب آشکاری گفت-واقعا ماموریت آمریکا رو قبول کردی؟؟بدون جواب گذاشتمش....وقتی جوابی نشنید صدای مضحکی در آورد و گفت:-دلت در بیاد من هنوز ماموریت 4Fg تموم نکردم استاد گفت نیا ماموریت برام مهم نبود...درواقع ذره ای برام اهمیت نداشت...+قطع میکنمنفسی گرفتم و آروم گفت -مراقب خودت باش انگار بازم احساساتش فوران کرد...بی‌توجه گفتم+نترس زنده برمیگردم بدون خداحافظی قطع کردم و آروم از جام بلند شدم و سمت پیشخوان رفتم تا حساب کنمپول رو دادم و همین که اومدم از کافه برم توجه م به گوشه ی کافه جلب شد....یه مرد تقریبا قد بلند که معلوم بود صاحب اینجاست روبه روی یه پسر پونزده یا شونزده ساله که انگار باریستا بود وایساده بود و پسره ترسیده نگاهش می‌کرد...تک ابرویی بالا انداختم و خیلی آروم و نامحسوس نزدیکشون شدم و حرف زدن عربی مرد رو شنیدم...به محض شنیدن کلمات تو خاطرات غرق شدم (مگه نگفتم هرچی مشتری گفت همونه) همین حرف ساده مثل تیغی بود به رگ گردن نازکم همونقدر برنده خاطرات رو یاد آوری میکرد €Flash backداد بلندی کشید که بیشتر توی خودم جمع شدم = که حالا به مشتری توهین میکنی..آره؟ وجهه‌ی من رو خراب میکنی؟اشک هام بیشتر ریخت و سعی کردم چیزی بگم تا بیشتر از این عصبی نشده+نــ..نه بخــ...نذاشت حرفم کامل شه و دستش تاب خورد و بالا اومد و تا به خودم بیام کوبید توی دهنم مزه ی خون رو توی دهنم حس کردم...گوشام زنگ میزد و چشمام تار شد...تنها چیزی که حس میکردم خونی بود که از گوشه ی لبم جاری شد...با نفرت نگاهم کرد و در کمال بی رحمی حقیقت تلخی رو با شدت توی صورتم کوبید =میدونی چیه؟؟تقصیر خودمه از قدیم گفتن به یتیم غذا نده چون برمیگرده و ظرفت رو میشکنه خشکم زد و اشک با شدت بیشتری به چشمام نیش زدنگاه دیگه ای به سرتاپام کرد و گفت=انگل کثافت..بدبخت تو همونی هستی که هیچکس نخواستت دختره ی بی کس و کار از صدقه سریم بهت کار دارم گفتم اشکالی نداره بچه یتیمه ، خانواده نداره ولی نه..... حتما اون خانواده یه چیزی میدونستن که ولت کردن £ Fenesht سرم نبض میزد... نمیدونم چجوری خودم رو از کافه بیرون انداختم و به هتل رسیدم...واقعا در عجبم...حتی نمیدونم چجوری به اتاقم رسیدم و درش رو باز کردم و وسط اتاق وایسادم... با فکی که از شدت فشار دندون هام درد گرفته بود کتم رو در آوردم و آویزون کردمبا قدم های ناموزونی سمت تخت حرکت کردم و دراز کشیدم... بدون پلک زدن به سقف سفید چشم دوختم...

رمان جنون [Part3]

