https://virgool.ir/feed/@m_89903404fa2026-11-12 04:44:24https://files.virgool.ir/upload/users/4920252/avatar/f1JZYS.jpghttps://virgool.ir/@m_89903404https://virgool.ir/@m_89903404/و-دنیایی-که-من-در-آن-تنهای-تنهام-ursvfzcdaqo9هر روز صبح، چشمم را باز میکنم، حتی با اینکه نمیخواهم چشمم را بر این جهنم بگشایم، اما مجبورم... بلند میشوم و آدم هایی را میبینم که هیچ کدامشان را نمیشناسم... من حتی خانواده ام را هم نمیشناسم، حتی در میان آشناترین افراد زندگیم، باز هم غریبم؛ چه برسد به جامعه...! و از خانه بیرون میروم، تاریک، تنها، درگیر با افکار و خسته... به هر آدمی که میرسم، سعی میکنم ارتباطی بگیرم، حرفی بزنم، اما چه سود وقتی که نمیشود؟ هزاران بار امتحانش کردم اما هر بار میتوانم از لحن و نگاه بقیه بخوانم که غیر مستقیم من را از پیش خود طرد میکنند... و همین، قلبم را پر پر میکند.. وقتی در خیابان های شهر، سر به زیر قدم میزنم، دنیا هر بار سرم را بالا نگه میدارد تا به بقیه نگاه کنم، تا به کسانی نگاه کنم که حداقل تنها نیستند و اینجاست که میخواهم زمین دهانی باز میکرد تا من را می‌بلعید... همسن هایم، نمیگویم خوشبختند، باید قبول کنیم همه بدبختیم اما... اما آنها حداقل پرده ای روی این بدبختی دارند که نگاهش نکنند، اما دنیا گردنم را کج کرده تا به بدبختیم، به بدبختی بقیه و تاریکی نگاه کنم و معلوم است که تاریکی در دنیای نور ها جا ندارد... نمیدانم، شاید فقط مرگم بتواند این درد تنهایی را از روی سینه ام بردارد که حتی از آن هم مطمئن نیستم...محمد طاها برزگریمحمد طاها برزگریSun, 16 Aug 2026 16:21:13 +0330https://virgool.ir/@m_89903404/و-شب-ها-با-افکارم-میجنگم-dwex7fitihgdشب که می‌شود، خوابم نمیبرد... تنها تکیه گاهم تختم هست و تنها دیدگاهم، سقف اتاق و دنیایم، افکارم... به زندگی می اندیشم، به دنیایی می اندیشم که هر کس هر طور بخواهد تفسیرش میکند و خدایی که هر کس طبق میلش میتواند خطابش کند... و سکوت، تنها جوابشان است... ما انسان ها چه وقیحیم..! رنج را میبینیم، درد هم نوع خود را میبینیم، میبینیم که رویاهای یک کودک فقیر جلوی چشمان ما، مثل دفتر آرزوهای بچگیمان، پر پر میشود و اشک... و اشک کودک، سیل است، سیل دردی که تمام ما موجودات بی تفاوت را میبرد... به این می اندیشم که چطور میتوانیم بی تفاوت از کنار تک تک صحنه های تلخ روزگار رد شویم و به زیبایی های طبیعت که میرسیم، مینشینیم و دنیا را برای زیباییش و خدا را برای خالق زیبایی بودن ستایش میکنیم، چطور میتوانیم ساکت بشویم در برابر بی عدالتی این دنیا؟ چطور میشود ساکت و آرام خوابید وقتی که دنیا ما در تاریکی فرو رفته، ولی برای ما، ناخن های سلبریتی مهم است... چگونه راحت میخوابید؟ چطور میتوانید خدا را مقدس بشمارید ای ادیان؟ به چه دلیلی؟ به این دلیل که از خالق رنج های آدمی میترسید که نکند بخاطر دهن کجی در آتش های جهنمش بسوزید؟ شما انسان هایی که بی تفاوتید و بخاطر قدیسه های ساختگی، چشم بسته اید، خیلی وقت است سوخته اید...! آتشی که پوست را نمیسوزاند، بلکه روح را خفه میکند و آنجایی میفهمید که سوختید که وقتی در تنهاییتان به خودتان مینگرید... با یک غریبه طرف خواهید شد... و این تنها ترین و وقیح ترین حالت آدمیست...می اندیشم به فاصله ها.... به فاصله هوایی که میان انسان و آدم چنان فاصله انداخته که برای اینکه هر آدمی، انسان شود، اول باید در دره میان آن دو سقوط کند، حال معلوم نیست که انسان بالا می آید، یا حیوانی که چنان تشنه خون همنوع خود است که هیچ کسی از دست دندان هایش در امان نخواهد بود، فاصله ای میان ما آدم ها که چطور از هم دور شدیم و اینقدر ریز شدیم که دیگر برایمان مهم نیست که آدمی که در فرسنگ ها دور تر، خونی از بَرَش میریزد، همنوع ماست... به فاصله میان حرف ها و عمل هایمان می‌اندیشم، انگار به یاد دادن:« مثل طوطی وراج باش و مثل یه تنبل به حرف هایت عمل کن!» بیشتر ما انسانها حرف زدن را بلدیم، اما اقلیت کمی از ما بلدند به حرفهایشان پایبند باشند و عمل کنند...می اندیشم به پرده ها، به پرده هایی که چشم و گوشمان را گرفته تا حقیقت را نبینیم، گاهی می‌شود گفت پرده یک چیز ذاتیست اما وقتی فهمیدی که پرده جلوی ورودی های سرت را گرفته، دیگر ذاتی وجود نخواهد داشت، حداقل اگر نمیشود پرده را برداشت، برای کنار زدنش بکوشیم، می اندیشم که چگونه دولت ها و ادیان روی هر کثافتی که در این جهان بوجود می آورند، پرده می پوشانند و همیشه در تلاشند تا خدا را، پیامبران را و به خصوص احساسات را وسط بیاورند تا آدمی نفهمد که این ها از هر کثافتی، مسخره تر هستند... می اندیشم به پرده های دریده شده عقل و منطقمان که با حرف های هر خری ، فقط چون مقدس هست، حاضر است عقلش را فلج کند و منطقش را کور تا بپذیرد... می اندیشم...به این زخم هایی که از این پرده کشیدن ها از خودی میخوریم، از خودمان و از کسانی که فکر میکنیم نزدیک ترینند به خدا ولی شیطان را رو سفید کردند...می اندیشم به دره ها.... به دره های وجود و حضور... که برای هر لحظه وجود داشتن باید پرسید و برای جوابش باید را در اعماق اقیانوس های منطق یا در ته دره عقلش به دنبال آنها بود و هر لحظه امکان دارد که آخرش آن را، آن پاسخ را بیابد آدمی.... ولی در آن هنگام، بی هویت شود... باید چیزی را بدهی تا پاسخت را بگیری و بعضی هویتشان را گرو میگذارند تا بشود پاسخ یافت...محمد طاها برزگریمحمد طاها برزگریSat, 15 Aug 2026 23:37:00 +0330