https://virgool.ir/feed/@m_93164078fa2026-11-12 21:27:16https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_93164078https://virgool.ir/@m_93164078/آدمایی-که-معجزه-ان-pqzqmqrkg0xrساعت ۸ صب بود.توی ایستگاه پل رضوان نشسته بودم.منتظر اتوبوس بودم.دوسه تا خانم میانسال سمت چپم روی نیمکت نشسته بودن.سمت راستم یه کم با فاصله یه آقای میانسال با موی سفیدبلند تا سر شونه هاش و ریش و سیبیل جوگندمی با یه عینک آفتابی و یه ماسک سفید سه بعدی روی صورتش نشسته بود.یه کلاه لبه دار سرش بود از اونا که معمولا هنرمندا سرشون میذارن ولی نمیدونم اسم این مدل کلاه چیه راستش!!در توصیف اون مرد اگر بخوام بیشتر بگم اینکه لاغر اندام بود و قدش متوسط بود یه کیف لب تاب هم روی پاهاش بود و به نظر میومد هرچیزی توش باشه بجز لب تاب!از اینکه صب زود بیدار شده بودم حس خوبی داشتم انگار عاشق آدمای شهرم بودم و دلم میخواست به همشون گُل بدم و بگم شاد باشید.معمولا دلم میخواد آدما داستان زندگیشونو برام تعریف کنن ،حس خوبی میگیرم،انگار چن تا زندگی رو همزمان خودت تجربه کردی!خلاصه حس خوبی بهم میده.خب!همینجوری که نشسته بودم و منتظر اتوبوس بودمیکی از کتابامو دراوردم تا مطالعه کنم.یهو همون آقا ازم پرسید درس میخونید؟گفتم بله،گفت خوبه ادامه بده ولی کار کن،کارکردن مهم ترهتا وقتی جوونی کار کن.کتابمو بستم یه لبخند زدم و با لبخند گفتم کارهم میکنم.حسابدارم.هم درس میخونم هم کار میکنم.گفت خوبه موفق باشی.دلم میخواست باهاش حرف بزنم،به نظر از همون آدمای سرد و گرم کشیده روزگار بود از اونا که دلم میخواست داستانشو بدونم.یه کم به سمتش متمایل شدم بیشتر از ۶۰ سانت فاصله اجتماعی رعایت بود البته??شروع کرد به راهنمایی کردن .گفت یه حرفه یاد بگیر و توی همون حرفه مسلط شو و گسترشش بده اینجوری هم خودت رشد میکنی هم درامد داری هم صاحب بیزنس خودتی.بیشتر توجهم به صحبت هاش جلب شد.پرسید رشتت چیه گفتم حقوق.گفت خوبه ولی باید ادامه بدی تا فوق و دکتری.درامد به نسبت خوبی داره اگه بتونی وکیل خوبی بشی یا دفتر ثبت بزنی.گفتم سعی میکنم همینطور بشه.پرسیدم کار شما چیه؟عینکشو برداشت.گذاشت روی کیفش.چشماش حس خودمونی بودن به ادم میدادهمون حس چشمای پدرم.با راحتی بیشتری شروع به صحبت کردگفت من کارگر ساده ام.پیش خودم گفتم چقد خوبه که کارگرامون انقد اطلاعات دارن و چقد بده که کارگرن.گفت البته من زمان پیش از انقلاب کارم چیز دیگه ای بود .وقتی گفت پیش از انقلاب حسابی مشتاق شدم که حرفاشو بشنوم،حس و حال اون زمان چیزیه که ما حسش نکردیم و خیلی دلم میخواست ازآدمی که خودش توی اون زمان بوده بشنوم.شروع کرد.گفت قبل از اینکه انقلاب بشه یعنی زمان شاه،من نقاش بودم،یه اکیپ داشتیم که نقاش بودیم از همه طرف شغل برامون مهیا بود.اگرچه درامد خوبی نداشت ولی کار زیاد بود،ازمون درخواست میکردن و میفرستادن دنبالمون که از محمدرضا شاه تصویر نقاشی کنیم.ما هم مشتاقانه انجامش میدادیم.روی دیوارای مدرسه ها نقاشی میکردیم.اون موقع عکس چهره رو که میخواستیم نقاشی کنیم روی دیوار ها یا تابلو های بزرگ به کمک پرژکتور و چن تا وسیله دیگه تصویر یا سایه تصویر رو مینداختیم روی تابلو یا دیوار و بعد اونو نقاشی میکردیم،یه جورایی انگار از روش میکشیدیم.