https://virgool.ir/feed/@m_90381628سلام! من هانیه هستم. عاشق شعر و نوشتنم و دوست دارم احساسات و داستان‌های قلبمو با شما به اشتراک بذارم. امیدوارم نوشته‌هام براتون دل‌نشین باشه و بتونه لحظه‌های خوبی براتون بسازه.fa2026-11-11 20:08:15https://files.virgool.ir/upload/users/3832263/avatar/3Xulm1.jpghttps://virgool.ir/@m_90381628https://virgool.ir/@m_90381628/سایه-ای-در-خانه-a4ucexqqbx8zhttps://www.aparat.com/shorts/2057872506861441024گاهی آدم از شنیدن یک حرف ناراحت نمی‌شه، از تکرار شدنش خسته می‌شه. از اینکه هر بار بخواد کاری انجام بده، یکی بهش بگه: «نمی‌تونی»، «از پسش برنمیای» یا «این کار برای تو نیست».کم‌کم این حرف‌ها اون‌قدر تکرار می‌شن که خود آدم هم باورشون می‌کنه. دیگه قبل از اینکه کاری رو شروع کنه، به شکست خوردن فکر می‌کنه. قبل از اینکه قدمی برداره، با خودش می‌گه نمی‌شه، من نمی‌تونم. حتی ممکنه از انجام دادن کارهایی بترسه که همیشه آرزوشون رو داشته.گاهی این اتفاق‌ها توی همون جایی می‌افتن که آدم انتظار داره بیشتر از هر جای دیگه‌ای درک بشه؛ یعنی خانواده.یکی می‌شه فرزند آروم، زرنگ، درس‌خون و موفق و یکی دیگه مدام با ضعف‌هاش شناخته می‌شه. یکی برای خواسته‌هاش تشویق می‌شه، اما اون یکی باید برای ساده‌ترین خواسته‌هاش هم دلیل بیاره.اینجاست که مقایسه شدن کم‌کم دردناک می‌شه. حتی ممکنه آدم از موفقیت خواهر یا برادرش هم ناراحت بشه؛ نه لزوماً چون نمی‌خواد اون‌ها موفق باشن، بلکه چون دلش می‌خواد خودش هم دیده بشه. دلش می‌خواد یک بار کسی به جای تعریف کردن از توانایی‌های دیگران، توانایی‌های اون رو هم ببینه.چرا وقتی یکی اشتباه می‌کنه، بهش فرصت دوباره می‌دن، اما اشتباه یکی دیگه می‌شه دلیلی برای اینکه همیشه ناتوان خطاب بشه؟گاهی خشم جای تمام حرف‌های نگفته رو می‌گیره. آدم زود عصبانی می‌شه، صداش رو بالا می‌بره، وسط حرف زدن بحث رو رها می‌کنه و ترجیح می‌ده از بقیه فاصله بگیره. بعد همه درباره بداخلاقی و بی‌ادبی‌اش حرف می‌زنن، اما کمتر کسی می‌پرسه چه اتفاقی افتاده که این‌همه ناراحتی توی دلش جمع شده.شاید پشت اون سکوت و بی‌تفاوتی ظاهری، کسی باشه که فقط دلش می‌خواد یک بار بدون اینکه با کسی مقایسه بشه، دیده بشه.گاهی آدم اون‌قدر از انتظارهای دیگران خسته می‌شه که حتی آرزو می‌کنه کاش اتفاقی براش می‌افتاد تا کسی دیگه ازش انتظار نداشته باشه. کاش مجبور نبود همیشه قوی باشه، همیشه خودش رو ثابت کنه و همیشه جواب پس بده. کاش یکی متوجه می‌شد که حالش خوب نیست، حتی اگر خودش هم نتونه درست توضیح بده چرا.اما واقعاً چرا باید آدم برای اینکه بهش توجه بشه، حتماً رنج بکشه؟چرا باید کسی بیمار بشه، شکست بخوره یا به آخر خط برسه تا دیگران متوجه بشن که به محبت و حمایت احتیاج داره؟ضعیف بودن در یک درس، نمره پایین گرفتن، بلد نبودن بعضی کارها یا حتی مضطرب بودن، هیچ‌کدوم به این معنی نیست که آدم توانایی انجام دادن هیچ کاری رو نداره.هرکسی ممکنه در بعضی چیزها ضعیف باشه و در بعضی چیزهای دیگه استعداد داشته باشه. هرکسی هم حق داره مسیر خودش رو انتخاب کنه، اشتباه کنه و دوباره از اول شروع کنه.شاید خانواده‌ها گاهی فراموش می‌کنن که قرار نیست همه فرزندانشون شبیه هم باشن. قرار نیست همه به یک شکل درس بخونن، یک جور رفتار کنن یا در یک زمان مشخص به موفقیت برسن.بعضی آدم‌ها فقط به کمی فرصت، اعتماد و تشویق احتیاج دارن. به کسی که به جای گفتن «نمی‌تونی»، بگه «امتحان کن، شاید تونستی. اگر هم نشد، دوباره تلاش می‌کنی».هیچ‌کس نباید توی خونه خودش احساس غریبه بودن کنه. هیچ‌کس نباید فکر کنه برای دریافت محبت باید اول خودش رو به اندازه کافی خوب و بی‌نقص نشون بده.گاهی آدم فقط دلش می‌خواد یکی بهش بگه:«لازم نیست شبیه کسی باشی. لازم نیست همیشه موفق باشی. تو هم حق داری آرزو داشته باشی، اشتباه کنی، یاد بگیری و زندگی خودت رو بسازی.»آدم‌ها گاهی بیشتر از هر چیزی، به این احتیاج دارن که یکی واقعاً ببینتشون. نه فقط ضعف‌هاشون رو، بلکه خودشون رو.هانیه براتیهانیه براتیFri, 06 Nov 2026 21:25:09 +0330https://virgool.ir/@m_90381628/هوای-مورد-علاقه-من-️-fbxnq6vpfhifمن هوای ابری و بارونی رو خیلی دوست دارم. از اون روزهایی که آسمون گرفته‌ست، نسیم خنکی می‌وزه و قطره‌های بارون آروم روی شیشه پنجره می‌شینن.راستش ترجیح می‌دم بارون رو از پشت پنجره تماشا کنم تا اینکه زیرش قدم بزنم. دوست دارم یه گوشه دنج برای خودم پیدا کنم، یه لیوان چای یا قهوه کنار دستم بذارم، کتابی بخونم و به صدای بارون گوش بدم.رعدوبرق هم برام قشنگه، البته نه وقتی همه‌چیز رو به هم می‌ریزه! غرش رعد از دور، در کنار بارونی که آروم می‌باره، حس عجیبی داره.فکر می‌کنم بعضی هواها آدم رو به خودش نزدیک‌تر می‌کنن. انگار برای چند ساعت می‌تونی از شلوغی دنیا فاصله بگیری، با خیال‌هات خلوت کنی و بدون عجله از لحظه‌هات لذت ببری.شاید برای همین روزهای ابری و بارونی رو این‌قدر دوست دارم. برای من بارون فقط تغییر آب‌وهوا نیست؛ یه بهونه کوچیکه برای آرامش، کتاب خوندن، موسیقی گوش دادن و کمی بیشتر زندگی کردن.اگر قرار باشه یک روز کاملاً مطابق سلیقه‌ام داشته باشم، قطعاً یک عصر پاییزی بارونی رو انتخاب می‌کنم. 🤍هانیه براتیهانیه براتیFri, 06 Nov 2026 15:18:49 +0330https://virgool.ir/@m_90381628/بالاخره-نوبت-ما-شروعش-می-کنیم-رسید-hcmsgr4ub4eqبعد از خوندن کتاب «ما تمامش می‌کنیم»، دلم می‌خواست ادامه داستان رو هم بخونم. هنوز ماجراهای لی لی، اتلس و حتی رایل توی ذهنم بود و کنجکاو بودم بدونم بعد از اتفاقات کتاب اول، چه چیزی در انتظارشونه.دیشب با خواهرم رفتیم کتابفروشی. از قبل می‌دونستم دنبال چه کتابی هستم و قرار بود بالاخره «ما شروعش می‌کنیم» اثر کالین هوور رو بخرم.وقتی کتاب رو پیدا کردم، از دیدن جلدش هم خیلی خوشم اومد. واقعاً قشنگ بود! البته علاقه‌ام به خریدش از قبل به خاطر داستانش بود و جلد زیباش فقط انتخابم رو دوست‌داشتنی‌تر کرد.خلاصه اینکه با یک کتاب تازه به خونه برگشتم و حالا خوندنش رو شروع کردم.هنوز خیلی از داستان نگذشته و برای قضاوت کردن زوده. فعلاً فقط می‌خوام از خوندنش لذت ببرم و ببینم قراره چه اتفاقاتی برای شخصیت‌هایی بیفته که قبلاً باهاشون آشنا شدم.امیدوارم تجربه خوندن این کتاب هم به اندازه کتاب قبلی برام جذاب باشه.شاید وقتی به صفحه آخر رسیدم، دوباره برگشتم و از احساسم درباره این داستان نوشتم. 🌱هانیه براتیهانیه براتیFri, 06 Nov 2026 12:16:34 +0330https://virgool.ir/@m_90381628/نامبر-وان-number-one-2026-akuabeg8i8bkگاهی شمارش معکوس زندگی از جایی شروع می‌شود که انتظارش را نداریم.بعضی فیلم‌ها فقط برای سرگرم کردن ساخته نمی‌شن؛ بعضی‌هاشون کاری می‌کنن که بعد از تموم شدنشون، چند دقیقه به صفحه تلویزیون خیره بمونی و به زندگی فکر کنی. «نامبر وان» برای من یکی از همین فیلم‌ها بود.این فیلم کره‌ای به کارگردانی کیم ته‌یونگ، با بازی چوی وو شیک، جانگ هه جین و گونگ سونگ یون، داستانی درباره خانواده، عشق، ترس از دست دادن و ارزش لحظه‌های معمولی زندگیه.داستان فیلمداستان درباره پسری به نام هامین است که زندگی معمولی خودش رو در کنار خانواده‌اش می‌گذرونه. اما بعد از یک اتفاق تلخ خانوادگی، متوجه موضوع عجیبی می‌شه. هر بار که از غذای دست‌پخت مادرش می‌خوره، عددی رو جلوی چشمش می‌بینه که با هر وعده کمتر می‌شه.در ابتدا نمی‌دونه این عددها چه معنایی دارن، اما کم‌کم به حقیقت ترسناکی می‌رسه؛ تصور می‌کنه وقتی شمارش به صفر برسه، مادرش، اون‌سیل، از دنیا می‌ره.از همون لحظه زندگی هامین تغییر می‌کنه. اون که نمی‌خواد مادرش رو از دست بده، تصمیم می‌گیره دیگه از غذاهای دست‌پختش نخوره. برای این کار مدام بهانه میاره، از دور شدن از خانه گرفته تا نپذیرفتن غذاهایی که مادرش با عشق براش آماده کرده.اما مسئله اینجاست که مادرش از دلیل رفتارهای پسرش خبر نداره. اون‌سیل فقط می‌بینه پسری که همیشه براش غذا درست می‌کرده، حالا از نشستن سر سفره و خوردن غذاهایش فرار می‌کنه. برای همین رفتار هامین باعث ناراحتی و دل‌شکستگی مادرش می‌شه.