https://virgool.ir/feed/@m_92191117fa2026-11-12 02:33:40https://files.virgool.ir/upload/users/1006483/avatar/bcvYOd.jpeghttps://virgool.ir/@m_92191117https://virgool.ir/@m_92191117/کوردلیا-وینسلتون-دختری-از-کارمودی-بخش-۳-دعوا-در-مدرسه-uwpwho1mrzgqهجده ماه دسامبر بود و ۳ هفته از روز مسابقه گذشته‌بود و ماریان و فرانس هر دو در بیمارستان هنوز بستری بودند و این باعث شده‌بود که نتوانند به مدرسه بیایند. در کلاس، آقای پرسی داشت ریاضیات درس می‌داد. بچه‌ها آرام و بیصدا نشسته‌بودند و به درس گوش می‌دادند تا این آقای پرسی کوردلیا را پای تخته صدا کرد و گفت تا تمرینی را حل کند و او نتوانست؛ یکی از اخلاق‌های بد و زننده‌ی آقای پرسی توهین و استهزا به بچه‌ها در صورت اشتباه در تمرین بود. او به تندی رو به کوردلیا کرد و گفت:«نکنه فکر می‌کنی ریاضیات بدردت نمی‌خورد ها، من هم کودنی مثل تو را در کلاسم نمی‌خواهم.» کوردلیا که تا پایان جمله اول خشکش زده‌بود با شنیدن کلمه‌ی کودن و صدای خنده‌ی ژان، بغضش ترکید و با حرکتی سریع تمامی وسایلش را جمع کرد و گریان همچون ابر بهاری خود را به در کلاس رسانید که آقای پرسی فریاد زد:«چکار می‌کنی؟ چرا داری از کلاس می‌ری؟»کوردلیا مکث کرد و رو به آقای پرسی، گریه‌کنان گفت:«من می‌رم چون شما ارزش خودتان را ثابت کردید، که البته ارزشی هم در کار نیست.» سپس بیرون رفت و در موقع پایان روز و اتمام مدرسه برای تلافی جلوی دانش‌آموزان تمامی وسایلش را که با کمربندی کوچک بهم بسته‌بود چنان بر سر ژان کوبید که شیشه‌های شیر و دواتش خرد شدند و محتویاتشان بر روی همه‌جا پاشیدند و کتاب‌ها و دفترها پاره‌پاره و لوحش تکه‌تکه شد حتی قلمش هم شکسته و لباس‌های ژان را خراش داده‌بود. کوردلیا هق‌هق کنان گفت:«ژان، بیا سنگ سفید هنوز کارم با تو تموم نشده.» ژان با چنان نفرتی فریاد زد:«باشه.» سی دقیقه بعد هر دو در سنگ سفید مقابل هم بودند که ژان به حرف آمد:«منو ...» کوردلیا گفت:«حرف نزن، تو هم درست مثل اون (آقای پرسی) هستی بی‌احساس و بی‌دل، تو تنها دوست صمیمی‌ام بودی، تو یاورم بودی، تو رو به اندازه توماس دوست داشتم اما تو منو مسخره کردی منو جلو همه‌ی بچه‌ها شکستی منم تو را می‌شکنم جریان درون مدرسه اولش بود.» سپس به سمت ژان حمله‌ور شد و او را زیر رگبار مشت و لگدهایش گرفت. ژان نیز به سمت کوردلیا هجوم برد و با کشیدن موهایش و مشت و لگد زدن به او پاسخ حمله را داد بعد از یک ساعت جنگ و دعوا هر دو بی‌رمق شده‌بودند که ناگهان کوردلیا چنان مشتی به صورت ژان زد که او زخمی و بیهوش شد و خونش دست‌های زیبای کوردلیا را رنگین کرد. کوردلیا یک لحظه مات و مبهوت ماند؛ خشکش زده‌بود، ترسیده‌بود. آیا ژان مرده بود؟ ناگهان از روی ترس و نگرانی جیغی زد و گریه‌کنان و لرزان به سوی او رفت و گفت:«ژان، ژان تو زنده‌ای؟ به من جواب بده اگه زنده‌ای. من نمی‌خواستم تو رو بکشم. نمیر خواهش می‌کنم نمیر.» ژان به هوش آمد و وقتی کوردلیا را خونین و آشفته دید پرسید:«خونی شدی؟ زخمی شدی؟» کوردلیا گفت:«نه، این خون تو است. می‌ترسیدم مرده باشی.» ژان گفت:«من نمی‌دونم تو منو می‌بخشی یا نه؟ ولی از تو معذرت می‌خوام که تو را زدم و به تو خندیدم.» کوردلیا گریان پا به فرار گذاشت و به ژان گفت:«برو، دیگه نمی‌خوام تو را ببینم؛ هرگز.» وقتی هر دو از یکدیگر جدا شدند و به خانه‌هایشان رفتند، ماجرا را برای والدین خود تعریف کردند. ژان احساس پشیمانی و عذاب وجدان می‌کرد و نمی‌توانست خودش را ببخشد حرف‌های کوردلیا در سرش می‌چرخید و او را خسته کرده‌بود. کوردلیا خود را بر روی تختش انداخت و گریه کرد، آن قدر گریه کرد که چشمانش سرخ شد. او تا شب گریه کرد حتی دست‌های خود را نشست و نهار و شام هم نخورد، هر چه مادرش و توماس برایش خوراک می‌آوردند پس می‌داد و می‌گفت:«برید، می‌خوام تنها باشم.» تا آن که او بی‌حال شد و با لباس‌های پاره و سر و وضعی نامرتب و کفش‌های خاکی شده و دست‌های خونی‌اش به خواب رفت. فردای آن روز کوردلیا کفش‌هایش از پا و لباس‌هایش را از تنش درآورد و به حمام رفت تا خود را بشوید، وقتی حسابی تمیز شد. بعد از لباس پوشیدن و شانه کردن موهایش، پایین رفت و صبحانه خورد و از همه معذرت خواست. اما به همه گفت:«تا چند روز به مدرسه نمی‌رم، تا کمی از این وضعیت بیرون بیام.» و همه قبول کردند.امیر بایبوردیامیر بایبوردیWed, 30 Jun 2021 13:36:51 +0430https://virgool.ir/@m_92191117/کوردلیا-وینسلتون-دختری-از-کارمودی-بخش-۲-مسابقه-ی-سورتمه-سواری-qshsdtlfrowuجلوی در مدرسه شلوغ و پرازدحام بود. جمعیت زیادی در آنجا جمع شده‌بودند. تمامی دانش‌آموزان با پدرها یا مادرهایشان آمده‌بودند. اعضای انجمن خیریه‌ی کارمودی، آقای آلن کشیش کلیسا و از همه مهم‌تر شهردار به آنجا آمده‌بود. بچه‌ها سوار کالسکه‌ها شدند؛ و پدر و مادرها نیز با آنها رفتند. اعضای انجمن خیریه در کالسکه‌های مخصوصی نشسته‌بودند و شهردار و کشیش آلن بهترین کالسکه را داشتند. آنها مسیر را طی کردند تا به بالای قله‌ی گذرگاه کوهستانی که مسیر اتصال کارمودی به اونلی بود، برسند. زمین پوشیده از برف بود و سفیدی آن به زمین زیبایی خاصی بخشیده‌بود. مسیر مسابقه از گذرگاه کوهستانی آغاز می‌شد و تا ۱۰ کیلومتری اونلی می‌رسید. یعنی یک مسیر ۵ کیلومتری صاف ولی شیبدار را تشکیل می‌داد. زمین مسابقه با یک سری نرده‌ی چوبی محافظت می‌شد تا برای تماشاچیان و مسابقه‌دهندگان اتفاقی نیفتد. در خط آغاز آقای آلن ایستاده‌بود و یک تپانچه کوچک با یک تیر داشت، به همین ترتیب نیز آقای موریس فردریک (شهردار کارمودی) هم در خط پایان ایستاده‌بود. دانش‌آموزان آماده، کنار سورتمه‌ها ایستادند و با شنیده شدن صدای تیر، مسابقه آغاز شد. بچه‌ها بعد از چند قدم کنار سورتمه دویدن سوار شده و مسابقه روند اصلی خود را پیش گرفت. در پانصد متر نخست مسابقه‌دهندگان هدف خاصی را دنبال نمی‌کردند و آرام می‌راندند؛ ولی در یک کیلومتر بعدی روند مسابقه تغییر کرد و بچه‌ها سرعتشان را افزایش دادند تا بتوانند آن مسیر ۱ کیلومتری را در زمان کمتری طی کنند و این کار تا رسیدن به ۳.