Hanita — Sun, 05 Jul 2026 18:23:25 +0330

جــنــونــــ🎶🃏 #P3~لــیــلــی☆موقعیت: اتاق جلسات سازمان مبارزه با تروریست خاورمیانه■اردن 《۲۱دسامبر ۲۰۲۵》<یک ماه و چند روز قبل>-گفتم که باید بری مکزیکچشمام رو کلافه روی هم فشار دادم...جدی لب زدم+نمیشه استادبا جدیت تو چهره اش سمتم برگشت...از اون وقتایی بود که اطمینان داشتم حرفش رو به کرسی مینشونه...برخلاف چهره‌ی جدیش با ملایمت گفت-میدونم دلخوشی ازشون نداری ولی نه بخاطر من نه بخاطر مکزیک یا آمریکا....یکم حالت صورتش رو برای راضی کردنم نرم کرد و ادامه داد-برای اون سی تا سرباز بی گناه که متاهلن و بچه دارن اعصابم بهم ریخت...حرفش مثل یه سنگ روی سینه م سنگینی کرد...سرم رو روی میز گذاشتم...لعنت بهش عصبی سرم رو بلند کردم و نگاش کردم+چرا از من میخواید برم؟ مگه توی کل آمریکا و مکزیک با اون همه دبدبه و کبکبه کارآگاه قحطه؟استاد کلافه نگاهم کرد....انگار براش سخت بود به زبون آوردن ولی گفت-نه ماه، نه ماهه یک نفر نتونسته بفهمهمثل همیشه به خودم مسلط شدم آروم و تیز نگاهم رو توی اتاق جلسه که خالی بود چرخوندم و بلند شدم... درحالی که اُور کت زرشکیم رو میپوشیدم لب زدم+اطلاعات رو برام ارسال کن دو روز دیگه پرواز دارمبه وضوح برق توی چشماش رو دیدم...پوزخند محوی زدم و بعد از اون جمله ی سنگی خودم رو توی خیابون های شلوغ اردن پیدا کردم...آروم توی خیابونای اردن قدم میزدم و به گذشته ی پر از درد و آینده ی نامعلوم فکر میکردم بارون نم نم شروع به باریدن کرد آروم چشمام رو بستم و سرم رو به سمت آسمون گرفتم...بارون بهم آرامش میداد...چیزی که قبلا ترسناک و وهم آور بود...شروع کردم به قدم زدن داشتم از یکی از خیابونا عبور کردم که بوی شکلات داغ پیچید توی بینیم....برگشتم که ببینم از کجاست که کافه ای رو دیدم با تم چوبی...بارون شدید تر شده بود...به قدم هام سرعت بخشیدم و وارد کافه شدم با راهنمایی گارسون روی میزی که کنار پنجره بود نشستم.... گارسون که شکلات داغم رو که همراه یه تیکه کیک شکلاتی که سفارت داده بودم‌ آورد نگاهم رو از پنجره به آدما دوختم بعضیا شاد و بعضیا غمگین و بعضیا درحال فرار....مردی که با سرعت داشت به سمت سایه بان فرار می‌کرد نگاهم رو معطوف خودش کرد داشت با سرعت به سمت سایه بان میرفت که وسط راه تعادلش رو از دست داد و با صدای ناهنجاری به زمین برخورد کرد...زمین و زمان رو به فحش گرفته بود همزمان نگاهم برگشت سمت دختر نوجوونی که با لذت و خنده جفت پا توی چاله های آب می‌پرید و بعد از هربار خیس شدنش با صدای بلند قهقه میزدچقدر فرق بین این دوتا تصویر بود..‌.سری تکون دادم تا از این حالتم دربیام این همون نیمه ی روشنم بود...همون نیمه ی روشن رویایی... ولی...ولی‌امان از وقتی که نیمه ی تاریکم بالا بیاد...واقعا امان صدای زنگ گوشیم بلند شد و اسم نیلا روش خودنمایی کرد...

رمان جنون[Part2]