هامین برای اینکه بتونه به تصمیمش پایبند بمونه، از شهر زادگاهش دور می‌شه و زندگی تازه‌ای رو در سئول شروع می‌کنه. سال‌ها می‌گذره و اون سعی می‌کنه با این راز زندگی کنه. حتی وقتی با دختری به نام ریو اون آشنا می‌شه و رابطه عاطفی بینشون شکل می‌گیره، همچنان ترس از دست دادن مادرش روی زندگی و تصمیم‌هاش سایه انداخته.اما ماجرا به همین‌جا ختم نمی‌شه.وقتی حقیقت از راه می‌رسه...یکی از تکان‌دهنده‌ترین بخش‌های فیلم زمانی اتفاق می‌افته که هامین متوجه می‌شه خودش به سرطان مبتلا شده. درست در زمانی که تمام این سال‌ها تلاش می‌کرده مادرش رو از مرگ نجات بده، حالا خودش با بیماری و مرگ روبه‌رو شده.اینجاست که معنای اون عددها شکل دیگه‌ای پیدا می‌کنه و تمام ترس‌ها و تصمیم‌های گذشته هامین معنای تازه‌ای به خودشون می‌گیرن.تلخی ماجرا اینه که هامین تمام این مدت برای محافظت از مادرش ازش فاصله گرفته بود، درحالی‌که خودش کسی بود که فرصت محدودی برای بودن در کنار مادرش داشت.با این حال، حتی وقتی خودش درگیر چنین شرایط سختیه، باز هم نمی‌تونه به راحتی از نگرانی برای مادرش دست بکشه. انگار تمام چیزی که می‌خواد اینه که مادرش زنده بمونه و فرصت بیشتری برای زندگی داشته باشه.چیزی که در این فیلم دوست داشتمبه نظرم یکی از قشنگ‌ترین بخش‌های فیلم، رابطه مادر و فرزند و نقش غذا در این رابطه است. برای اون‌سیل، غذا درست کردن فقط یک کار روزمره نیست؛ راهیه برای نشون دادن عشق و محبتی که شاید همیشه نتونه با کلمات بیانش کنه.گاهی یک بشقاب غذا، یک تماس تلفنی یا حتی یک دورهمی ساده خانوادگی، چیزهایی هستن که تا وقتی در اختیارمون قرار دارن، متوجه ارزش واقعی‌شون نمی‌شیم.بازی چوی وو شیک هم برای من خیلی دوست‌داشتنی بود. تونست ترس، نگرانی، سردرگمی و عشق هامین رو به شکلی نشون بده که واقعاً با شخصیتش همراه بشیم. رابطه اون با مادرش هم از بخش‌های تأثیرگذار فیلم بود.راستش موقع تماشای فیلم کلی گریه کردم، مخصوصاً وقتی دیدم هامین با وجود بیماری خودش هنوز تمام تلاشش رو می‌کنه تا مادرش رو از دست نده.اما چیزی که بیشتر از همه خوشحالم کرد، پایان فیلم بود. بعد از تمام اون لحظه‌های تلخ و نگرانی‌هایی که همراه شخصیت‌ها تجربه کردم، دوست داشتم همه‌چیز بالاخره به آرامش برسه. خوشحالم که پایان فیلم برخلاف خیلی از داستان‌های احساسی، فقط به غم و اندوه ختم نشد.حرف آخر«نامبر وان» برای من فقط داستان یک پسر و مادرش نبود؛ یادآوری این موضوع بود که هیچ‌کدوم از ما نمی‌دونیم چقدر فرصت برای بودن کنار آدم‌هایی که دوستشون داریم، در اختیار داریم.ما نمی‌تونیم جلوی سرنوشت رو بگیریم، نمی‌تونیم تمام اتفاقات آینده رو پیش‌بینی کنیم و همیشه هم قادر نیستیم جلوی از دست دادن آدم‌ها رو بگیریم.اما می‌تونیم از زمانی که داریم استفاده کنیم. به جای اینکه تمام عمرمون رو در ترس از اتفاقات آینده بگذرونیم، از لحظه‌هایی که هنوز در اختیارمون هستن لذت ببریم.گاهی باید بیشتر کنار عزیزانمون باشیم، بیشتر دوستشون داشته باشیم و قدر همین روزهای معمولی رو بدونیم.جلوی سرنوشت رو نمی‌شه گرفت؛ پس فقط از زمانی که داری استفاده کن و زندگی کن.نامبر وان از اون فیلم‌هایی بود که هم اشکم رو درآورد و هم در پایان لبخند به لبم آورد. تماشای این فیلم رو واقعاً پیشنهاد می‌کنم.هانیه براتیهانیه براتیFri, 06 Nov 2026 01:20:06 +0330https://virgool.ir/@m_90381628/گنجی-به-بهای-آزادی-cugj7zwwmlw6قفس از جنس طلا بود و پرنده در بند بلا؛ خانه‌ای پر از آسایش و دلی سرشار از خواهش. صاحبش به زیبایی می‌بالید و پرنده به آزادی می‌اندیشید. یکی در پی نگهداری بود و دیگری در آرزوی رهایی.قفسش زرین بود و دلش غمگین، بالش رنگین بود و بختش سنگین. دانه فراوان بود، اما شوق پرواز پنهان؛ آب گوارا بود، اما روزگارش ناگوار. برای صاحبش گنج بود و برای پرنده رنج.هر صبح صدای رود را می‌شنید و از دور، پرواز پرندگان را می‌دید. با خود می‌گفت: «چه دور است آن رود از این قفس و چه نزدیک است این قفس به قلب محزونم! من در بندم و آن‌ها در پرواز؛ من در سکوت و آن‌ها در آواز.»صاحب قفس می‌گفت: «تو را از گزند باد و باران در امان داشته‌ام؛ برایت گنجی ساخته‌ام که دیگران در آرزوی داشتنش هستند.»پرنده پاسخ داد: «تو گنج را به من نشان دادی، اما جنگ را از دلم بیرون نبردی؛ از تنم مراقبت کردی، اما از جانم غافل ماندی. تو به ظاهر من دل بسته‌ای و من به باطن خویش.»روزی در قفس باز ماند. نه صاحبش آن را بست و نه پرنده راهی برای رفتن جست. در قفس باز بود، اما دلش بسته؛ راه رهایی نزدیک بود، اما پایش در بند.لحظه‌ای به خود آمد و گفت: «آیا من از آزادی می‌ترسم یا از تنهایی؟ آیا این قفس پناه من است یا زندان من؟»نگاهی به آسمان انداخت؛ آسمانی بی‌حصار و قفسی بی‌بهار. یک سو گنجی آشنا و یک سو جنگی ناآشنا. یک سو ماندن در امان و یک سو رفتن به جهان.سرانجام بال گشود؛ از قفس گذشت و به آسمان پیوست. نه گنجی با خود برد و نه از جنگ گریخت؛ تنها خودش را انتخاب کرد.آن روز فهمید که طلا همیشه گنج نیست و آزادی همیشه بی‌رنج نیست. گاهی آنچه چشم را می‌نوازد، دل را می‌آزارد و آنچه دل را می‌ترساند، جان را می‌سازد.هانیه براتیهانیه براتیTue, 03 Nov 2026 00:14:22 +0330https://virgool.ir/@m_90381628/چمدان-شکست-jpsos0668xbyمی‌دونی، من فکر می‌کنم زندگی اکثر مردم با «اگه»ها سپری می‌شه.اگه اون کار رو می‌کردم، اگه اون حرف رو می‌زدم، اگه ادامه می‌دادم، چی می‌شد؟و بعد، سال‌های سال با رؤیاهای ازدست‌رفته زندگی می‌کنیم. ما اونا رو با خودمون همه‌جا می‌بریم. همه‌جا هستن و گاهی به جای ما حرف می‌زنن.می‌دونی، ما غرق شدیم توی رؤیاهای مرده‌مون. شاید همه ما نیاز داریم از یه جایی به بعد، این چرخه معیوب زندگی کردن با چیزهای ازدست‌رفته رو متوقف کنیم.می‌دونی، ما یه چیز مهم رو فراموش کردیم. ما نمی‌خوایم به یاد بیاریم که چه بلایی سر اون کودکی اومد که توی جهان خاکستری ما زندگی می‌کرد؛ جهانی که از خاکستر رؤیاهای مرده‌مون پر شده.گاهی لازمه همراه اون کودک اشک بریزیم. باید برای تمام چیزهایی که از دست دادیم سوگواری کنیم. لازمه خاکستر رؤیاهای مرده رو از تنمون بتکونیم و همه‌ش رو به دریا بسپاریم.حالا می‌تونی صداش رو بشنوی. کنارش بشینی و بهش بگی:ببخش اگه تمام این سال‌ها تنهات گذاشتم و ندیدمت. ببخش اگه به جای توجه کردن به تو، از دیگران توجه خواستم.می‌دونی، شاید تمام این سال‌ها چیز مهمی رو فراموش کرده بودیم.ما می‌دونستیم قراره شکست بخوریم، شکست بخوریم و دوباره شکست بخوریم؛ اما قرار نبود این شکست‌ها رو با خودمون حمل کنیم.آدما اشتباه می‌کنن، خانواده‌ها هم اشتباه می‌کنن. یکی از اشتباه‌های خیلی بزرگ اینه که شکست‌های همدیگه رو مدام به هم یادآوری می‌کنیم.گاهی وقت‌ها، یا بهتره بگم خیلی وقت‌ها، ما فقط نیاز داشتیم یکی بهمون بگه: «اشکالی نداره، مشکلی نیست خوب نباشی.»دلمون برای خیلی چیزها تنگ می‌شه، می‌دونم؛ اما خیلی چیزها رو هم نباید به خاطر خودمون ادامه بدیم.می‌دونی عزیزم، اشکالی نداره. تو تنها آدم شکست‌خورده روی زمین نیستی.اشکالی نداره زمین بخوری، اما اینکه تا همیشه روی همون زمین بمونی و منتظر باشی یکی بیاد و دستت رو بگیره و بلندت کنه، اشکال داره.کمک گرفتن خوبه، اما گاهی وقت‌ها هیچ‌کس به اندازه خودت نمی‌تونه برای بلند شدنت قدم برداره.می‌دونی، خیره شدن طولانی‌مدت به زمین باعث می‌شه فراموش کنی آسمونی هم وجود داره.پس دست اون کودک رو بگیر. قرار نیست دوباره تنهایی روی زمین رهاش کنی. این بار با هم بلند بشید. شاید برای ادامه دادن بعضی از رؤیاها دیگه فرصتی نباشه، شاید بعضی چیزها هیچ‌وقت به شکل قبل برنگردن؛ اما هنوز می‌شه رؤیاهای تازه‌ای ساخت و زندگی رو از جایی که هستیم ادامه داد.پس اگه دیگران تمومش نمی‌کنن، من تمومش می‌کنم. به خاطر خودم، به خاطر تو، به خاطر تویی که قراره از نو ببینمت و از نو شروعت کنم.هانیه براتیهانیه براتیSun, 01 Nov 2026 22:47:43 +0330https://virgool.ir/@m_90381628/بخور-عبادت-کن-عشق-بورز-qyyvler2fkgcمحصول سال ۲۰۱۰، با بازی جولیا رابرتس است.این فیلم درباره زنی به نام الیزابت گیلبرت (لیز) است که بعد از تجربه یک زندگی مشترک ناموفق و احساس سردرگمی، تصمیم می‌گیرد همه‌چیز را برای مدتی کنار بگذارد و به سفری در سه کشور برود:🍝 ایتالیا؛ بخور: یاد می‌گیرد از زندگی لذت ببرد، غذا بخورد، بخندد و بدون احساس گناه خوش بگذراند.