درسته تقلب بود (بالبخند) ولی خداییش کارو راحت میکرد و هوشمندانه بود.اون موقع هم کسی به ارزش کار اهمیت نمیداد فقط میخاستن تصویر مورد نظرشون اونجایی که میخوان نقاشی بشه و نتیجه مهم بود نه روش کار.روی تابلو ها ،دیوار های خیابونا،عاشق نقاشی بودیم علاقه داشتیم و درامدش کم بود درکنارش کلاس های نقاشی هم برگزار میکردیم واسه کارآموزا و علاقه مندا.زمان شاه هر شغلی ازاد بود و قابل احترام.ماهم خداییش راضی بودیم.تا اینکه زد و انقلاب شدبعداز پیروزی انقلاب مسئولین تمام کلاسامونو تعطیل کردن، بوم رنگ ها و تابلوها و رنگ ها و کاغذا و همه چیزمون و نابود کردن.جرممون هم این بود که از شاه تصویر میکشیدیم،میگفتن ما منافق هستیم و اصلا کشیدن تصویر مجاز نیست.خلاصه اینکه چند سالی حق نداشتیم نقاشی کنیم و با دوستام روزنامه میفروختیم .حس خیلی بدی بود ،فک کن نزارن کاری رو که بهش علاقه داری انجام بدی .و این یعنی مردن تدریجی.خلاصه چن سالی گذشت و توی جریان دفاع مقدس و جنگ بود که فرستادن دنبالمون که باهاشون کار کنیم با همون آدمایی که ممنوع الکارمون کرده بودن.همونا که میگفتن کشیدن تصویر چهره جایز نیست.ازمون میخاستن لطف کنیم باهاشون کار یا بهتر بگم براشون کار کنیم.چه کاری؟؟؟کشیدن تصویر از شهدای جنگ.و ما اصلا به اینکه چی میکشیم اهمیت نمیدادیم ما فقط میخواستیم دوباره قلم دست بگیریم بخاطر همینم با خوشحالی از پیشنهادشون استقبال کردیم و دوباره شروع کردیم.اینم بگم که مزد کارمون اونقد کم بود که فقط میشد باهاش برای ناهار و شام همون روز غذا تهیه کرد.بیشتر دلی کار میکردیم.انگار شریک بودیم توی جنگ .انگار ماهم یه کاری میکردیم واسه شهدا.الان کارگرم ،چون از یه جایی به بعد ذهن آدم پخته میشه و متوجه میشه که درامد نیاز داره و میتونه درکنارش کاری رو که بهش علاقه داره هم برای تفریح انجام بده.وگرنه اینجا نمیشه از هنر پول یا نون دراورد.البته منظورش از هنر نقاشی بود.بعدشم گفت از الان به فکر درامد باش درکنارش درس بخون تا زمانی که از درسی ک خوندی به درامد برسی.غرق صحبت بودیم و من با دققت به حرفاش گوش میدادم.و اصلا حواسمون نبود که بقیه دارن نگاهمون میکنن.اتوبوسی که منتظرش بود رسید فوری بلند شدگفت موفق باشی به حرفام توجه کن امیدوارم به دردت بخوره.بعدم با عجله رفت منم گفتم خداافظ شمام موفق باشید و سوار شد و رفت.حس خوبی بهم داد ،آدم خوبی بود و توصیه هاشم عالی بودن.و من یه تغییراتی از اون روز توی زندگیم دادم برای درامدم و درسم و ایندم.بعضی آدما از طرف خدان یعنی خدا اونارو میفرسته تا حرفی رو که خودش میخواد بهت بزنه رو اون ادما بهت بزنن!!بعضیا معجزه ی زندگی آدم میشن، منم میخوام درحد توانم معجزه ای زندگی بقیه باشم!!!!!ماریا:دریای تلخماریا:دریای تلخThu, 05 Aug 2021 13:08:40 +0430https://virgool.ir/@m_93164078/دلتنگ-تواَم-ufqhusz0h6nsبچه که بودم کل دنیام عروسکم بود.یه عروسک پارچه ای قرمز ساده با صورت پلاستیکی،اون موقع ها از این عروسکا خیلی بود میشه تقریبا سال81 که 5سالم بود.