Hanita — Thu, 11 Jun 2026 20:23:08 +0330

جــنــونــــ🎶🃏 #P2-نهههههه...لطفااااا...نکنننننن...تروخدااااااااین رو با جیغ بیان کرد درحالی که از چشماش اشک و خون سرازیر بود و دهنش جر خورده بود.نیشخند آرومی زدم...با اشاره ی ریز دستم انداختنش تو آب و کوسه به محض بو کردن خون اومد بالای آب و با سرعت به سمتش رفت....هرچی بیشتر دست و پا میزد بیشتر و بیشتر تیکه تیکه میشد و نیشخند گوشه ی لبم پر رنگ تر...گاهی نباید دست و پا زد چون تقدیر مهر خودش رو به پیشونیت زده...وقتی کامل تیکه تیکه شد آروم بلند شدم....این قانون طبیعتهرحم توی جنگل مثل امضا زدن پای قرارداد نابودیته...و این جنگل مال منه...اینجا نخورده، خورده میشه...اینجا دستی که نمیتونی بشکنی رو باید ببوسی...و من...و من از همه قوی ترم کسی هستم که تاریخ رو مینویسه و بجای قلب سنگ توی سینه اش داره ووبا ذهنم تصمیم میگیرمو اشک وخون بپا میکنم...توی ماشین نشستم و آروم سیگار برگم رو روشن کردم و گوشه ی لبم گذاشتم...نفس لرزونی شنیدم و بعدش صدای راننده-عذر من رو پذیرا باشید سرورم برای رفتن جایی مد نظرتونه؟در یک کلمه گفتم+کاخنفس لرزونش رو که شنیدم تک ابرویی بالا انداختم و گوشه ی لبم کج شد...در که باز شد مثل همیشه با قدم های محکم بی توجه به خبرنگار ها و گارد ها و همه به سمت ورودی حرکت کردم...

رمان جنون[Part1]

Hanita — Thu, 11 Jun 2026 15:37:14 +0330

جــنــونــــ🎶🃏#P1☆موقعیت: کاخ زیرزمینی مافیا های فرانسه《۲۰ژانویه۲۰۲۶》-سر....سرورمنگاه های لرزونشون حتی زیر نور کم سوی چراغ کاخ هم قابل دیدن بود...سکوت های پر ترس تنها جوابم بود...تک ابرویی بالا انداختم که رنگ بدتر از صورتش پرید و سعی کرد لرزش دستاش رو متوقف کنه و با لکنت زبون ادامه داد- ســ....سرو...ورم او...اون مح.. محمول...با یه اشاره ی ریز چونه م دیوار پشت سرش از لکه های سرخ خون رنگین شد و سکوت کاخ رو شکست...زیادی حرف میزد...یکی دیگه اومد جلو و مطیع جنازه اش رو برد....سگ خوبی بود....ولی توی بازار سیاه بیشتر می ارزید...آدم های ضعیف پیش من جایی ندارن...یه جنازه ی بی مصرف بود...با یه اشاره ی سرم یکیشون اومد جلو تا اومد لرزش دستاش رو مخفی کنه و حرف بزنه....صدای ژیار تو گوشم پیچید-آرسابرو هام بهم نزدیک شدتنها کسی که جرعت داشت اینجوری باهام حرف بزنه...اونم چون از تخم ترکه ی باوانم بود....نزدیک شدنش رو از پشت حس کردم...بهم رسید و جلوم وایسادگوشه ی لبم بالا رفت...+دلت استخر خونو میخواد...نه؟صدای همیشه سرخوشش الان رنگ و بوی نگرانی گرفته بود...-محموله ی ایران که قرار بود واسه بازار سیاه بفرستیمریلکس نیم نگاهی بهش انداختم...نامحسوس فکی روی هم فشرد که گوشه ی لبم کج شد...-زنده ،مرده یه نفر تو کشتی نمونده..!محموله ی مهمی بود....توی این ده سال اخیر همچین اتفاقی نیافتاده بودتک ابرویی بالا انداختم و یک کلمه زمزمه کردم:+کی؟-خوان کارلوسلب هام کش اومد....+سی و هشت دقیقههمه میدونستن که وقتی توی این حالتم نباید کلمه ای حرف بزنه...وگرنه به قیمت جونشون تموم میشدشاید هم به جنازه شون رحم نمیشد...-اجازه ی رفتن هست سرورم؟تکونی به چونم دادم که عقب گرد کردشجاعتکلمه ی جالبی بود...خیلی جالبالبته تا وقتی که به حماقت تبدیل نشهپوزخندی روی صور