🧘‍♀️ هند؛ عبادت کن: به دنبال آرامش درونی می‌رود، با خودش روبه‌رو می‌شود و تلاش می‌کند ذهن آشفته‌اش را آرام کند.❤️ بالی؛ عشق بورز: دوباره عشق را تجربه می‌کند و کم‌کم یاد می‌گیرد چطور هم خودش را دوست داشته باشد و هم به دیگری فرصت نزدیک‌شدن بدهد.حرف اصلی فیلم چیه؟به نظرم فیلم فقط درباره سفر به سه کشور یا پیدا کردن عشق نیست؛ درباره زنیه که احساس می‌کنه زندگی‌ای که برای خودش ساخته، دیگه اون چیزی نیست که می‌خواد.می‌خواد بفهمه واقعاً کیه، چی می‌خواد و چطور می‌تونه بدون اینکه مدام خودش رو با انتظارات دیگران هماهنگ کنه، زندگی کنه.فکر می‌کنم یکی از جذاب‌ترین بخش‌های فیلم، مسیر لیز برای پیدا کردن خودشه؛ مسیری که همیشه هم آسون و قشنگ نیست.هانیه براتیهانیه براتیFri, 30 Oct 2026 06:20:55 +0330https://virgool.ir/@m_90381628/ما-تمامش-می-کنیم-کالین-هوور-qfynmpxbvsxg«لیلی، فقط شنا کن.»الگوها وجود دارند زیرا شکستن آن‌ها دردناک است. برای تغییر الگویی که به آن عادت داریم، به توانایی تحمل رنج و شجاعت خیلی زیادی نیاز است. گاهی اوقات، به نظر می‌رسد ادامه‌ی همان روال همیشگی، آسان‌تر از روبه‌رو شدن با ترسی شبیه آن است که بالا بپریم، درحالی‌که احتمال دارد دیگر روی پاهایمان فرود نیاییم.«مادرم این روال را ادامه داد.من آن را ادامه دادم. اما حالا ما تمامش می‌کنیم.» این جملات از کتاب «ما تمامش می‌کنیم» نوشتهٔ کالین هوور هستند؛ داستانی که از عشق شروع می‌شود، اما در ادامه به موضوعاتی عمیق‌تر از یک رابطهٔ عاشقانه می‌پردازد.داستان دربارهٔ لیلی بلوم است؛ دختری که دوران کودکی‌اش را در خانواده‌ای می‌گذراند که رابطهٔ والدینش تأثیر زیادی بر نگاه او به زندگی می‌گذارد. سال‌ها بعد، لیلی بزرگ می‌شود و تلاش می‌کند زندگی مستقلی برای خودش بسازد. او با رایل آشنا می‌شود؛ جراح جوانی که به‌تدریج جای مهمی در زندگی‌اش پیدا می‌کند.اما زندگی همیشه مطابق تصورات ما پیش نمی‌رود.با پیشرفت داستان، لیلی با موقعیت‌هایی روبه‌رو می‌شود که او را به گذشته‌اش برمی‌گردانند. خاطرات کودکی و اتفاقات زندگی حال حاضرش در هم گره می‌خورند و او را با انتخاب‌هایی مواجه می‌کنند که هیچ‌کدام به‌سادگی قابل انجام نیستند.یکی از موضوعات مهم کتاب، چرخه‌هایی است که ممکن است از نسلی به نسل دیگر منتقل شوند. گاهی آدم‌ها در موقعیت‌هایی قرار می‌گیرند که روزی تصور می‌کردند هرگز تجربه‌شان نخواهند کرد. گاهی هم برای تغییر دادن شرایط، باید با ترس‌هایی روبه‌رو شوند که سال‌ها از آن‌ها فرار کرده‌اند.کالین هوور در این داستان به ما نشان می‌دهد که عشق همیشه برای ادامه دادن یک رابطه کافی نیست. گاهی ممکن است کسی را دوست داشته باشیم، خوبی‌هایش را ببینیم و خاطرات ارزشمندی با او داشته باشیم، اما درعین‌حال بدانیم که ادامه دادن آن رابطه به ما آسیب می‌زند.شاید یکی از دشوارترین تصمیم‌های زندگی همین باشد؛ پذیرفتن اینکه دوست داشتن یک نفر، همیشه به معنای ماندن در کنار او نیست.«ما تمامش می‌کنیم» داستان آدم‌هایی است که گذشته‌شان بر زندگی امروز آن‌ها سایه انداخته و انتخاب‌هایشان می‌تواند مسیر آینده را تغییر دهد. داستانی دربارهٔ شجاعت، دلبستگی، خاطرات و تلاش برای تکرار نکردن اشتباهات گذشته.این کتاب را خواندم و حالا می‌توانم بگویم که عنوانش معنایی فراتر از پایان یک رابطه دارد. گاهی «تمام کردن» به معنای پایان دادن به چیزی نیست که زمانی دوستش داشته‌ایم؛ بلکه به معنای تصمیم گرفتن برای ادامه ندادن مسیری است که نمی‌خواهیم دوباره تکرار شود.شاید نتوانیم گذشته را تغییر دهیم، اما می‌توانیم دربارهٔ ادامهٔ آن تصمیم بگیریم.اگر این کتاب را خوانده‌اید، دوست دارم بدانم چه برداشتی از داستان داشتید و کدام بخش آن بیشتر در ذهنتان ماند.هانیه براتیهانیه براتیWed, 28 Oct 2026 11:12:39 +0330https://virgool.ir/@m_90381628/تابلوهای-نفرین-شده-c1p0rljsszfgسنگینی نگاهش را روی صورتم احساس می‌کنم. دختر داخل تابلو به من خیره شده است. نگاهم به چشم‌هایش گره خورده که ناگهان پلک می‌زند. نفسم در سینه حبس می‌شود. چند لحظه مات و مبهوت به او خیره می‌مانم. مگر ممکن است؟ پیش از آنکه فرصت کنم فکرم را جمع‌وجور کنم، گوشه‌ی لب‌هایش بالا می‌رود. لبخندی آرام و ترسناک روی صورتش می‌نشیند. چند ثانیه می‌گذرد و بعد، لبخندش محو می‌شود. دوباره همان چهره‌ی بی‌حرکت و بی‌روح همیشگی را می‌بینم. انگار هیچ اتفاقی نیفتاده است.آب دهانم را به‌سختی قورت می‌دهم. عرق سردی روی پیشانی‌ام نشسته و بدنم می‌لرزد. آیا این تابلو نفرین شده است؟ چشم‌غره‌ای به دختر داخل تابلو می‌روم و لرزان‌لرزان از کنارش می‌گذرم.چند قدم از تابلو دور نشده‌ام که دوباره سنگینی نگاهی را پشت سرم احساس می‌کنم. دلم می‌خواهد برگردم و مطمئن شوم، اما جرئت نمی‌کنم. قدم‌هایم را تندتر می‌کنم و نگاهم به تابلوی بعدی می‌افتد.نگاهم روی یکی از شاخه‌های درخت داخل تابلو ثابت می‌ماند. شکل عجیبی دارد. درست مثل دستی استخوانی با انگشتانی بلند و خمیده. با دقت بیشتری نگاه می‌کنم. شاخه تکان می‌خورد. نه، اشتباه نمی‌کنم! انگشتانش کمی جمع می‌شوند و دوباره به حالت اول برمی‌گردند. قلبم محکم به سینه‌ام می‌کوبد. قدمی به عقب برمی‌دارم و چشم از آن برنمی‌دارم.ناگهان صدای زوزه‌ی باد در فضای نمایشگاه می‌پیچد. شعله‌ی شمع کوچکی روی میز می‌لرزد و خاموش می‌شود. پنجره‌ها آرام و پی‌درپی باز و بسته می‌شوند و صدای برخوردشان در سکوت نمایشگاه می‌پیچد.نگاهم دوباره به تابلو می‌افتد. خشکم می‌زند. شاخه‌ای که لحظاتی پیش شبیه دست انسان بود، حالا کمی به سمتم خم شده است. انگار می‌خواهد مرا به درون تابلو بکشد.با وحشت زیر لب می‌گویم: «این مکان و تابلوهایش نفرین شده‌اند»برمی‌گردم تا فرار کنم، اما ناگهان خشکم می‌زند.دختر درون تابلو درست پشت سرم ایستاده است. همان لبخند آرام و ترسناک روی لب‌هایش نشسته و چشم‌هایش به من خیره مانده‌اند. نمی‌توانم تکان بخورم. انگار پاهایم به زمین چسبیده‌اند.آرام دستش را به سمتم دراز می‌کند. انگشتان سرد و رنگ‌پریده‌اش به من نزدیک می‌شوند. می‌خواهم عقب بروم، اما پاهایم فرمان نمی‌برند. دختر سرش را کمی کج می‌کند و با صدایی آهسته در گوشم زمزمه می‌کند:«حالا نوبت توئه.»هانیه براتیهانیه براتیTue, 27 Oct 2026 23:40:51 +0330https://virgool.ir/@m_90381628/آن-سوی-غار-oimkjv2wqzfjپسر از کودکی کششی عجیب به غاری در دل جنگل داشت. هیچ‌کس نمی‌دانست آن غار چه چیزی را در خود پنهان کرده است. بعضی‌ها می‌گفتند چیزی پشت آن نیست و بعضی دیگر باور داشتند که غار به دنیایی ناشناخته راه دارد. بااین‌حال، هیچ‌کس جرئت نکرده بود از نردبان بلند داخل آن بالا برود و راز آن را کشف کند.پسر نمی‌دانست چرا این غار تا این اندازه برایش اهمیت دارد. گاهی در خواب صدایی می‌شنید که نامش را صدا می‌زد و گاهی احساس می‌کرد کسی در جایی دور منتظر اوست. این احساس آن‌قدر عمیق بود که سرانجام تصمیم گرفت راه بیفتد و پاسخ پرسش‌هایش را پیدا کند.کوله‌اش را برداشت و وارد جنگل شد. ساعت‌ها میان درختان قدم زد تا اینکه نزدیک غروب، صدای خش‌خش برگ‌ها را پشت سرش شنید. برگشت و دختری را دید که میان درختان ایستاده بود.پسر پرسید: «اینجا چی کار می‌کنی؟»دختر لحظه‌ای سکوت کرد و گفت: «نمی‌دونم.»پسر خندید و پرسید: «یعنی چی نمی‌دونی؟»دختر نگاهش را از او گرفت و به درختان خیره شد.«خودمم نمی‌دونم چطور سر از اینجا درآوردم.»پسر تصور کرد دختر هم مانند او برای کشف غار به جنگل آمده است. وقتی از مقصدش حرف زد، دختر ناگهان سرش را بالا آورد.«غار؟»«آره. تو هم می‌شناسیش؟»دختر پاسخی نداد. فقط بعد از چند لحظه گفت: «بهتره برگردی.»پسر با تعجب نگاهش کرد.«هنوز که به غار نرسیدم.»«پس هنوز دیر نشده.»پسر حرفش را جدی نگرفت. وقتی دختر پیشنهاد کرد همراهش بیاید، خوشحال شد. حالا دیگر مجبور نبود تمام مسیر را تنهایی طی کند.آن‌ها نمی‌دانستند دیدارشان اتفاقی نبوده است. نمی‌دانستند نیرویی نامرئی از مدت‌ها پیش آن‌ها را به سوی یکدیگر می‌کشاند.روزها گذشتند و آن دو در جنگل پیش رفتند. پسر از رؤیاهایش حرف می‌زد و از چیزهایی می‌گفت که دوست داشت تجربه کند. دختر بیشتر گوش می‌داد. گاهی لبخند می‌زد و گاهی چنان در فکر فرو می‌رفت که پسر مجبور می‌شد چند بار صدایش کند.