https://virgool.ir/feed/@m_91473163fa2026-11-10 23:15:32https://files.virgool.ir/upload/users/4925021/avatar/Adq3nj.jpghttps://virgool.ir/@m_91473163https://virgool.ir/@m_91473163/رمان-میراث-عشق-و-خاک-ezavkrxt7b1uفصل اول: آخرین بهار خانهپارت نخستبه نام خدای آفریننده و بخشنده‌ی خاکِ پاکِ ایرانشب، در آغوشِ بارانِ بهاریِ اردیبهشت، غرق در سکوت بود. فرخنده، در حالی که «دردانه»ی هفت‌ماهه را به سینه‌اش چسبانده بود، بهتماشای ریزشِ قطره‌ها نشست. صدای برخوردِ باران بر سقف، برای او همچون موسیقی‌ای آرام‌بخش بود.بود.— چه هوای دل‌انگیزی است… این باران، نویدِ روشنی است.بوران‌دخت که با نگاهی تردیدآمیز به تاریِ آسمان می‌نگریست، پاسخ داد:— در میانه‌ی اردیبهشت، آسمان چنین تیره و تار شده و تو از روشنی سخن می‌گویی؟فرخنده با لبخندی که در چشمانش می‌درخشید، گفت:— بانوی من، این باران، نوری است که به قلبم نشسته‌ است.فرخنده چشمانش را بست و دردانه را در آغوش فشرد؛ در آن لحظه، طنینِ کوبیدنِ قطراتِ باران بر زمین، در گوشش پیچید. ناگهان،سکوتِ شب با صدایی شکسته شد.هرمز با صدایی مضطرب پرسید: «چه کسی این وقتِ شب است؟»بوران‌دخت پاسخ داد: «نمی‌دانم…»فرخنده با نگرانی گفت: «بانوی من، دردانه را از من بگیرید تا در را بگشایم.»اما هرمز، پیش از آنکه فرخنده حرکتی کند، گفت: «این موقع شب خودم می‌روم.»هرمز با گام‌هایی شتابان به سوی در شتافت و در را گشود. در تاریکیِ شب، به هر سو چشم دوخت، اما کسی را ندید. بوران‌دخت پنجرهرا نیم‌باز کرد و با صدایی آرام پرسید: «هرمز جان، کسی پشت در است؟»— کسی نیست!— نکند دزد باشد؟! فرخنده با ترس پرسید.در همین لحظه، هرمز صدایی از میان خاک و گل شنید. بسته‌ای مرموز، پیچیده در پارچه‌ای کهنه، بر زمین افتاده بود. هرمز خیره ماند؛گویی آن بسته، زیر لایه‌ی پارچه، می‌جنبید!بوران‌دخت از پشت پنجره فریاد زد: «هرمز، چرا به درون نمی‌آیی؟»هرمز با تردید خم شد و بسته را برداشت. گمان می‌کرد جانوری را در آن پیچیده‌اند، اما وقتی پارچه را گشود، با دیدن چهره‌ی کوچک وبی‌گناه یک نوزاد، تمام وجودش لرزید. با سراسیمگی، نوزاد را به درون آورد.— بوران‌دخت… فرخنده…هرمز با نوزادی که در میان دستانش می‌لرزید، به ایوان آمد.— این چیست؟ بوران‌دخت با حیرت پرسید.فرخنده که دردانه را خوابانده بود، خود را به آن‌ها رساند: «یک نوزاد است!»او جلو آمد و با اشتیاق نوزاد را در آغوش گرفت: «چه زیباست…»— اما این کودک اینجا چه می‌کند؟ بوران‌دخت پرسید.هرمز، در حالی که با نگاهی مهربان به آن صورتِ کوچک می‌نگریست، گفت: «نمی‌دانم، اما شاید می‌دانستند در این خانه زنی شیردهزندگی می‌کند.»— خب که چه؟فرخنده با لحنی آرام گفت: «بانوی من، شاید این کودک را نخواسته‌اند و برای خانواده‌ای که دستش به دهانش می‌رسد، آورده‌اند. آن‌هامی‌دانستند شما نوزادی شیرخوار دارید.»بوران‌دخت با نگاهی سرد روی برگرداند: «من شیرِ فرزند خود را به دیگری نمی‌دهم.»هرمز زیر لب گفت: «سنگدل نباش زن، شاید این کودک از گرسنگی جان بدهد.»اما هرمز، با انگشتانی نرم، گونه‌ی گرد نوزاد را نوازش کرد و گفت: «چه فرشته‌ی نیکویی است.»فرخنده لب زد: «آری، بسیار نیکوست.» و ناگهان گویی چیزی بخاطر رسیده ادامه داد: «چطور است نامش را نیکو بگذاریم.»هرمز با تایید گفت: «چه زیبا! آرب اگر پسر بود، نیکان، و اگر دختر بود، نیک‌دخت.»بوران‌دخت با لجاجت گفت: «مرد، من او را نمی‌پذیرم!»فرخنده با عزم راسخ گفت: «خودم بزرگش می‌کنم، بانوی من.»هرمز، با نگاهی به آسمان، زمزمه کرد: «خداوند پس از هشت پسر، دختر زیبایمان دردانه را به ما هدیه داد؛ برای سپاس از مهر خدا،باید پناه این کودک کوچک هم باشیم.»نوزاد کم‌کم بی‌قرار شد و گریه آغاز کرد. هر چه فرخنده و هرمز او را در آغوش تکان دادند، آرام نگرفت. بوران‌دخت همچنان در برابرپذیرش او ایستادگی می‌کرد.تا دم‌دمای سپیده‌دم که نخستین پرتوهای نور، تاریکی را شکافت، بوران‌دخت با نگاهی متفاوت از اتاق به ایوان آمد و گفت: «نوزاد را درآغوشم دهید.»هرمز با چهره‌ای خندان، کودک را به همسرش سپرد: «می‌دانستم تو زنی مهربان هستی.»بوران‌دخت نوزاد را در آغوش گرفت، او را نوازش کرد و از شیر خود به او بخشید. نوزاد با ولع، به خوردن مشغول شد. در آن لحظه،لبخندی بر لبان بوران‌دخت نشست و با عشق، گونه‌های سرخ و گرد نوزاد را نوازش کرد._او دختر زیبایست!نام نیک دخت برازنده اوست.الهام ذبیحیالهام ذبیحیSat, 07 Nov 2026 00:39:53 +0330https://virgool.ir/@m_91473163/رمان-تاریخی-ryhql2w8s6y4درود بر همه شما عزیزاندرباره رمان«میراث عشق و خاک» باید بگم، پیش از اینکه پارت های داستان رو بگذارم، توضیحاتی رو باید خدمتتون بگم.رمان «میراث عشق و خاک» یک رمان تاریخیه در زمان ساسانیان، شاپور نخست ساسانی. من خیلی تلاش کردم که روایتگر درست تاریخ و سنت های پیشینیانمون باشم. بزرگنمایی و کوچک نمایی نشه و داستان آگاهی تاریخی رو هم بالا ببره.اما خود داستان درباره دختری به نام «نیکو» است. دختری که‌در برابر بی عدالتی، بی وفایی و زور سرخم نکرد. او خود را از پیله رهانید و چون پروانه ایی لذت پرواز را چشبد.الهام ذبیحیالهام ذبیحیSat, 07 Nov 2026 00:39:08 +0330