۵ کیلومتر از کل راه مسابقه ادامه یافت. ولی بعد، از ده نفر شرکت‌کننده دو نفر انصراف دادند و ۴ نفر نیز در اثر برخورد سورتمه‌ها با زمین یا درخت‌ها و شکسته شدن سورتمه‌هایشان در راه مجبور به ترک مسابقه شدند؛ فقط ژان، کوردلیا، ماریان و فرانس باقی‌مانده‌بودند، و در ۵۰۰ متر باقی‌مانده رقابت و کشمکش بین چهار نفر چنان بالا گرفت که در ۲۵۰ متری خط پایان فرانس و ماریان با همدیگر تصادف کردند و علاوه بر خرد شدن سورتمه‌ها به طور شدیدی مصدوم شدند. ناگهان صدای ناله‌ی این دو نفر، کوردلیا و ژان را در جای خود میخکوب کرد و بعد از اندکی مکث کردن از ۱۰۰ متری باقی‌مانده برگشتند؛ وقتی به آنجا رسیدند دیدند که دست ماریان شکسته و قوزک پای فرانس هم از جا در رفته‌است. آقای موریس که از دور قضیه را فهمید فوری به کمک بچه‌ها آمد و ماریان و فرانس را به بیرون از مسابقه برد و به آقای جوزف مورتیمر سپرد تا آنها را به بیمارستان شهر برساند. در این میان که خبر به گوش تماشاچیان هم رسیده‌بود. کوردلیا و ژان باهم تصمیم گرفتند مسابقه را طوری دیگر تمام کنند طوری که هر دو باهم اول شوند. پس زمانی که یکی از آنها عقب می‌افتاد دیگری سرعت خود را کم می‌کرد و زمانی که یکی از آنها جلو می‌رفت دیگری خود را به او می‌رساند. آقای موریس که این وضع را دید با خود گفت:«یا این‌ها مرا دست انداخته‌اند یا کاسه‌ای زیر نیم کاسه است؛ آخر مگر مسابقه این طور هم می‌شود؟» وقتی ژان و کوردلیا به خط پایان رسیدند تیر پایان زده‌شد و آقای موریس به هر دو مقام اول داد و پرسید:«این مسابقه بود یا با ما شوخی کردن؟» ژان گفت:«ما می‌خواستیم هر دو اول شده کسی صدمه‌ای نبیند.» بعد از گرفتن جایزه و تشویق از سوی دیگران، همه‌ی بچه‌ها به خانه‌هایشان رفتند.امیر بایبوردیامیر بایبوردیWed, 30 Jun 2021 13:27:30 +0430https://virgool.ir/@m_92191117/کوردلیا-وینسلتون-دختری-از-کارمودی-بخش-۱-کوردلیا-و-دوستان-zvbmgdwpkaprـ«آهای ...یواش تر، ماریان. این قدر تند نرو. بذار من هم بهت برسم. آای.» این صدای دختری ۱۵ ساله با موهای طلایی و چهره‌ای زیبا با لباسی سبز مایل به آبی که با پیشبند صدفی رنگی که با دو روبان که بالای یقه‌ها می‌رفت و تا کمرش امتداد می‌یافت؛ و پاپیون‌واربسته می‌شد بود. او کوردلیا وینسلتون بود که اکنون به قلوه سنگی برخورد کرده و روی زمین افتاده‌بود. ماریان که دختری با موهای قهوه‌ای تیره مجعد با لباسی قرمز رنگ و کفش‌های آبی، بود هراسان به سمت کوردلیا برگشت. او گفت:«طوریت نشده که؟ می‌ترسیدم که لباس‌هایت پاره و یا حتی زخمی شده باشی. خوبی؟» کوردلیا به او گفت:«خوبم ولی چرا این قدر تند می‌دویدی تا کلاس یه ربع مانده در ضمن آقای پرسی پنچ دقیقه دیر می‌کند مثل این که باید او را کنار تخته تنبیه کنند؛ نه ما را.» هر دو به حرف‌های کوردلیا خنده‌شان گرفت و تا مدرسه می‌خندیدند. در کلاس همه‌ی بچه‌ها به شیطنت مشغول بودند؛ به جز یکی.