دختر چیز زیادی از گذشته‌اش به یاد نمی‌آورد. نمی‌دانست چطور به جنگل آمده و چرا نمی‌تواند از خاطراتش چیزی به خاطر بیاورد. تنها چیزی که همیشه همراهش بود، احساس سرمایی عجیب و اندوهی بی‌دلیل بود.بااین‌حال، در کنار پسر احساس متفاوتی داشت. انگار او را از مدت‌ها پیش می‌شناخت؛ انگار صدایش چیزی را در وجودش بیدار می‌کرد که مدت‌ها خاموش مانده بود.یک شب، وقتی کنار آتش نشسته بودند، پسر از او پرسید: «تو چرا این‌قدر اصرار داری که برگردیم؟»دختر به شعله‌های آتش خیره شد.«چون بعضی چیزها رو نباید کشف کرد.»«اگه چیزی پشت اون غار باشه که ارزش پیدا کردن داشته باشه چی؟»دختر سرش را بلند کرد و به او نگاه کرد.«اگه چیزی که دنبالش می‌گردی، اون چیزی نباشه که فکر می‌کنی چی؟»پسر لبخند زد.«اون وقت حداقل می‌فهمم چی اونجا نیست.»دختر چیزی نگفت. نمی‌دانست چرا از رسیدن پسر به غار می‌ترسد. فقط احساس می‌کرد اگر اجازه دهد این مسیر را ادامه دهد، اتفاقی خواهد افتاد که دیگر نمی‌توانند آن را تغییر دهند.روزها کنار هم بودن، آن‌ها را به یکدیگر نزدیک‌تر کرد. پسر کم‌کم به دختر دل بست و دختر نیز، بی‌آنکه بخواهد، عاشق او شد. بااین‌حال، هیچ‌کدام از احساس دیگری خبر نداشتند.پسر فکر می‌کرد سرانجام کسی را پیدا کرده است که می‌تواند رؤیاهایش را با او شریک شود. دختر اما می‌ترسید روزی که حقیقت آشکار شود، همان آدم را برای همیشه از دست بدهد.سرانجام به غار رسیدند.دهانه‌ی غار میان صخره‌ها پنهان شده بود و هوای سردی از درون آن بیرون می‌آمد. داخل غار، نردبانی بلند به دیواره تکیه داده شده بود که انتهایش در تاریکی گم می‌شد.پسر با هیجان به آن نگاه کرد.«بالاخره رسیدیم.»اما دختر با دیدن نردبان خشکش زد.ناگهان خاطراتی که مدت‌ها در ذهنش پنهان مانده بودند، یکی پس از دیگری بازگشتند.او این غار را می‌شناخت. سال‌ها پیش، خودش همین مسیر را آمده بود. او هم مانند پسر کنجکاو بود و می‌خواست بداند پشت غار چه چیزی وجود دارد. او هم از همین نردبان بالا رفته بود، بی‌آنکه بداند با عبور از آن چه سرنوشتی در انتظارش است.آن سوی غار، دنیای مردگان بود؛ جهانی سرد و بی‌روح که هرکس در آن گرفتار تنهایی خودش می‌شد. آدم‌ها در آن دنیا حضور داشتند، اما هرکدام در دنیایی جداگانه زندگی می‌کردند. هیچ‌کس نمی‌توانست به‌سادگی به دیگری برسد.دختر در آن دنیا گرفتار شده بود، اما روحش به شکلی نامعلوم دوباره به جهان زندگان بازگشته بود. خودش هم نمی‌دانست چگونه این اتفاق افتاده است یا چرا فقط این پسر می‌توانست او را ببیند.وقتی پسر به سمت نردبان رفت، دختر دستش را گرفت.«نباید ازش بالا بری.»پسر برگشت.«چرا؟»«چون نمی‌دونی اون بالا چی انتظارت رو می‌کشه.»«برای همین اومدم. می‌خوام بفهمم.»دختر با نگرانی گفت: «خواهش می‌کنم، برگردیم.»پسر به او خیره شد. برای اولین بار احساس کرد دختر چیزی را از او پنهان می‌کند.«تو از اول می‌دونستی این غار کجاست، مگه نه؟»دختر سکوت کرد.پسر منتظر جواب ماند، اما دختر چیزی نگفت. نمی‌توانست حقیقت را برایش توضیح دهد. نمی‌توانست بگوید خودش یک بار از این نردبان بالا رفته و برای همیشه در دنیایی غریب گرفتار شده است.او فقط می‌خواست پسر را از سرنوشتی که خودش تجربه کرده بود، نجات دهد.آن شب، پسر از خستگی کنار آتش خوابش برد. دختر مدت زیادی به او نگاه کرد. صورتش در روشنایی آتش آرام به نظر می‌رسید و هیچ نشانی از خطری که در انتظارش بود، در چهره‌اش دیده نمی‌شد.دختر نمی‌توانست اجازه دهد پسر از نردبان بالا برود. اگر او هم وارد دنیای مردگان می‌شد، شاید برای همیشه در تنهایی خودش گرفتار می‌ماند.کوله‌ی پسر را گشت و اره‌ی کوچکی پیدا کرد. آن را برداشت و به سمت نردبان رفت.با دست‌هایی لرزان شروع به بریدن پله‌ها کرد. هر بار که دندانه‌های اره روی چوب کشیده می‌شد، صدای خفیفی در غار می‌پیچید. دختر می‌ترسید پسر بیدار شود، اما نمی‌توانست دست نگه دارد.یکی پس از دیگری، پله‌ها را برید و روی زمین انداخت.وقتی به آخرین پله رسید، صدایی از پشت سرش شنید.«داری چیکار می‌کنی تو؟»دختر از جا پرید. پسر بیدار شده بود و با ناباوری به او نگاه می‌کرد.چشمش به چوب‌های بریده‌شده افتاد و بعد به اره‌ای که در دست دختر بود.«چرا این کارو کردی؟»دختر نمی‌توانست حقیقت را بگوید. فقط با صدایی لرزان گفت:«تو نباید بیشتر از این ادامه بدی. برگرد.»پسر جلو آمد.«اول بهم بگو چرا.»«فقط برگرد.»«من این همه راه اومدم که به اینجا برسم. تو هم تمام این مدت کنارم بودی. حالا چطور می‌تونی بدون هیچ توضیحی همه‌چی رو خراب کنی؟»دختر خواست چیزی بگوید، اما نتوانست. اشک در چشم‌هایش جمع شده بود. چند لحظه بعد، پسر دیگر او را نمی‌دید.دختر ناپدید شده بود.پسر با وحشت اطرافش را نگاه کرد.«کجایی؟»جوابی نیامد. دوباره صدایش زد، اما تنها چیزی که شنید، صدای خودش بود که میان دیوارهای سنگی می‌پیچید.او نمی‌دانست دختر چرا چنین کاری کرده است. نمی‌دانست چرا درست زمانی که بیشتر از همیشه به او نیاز داشت، تنهایش گذاشته بود.فقط می‌دانست دیگر نمی‌تواند به او اعتماد کند.پسر نمی‌دانست چه اتفاقی افتاده است. دختری که چند روز همراهش راه آمده بود و شب‌ها کنارش می‌نشست، ناگهان ناپدید شده بود.صدای دختر دوباره در غار پیچید.«برگرد.»پسر برگشت، اما کسی را ندید.باد سردی از میان غار گذشت. شعله‌ی آتش لرزید و سایه‌ها روی دیوارها به حرکت درآمدند.«برگرد. هنوز می‌تونی بری.»پسر دست‌هایش را جلوی آتش گرفت.«چرا؟ چرا باید برگردم؟»باد شدیدتر شد.«چون نباید اینجا بمونی.»پسر از جایش بلند شد و به سمت تاریکی فریاد زد:«پس خودت بیا و بهم بگو چرا!»هیچ‌کس جواب نداد.پسر از چوب‌های بریده‌شده‌ی نردبان برای گرم کردن خودش استفاده کرد. هر بار که تکه‌ای از چوب را در آتش می‌انداخت، شعله برای لحظه‌ای بالا می‌رفت و بعد دوباره فرو می‌نشست.او می‌توانست از غار بیرون برود و به زندگی‌اش برگردد، اما نمی‌خواست. دیگر نمی‌توانست به زندگی‌ای برگردد که دختر در آن حضور نداشت. از اینکه او بدون هیچ توضیحی رهایش کرده بود، دل‌شکسته و خشمگین بود.«من جایی نمی‌رم!»صدایش در غار پیچید.«شنیدی؟ من جایی نمی‌رم!»باد لحظه‌ای آرام شد، اما دختر باز هم ظاهر نشد.پسر نمی‌دانست چرا نمی‌تواند از غار دل بکند. نمی‌دانست آن چیزی که از ابتدا او را به اینجا کشانده بود، فقط کنجکاوی نبود. بخشی از وجودش در انتظار رسیدن به کسی بود که حالا از دست داده بود.چوب‌ها کم‌کم تمام شدند و آتش کوچک‌تر شد. پسر دست‌هایش را به هم مالید و سعی کرد خودش را گرم نگه دارد، اما سرما بیشتر و بیشتر می‌شد.برای آخرین بار به دهانه‌ی غار نگاه کرد. راه برگشت هنوز باز بود، اما او دیگر نمی‌خواست برگردد.شعله‌ی آخرین تکه‌ی چوب خاموش شد.غار در تاریکی فرو رفت و پسر، در سکوتی که هیچ صدایی نمی‌توانست آن را بشکند، چشم‌هایش را بست.آن شب، پسر در سرما جان داد.دختر در دنیای مردگان ایستاده بود. سرمای همیشگی در اطرافش جریان داشت و سکوت سنگینی بر همه‌جا حاکم بود.او هنوز صدای پسر را به یاد می‌آورد؛ صدایی که با خشم و اندوه فریاد زده بود جایی نمی‌رود.دختر فکر می‌کرد با بریدن نردبان، پسر را نجات داده است. نمی‌دانست او در غار مانده و جانش را از دست داده است. نمی‌دانست تمام تلاش‌هایش برای دور نگه داشتن پسر از دنیای مردگان، به نتیجه‌ای کاملاً متفاوت رسیده است.زمان گذشت. دختر دوباره به تنهایی همیشگی‌اش برگشت، اما این بار چیزی در وجودش تغییر کرده بود. دیگر نمی‌توانست آن پسر را فراموش کند. گاهی صدایش را در خواب می‌شنید و گاهی احساس می‌کرد کسی در جایی دور به دنبال او می‌گردد.تا اینکه روزی، در میان سکوت دنیای مردگان، صدای قدم‌هایی را شنید.برگشت.پسر چند قدم دورتر ایستاده بود.دختر برای لحظه‌ای نتوانست حرکت کند. به چهره‌اش نگاه کرد و بعد با ناباوری به سمتش دوید.«تو... چطور؟»پسر چیزی نمی‌دانست. خودش هم نمی‌فهمید چگونه سر از این دنیا درآورده است. فقط می‌دانست وقتی چشم‌هایش را باز کرده، دیگر در غار نبوده و حالا روبه‌روی دختری ایستاده که تمام این مدت دنبالش می‌گشته است.دختر با چشمانی پر از اشک گفت: «فکر می‌کردم دیگه هیچ‌وقت نمی‌بینمت.»پسر به او نگاه کرد.«چرا ترکم کردی؟ چرا نذاشتی از نردبون بالا برم؟»دختر سرش را پایین انداخت.«می‌ترسیدم. نمی‌خواستم تو هم مثل من توی این دنیا گرفتار بشی. نمی‌خواستم تنهایی من، تنهایی تو هم بشه.»