<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های Ftmm78</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_90611130</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 05:15:42</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/498279/avatar/g7Fige.jpeg</url><title>Ftmm78</title><link>https://virgool.ir/@m_90611130</link></image><item><title>ابزار فراموش شده گوشی‌های سامسونگ</title><link>https://virgool.ir/@m_90611130/ابزار-فراموش-شده-گوشیهای-سامسونگ-tg6maoqlckpi</link><description>قابلیت ثبت تصاویر از مقاطع زندگی یکی از قابلیت هایی است که تکنولوژی سالهاست به ما هدیه کرده.در آغاز این راه همین که تصویری از واقعه یا لحظه ای مهم در زندگی انسان آن روز ثبت شود کافی بود اما با روی کار آمدن فناوری های جدید در این زمینه انتظارات بالا رفت. در این میان نقش دوربین تلفن های همراه قابل توجه است.این ویژگی به افراد اجازه میداد تا با گوشی های تلفن قابل حمل خود از وقایع دلخواه خود را تصویر برداری و ضبط کنند. رفته رفته این دوربین ها با کیفیت تر و حرفه ای تر شدند به طوری که امروزه دوربین بخشی گوشی های پرچمدار با دوربین های عکاسی حرفه ای رقابت میکنند و همین موضوع انتظارات را بالا برده است.با توجه به پررنگ تر شدن نقش محتوای تصویری و بالاخص محتوای ثبت شده با تلفن همراه در زندگی افراد، لازم است به یکی از ویژگی های جالب اما فراموش شده تلفن های همراه در این زمینه اشاره کنیم.در دهه گذشته تلفن های همراه معدودی از جمله مدل گلکسی بیم سامسونگ مجهز به پروژکتور داخلی بودند که به کاربران اجازه میداد محتوای تصویری تلفن همراهشان را برای افراد بیشتری به نمایش بگذارند؛ اما ظاهرا این روزها این ابزار جالب به فراموشی سپرده شده است.با توجه به نکات ذکر شده و شرایط امروز ، که ارائه ی مطالب و تصاویر حتی کسب و کارهای افرادنقش پررنگ دارد.به نظر میرسد بازگرداندن این ابزار فراموش شده برای بسیاری از کاربران جالب توجه و مورد استفاده باشد.نظر شما در این باره چیست؟#روایتگرباش</description><category>Ftmm78</category><author>Ftmm78</author><pubDate>Wed, 30 Dec 2020 19:49:53 +0330</pubDate></item><item><title>نماد عشق</title><link>https://virgool.ir/@m_90611130/نماد-عشق-wh6qwafbhxkd</link><description>از صدای داد و بیداد بیدار شدم._ 《مگه من نوکر شمام که بریزید و بپاشید و من همش جمع کنم؟چقدر میتونید شلخته باشید؟》 آنقدر شوکه شده بودیم که نمی‌توانستیم چیزی بگوییم.باورمان نمیشد این همان راضیه مهربانی باشد که هیچکس در این خوابگاه عصبانیتش را ندیده. همان دختر شاداب و پرانرژی که روز اول با صدای خنده شیرینش خودش را در دل ما جا کرده بود. حرفهایش که تمام شد رفت روی تختش و زانویش را بغل گرفت.حدس می‌زدم هرچه که هست مربوط به مهدی است، پسر دایی اش. چند سالی بود که همدیگر را می‌خواستند و قصه عشقشان را هر روز از زبان راضیه می‌شنیدیم. از نگاه های نصفه و نیمه شان به همدیگر که از  سر  حیا هیچ وقت درست و حسابی همدیگر را نگاه نکرده بودند؛ از اینکه مهدی یواشکی به برادرکوچک راضیه پول می‌داد تا خواستگارهای راضیه را فراری دهد؛ از تصادف راضیه که به محض اینکه مهدی فهمیده بود از محل کارش تا بیمارستان دویده بودو تا رسیدن به بیمارستان یک چشمش اشک ویکی خون بود و همین که راضیه به هوش آمده بود دلش طاقت نیاورده بود و پیش همه به عشقش اعتراف کرده بود؛ از  نقاشی عجیب و غریبی که مهدی کشیده بود و نماد عشق راضیه و مهدی بود و ما هم به اجبار هر روز باید آن را می دیدیم و به به و چه چه می‌کردیم. کمی که گذشت راضیه به حرف آمد گفت که پدرش به مهدی گفته تو آینده راضیه را خراب می کنی اگر نمی توانی اوضاعت را رو به راه کنی دست از سرش بردار! او هم رفته و هیچ کس هم نمی داند کجا. آنقدر ناراحت بود که حتی نتوانستیم حرفی برای آرام کردنش بگوییم. بعد از آن دیگر هیچ وقت آن راضیه‌ی قبلی نشد . دائما استرس داشت و به دنبال نشانه‌ای از مهدی بود. آن خنده ی شیرین را هم دیگر ندیدیم. دوران کارشناسیمان تمام شد و دیگر راضیه را ندیدم . چند سال بعد زمانی که من داشتم روی پایان نامه ارشدم کار می کردم گوشی note 8 برادرم را قرض گرفته بودم_ چون برای کارهای دانشجویی بسیار مناسب بود_ در گالری گوشی چشمم به یک نقاشی خورد که با  penup همین گوشی کشیده شده بود. همان نقاشی بود!دستپاچه به برادرم گفتم که این را چطور کشیده است و اصلا از کجا دیده؟ گفت که کار خودش نیست یکی از دوستانش کشیده. به ناچار قضیه را سربسته به او گفتم که بیشتر از آن دوستش بگوید. گفت که چند سال پیش شهرشان را ترک کرده و به خانواده‌اش هم گفته به کسی نگوید کجاست. آمده تهران و برای خودش کاری دست و پا کرده بیشتر گفت و فهمیدم خودش است. شماره مهدی را از برادرم گرفتم؛ سریع به راضیه زنگ زدم. بعد از یک احوالپرسی کوتاه ماجرا را گفتم و خیلی زود مکالمه را تمام کردم چون می دانستم چه حسی دارد .بعد از آن دیگر خبری نداشتم چون به خاطر کارهای پایان نامه راه های ارتباطی‌ام را بسته بودم. مدتی بعد از تمام شدن کارهایم و روشن کردن تلفنم راضیه با من تماس گرفتگفت که همه چیز ختم به خیر شده و قرار است با مهدی ازدواج کند. کلی تشکر کرد و گفت خوشبختی اش را مدیون من است به خنده گفتم از من نه از آن گوشی سامسونگ باید تشکر کنی. خندید، مثل روز اول!#روایتگرباش</description><category>Ftmm78</category><author>Ftmm78</author><pubDate>Wed, 30 Dec 2020 18:26:24 +0330</pubDate></item></channel></rss>