عروسکمو مامانم برام خرید،خیلی ساده بود و آپشن خاصی نداشت،ولی واسه من همه دنیا بود.خیلی دوسش داشتم و بهش عشق میدادم.دختر همسایمون یه سال ازم کوچیکتر بود وقتی عروسکمو تو بغلم میدید فک میکرد عروسک من خیلی خاصه و یه چیزی داره که عروسکای اون ندارن.من بچه ی چهارم و آخر خونمون بودم و اون بچه ی اول و تک فرزند خانواده ثروتمندشون بود.همیشه میرفتم خونشون باهم با اسباب بازی هاش بازی میکردیم ولی چشمش عروسک منو گرفته بود .عروسک های خودش از اون مو بلوند های چش رنگی با لباسای خوشگل و رنگی ،تازه شعر هم میخوندن.عروسک من حتی لباس هم نداشت.همه چی بین منو دختر همسایه خوب بود البته تا وقتی ک به عروسکم دست نمی زد!!!اون موقع عروسکمو برمیداشتم تا خونمون میدوییدم.کم کم این شد یه معضل بزرگ برامون.مامان دوستم ازم خواهش میکرد ک عروسکمو بدم به دخترش تا در عوض از اون عروسکای مو بلوند ک شعر میخونن بهم بده.ولی من زیر بار نمیرفتم.دوستم گریه میکرد و من اهمیت نمیدادم مامانم،بابام،خواهرام ازم میخاستن عروسکمو با عروسک اون عوض کنم میگفتن عروسک اون خوشگلتره اینو بهش بده اونو بگیر.ولی من گوشم بدهکار نبود.خلاصه تب کردن دختر همسایه همانا و کوتاه نیومدن من همانا.ولی یه روز که بیرون با بچه ها تو کوچه بازی میکردیم خسته شدم و اومدم خونه.همه جارو با گریه دنبال عروسکم گشتم ولی نبود،مامانم با مِن مِن بهم گفت که اونو داده یه ساعت دختر همسایه باهاش بازی کنه تا اروم بگیره.با گریه از خونه زدم بیرون دوییدم رفتم خونشون عروسکمو ازش با عصبانیت گرفتم و محکم بغلش کردم و دوییدم تا خونه.اون شب دُرنا(دختر همسایه) کلی گریه کرد و مامانم هم کلی منو دعوا کرد و گفت تو دختر بدی هستی ک عروسکتو نمیدی به دوستت.اون شب گذشت و بعد فهمیدم وقتایی که من نیستم مامانم هر روز عروسکمو میده به درنا تا باهاش بازی کنه.یه روز عروسکمو تو بغل درنا دیدم دیگه نخاستمش،ازش نگرفتمش،گریه نکردم،قهر نکردم،من هیچ کاری نکردم. ....(بغض)چون نمیخاستم مامانم بهم بگه تو دختر بدی هستی!بعد از اون خیلی عروسک واسم خریدن،خوشگل،برقی،مو طلایی،عروسک خرسی پشمی...ولی هیچ کدومو دوس نداشتم،وابسته نشدمو هرکی ازشون خوشش میومد میدادم ببره جوری ک خود مامانم ناراحت شده بود از اینکه من عروسکامو میدم به این و اون.دیگه خودش قایمشون میکرد.الان 23سالمه و مامانم هنوز یکی از عروسکامو نگه داشته.ولی من هنوز عاشق عروسک 5سالگیمم.عروسکم چیز خاصی نداشت عشقی که من بهش داشتم باعث شد بقیه فک کنن عروسک من خاصه.عروسکمو دادم به درنا چون نمیخاستم مامانم بهم بگه دختر بد! مامانمو بیشتر دوست داشتم.بعد از اون وقتی بزرگ شدم عاشق شدم اونو هم به کسی نمیدادم،دیگه این بار حرف مامانم هم برام مهم نبود هر جوری بود دست از عشقم نکشیدم.ولی میدونی چی شد؟چیزی که اون ادم رو خاص میکرد علاقه من به اون بود درست مثل علاقم به عروسکم و همین باعث شد یکی دیگه اونو ازم بگیره.....چون فک میکردن اون ادم خاصه،و اینو خود عشقمم باورش شده بود و رفت.بعدش یاد گرفتم که نمیتونم چیزی رو با کسی شریک باشم یا کامل مال منه یا کامل مال بقیه.من وفاداری رو از بچگی بلد بودم،شاید عروسکمم منو میخاست،شاید دلش واسم تنگ میشد،ولی نمیتونست بگه.!