https://virgool.ir/feed/@m_92585068دردا و ندامتا که تا چشم زدیم نابوده به کام خویش نابود شدیمfa2026-11-12 01:20:17https://files.virgool.ir/upload/users/4932431/avatar/se0ELe.pnghttps://virgool.ir/@m_92585068https://virgool.ir/@m_92585068/فقط-وصف-حال-دلم-در-دو-خط-qysotw63my4jآرزویم آرزوآرزو کردنم رویا سترویایم داشتن آرزویی است هر چند بی ارزشهدفی که از ته دل آن را بخواهمچرا که خواستنم توانستن استتمرین خواستن کردنم آرزوستبخواه ای دلبخواه آنچه را که نمیدانی که میخواهیآنچه ندارم توییآنچه که خواستنش سخت است توییدلم را یک دل کنشاید بتوانم که بخواهمتکی هدفم را پس می‌دهیکی دلم را پر از هوس خواهی کردهوسی برای خواستنتمجیدمجیدThu, 01 Oct 2026 23:46:50 +0330https://virgool.ir/@m_92585068/مبادا-که-سراب-گل-آلود-شود-xfhi8ky1fydtمن حسم را خواهم نوشت تا آنجا که ...حرکت… و در پایان، رسیدن؛ نه به آنجا که می‌خواهی، و نه با کاروان — بلکه پیش‌تر و جلوتر. نتیجه ی لحظه‌ای نایستادن است. و بعد از تحمل این تشنگی در کسری از ثانیه  دیگر عطشی نداری؛ از سراب، سیرابی. و اگر جسارت کرده و پشتِ سر را بنگری، گردبادی را که از آن عبور کرده‌ای خواهی دید؛ تاریک و وحشت‌زده از خاکِ تلنبارِ اجسادِ هم‌کاروانی‌ها. جسم‌های بی‌جانی که زودتر از تو، دانسته و ندانسته، خواسته و نخواسته ایستاده اند.اما نوشیدن از سرابی که به آن رسیده‌ای، مزه‌ی نوش‌دارو بعد از مرگ را می‌دهد. باز محکومی به حرکت. به همراه اسب‌های بازمانده از کاروان. اما با کوزه‌ی پرشده از سراب، اسب‌ها هم با تو نمی‌آیند… باز هم محکومی به حرکت؛ این‌بار نه به امیدِ رسیدن، برای خالی‌کردن ماسه‌هایی که از سراب در کوزه بر دوش سنگینی میکنندمبادا که سراب گل‌آلود شود.بعد از آن‌همه عطش برای رسیدن، سیراب رسیده‌ای به سرابی سرد. که ریشه‌ی کاج‌های زردش در دلِ خاکستر زده طوفان از آسمان آویزانند. و می‌دانی زردیِ برگ‌های سوزنی‌شکلِ کاج‌ها از خاکسترِ توست؛خاکستر از سوختنی به واسطه‌ی ایستادن در سایه‌ی همان کاج‌ها. سوختن در سایه، بدون هیچ شعله‌ای، یا حتی اندک حرارتی که کودکی را در سرمای زمستان لحظه‌ای آرام کند. اما دلی لحظه‌ای ، آن را حس می‌کند. این احساس، لحظه‌ی وصل است: وصلِ خاشاک به سراب، وصلِ خاکستر به خاک، وصلِ ریشه به بادوصلِ دل به نیشترِ زردِ کاج.وجودم پر از خشم است؛روحم آزرده و دلم سنگوجودم پر از خشم است. پر از خشمِ نرسیدن، پر خشم از نایستادن.پر از خشم  بازنگشتن.روحم آزرده؛از پشیمانی نبوده،از آه نکشیده،از افسوس نخورده.دلم سنگ است؛از کمربندِ محکم‌بسته شده،از بندِ گره‌خورده‌ی کفش،از عزمِ مردی با فرزندِ گرسنه.با این همه خشم از دل سنگیم  شکست را پذیرفته‌ام. با آنکه مجالِ ایستادن ندارم، قطره‌اشکی — هرچند گل‌آلود و زرد — از گوشه‌ی چشمم میچکد به سنگ؛ به مثابه‌ی شهاب‌سنگی تکرارناشدنی.بعد از سالها ، گرمی آتشی خاموش را در  زیر خاکستر قلبم لمس کردم گرمی واقعی، امیدی حقیقی، اما به همراه شکی که مرا به حرکت وامی‌دارد. متنفرم از نایستادن.و ناگهان از این کابوس بیدار می‌شوم، و در خواب می‌بینم که پیری ناگفته می‌گویدهمه‌ی راه را برگردم؛پیری که توانِ برگشت ندارد.و این،اولین پشیمانی‌ام می‌شود؛اولین افسوسِ امیدوارکننده‌ی دلِ شکاکی که اشکِ زرد بر آن اثر ندارد.