<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های در جستجوی حال خوب</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_90419044</link><description>دختری که به دنبال کشف خوشحالی حقیقی و زیستن هدف‌منده.</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 05:47:36</pubDate><image><url>https://virgool.ir/images/default-avatar.jpg</url><title>در جستجوی حال خوب</title><link>https://virgool.ir/@m_90419044</link></image><item><title>سرآغاز</title><link>https://virgool.ir/@m_90419044/سرآغاز-e4ybppfyw5zs</link><description>سلام، نمیدونم که شما هم اینجوری هستید یا نه، ولی من از حدود ده سال پیش تا حالا دنبال یه کاری ام که بتونه راضیم کنه.نه درس خوندن و نه دانشگاه و نه سرکار رفتن هیچ کدوم نتونست من رو خوشحال واقعی بکنه. اینجوری که بگم ایوللل رفتی سمپاد شیش سال درس خوندی، آفرین. یا رفتی دانشگاه مهندسی کامپیوتر خوندی ایول، یا همزمان کار کردی، باریکلا.نه هیچ کدوم برام مهم نبود، صرفا این کارها رو کردم چون وقتم رو نباید به بطالت بگذرونم.خب بزارید برگردم عقب تر..از بچگی برای من همیشه مهم بود که کارم یه معنایی داشته باشه، یه کمکی بکنه به یه کسی، یکی رو خوشحال کنه. هیچوقت خوشحالی خودم، راضیم نمی کرد. (تو پرانتز بگم که فکر کنم این که خونه ی هر کسی هم که میرم و خوشحال میشم که کمک کنم به صاحب خانه، شاید از همینجا بیاد)خلاصه که با بزرگ شدنم، هیچکی از درس خوندن من خوشحال نشد، دانشگاه رفتن من به درد جامعه نمیخورد و کاری که میکردم، تاثیری روی محیط و اطرافیانم نمیزاشت.بله این حس تا الان همراهم هستش. بالا و پایین داره، کم و زیاد میشه، ولی همیشه هست و جایی نمیره.نمیدونم که مشکل از منه یا اصلا مشکل نیست و چیز خوبیه، ولی خب همراهمه و نمیتونم کاری براش بکنم.تنها کاری که میتونم بکنم تغییر شغلمه :)</description><category>در جستجوی حال خوب</category><author>در جستجوی حال خوب</author><pubDate>Thu, 08 Oct 2026 10:24:32 +0330</pubDate></item></channel></rss>