او ژان بلایت بود که از ساعت ۷ و نیم آنجا نشسته بود و درس «بر فراز آسمانها» را از بر می‌کرد. کلاس ساعت ۸ شروع می‌شد. او پسری بود ۱۶ ساله با موهای پرکلاغی و اندامی متوسط اما تنومند زیرا او مرتب ورزش می‌کرد. پیراهن سپید و شلوار آبی رنگی به تن داشت. شلوارش با بند شلوار به پل پشت متصل می‌شد. آقای پرسی به علت دوری راه ۸:۰۵ دقیقه رسید. او کت‌شلوار رسمی و پیراهن سفید پوشیده و کفش‌هایش را حسابی واکس زده‌بود؛ درس را شروع کرد. او به بچه‌های ممتاز کلاس یعنی ژان و کوردلیا گفت:«شعر بر فراز آسمانها را از بر بخوانید.» کوردلیا شروع کرد به خواندن. وقتی به بیت زیبای آخر رسید:«عشق تو را به سویم می‌خواند پس بیا ای مادر مهربانم.» خون در بدن همه منجمد شده‌بود. سپس ژان شعر را به نحوی خواند که همه فکر می‌کردند او دارد یک شعر حماسی و جنگاوری می‌خواند؛ و همه را در جا خشکانده‌بود حتی آقای پرسی را. آن دو نمره‌ی کامل گرفتند و سر جایشان نشستند. بعد آقای پرسی دیکته‌ی تقریری گفت و باز هم کوردلیا و ژان بلایت دو نفر اول شدند و نفرات دوم کلاس ماریان و فرانس بارنیل بودند. ساعت ۲:۳۰ دقیقه بعد از ظهر مدرسه پایان یافت؛ و همه به خانه‌هایشان برگشتند. در راه ماریان به کوردلیا گفت:«به نظرت امسال کی در مسابقه‌ی سورتمه‌سواری اول می‌شود؟ فرانس یا تو؟ شایدم ژان؟ نظر تو چیه ژان؟» ژان گفت:«نمی‌دانم هر کس دقت بیشتری به خرج دهد.» هر سه به صخره‌ای کوچک سپید که نامش را «سنگ سفید» گذاشته‌بودند؛ رسیدند. در آنجا یک سه راهی وجود داشت که از غرب به سمت خانه‌ی ماریان و از شرق به خانه‌ی ژان و از شمال به خانه‌ی کوردلیا می‌رسید؛ آنهااز هم جدا شدند و به خانه‌هایشان رفتند؛ اما قرار شد که فردا یکشنبه در خانه‌ی کوردلیا همدیگر را ببینند و دورهمی کوچکی برگزار کنند. در روز مهمانی در خانه‌ی وینسلتون‌ها همه‌چیز ساده اما زیبا بود؛ خانم کیتی وینسلتون زنی مهربان و مادری فداکار بود. ناگهان پسری سیزده ساله از پله‌های اتاق زیرشیروانی پایین دوید؛ او توماس وینسلتون پسری با موی قهوه‌ای تیره بود که می‌خواست بفهمد در مهمانی چه می‌گذرد؛ او با بهترین لباس خود در مهمانی شرکت کرد. وقتی مهمانی تمام شد، پدر کوردلیا که مردی چهل یا پنجاه ساله بود با مویی قهوه‌ای پررنگ و سبیل پرپشت؛ که دوستان کوردلیا را تا خانه‌هایشان رساند. توماس، کوردلیا و کیتی وینسلتون آنها را تا دم در بدرقه کردند. کیتی گفت:«پاتریک، یادت نرود که سورتمه‌ی کوردلیا را که به آقای پگین داده‌بودی تا تعمیرکند از او بگیری تا برای مسابقه‌ی فردا آماده باشد.» پاتریک گفت:«بله، باشه حتما عزیزم یادم نمی‌ره.» وقتی آقای وینسلتون به خانه بازگشت. او سورتمه‌ی کوردلیا را آورده‌بود. سورتمه‌ی کوردلیا سفید و صورتی‌ای بود و با گل‌های رز سرخ رنگی استادانه نقاشی و تزیین شده‌بود. کوردلیا تا پدرش را دید، به سمتش دوید و خود را در آغوش او انداخت و او را بوسید و گفت:«آه، پدر نمی‌دانید چقدر من منتظرتان بودم تا به خانه بیایید؛ وای سورتمه‌ی من، چقدر عالی شده‌است؛ از شما و آقای پگین ممنونم.» فردای آن روز کوردلیا سورتمه‌ی خود را همراه کیفش برداشت و راهی مدرسه و بعد از آن مسابقه‌ی سورتمه سواری شد.