https://virgool.ir/feed/@m_90731919fa2026-11-11 14:55:04https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_90731919https://virgool.ir/@m_90731919/جشن-شکوفه-های-گیلاس-otfinqs9tj9yدقیقا بخاطر نمی آورم، از چه زمانی شیفته ی ژاپن و فرهنگ ژاپنی شدم (با تمام نکات منفی و مثبت اش). شاید این علاقه از زمان پخش یکی دوتا از سریالهای دوران کودکی ام در من نهادینه شده و یا شاید به خاطر توصیف اطرافیان از فرهنگ و عادات مثبت ژاپنی ها است. اما واقعیت این است که تا چند ماه پیش، بصورت جدی، شروع به مطالعه در این باب نکرده بودم. گرچه فکر می کنم، در مورد درک فرهنگ یک ملت خاصی مثل ژاپن، هرگز مطالعه کتاب به اندازه ی یادگرفتن زبان ژاپنی، زندگی در این کشور و معاشرت با ژاپنی ها کارساز نیست.بهرحال، اخیرا در اوقات بیکاری، سرم را با کتاب یا پادکست هایی در مورد ژاپن، گرم می کنم و چه لذت ها که نمی برم. صد در صد که در این فرهنگ هم مثل تمامی فرهنگهای دیگر گاها به مسائل عجیب و غریب و تعجب برانگیز برمیخورم اما همگی میدانیم بعنوان انسانهای عاقل و بالغ، درستش این است که تنها بذر خصوصیات مثبت ملت های مختلف را در کشتگاه جان و روحمان بپاشیم و آنها را بارور کنیم.اخیرا با چند تا دیدگاه ژاپنی بیشتر آشنا شدم که دوست دارم دو تا از آنها را با شما به اشتراک بگذارم.حدود سه سال پیش در جایی، جمله ای خواندم که عبارت بود از:من با چیزهای کوچک خوشحال ام.قطعا میدانستم جمله ی درستی است اما نمیتوانستم عمیقا درک کنم و در زندگی بکار بگیرم تا اینکه با مفهوم "ایچی گو ای چی یه" در فرهنگ ژاپن آشنا شدم. این اصطلاح هیچ معادلی به زبان انگلیسی و فارسی ندارد، اما "ایچی گو ای چی یه" را میتوان یک بار، ملاقات و همچنین در این لحظه و فرصت ترجمه کرد، میشود کانجی اول را به معنی یک زمان و کانجی دوم را به معنی یک مکان ترجمه کرد. این معناها به ما میگویند:هیچ لحظه و هیچ دیداری در زندگی دوباره تکرار نمیشود. بنابراین اگر اجازه دهیم همینطور بگذرد و از کفمان برود، بدون آنکه لذتش را برده باشیم، آن لحظه ی بخصوص برای همیشه از دست خواهد رفت. بعبارتی، آگاه شدن و درک حقیقی "ایچی گو ای چی یه"، کمکمان میکند، پایمان را از روی پدال گاز زندگی برداریم و به خاطر داشته باشیم، هر صبحی که در این دنیا چشم می گشاییم، هر دقیقه و هر لحظه که با فرزندمان و آن کسی که عاشقانه دوستش داریم، میگذرانیم، بی نهایت ارزشمند است و سزاوار توجه تمام و کمال ماست.راستش با این طرز فکر، هر رویدادی در زندگی تبدیل به صحنه ای با شکوه میشود. با این طرز تفکر مگر میشود از نوشیدن چای سر صبح و یا معاشرت با دوست و یا همسرمان، لذت نبریم؟! این طرز تفکر، باعث میشود از هر اتفاق معمول و حتی به ظاهر کوچک در زندگی غرق سرور شویم چون قرار نیست همان لحظه و همان ملاقات دوباره تکرار شود. با این مفهوم لاجرم و آگاهانه، قرار است از تجربه ی لحظه لحظه ی زندگی و رویدادهایش احساس خوشحالی کنیم.مارکوس اورلیوس در کتاب تاملات می گوید: * بزرگترین دغدغه ی هستی، مرگ نیست که آغاز نکردن است. * "ایچی گو ای چی یه" فراخوانی روشن و صریح است به مسئله ی مهم *حالا یا هیچ وقت.* با اینکه در نظر داریم سال های زیادی زندگی کنیم و برای آن برنامه ریزی داشته باشیم.در هر حال هر دیداری که داریم، ماهیت بی همتای خود را دارد و هرگز تکرار نمیشود.مطلب دیگری که دوست داشتم اشاره کنم و در واقع در ادامه ی " هنر ارزشمند ساختن هر لحظه ی زندگی به روش ژاپنی است"، "اصل ناپایداری" است.اصطلاح ژاپنی "مونو نو آواره" برای بیان قدردانی از زیبایی ها بکار میرود. معنای لغوی آن یعنی: آگاه بودن به گذر زمان است.هنگامی که حقیقتا در می یابییم که ماهیت هر آنچه میبینیم، استشمام میکنیم، میشنویم و هر چه در زمان حال احساسش میکنیم، ناپایدار و گذراست، به درون یک سیاهچاله ای بلعیده میشویم که ما را با بن مایه ی حقیقی حیات یعنی گذرا بودن پیوند می دهد. و به این نکته پی می بریم که لحظات اعجاب آور زندگی، سزاوار بیشترین توجه از جانب ما هستند، آن ها باتری روحمان را شارژ میکنند. و به دلیل باور همین اصل است که ژاپنی ها، شکوفا شدن درختان گیلاسشان را جشن میگیرند زیرا میدانند زیباییشان همیشگی نیست و باید تا وقتی هستند نهایت لذت را از دیدن و بوییدنشان ببرند. "اصل ناپایداری"، بیش از پیش ما را به درک "ایچی گو ای چی یه" سوق میدهد و باعث میشود، بیش از پیش در این موهبتی که به اسم زندگی به ما داده شده، احساس خوشحالی و خوشبختی کنیم چون هیچ چیز تا ابد مانا نیست و تا ادمها و زمان زندگی کردن را داریم، آنها را بیهوده از دست ندهیم.اگر به این مطلب علاقه مند شدید، پیشنهاد میدهم، کتاب " ایچی گو ای چی یه" را مطالعه کنید.نگار سامینگار سامیThu, 04 Nov 2021 22:35:51 +0330