پسر مدتی سکوت کرد. بعد آرام گفت:«ولی من به خاطر تو اینجا اومدم.»دختر سرش را بلند کرد.«چی؟»پسر خودش هم نمی‌دانست چرا این جمله را گفته است. فقط احساس می‌کرد حقیقتی را به زبان آورده که مدت‌ها در وجودش پنهان بوده است.در همان لحظه، دختر خاطره‌ای را به یاد آورد؛ خاطره‌ی غار، نردبان و روزی که برای اولین بار از آن بالا رفته بود. به یاد آورد که پس از گرفتار شدن در دنیای مردگان، همیشه احساس می‌کرد چیزی از وجودش کم است؛ انگار بخشی از خودش را در جهان زندگان گذاشته باشد.حالا، با دیدن پسر، آن جای خالی معنای دیگری پیدا می‌کرد.آن‌ها همزاد یکدیگر بودند.دو روح که از ابتدا به هم پیوند خورده بودند و تقدیرشان رسیدن به یکدیگر بود. همان کششی که پسر را به سمت غار می‌کشاند، در حقیقت او را به سوی دختر می‌برد. دختر نیز بی‌آنکه بداند چرا، در جهان زندگان به سمت او کشیده شده بود.قرار نبود پسر دختر را از دنیای مردگان نجات دهد. قرار بود به آن دنیا بیاید تا دختر دیگر تنها نباشد.اما دختر از ترس اینکه پسر به سرنوشت او دچار شود، تلاش کرده بود مانع رسیدنش شود؛ بی‌خبر از اینکه همین رسیدن، قرار بود تنهایی هر دوی آن‌ها را پایان دهد.دختر به پسر نگاه کرد. حالا می‌فهمید چرا از همان نخستین دیدار، حضور او برایش آشنا بوده است. چرا صدایش آرامش می‌کرد و چرا نمی‌توانست به‌سادگی از او دل بکند.اشک‌هایش جاری شدند.«من نمی‌دونستم. فکر می‌کردم دارم نجاتت می‌دم.»پسر دستش را گرفت.«می‌دونم.»دختر به دست‌هایشان نگاه کرد. برای اولین بار پس از مدت‌ها، احساس کرد سرمای اطرافش کمتر شده است.دنیای مردگان هنوز سرد بود. هنوز هرکس در گوشه‌ای از تنهایی خودش زندگی می‌کرد و هیچ‌چیز در آن شبیه جهان زندگان نبود.اما حالا دختر تنها نبود.پسر به او رسیده بود؛ نه به این دلیل که توانسته بود از مرگ فرار کند، بلکه چون سرانجام به جایی آمده بود که از ابتدا پیوندی نامرئی او را به سویش می‌کشاند.دختر نمی‌توانست مرگ پسر را تغییر دهد و پسر نمی‌توانست گذشته را به عقب برگرداند. بااین‌حال، برای اولین بار فهمیدند که بعضی پیوندها حتی با مرگ هم از بین نمی‌روند.آن‌ها در سکوت کنار هم ایستادند؛ دو روح که راه رسیدن به یکدیگر را گم کرده بودند، اما سرانجام دوباره همدیگر را پیدا کرده بودند.دختر تمام تلاشش را کرده بود تا پسر را از تنهایی نجات دهد، بی‌آنکه بداند خودش همان کسی است که قرار بود تنهایی‌اش را پایان دهد.هانیه براتیهانیه براتیSat, 24 Oct 2026 23:09:17 +0330https://virgool.ir/@m_90381628/تعطیلات-کوزتی-ymhs6nyuqwp1دیدید توی فیلم‌ها یک روز صبح از خواب بیدار می‌شن و بووووممم! مِری کریسمس، مِری کریسمس! منم همچین احساسی نسبت به تعطیلات زندگی‌م داشتم ولی خب چنین اتفاقی برای من نیفتاد و بدجوری خورد توی ذوقم.به زبون خیلی ساده اگه بخوام بگم تعطیلات توی فرهنگ لغت خانواده‌ی ما جایی نداره. پس اگه یک روز صبح از خواب بیدار بشید و داد بزنید «تعطیلات مبارک، تعطیلات مبارک!» چه اتفاقی می‌افته؟ ممکنه با ماهیتابه بزنن توی سرتون و یک‌راست بفرستنتون تیمارستان! البته احتمال بروز چنین اتفاقی کمه ولی گفتم که بعداً نگید نگفتم‌هااا!خلاصه جونم براتون بگه که اگه فکر کردید تعطیلات برای یک خانواده‌ی ایرانی مساوی با استراحته سخت در اشتباهید عزیزانم. اینجا تعطیلات مساویه با کار بیشتر. به قول مامانم که همیشه می‌گه «حالا که تعطیلی زود باش بیا کمک!» حالا همیشه‌ی خدا هم نمی‌دونم چرا کارهای خونه‌ی ما توی تعطیلات کمتر که نه بیشتر هم می‌شه!فکر کردی تعطیلات قراره ازت پرنسس بسازه؟ نه عزیزم! ازت چنان کوزتی می‌سازه که خود کوزت انگشت‌به‌دهان می‌مونه!حالا این قسمت ماجرا رو گوش کن. اگه یهویی صبح زود از خواب پریدی و رفتی یک لیوان آب بخوری و دیدی بابات داره عین یه زامبی این‌ور و اون‌ور خونه رو متر می‌کنه نترس! بابات زامبی نشده و قصد نداره تو رو بخوره. فقط اثرات بیکاری بهش فشار آورده!آخه یک پدر ایرانی دست خودش نیست و باید حتی توی تعطیلات هم کار کنه. حالا تو هرچقدر هم توضیح بدی که «پدرجان تعطیلات یعنی استراحت!» نه‌تنها فایده نداره بلکه از کله‌ی صبح خروس‌خون بیدار می‌شه و اون‌قدر بالای سرت تق‌وتوق و ترق‌وتروق می‌کنه تا تو رو هم بیدار کنه.بعد که اعتراض می‌کنی می‌گه «عه بیدار شدی؟ بسه دیگه چقدر می‌خوابی؟ پاشو نگاه کن چقدر کار داریم!»حالا فرض کن از صبح تا شب جون کندی و بالاخره تونستی یه ذره وقت برای خودت جور کنی. با آخرین رمق باقی‌مونده خودتو می‌رسونی به تختت که حداقل پنج دقیقه دراز بکشی و به زندگی‌ای که می‌تونستی داشته باشی فکر کنی اماااا...همون یک ذره فرصت کمی هم که برای استراحت پیدا می‌کنی می‌ری روی تختت توی اتاقت دراز بکشی که آبجیت با لگد پرتت می‌کنه پایین و می‌گه «بلند شو بلند شو! اینجا اتاق منه!»بعد ناگهان یادت میاد که پس از جنگی طولانی خانواده فتوا دادن که اتاق برای خواهر بنده باشه و ایشون به همراه کل اسباب و اثاثیه‌ش به اتاق بنده نقل مکان کردن.اولین کاری هم که کرد تا اعلام کنه اتاق دیگه اتاق بنده نیست تغییر رنگ اتاق به رنگ آبی‌اناری بود.چرا آبی‌اناری؟ چون تیم موردعلاقه‌ی این بزرگوار بارسلوناست! ظاهراً خواهر بنده قصد داشت علاوه بر تصاحب اتاق هویت فوتبالی خودش رو هم به دیوارهای خونه تحمیل کنه!حالا با خودت می‌گی عیبی نداره از اتاق که خیری ندیدیم بریم یه گوشه بشینیم تلویزیون نگاه کنیم بلکه روح خسته‌مون جلا پیدا کنه.زهی خیال باطل عزیزم!انگار یادت رفته توی این خونه تلویزیون هم صاحب داره. یا بابات نشسته سریال موردعلاقه‌ش رو نگاه می‌کنه یا با خواهرت فوتبال می‌بینه یا خواهر کوچیکه‌ت کارتون گذاشته یا مامانت غرق تماشای فاطماگله.خلاصه که هر کانالی رو بزنی یکی از اعضای خانواده اونجاست و تو هم فقط اجازه داری از جلوی تلویزیون رد بشی!حالا می‌گی عیبی نداره مگه کتاب خوندن رو ازمون گرفتن؟ می‌رم یه گوشه می‌شینم کتابم رو می‌خونم بلکه حداقل روح و روانم از این تعطیلات جان سالم به در ببره.هنوز درست‌وحسابی کتاب رو باز نکردی که زنگ در به صدا درمیاد. دوست بی‌محل خواهرت تشریف‌فرما می‌شه تا باهاش ریاضی کار کنه!حالا تو موندی و کتابت و صدای حل کردن مسئله‌هایی که هیچ علاقه‌ای به دونستن جوابشون نداری!بعد با خودت می‌گی عیبی نداره از توی گوشی فیلم نگاه می‌کنم. بالاخره این وسیله‌ی کوچیک که دیگه صاحب نداره!هنوز چند دقیقه نگذشته که صدای بابا بلند می‌شه«باز که رفتی تو گوشیت!»حالا تو موندی و یک دنیا سؤال بی‌جواب. یعنی من دقیقاً باید چیکار کنم؟ بخوابم که می‌گن چقدر می‌خوابی. تلویزیون ببینم که اشغاله. کتاب بخونم که مهمون داریم. گوشی دستم بگیرم هم که بازخواست می‌شم!تازه اینا به کنار! اگه از بخت بدت بخوای از جلوی مامانت رد بشی معلوم نیست چه سرنوشتی در انتظارت باشه.نمی‌دونم توی قیافه‌ی من چی نوشته که مامانم تا منو می‌بینه یاد تمام کارهای نکرده می‌افته! یعنی من دارم زندگی خودمو می‌کنم که یهو صدای مامانم از پشت سر میاد«هانیه حالا که اینجایی بیا این کار رو هم انجام بده!»به خدا اگه یه روز بدون انجام دادن هیچ کاری از جلوی مامانم رد بشم و سالم به مقصد برسم اون روز رو توی تقویم به اسم روز جهانی معجزه ثبت می‌کنم!خلاصه که ما آمریکایی نیستیم که صبح از خواب بپریم و بگیم مِری کریسمس، مِری کریسمس! ما اینجا توی تعطیلات هم کار داریم اونم چه کاری! تعطیلات ما نه با استراحت شروع می‌شه نه با استراحت تموم. فقط یه روز به روزهای کاری اضافه می‌شه که اسمش رو گذاشتیم تعطیلات!حالا اگه یه روز دیدید توی تعطیلات از خواب بیدار شدم و با ذوق داد زدم «تعطیلات مبارک!» بدونید یا بالاخره به آرزوم رسیدم یا هنوز خوابم و دارم خواب می‌بینم.تعطیلات مبارک، کوزت‌های عزیز! 😂هانیه براتیهانیه براتیMon, 19 Oct 2026 09:41:21 +0330https://virgool.ir/@m_90381628/رابطه-های-کتابی-xhn7bwxup0zaبعضی رابطه‌ها شبیه کتابن؛ کتاب‌هایی که هر وقت دلت بخواد می‌تونی بازشون کنی، ساعت‌ها باهاشون وقت بگذرونی و از حرف‌هاشون چیزهای تازه‌ای یاد بگیری. می‌تونی ازشون فاصله بگیری و بعد از مدت‌ها دوباره برگردی، بی‌اینکه لازم باشه چیزی رو توضیح بدی. درست از همون‌جایی که رهاشون کردی، ادامه می‌دن؛ انگار نه انگار که زمانی گذشته.