امیر بایبوردیامیر بایبوردیWed, 30 Jun 2021 12:54:06 +0430https://virgool.ir/@m_92191117/کتاب-کوردلیا-وینسلتون-دختری-از-کارمودی-mixnhi3blomiپیشگفتارسخن یکم:این کتاب، درونمایه‌ای آمیخته از خیال و واقعیت دارد. نویسنده در این کتاب زندگی دختری کانادایی، به تصویر کشیده‌است که زندگی ساده‌اش بر اثر پیشامد جنگ جهانی یکم، او را به سفری نامعلوم در جهان هستی می‌کشاند و درگیر ماجراهایی می‌شود و پس از پایان جنگ، به جزیره‌اش در کانادا برمی‌گردد. در این کتاب شرح داده شده‌است. نویسنده در این کتاب تلاش در خلق داستانی داشته‌است تا فرهنگ کشورهای درگیر جنگ را به هم نزدیک نماید و سبب همبستگی و دوستی این مردمان و نکوهش این جنگ گردد. شخصیت‌های این کتاب، جز شخصیت‌های تاریخی، وجود خارجی نداشته و همگی ساخته و پرداخته‌ی ذهن او می‌باشند، اما هر یک دهنده‌ی پیامی باارزش و متفاوت به شنونده خواهندبود، به راستی این شخصیت‌ها به ما خواهندگفت که زندگی ساده‌ی یک آدم چگونه می‌تواند با اراده‌ی افراد دیگر، خدشه یافته و به کلی دگرگون شود. آن‌ها نماد کسانی هستند که قربانی خواسته‌های شوم دیگران شده‌اند و می‌خواهند از این تگنا بگریزند. آن‌ها به ما خواهند فهماند که شباهت‌ها در زندگی مردم بیشتر از تفاوت‌هاست و حتی اگر تفاوتی هم هست می‌توان آن را به اشتراک گذاشت و دیگران را در آن سهیم نمود. این شخصیت‌ها به ما می‌آموزند که باید با یکدیگر دوست باشیم و به خوشی زندگی کنیم و کسی را دشمن خویش نگیریم، به ویژه کسانی که را ذره‌ای نمی‌شناسیم. آن‌ها به ما می‌گویند که عمر بسان سوختن شمعی است، و سرانجام پایان می‌یابد پس نباید آن را برای رنج‌ها هدر کنیم؛ بلکه باید از گرمای خوش آن لذّت ببریم و دیگران را نیز در آن خوشی شریک کنیم.سخن دوم:در این کتاب موفقیّت زنان و کودکان در زمینه‌های گوناگون بیان و سعی زنان به ویژه زنان ایرانی برای دست یافتن به حقوقی برابر با مردان شرح داده شده‌است. در این کتاب گوشه‌ای از تلاش‌هایی که دختران و زنان ایران در زمان پس از انقلاب مشروطه انجام داده‌اند تا راهی برای بیرون آمدن از خفقان و پیدا کردن استقلال بیابند بیان گردیده‌است. در داستان کتاب، سنت‌های غلط و نابجا جهت تربیت فرزندان نهی شده‌است و کوشش بر آن بوده تا راهی درست برای آموختن آداب و تربیتشان، نشان داده‌شود. کتاب روابط ایران با سایر ملل، به ویژه ایالات متحده‌ی آمریکا، در دوران قاجار شرح می‌دهد، داستان این کتاب بر پایه‌ی احترام، کرامت و ارزش‌های انسانی نوشته شده تا راهی را برای اتحاد، عشق، محبت دوستی بین مردم جهان، با وجود تفاوت در فرهنگ، دین و تمدن آن‌ها نشان دهد.امیر بایبوردیامیر بایبوردیWed, 30 Jun 2021 12:50:08 +0430