اگه برگردم به گذشته اونو از درنا میگیرم!!!من هنوزم عروسکمو فراموش نکردم :'(شاید باید برای عشقمم تلاش میکردم شاید باید شر به پا میکردم،ولی هر دفعه که دلم میخواست دادبزنم و گریه کنم و بجنگم،یه چیزی در گوشم میگفت دختر خوبی باش!آروم باش!متین باش!قوی باش ،قوی باش،قوی باش من با اونیکه عشقمو گرفت هم هیچ کاری نکردم :'(گریه میکردم ولی کسی اشکمو ندید،داد میزدم ولی کسی صدامو نشنید،هر دفعه که میخندیدم قلبم تیر میکشید،ولی قوی بودم.میدونید ادم یه چیزی تو زندگیش هست که نمیتونه به هیچ وجه ازش بگذره،ولی اگه از اون چیز گذشت ،مطمئن باش از رگش هم میگذره.وقتی بچه دار بشم به دختر و پسرم میگم که اگه چیزی یا کسی رو دوست داشتید که اون هم متعلق به شما بود و دوستون داشت هرگز ازش نگذرید.چون شما بدون نیمه دومتون هیچ اینده ای ندارید.بدون عشق زندگی هیچ معنی نداره.بدون عشق کسب بهترین موفقیت ها فقط واسه یه لحظه خوشحالت میکنه.یه حرف دل: برای هیچ هدفی و هیچ کسی و هیچ چیزی از کسی که عاشقش هستید نگذرید.(اینو از زبان انسان های معروف و مشهوری میگم که در جوانی برای ثروت از عشقشون جدا شدن و در میانسالی با یه عالمه ثروت پشیمان به دنبال عشقشون میگشتن،تا مثل روزهای اول آشنایی توی خیابون زیر بارون خنده کنان قدم بزنن و از دکه ی کنار خیابون واسه خودشون ساندویچ بخرن و با عشق بخورن)راستی عشقم بعد از سه سال برگشت ،همه میگفتن نبخشمش،ولی من بخشیدمش ،چون حس کردم حالم باهاش خوبه،چون نمیخاستم بعدها مثل عروسکم دلتنگش بشم و بگم کاش هرجوری بود پسش میگرفتم.حرف بقیه مهم نیس!کاری رو باید کرد که حال دلتو خوب کنه،!حالا اگه یه عمر خودمو عذاب بدم و حالمو بد کنم کدوم یکی از مردم میاد حالمو خوب کنه؟دیگه از علایقم نمیگذرم،توی اینه به خودم نگاه میکنم و میگم تو فوق العاده ای دختر!!!!طولانی شد!امیدوارم خوشتون اومده باشه :-)ماریا:دریای تلخماریا:دریای تلخThu, 14 Jan 2021 15:27:10 +0330https://virgool.ir/@m_93164078/بخاطر-تو-hlltwswulv6fتوی سریال سلطنت یه قسمتی هست که لُرد دادلی همسر ماری ملکه اسکاتلند،به ماری میگه:من همسرتم،قوی ام و میتونم ازت محافظت کنم لطفا بهم اعتماد کن و فرصت بده که یه خانواده باشیم.ماری با عصبانیت میگه: تو چند بار بهم خیانت کردی و همیشه درحال نوشیدن مشروبی! چطور میخوای بهت اعتماد کنم؟لُرد دادلی با آرامش جواب داد: میدونم آدم بدی بودم ولی دارم سعی میکنم واسه تو آدم بهتری بشم.:-)نمیدونم چرا ولی حس کردم یکی باید این جمله روجزو واجبات زندگی میذاشت و یادمون میداد.عجیب به دل میشینه.ماها گرفتار یه سری عقایدی هستیم که خودمونو عذاب میده.کسی رو که دوس داریم ترکمون میکنه بخاطر چیزی که ممکنه توی وجودمون باشه و اونو اذیت کنه وما برای توجیه خودمون میگیم:لابد دوسم نداشت!اگه دوسم داشت منو همینجوری میخاست.در حالیکه این ماییم که برای اثبات دوس داشتنمون باید کاری میکردیم...از اون به بعد ازش استفاده کردم و هرجا ازم نقد شد به جای اینکه بگم همینه که هست!گفتم :سعی میکنم آدم بهتری بشم! :-)ماریا:دریای تلخماریا:دریای تلخTue, 12 Jan 2021 11:47:32 +0330