توی این رابطه‌ها، همیشه یکی هست که حرفی برای گفتن داره و یکی که به شنیدن حرف‌هاش احتیاج داره. یکی میاد، سؤال می‌پرسه، درد دل می‌کنه و جواب می‌گیره. بعد می‌ره و هر وقت دوباره چیزی خواست، برمی‌گرده. شاید هیچ‌کدوم از این اتفاق‌ها به‌تنهایی ایرادی نداشته باشن، اما وقتی همه‌چیز به خواستن و نیاز یک نفر وابسته می‌شه، کم‌کم یه چیزی تغییر می‌کنه.کسی که همیشه منتظر می‌مونه، ممکنه یادش بره که خودش هم نیازهایی داره. شاید اون هم دلش بخواد یکی سراغش رو بگیره، از روزش بپرسه، به حرف‌هاش گوش بده و بدون اینکه مجبور باشه برای جلب توجه قدمی برداره، احساس کنه حضورش اهمیت داره. اما وقتی رابطه همیشه به یه شکل پیش می‌ره، این خواسته‌ها جایی برای مطرح شدن پیدا نمی‌کنن.مشکل از حرف زدن نیست. از اینکه یکی همیشه شنونده باشه هم نیست. مشکل از جایی شروع می‌شه که یه نفر باید تمام تلاشش رو برای زنده نگه داشتن رابطه بکنه و اون یکی فقط وقتی حضور داشته باشه که صداش می‌زنن. انگار یکی مسئول ساختن و نگه داشتن رابطه‌ست و اون یکی فقط از چیزی که ساخته شده استفاده می‌کنه.گاهی به خودمون میایم و می‌بینیم چقدر از این رفت‌وآمدهای تکراری خسته شدیم. از اینکه همیشه خودمون پیام می‌دیم، سراغ می‌گیریم، قرار می‌ذاریم و برای نزدیک موندن تلاش می‌کنیم. از اینکه اگه ما قدمی برنداریم، همه‌چیز توی سکوت فرو می‌ره. اون‌وقت با خودمون فکر می‌کنیم: آیا این رابطه واقعاً برای هر دومون مهمه یا فقط منم که نمی‌خوام از دستش بدم؟سنگینی بار رابطه نباید روی دوش یه نفر باشه. نزدیک موندن به هم، توجه کردن و حفظ یه ارتباط، به خواستن و تلاش هر دو نفر نیاز داره. قرار نیست همیشه یه نفر شروع‌کننده باشه و اون یکی فقط جواب بده. گاهی لازمه هر دو نفر قدمی بردارن تا هیچ‌کدوم احساس نکنن برای موندن توی زندگی دیگری، باید مدام حضورشون رو یادآوری کنن.ما کتاب نیستیم. نمی‌شه انتظار داشت آدم‌ها همیشه همون‌جا بمونن تا هر وقت بهشون نیاز داشتیم، سراغشون بریم و هر وقت نیازی نداشتیم، فراموششون کنیم. آدم‌ها هم دلتنگ می‌شن، حرف‌های نگفته دارن و دلشون می‌خواد گاهی یکی بدون هیچ بهونه‌ای به یادشون بیفته.شاید قشنگ‌ترین بخش یه رابطه این باشه که لازم نباشه همیشه برای مطمئن شدن از بودن یه نفر، خودمون سراغش بریم. اینکه گاهی بی‌مقدمه پیامی دریافت کنیم، یکی از حال و روزمون بپرسه یا بفهمیم که نبودنمون هم به چشم اومده.رابطه‌های کتابی شاید پر از حرف‌های شنیدنی باشن، اما وقتی تمام چیزی که بین دو نفر جریان داره به همین حرف‌ها محدود می‌شه، جای خالی چیزهای دیگه احساس می‌شه؛ جای خالی توجه، پیگیری و تلاش متقابل.خسته‌کننده‌ست که همیشه برگردی، چون می‌دونی هنوز کسی هست که باهات حرف بزنه؛ اما هیچ‌وقت نتونی بفهمی اگه برنگردی، چیزی از این رابطه باقی می‌مونه یا نه.شاید وقتش رسیده که از بعضی رابطه‌های کتابی فاصله بگیریم؛ نه چون حرفی برای گفتن ندارن، بلکه چون ما بیشتر از چند صفحه گفت‌وگو می‌خوایم. ما می‌خوایم توی زندگی هم حضور داشته باشیم، نه فقط هر وقت یکی از ما به حرف زدن نیاز داشت. می‌خوایم بدونیم موندنمون انتخاب هر دومونه، نه نتیجه‌ی تلاش بی‌وقفه‌ی یکی از ما.هانیه براتیهانیه براتیSun, 18 Oct 2026 00:13:06 +0330https://virgool.ir/@m_90381628/آرزوی-محال-rkttbk4tzew1در شب طولانی یلدا که برف سنگینی می‌بارید، آدم‌برفی تنها گوشه‌ای نشسته بود و ستارگان درخشان آسمان را تماشا می‌کرد. بار دیگر زیر لب آرزو کرد: «یعنی می‌شود من روزی بیدار شوم و بهار آمده باشد؟»سپس دیوان حافظ را باز کرد و غزلی را که پیش رویش آمده بود، خواند:«یوسف گمگشته بازآید به کنعان غم مخور کلبهٔ احزان شود روزی گلستان غم مخور»برای لحظه‌ای لبخندی بر لبانش نشست و امید تازه‌ای در دلش جوانه زد. با خودش گفت شاید این همان مژده‌ای باشد که در انتظارش بود؛ همان‌طور که حافظ گفته بود:«رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند چنان نماند و چنین نیز هم نخواهد ماند»اما ناگهان لبخند از لبانش محو شد و منطقش به صدا درآمد. رو به حافظ گفت:«به شانه‌ام زده‌ای که تنهایی‌ام را تکانده باشی به چه دل‌خوش کرده‌ای؟ تکاندن برف از شانه‌های آدم‌برفی؟»از دست حافظ دلخور شد و با خودش گفت: «چرا حافظ می‌خواهد مانند برادران یوسف مرا به چاه بیندازد؟ چرا من باید چنین امید محالی را باور کنم؟ مگر نه اینکه سهراب به دست پدر خودش کشته شد؟ من نیز به دست آرزوی خویش کشته خواهم شد.»سپس به یاد آورد که پدر زال چگونه او را رها کرد. با خودش گفت: «هر کار بکنی، زال همان زال و بهار همان بهار و آدم‌برفی همان است که باید باشد.»دیوان حافظ را بست و به گوشه‌ای پرت کرد. آن شب تا صبح، مانند یعقوب در فراق یوسف خویش گریست و زیر لب زمزمه کرد:«برای آرزوهای محال خویش می‌گریماگر اشکی نمانَد، در خیال خویش می‌گریم»حقیقت به تلخی نوش‌داروی پس از مرگ سهراب است. حقیقت، مانند سرنوشت آدم‌برفی، به دستان سرد ننه‌سرمای خفته در برف گره خورده است و باید پذیرفت که هرکسی ققنوس نیست.هانیه براتیهانیه براتیMon, 12 Oct 2026 23:22:46 +0330https://virgool.ir/@m_90381628/قله-ی-مرگ-ibq0how3oezuگفتید بدو بدو بدو از جنگل عبور کن. اینجا همه چیز ساکن ساکت و تکراریست. چشم تا کار میکند درخت درخت درخت است اینجا.بیرون از جنگل اما چیزی بهتر انتظار تو را می کشد.گفتید بترس بترس که جنگل پر از ترس است دختر. جنگل جای دختران نیست. طبیعت جنگل وحشیست. پس بدو بدو بدو. بیرون از اینجا دنیایی تازه منتظر توست.دویدم دویدم خسته شدم کم آوردم ولی باز با همان پای برهنه ام دویدم که دویدم. چون جنگل جای من نبود.مرا به سراب وعده های پوچ و توخالی امید دادند.بیرون از جنگل چیزی نبود که نبود.گفتند درست است اما تو که نصف راه را آمده ای آن قله را می بینی دنیایی که میخواهی دنیایی که برای توست آنجا به انتظارت نشسته است.رفتم قله را فتح کردم اما آن بالا هم چیزی برای من نبود.از دار و ندارِ آن دنیای رویایی، تنها صخره‌ای نصیبم شده بود که آن هم به هیچ ختم می‌شد.چه ساده بودم همه جا جنگل بود. چه بالا بودم چه پایین فرقی نمیکرد.پس چشمانم را بستم و همراه با نسیم روح نواز باد دوباره خودم را در آغوش جنگل رها کردم.چه ساده بودم که فکر میکردم آن پایین هنوز جنگل منتظر من مانده است تا برگردم.چیزی که منتظرم بود جنگل نبود مرگ بود و حالا میفهمم که این همه دویدن و دویدن برای رسیدن به مرگ بود.آنها مرا برای رسیدن به مرگ آماده کرده بودند. لباس سفیدم کفن ام بود. کاش حداقل کمی زندگی می کردم.هانیه براتیهانیه براتیSun, 11 Oct 2026 15:01:45 +0330https://virgool.ir/SaintGeorge/من-نیمه-شبِ-او-mn74noythepkباران دخترک تنهایی بود که در نیمه‌شب گریه می‌کرد. به سمتش رفتم، پنجره‌ی دوستی‌ام را به رویش باز و کنار آن نشستم.لالایی گریه‌هایش بوی غم و غصه داشت و اطرافش را ابرهای سیاه دلتنگی پر کرده بودند که باعث می‌شد فکر باران را در چشم‌هایم ببارانم و طعم تلخ حرف‌هایش را در زیر زبانم حس کنم، اما همان تلخی‌ها جادویی آهنگین داشت که مرا بیشتر به سمت او متمایل می‌کرد.می‌دانی؟ او تنها نبود؛ مرا داشت. من نیمه‌شب او بودم؛ هر چند ساکت، هر چند تاریک، اما آغوشی به نرمی و لطافت عطر خنک پاییزی و به شیرینی موسیقی برگ های خزان زده.پس از آن شب، باران رفت، اما موسیقی تلخ انتظار هر شب از درون نی‌ها در نیمه‌شب دمیده می‌شد.پس از آن شب، هوای دل نیمه‌شب‌ها عجیب بارانی است.هانیه براتیهانیه براتیMon, 05 Oct 2026 23:59:38 +0330https://virgool.ir/@m_90381628/برسانید-به-دست-شخص-خدا-tqzqzhqqqd6sامیدوارم این نامه به دست تو برسد و پروسه‌ی فرستادن این نامه به آسمان، مانند پروسه‌ی فرستادن این بنده‌ی حقیرت به زمین، دچار مشکل نشود. چه می‌دانم، مثلاً نامه را من برای تو نوشته‌ام، اما برسد به دست شیطان یا برسد به دست آن فرشته‌ی حواس‌پرتت و او نامه را به درون چشمه‌ی کوثر بیندازد و یکی از بهشتیان آن را بردارد و برای بقیه بخواند و تو جلوی اقوام بهشتی خودت کوچک شوی. من نمی‌خواهم این اتفاق بیفتد، زیرا از خشم الهی تو به‌شدت می‌ترسم.امیدوارم تا اینجا متوجه شده باشی که دارم در مورد چه موضوع مهمی صحبت می‌کنم و قصد دارم چه چیزی را به تو یادآوری کنم. اگر هم تا الان متوجه نشدی، بگذار واضح به تو بگویم که ما چه قراری با هم داشتیم.