میدانم که چه میخواهم خواستن ، توانستنکافی ست قدم در ره نهم و هیچ مپرسماما پیر را چه کنم در راه رفت ، بی برگشتای کاش از پای فتاده باشم شاید که سرنگون برگردم.سودای کاسه سر نگون را چه کنم ای کاش از پای فتاده باشم با این آرزو در سنگ خشمگین آزرده ام ترس از ایستادن ، شروع به خندیدن می‌کنداحساسم تا سر حد مرگ بیزار است: از به تمسخر گرفته شدن توسط نایستادناز فاش شدن ترس از تمسخراز به زبان آورده شدن بیزار استاز نوشته شدن از خوانده شدن بیزار استاحساسم  در زیر تلی از خاکستر پنهان است و از فاش شدن بیزار استباید که در زیر آن خاکستر آرام آرام تن ، فکر ، جان ، روح و وجودم را گرم کند مبادا که چشم در چشم شوم با احساسم که بسوزم از شرمندگیبا این همه محکومم به رفتن شاید حس وصل به سراب بازگشت را از من گرفته باشد  شاید ...شاید نباید بازگشت شاید در بالای دامنه تارتاروس راه میانبری برای رفتن وجود داشته باشد محکوم شدن به نایستادنتقدیر درست است سیزف فرزند خیر ابوسعید است اگر به مانند صعوه ای بر آب راه نرفته باشد و از یاد خدا غافل نباشددر پایان از ابتدا شروع خواهم کرد بی گوش دادن به پیر و بدون ترس از گل آلود شدن  سراب با یاد خداافکار باز پس‌گرفته در همان سراب همیشگی بی آنکه به من فکر کنند مرا مضحکه می‌کنند.مگر اهریمنی را که در سراب جستجو کرده ام  اجازه خروج از بیابان را به من میدهد . هرگز هرگز هرگز با سرابی که به آن دلبسته ام آرزویم آواره  در  محالات است محالی نا ممکن در بیابانی ممکنسالها است که از سراب نوشیده ام تا سراب هست دیگر عطشی در من نخواهد بود بدون عطش چگونه طلب کنم بی نیاز چگونه نیازمند شومبا سبوی اب سراب به دوش چگونه دنبال اب روممیدانم که نباید بازگویم اما برای قطره ایی از اب سراب نیز باید التماس کنم هر چند که بر دوش من است .سخت است تفکر و فکر کردن به آنچه که می‌دانی درست است .درست است که می‌دانی اما دانستن در اسارت چه سود گفتم که سیراب از سرابم شاید چون که میدانم سراب رافع تشنگی نیستاما با اندک فاصله ایی که از آن میگیرم بر میگردم و به آن نگاه میکنمآنگاه میدانم توان رهایی از آن را ندارماحساس عجیبی‌ست می‌دانیمی‌خواهیاراده داریهدف داریاما نمی‌شودشاید پیرمرد از سر تجربه نه با عقل گفت که برگردم.تجربه عقل خیال جسم روح خستگی شادابی افسردگی هیجان کار پول فراغت تلاش رخوت و همه آنهایی که برایشان و یا برای دوری ازشان کوز ه ات را پر کرد ه ایی با سنگینیشان با شانه های تو چه خواهند کرد ایا دوری و نزدیکی حس وصل را به تو میدهد؟برای لحظه ایی ؟حس وصل ذره ایی به سراب را . سراب است ولی باز نمی ایستی نایستادن آه سکون میخواهم در میان سراب .سکون میخواهم .میخواهمت بی قید بی بند بی شرط .اما ....مجیدمجیدThu, 24 Sep 2026 20:39:26 +0330https://virgool.ir/@m_92585068/مبادا-که-سراب-گل-آلود-شود-ckue7cdjz6dzحرکت… و در پایان، رسیدن؛ نه به آنجا که می‌خواهی، و نه با کاروان — بلکه پیش‌تر و جلوتر. نتیجه ی لحظه‌ای نایستادن است. و بعد از تحمل این تشنگی در کسری از ثانیه  دیگر عطشی نداری؛ از سراب، سیرابی. و اگر جسارت کرده و پشتِ سر را بنگری، گردبادی را که از آن عبور کرده‌ای خواهی دید؛ تاریک و وحشت‌زده از خاکِ تلنبارِ اجسادِ هم‌کاروانی‌ها. جسم‌های بی‌جانی که زودتر از تو، دانسته و ندانسته، خواسته و نخواسته ایستاده اند.