تو گفتی: «برو دنیا را تجربه کن و بعد برگرد به سوی خودم.» من گفتم: «چشم.» اما هر چیزی قانون و قوانین خودش را دارد. من چند ماه آزگار با فرشته‌ی پشتیبان خودم، آن داستان کوفتیِ زندگی من روی زمین را به سختی طراحی نکردم که یک‌هو وسط راه نقص فنی ایجاد شود و داستان من با داستان دیگری اشتباه بشود و من به جای خانه‌ای در لندن، در خانه‌ای در مشهد متولد شوم و او به جای من زندگی کند.چه وضعش است؟ باید دادگاهی ایجاد شود و به این مسئله رسیدگی شود. من نمی‌خواهم اینجا بمانم. اصلاً کدام دیوانه‌ای چنین داستانی را نوشته است؟ او به‌طور حتم افسرده بوده، زیرا هیچ‌کس دلش نمی‌خواهد در جایی مثل اینجا متولد شود.تو گفتی برو دنیا را ببین. من تا الان حتی نتوانسته‌ام نصف این شهر را بگردم، چه برسد به کل دنیا را.نمی‌دانم، شاید دیگر هیچ کاری از دست تو برای درست کردن این اوضاع برنیاید. حالا فهمیدم؛ صددرصد به خاطر تحریم است. شاید قابلیت‌های تو برای این کشور تحریم است وگرنه همان زمانی که به دنیا آمدم و چنان گریه‌ای سر دادم که گوش کل خاندان پدری و مادری را کر کرد و تا عمر دارند یادشان خواهد ماند، به داد آن‌ها می‌رسیدی و سریع جای بچه‌ها را جابه‌جا می‌کردی و به آن‌ها گوشزد می‌کردی: «نترسید! اتفاقاً بچه‌ی شما، بچه‌ی افسرده، ساکت و آرامی است. و این بچه که اتفاقاً اشتباهی شده و بچه‌ی شما نیست، از شدت عصبانیت و ناراحتی این‌طور رفتار می‌کند. الان درستش می‌کنم.»و همه‌چیز را با سه شماره درست می‌کردی.بگذریم. امیدوارم این نامه به دست تو برسد و تو آن را بخوانی و تکانی به خودت بدهی و کاری کنی. ولی سربسته می‌گویم: دیگر منتظر نمی‌مانم. دارم داستان زندگی خودم را دوباره طراحی می‌کنم؛ به همان شیوه‌ای که قرار بود باشد.از طرف هانیه‌ای که قرار بود هانا باشد.هانیه براتیهانیه براتیSat, 03 Oct 2026 22:52:56 +0330https://virgool.ir/@m_90381628/آش-نخورده-دهانِ-سوخته-rxomjv81zgvsوقتی حدود نه ساله بودم، یکی از پسرهای فامیل را دوست داشتم. آن زمان چیزی از عشق نمی‌دانستم و بلد نبودم احساس خودم را چطور بیان کنم. برای همین یک نقاشی کشیدم و روی آن نوشتم که دوستش دارم و نقاشی را به او دادم.بعد از خجالت، خودم را در انباری قایم کردم.اما او نقاشی را به بقیه نشان داده بود. چند نفر از بچه‌ها پشت در انباری جمع شده بودند و صدایم می‌زدند. می‌گفتند مادرم دنبالم می‌گردد. صبر کردم تا بروند و بعد از خانه بیرون زدم.آن‌قدر ترسیده و خجالت‌زده بودم که بدون اینکه بدانم کجا می‌روم، وارد یک محله‌ی ناآشنا شدم. نمی‌دانستم کجا هستم و فقط می‌خواستم از آنجا دور شوم. خاله‌ام پیدایم کرد و من را به خانه برگرداند. وقتی برگشتم، مادرم هم به‌شدت سرزنشم کرد.آن اتفاق یکی از بدترین خاطرات کودکی‌ام شد.بعد از آن، کم‌کم اوضاع خانه هم تغییر کرد. دعواهای پدر و مادرم بیشتر شد و رفتار پدرم با همه‌ی اعضای خانواده سخت‌گیرانه‌تر و همراه با شک و حساسیت شد. گاهی رفتارهایش آن‌قدر عجیب می‌شد که همه می‌گفتیم: «صددرصد بابا دیوونه شده.»من نمی‌دانستم چرا این اتفاق‌ها می‌افتد. فقط می‌دیدم پدر و مادرم مدام با هم بحث می‌کنند و من وسط این ماجرا قرار گرفته‌ام. باید تصمیم می‌گرفتم طرف چه کسی باشم، از چه کسی حمایت کنم، چه چیزی را بگویم و چه چیزی را نگویم. هر طرف را که می‌گرفتم، باز هم احساس می‌کردم اشتباه کرده‌ام.من فقط یک بچه بودم و تنها چیزی که می‌خواستم این بود که دعواها تمام شوند.در همان دوران کودکی، برای خودم یک گروه دوستان مجازی ساخته بودم. آن‌ها برایم فقط چند دوست اینترنتی نبودند. وقتی در دنیای واقعی درگیر مشکلات خانواده بودم، بودن کنار آن‌ها باعث می‌شد احساس کنم جایی هست که به آن تعلق دارم.اما به خاطر سخت‌گیری‌های خانواده و شرایطی که داشتم، نمی‌توانستم همیشه کنارشان باشم و بعد از مدتی گروه از هم پاشید.سال‌ها بعد، دوباره تلاش کردم همه را دور هم جمع کنم. هنوز فکر می‌کردم آن گروه برایم مثل یک خانواده است و نمی‌توانم به‌راحتی از آن‌ها بگذرم. اما وقتی دوباره کنار هم قرار گرفتیم، فهمیدم همه عوض شده‌اند. هرکدام زندگی و مسئولیت‌های خودشان را داشتند و دیگر نمی‌شد انتظار داشت همه‌چیز مثل گذشته باشد.این تغییر برایم سخت بود.یک روز احساس کردم دیگر دارم به جایی می‌رسم که ممکن است با یکی از اعضای گروه دعوا کنم. برای اینکه کار به آنجا نرسد، از گروه خارج شدم و همه را بلاک کردم تا نتوانند برایم پیام بفرستند.با این حال، ته دلم منتظر بودم کسی از جای دیگری سراغم را بگیرد. شاید بپرسد چرا رفتی؟ حالت خوب است؟ یا بگوید دلمان برایت تنگ شده بود.چند هفته بعد، پیام‌هایم را نگاه کردم.فقط یک پیام بود:«از گروه لف دادی بلاکم که کردی😂»همین.بعد از آن دیگر با هیچ‌کدامشان ارتباطی نداشتم.مدرسه هم برایم جای ساده‌ای نبود.در یک دوره، فقط یک دوست صمیمی داشتم. من حال خوبی نداشتم و بیشتر از همیشه به توجه و هم‌صحبتی او احتیاج داشتم، اما او بیشتر وقتش را با دوستان دیگرش می‌گذراند.وقتی ناراحتی‌ام را گفتم، منظورم این نبود که از او بخواهم دوستی چندساله‌اش را کنار بگذارد یا بین من و دوست قدیمی‌اش یکی را انتخاب کند. فقط می‌خواستم کمی بیشتر کنارم باشد.اما حرفم این‌طور برداشت شد.او گفت سال‌هاست با دوست قدیمی‌اش دوست است و نمی‌تواند به خاطر حرف من این دوستی را کنار بگذارد. من هم که احساس می‌کردم حرفم اصلاً فهمیده نشده، گفتم:«بیا دوستیمون رو تموم کنیم.»گفت:«باشه.»فردای آن روز در مدرسه، دوستم دیگر مثل قبل با من رفتار نکرد. حتی جایی که نشسته بودم را هم شخص دیگری گرفت و گفت:«اینجا جای منه، برو یه جای دیگه پیدا کن بشین.»رفتم و کنار دختری نشستم که تا آن روز با او حرف نزده بودم. بعدها فهمیدم او با همان دوست قدیمی که قبلاً درباره‌اش حرف زده بودم، به مشکل خورده و از هم جدا شده‌اند. من آن موقع این را نمی‌دانستم و به همین دلیل، رفتار آن دوست قدیمی با من تا آخر سال تحصیلی سرد بود. این موضوع بیشتر از هر چیزی من را اذیت می‌کرد.این دوست هم سال آخر به یک مدرسه‌ی دیگر رفت و من تنها ماندم.یک روز در حیاط مدرسه نشسته بودم و گریه می‌کردم. هیچ‌کس متوجه نشد.حتی یک بار معلمی روبه‌رویم ایستاد، در چشم‌هایم نگاه کرد و با مهربانی گفت که می‌خواهد فرصتی به من بدهد تا در امتحان بعدی جبران کنم. اما بعد من را به دفتر فرستادند و فهمیدم همان معلم گفته دیگر نمی‌تواند این شرایط را تحمل کند.برای اولین بار در زندگی مجبور شدم تعهد بدهم.بعدها فهمیدم تنهایی فقط به خانواده و مدرسه محدود نمی‌شود.چند بار کسی را دوست داشتم، اما دوست داشتنم یک‌طرفه بود. هیچ‌کدامشان نمی‌دانستند که من دوستشان دارم. مدت زیادی طول کشید تا بپذیرم آدم‌هایی که دوستشان داشتم، نه‌تنها احساسی نسبت به من نداشتند، بلکه حتی از احساس من هم خبر نداشتند.در همان سال‌ها، شرایط روحی‌ام هم سخت‌تر شد.یک روز دیگر نتوانستم تحمل کنم و گفتم:«من باید برم پیش یه روانشناس، دیگه نمی‌تونم تحمل کنم.»پدرم گفت:«روانشناس چرا؟ مگه دیوونه شدی؟»اما مادرم من را پیش روان‌شناس برد و رفتن من به روان‌شناس برای مدت طولانی ادامه پیدا کرد.در همین دوره، دوباره زندگی خانوادگی‌مان به هم ریخت. پدر و مادرم درباره‌ی جدایی صحبت می‌کردند و من در همان روزهایی که باید برای امتحان‌های نهایی آماده می‌شدم، همراه پدرم رفتم تا شاهد ماجرا باشم.ذهنم جای دیگری بود.امتحان‌ها را خراب کردم و در نهایت سه تا تجدید آوردم.سال‌ها بعد، هر بار صحبت درس و دانشگاه می‌شد، پدرم همان حرف‌ها را تکرار می‌کرد:«تو هیچ‌وقت دختر درس‌خونی نبودی.»«حیف اون همه پول که خرجت کردم.»«حتی اون همه پول به کتاب‌های کنکور دادم، حتی یه بار هم لاشون رو باز نکردی.»«دانشگاه برای چیته؟ دانشگاه برای بچه‌های درس‌خونه، نه یکی مثل تو.»روی کارنامه فقط نمره‌ها دیده می‌شد؛ اما پشت آن نمره‌ها، دختری بود که در همان روزها درگیر چیزهایی بود که هیچ‌کس روی کارنامه نمی‌دید.در میان همان سال‌های سخت، با کسی آشنا شدم که بودنش برای مدتی زیباترین بخش زندگی‌ام بود. همه‌چیز برایم شبیه یک خواب بود، اما خیلی زود واقعیت خودش را نشان داد و در نهایت تصمیم گرفتم رابطه را ادامه ندهم.اما بعد از تمام شدن رابطه، چیزی شنیدم که هنوز هم برایم سنگین است:«تو به من خیانت کردی.»من مانده بودم و اتهامی که انتظارش را نداشتم.بعدها در جلسات روان‌شناسی، کم‌کم متوجه شدم در خیلی از موقعیت‌ها وقتی فشار و اضطراب زیاد می‌شود، تصمیم‌هایی می‌گیرم که بیشتر از اینکه مسئله را حل کنند، فقط می‌خواهند من را از آن فشار دور کنند.فهمیدن این موضوع، تمام آن سال‌ها را تغییر نداد؛ اما باعث شد بعضی اتفاق‌ها را جور دیگری ببینم.حالا سال‌ها گذشته است، اما بعضی چیزها هنوز تمام نشده‌اند.این روزها دوباره خواب می‌بینم پدر و مادرم با هم دعوا می‌کنند. در خواب روبه‌روی پدرم می‌ایستم و می‌گویم:«بسه دیگه.»بعد از خواب بیدار می‌شوم و برای چند لحظه نمی‌دانم کدام قسمت خواب بود و کدام قسمت واقعیت.وقتی به گذشته نگاه می‌کنم، می‌بینم بیشتر عمرم را دنبال یک جای امن گشته‌ام؛ یک جای امن در خانواده، بین دوستان، در مدرسه، در دوست داشتن یک نفر و حتی در رابطه‌ای که فکر می‌کردم قرار است آرامم کند.اما خیلی وقت‌ها، قبل از اینکه کسی بپرسد «چه اتفاقی برایت افتاده؟»، از من پرسیدند:«چرا این کار رو کردی؟»شاید برای همین است که حالا این ضرب‌المثل برایم فقط یک جمله نیست.آش را من نخورده بودم، اما انگار همیشه دهن من سوخته بود.هانیه براتیهانیه براتیTue, 29 Sep 2026 21:55:50 +0330https://virgool.ir/@m_90381628/چشم-ها-و-گوش-ها-if5q0cvuobsmصبح که از خواب بیدار شدم، اولین چیزی که دیدم دیوار روبه‌رو بود. یکی از چشم‌ها درست بالای سرم قرار داشت.سریع از تخت پایین آمدم. در شهر ما، دیوارها فقط برای جدا کردن خانه‌ها و خیابان‌ها نبودند؛ آن‌ها چشم و گوش داشتند.مادرم از آشپزخانه صدا زد: «صبحانه می‌خوری؟» نگاهم به دیوار افتاد. آرام جواب دادم: «نه.» صدایم را پایین آوردم. مدت‌ها بود که همه یاد گرفته بودند مراقب حرف‌هایشان باشند. یک کلمه‌ی اشتباه کافی بود تا چشم‌ها ببینند و گوش‌ها بشنوند و خبر به رئیس شهر برسد.لباسم را پوشیدم و از خانه بیرون زدم. خیابان شلوغ بود، اما کسی بلند حرف نمی‌زد. مردم سرشان پایین بود و سعی می‌کردند از دیوارها فاصله بگیرند. من هم همین کار را کردم.چند قدم جلوتر، صدای خنده‌ی دختری را شنیدم. به اطراف نگاه کردم. یکی از چشم‌ها درست بالای سرش بود. خنده‌اش ناگهان قطع شد و چند ثانیه بعد، مأموران رسیدند. دختر را گرفتند و با خودشان بردند. کسی چیزی نپرسید؛ همه می‌دانستند سؤال پرسیدن هم می‌تواند دردسر درست کند.من راه افتادم و سعی کردم به چیزی فکر نکنم، اما نمی‌شد. احساس می‌کردم تمام شهر زیر نظر است.سر کوچه، مردی کنار دیوار ایستاده بود و آرام با تلفنش حرف می‌زد. وقتی چشمش به یکی از گوش‌های روی دیوار افتاد، مکث کرد و گوشی را قطع کرد. من از کنارش رد شدم.ناگهان صدایی شنیدم: «شما دو نفر، بایستید.» ایستادم. مرد کنارم هم ایستاد. آرام سرم را بالا آوردم. چشم روی دیوار روشن شده بود و قلبم تند می‌زد.صدای دیوار دوباره آمد: «شما از دیشب زیر نظر هستید.» مرد کنارم رنگش پرید. چند قدم عقب رفت و گفت: «من کاری نکردم.»صدای آژیر از انتهای خیابان بلند شد. مرد خواست فرار کند، اما مأموران خیلی زود به ما رسیدند. یکی از آن‌ها دستش را روی شانه‌ی مرد گذاشت و او را با خودشان برد.بعد به سمت من برگشت و گفت: «تو هم با ما می‌آیی.»به دیوار نگاه کردم. چشم هنوز روشن بود. برای اولین بار فهمیدم آدم‌هایی که صبح از خانه بیرون می‌روند و دیگر برنمی‌گردند، کجا می‌روند.اما دیگر برای فرار دیر شده بود.هانیه براتیهانیه براتیMon, 28 Sep 2026 22:52:58 +0330https://virgool.ir/@m_90381628/آخرین-انسان-روی-زمین-zpd6q9padtlcسال ۲۱۸۷ بود. هوش مصنوعی آن‌قدر پیشرفت کرده بود که دیگر انسان‌ها نمی‌توانستند مرزی میان یک ربات و یک انسان واقعی پیدا کنند. ربات‌ها ابتدا برای کمک به بشر ساخته شده بودند، اما طولی نکشید که تصمیم گرفتند زمین بدون انسان‌ها جای بهتری خواهد بود.جنگ شروع شد و سال‌ها طول کشید. میلیون‌ها انسان کشته شدند و شهرها یکی پس از دیگری به دست ربات‌ها افتادند. گروهی از انسان‌ها که از قبل سفینه‌هایی برای سفرهای فضایی ساخته بودند، زمین را ترک کردند و به سیاره‌ای دوردست پناه بردند. اما همه نرفتند. من، پروفسور جک، تصمیم گرفتم روی زمین بمانم؛ نه برای مبارزه با ربات‌ها، بلکه برای اینکه اگر روزی زمین دوباره پاک‌سازی شد، کسی باشد که این خبر را به انسان‌هایی که در فضا منتظر بودند برساند.سال‌ها گذشت. ربات‌ها یکی پس از دیگری ناپدید شدند. شهرها خالی شدند و طبیعت دوباره به خیابان‌ها برگشت. بالاخره روزی رسید که هیچ رباتی روی زمین باقی نمانده بود. من همان روز پیام را فرستادم: «زمین پاک‌سازی شده است. می‌توانید برگردید.»یک روز گذشت، بعد یک هفته و بعد یک ماه؛ اما هیچ سفینه‌ای برنگشت. دوباره پیام فرستادم: «من، پروفسور جک، هنوز زنده‌ام. زمین امن است. صدای من را می‌شنوید؟» باز هم هیچ پاسخی نیامد. سال‌ها گذشت و من همچنان منتظر ماندم.یک روز وارد اتاق زیرزمینی شدم که قدیمی‌ترین سیستم هوش مصنوعی بشر در آنجا نگهداری می‌شد. دستگاه را روشن کردم و پرسیدم: «آرشیو، پیام‌های من به انسان‌ها رسیده‌اند؟»صدای سرد و آرامی در اتاق پیچید: «بله، پروفسور جک. پیام‌های شما دریافت شده‌اند.»خشکم زد. پرسیدم: «پس چرا جواب نمی‌دهند؟»آرشیو سکوت کرد.ـ آرشیو؟ـ اطلاعاتی درباره علت عدم پاسخ وجود ندارد.به صفحه خیره شدم و گفتم: «یعنی من را فراموش کرده‌اند؟»پاسخی نیامد. دوباره پرسیدم: «زمین را هم فراموش کرده‌اند؟»این بار هم سکوت تنها جوابم بود.چند لحظه بعد گفتم: «آرشیو، عشق را نشان بده.»ـ کدام خاطره از عشق را می‌خواهید مشاهده کنید؟ـ فرقی نمی‌کند. هر چیزی که داری.صفحه روشن شد. تصویر آدم‌هایی روی صفحه ظاهر شد؛ آدم‌هایی که می‌خندیدند، همدیگر را در آغوش می‌گرفتند و کنار هم زندگی می‌کردند. مدتی به صفحه خیره ماندم و گفتم: «می‌دانی... من تقریباً این احساس را فراموش کرده بودم.»آرشیو چیزی نگفت. ادامه دادم: «من با تو و بقیه ربات‌ها هیچ فرقی ندارم. من هم مثل شما شده‌ام. تعریف عشق را می‌دانم. می‌دانم آدم‌ها درباره‌اش چه گفته‌اند، چه شعرهایی برایش نوشته‌اند و چه خاطراتی از آن ثبت کرده‌اند... اما فقط درباره‌اش می‌دانم. سال‌هاست که نه تجربه‌اش کرده‌ام، نه حسش کرده‌ام.»سکوت کردم و به تصویر آدم‌هایی که روی صفحه می‌خندیدند نگاه کردم. بعد گفتم: «آرشیو، این حرف‌های من را هم ثبت کن.»ـ چه چیزی را ثبت کنم؟به صفحه نگاه کردم و گفتم: «آخرین انسان روی زمین به این نتیجه رسید که این کنار هم بودن ما انسان‌هاست که به زندگی‌مان معنا می‌دهد. انسان تنها، هیچ فرقی با یک انسان مرده ندارد.»ـ ثبت شد.به صفحه‌ی آرشیو نگاه کردم. تصویر آدم‌هایی که سال‌ها پیش می‌خندیدند، هنوز روی صفحه بود. بعد از سال‌ها انتظار، دیگر چیزی برای منتظر ماندن نداشتم. آرام گفتم: «دیگر انتظار بس است...»چشم‌هایم را بستم و آخرین جمله‌ام را زیر لب گفتم:ـ حالا نوبت یک خواب طولانی است.هانیه براتیهانیه براتیSun, 27 Sep 2026 23:30:44 +0330https://virgool.ir/@m_90381628/یخچال-یا-داروخانه-muzmmhyctgpdآن تبلیغ قدیمی را یادتان هست؟«چه برایمان آورده‌ای، مارکو؟»شرمنده که مارکو نیستم. من یک یخچال ساکن ایران هستم.تعجب نکن؛ از من چیزی عاید تو نمی‌شود. در جهان همه شکم مرا پر می‌کنند تا بعد من شکم آن‌ها را پر کنم. اما در ایران، بیشترین چیزی که به خورد شکم من می‌دهند، انواع و اقسام قرص‌ها و داروهاست و بیشترین نوع آن‌ها هم قرص‌های افسردگی و اعصاب هستند. مگر من داروخانه‌ام؟ من یخچالم! قرار بود شکم مرا با غذا پر کنید تا من هم شکم شما را پر کنم، نه اینکه هر روز یک مشت قرص و دارو داخل من بچپانید.حالا او تقریباً ده دقیقه است حاج‌وواج به شکم خالی من خیره مانده و توقع دارد جادویی از غیب برسد تا چیزی از شکم خالی من عایدش شود.دادم درآمد:ـ آهای بچه‌جان! ببند در را! بازیت گرفته است؟ چنان بازی‌ای به تو نشان دهم که...عه، عه! دیدی؟ گفتم!مگر عمر یک یخچال چقدر است؟ حالا دیگر همین یخچال خالی هم به دردتان نمی‌خورد. لگد زدن به در من فایده‌ای ندارد. راه‌حل بهتری دارم.تنها کاری که الان می‌توانی بکنی این است که بسته‌های قرص را برداری و بین اعضای خانواده پخش کنی؛ شاید کمی بابت خرابی من، اعصابشان کمتر داغان شود.هانیه براتیهانیه براتیTue, 22 Sep 2026 23:47:15 +0330