اما نوشیدن از سرابی که به آن رسیده‌ای، مزه‌ی نوش‌دارو بعد از مرگ را می‌دهد. باز محکومی به حرکت. به همراه اسب‌های بازمانده از کاروان. اما با کوزه‌ی پرشده از سراب، اسب‌ها هم با تو نمی‌آیند… باز هم محکومی به حرکت؛ این‌بار نه به امیدِ رسیدن، برای خالی‌کردن ماسه‌هایی که از سراب در کوزه ریخته‌ای؛ مبادا که سراب گل‌آلود شود.بعد از آن‌همه عطش برای رسیدن، سیراب رسیده‌ای به سرابی سرد. که ریشه‌ی کاج‌های زردش در دلِ خاکستر زده طوفان از آسمان آویزانند. و می‌دانی زردیِ برگ‌های سوزنی‌شکلِ کاج‌ها از خاکسترِ توست؛خاکستر از سوختنی به واسطه‌ی ایستادن در سایه‌ی همان کاج‌ها. سوختن در سایه، بدون هیچ شعله‌ای، یا حتی اندک حرارتی که کودکی را در سرمای زمستان لحظه‌ای آرام کند. اما دلی لحظه‌ای ، آن را حس می‌کند. این احساس، لحظه‌ی وصل است: وصلِ خاشاک به سراب، وصلِ خاکستر به خاک، وصلِ ریشه به بادوصلِ دل به نیشترِ زردِ کاج.وجودم پر از خشم است؛روحم آزرده و دلم سنگوجودم پر از خشم است. پر از خشمِ نرسیدن، پر خشم از نایستادن.پر از خشم  بازنگشتن.روحم آزرده؛از پشیمانی نبوده،از آه نکشیده،از افسوس نخورده.دلم سنگ است؛از کمربندِ محکم‌بسته شده،از بندِ گره‌خورده‌ی کفش،از عزمِ مردی با فرزندِ گرسنه.با این همه خشم از دل سنگیم  شکست را پذیرفته‌ام. با آنکه مجالِ ایستادن ندارم، قطره‌اشکی — هرچند گل‌آلود و زرد — از گوشه‌ی چشمم میچکد به سنگ؛ به مثابه‌ی شهاب‌سنگی تکرارناشدنی.بعد از سالها ، گرمی آتشی خاموش را در  زیر خاکستر قلبم لمس کردم گرمی واقعی، امیدی حقیقی، اما به همراه شکی که مرا به حرکت وامی‌دارد. متنفرم از نایستادن.و ناگهان از این کابوس بیدار می‌شوم، و در خواب می‌بینم که پیری ناگفته می‌گویدهمه‌ی راه را برگردم؛پیری که توانِ برگشت ندارد.و این،اولین پشیمانی‌ام می‌شود؛اولین افسوسِ امیدوارکننده‌ی دلِ شکاکی که اشکِ زردی بر آن اثر ندارد.میدانم که چه میخواهم خواستن ، توانستنکافی ست قدم در ره نهم و هیچ مپرسماما پیر را چه کنم در راه رفت ، بی برگشتای کاش از پای فتاده باشم شاید که سرنگون برگردم.سودای کاسه سر نگون را چه کنم ای کاش از پای فتاده باشم با این آرزو در سنگ خشمگین آزرده ام ترس از ایستادن ، شروع به خندیدن می‌کنداحساسم تا سر حد مرگ بی زار است: از به تمسخر گرفته شدن توسط نایستادناز فاش شدن ترس از تمسخراز به زبان آورده شدن بی زار استاز نوشته شدن از خوانده شدن بی زار استاحساسم  در زیر تلی از خاکستر پنهان است و از فاش شدن بی زار استباید که در زیر آن خاکستر آرام آرام تن ، فکر ، جان ، روح و وجودم را گرم کند مبادا که چشم در چشم شوم با او که بسوزم از شرمندگیبا این همه محکومم به رفتن شاید حس وصل به سراب بازگشت را از من گرفته باشد  شاید ...شاید نباید بازگشت شاید در بالای دامنه تارتاروس راه میانبری برای رفتن وجود داشته باشد محکوم شدن به نایستادنتقدیر درست است سیزف فرزند خیر ابوسعید است اگر به مانند صعوه ای بر آب راه نرفته باشد و از یاد خدا غافل نباشددر پایان از ابتدا شروع خواهم کرد بی گوش دادن به پیر و بدون ترس از گل آلود شدن  سراب ولی با یاد خدامجیدمجیدFri, 18 Sep 2026 01:47:53 +0330