https://virgool.ir/feed/@m_89897108fa2026-11-12 11:40:27https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_89897108https://virgool.ir/@m_89897108/سمِ-بی-گناه-oh13lb2ozdlxفصل چهارم: راهروفرهاد اولین کسی بود که با پلیس تماس گرفت.صدایش می‌لرزید، اما کلماتش محکم بود.«بچه… فوت کرده.آرین کاویانی.»چند متر آن‌طرف‌تر، رضا گوشی را کنار گوشش نگه داشته بود.صدایش پایین بود، بریده‌بریده.«سامان… بیا بیمارستان.الان.»تماس که قطع شد، راهرو دوباره در سکوت فرو رفت.سامان وقتی وارد شد،اول رضا را دید.از افتادگی شانه‌هایش فهمید اتفاق بدی افتاده.آرام پرسید:«چی شده؟»رضا جواب نداد.سمیه با صدایی که هنوز می‌لرزید گفت:«آرین… مرد.»سامان چند ثانیه ساکت ماند.نه شوکه،نه ناباور.فقط یک نفس عمیق کشید.یکی از مأمورها جلو آمد.نگاهش مستقیم روی رضا ماند.گفت:«شما آخرین نفری بودید که به کودک نوشیدنی دادید؟»رضا گفت:«آب‌میوه بود.»مأمور گفت:«لطفاً با ما بیاید.»رضا ناخودآگاه یک قدم عقب رفت.نگاهش رفت سمت سامان.فرهاد جلو پرید.این‌بار صدایش کنترل‌شده نبود.گفت:«بچه مرده!می‌فهمید چی می‌گید؟»بعد یقه‌ی رضا را گرفت.محکم.«می‌دونی آرین کی بود؟می‌دونی نوه‌ی کی بود؟خودتو انداختی تو چه چاهی؟»مأمور بینشان ایستاد.«آقا، لطفاً آروم باشید.»فرهاد نفس‌نفس می‌زد.با خشم گفت:«پلیس باید دقیق رسیدگی کنه.این یه اتفاق ساده نیست.»سمیه کنار دیوار ایستاده بود.به رضا نگاه کرد.گفت:«آقای جاودان…من دیدم.دیدم آب‌میوه رو شما دادید به بچه.»رضا با دست‌های لرزان گفت:«خانم بهرامی،من فقط لیوان رو دادم.هیچی قاطیش نکردم.»در همین لحظه،نرگس تکان خورد.چشم‌هایش باز شد.هراسان گفت:«چی شده؟بچم کو؟چرا این‌جام؟»سمیه مکث کرد.بعد آرام گفت:«حال آرین بد شد…»نرگس داد زد:«کجاست؟»سمیه ادامه داد:«بعد از آب‌میوه.»نرگس به رضا خیره شد.جیغ کشید.«تو دادی؟تو به بچم آب‌میوه دادی؟»رضا جلو رفت.«نرگس، گوش کن، من—»اما نرگس داد می‌زد.می‌کوبید به سینه‌ی رضا.«بچمو دادی کشته شه!»فرهاد با خشم گفت:«پلیسو خبر کردیم.تاوانشو می‌دی.»مأمور دوباره گفت:«آقای جاودان، بفرمایید.»رضا راه افتاد.سامان کنارش.مأمور پرسید:«نسبت؟»سامان بدون مکث گفت:«وکیلشم.»درِ راهرو که بسته شد،همان لحظه بیرون،خبرنگارها جمع شده بودند.دوربین‌ها بالا رفت.«قاتل نوه‌ی کاویانیه؟»«دستگیر شد؟»«آب‌میوه سمی بوده؟»فلش‌ها پشت سر هم می‌زد.سامان دستش را بالا آورد.محکم.«فیلم نگیرید.پرونده در جریانه.»رضا سرش پایین بود.چهره‌اش زیر نور دوربین‌ها گم شد.و همان‌جا،در همان راهرو،نام آرین کاویانیبرای اولین‌بارتیتر شدادامه دارد✏️MelikaMelikaThu, 25 Dec 2025 11:42:44 +0330https://virgool.ir/@m_89897108/سم-بی-گناه-tmnoczmouehkفصل سوم: سمِ بی‌گناهراهرویی که حقیقت در آن فریاد زدسمیه به دیوار تکیه داده بود.ظاهرش آرام بود، اما چیزی در نگاهش فرو ریخته بود.رضا نفسش را با فشار بیرون داد و گفت:«خانم بهرامی…خواهش می‌کنم منطقی باشید.»سمیه نگاهش را از زمین کند.آرام، اما محکم گفت:«آقای جاودان،من دیدم.لیوان توی دست شما بود.»رضا دست‌هایش را باز کرد، انگار می‌خواست چیزی نامرئی را ثابت کند.«فقط آب‌میوه بود…هیچی توش نبود.»سمیه یک قدم جلو آمد.صدایش پایین بود، اما لرزش نداشت.«بعدش حالش بد شد…اول رنگش پرید…بعد نفسش برید…»مکث کرد.«دکتر گفت هر چی بوده، توی مایع حل شده بوده.»رضا سرش را تکان داد.«نه… به خدا نه…»در همان لحظه، صدایی ضعیف از انتهای راهرو آمد:«چرا این‌جا این‌قدر شلوغه؟بچم کو؟»نرگس بود.موهای پریشان،چشم‌هایی که تازه از بی‌هوشی برگشته بودند.سمیه برگشت.چند ثانیه فقط نگاهش کرد.نرگس دوباره گفت:«آرین کجاست؟الان باید بره مدرسه…»سمیه نفسش را حبس کرد.بعد آرام گفت:«نرگس…آرین دیگه نفس نمی‌کشه.»نرگس خندید.یک خنده‌ی کوتاه، نابه‌جا.«چی می‌گی؟»سمیه گفت:«اون و کشتش»جیغ نرگس راهرو را پر کرد.به سمت رضا دوید.«تو بهش چی دادی؟!»رضا عقب رفت.«به خدا هیچی!فقط آب‌میوه—»نرگس با مشت به سینه‌اش کوبید.«دروغ نگو!»در همان لحظه فرهاد رسید.چهره‌اش برافروخته بود.نگاهش بین آن‌ها چرخید.«چی شده؟»سمیه گفت:«آرین… کشتش.»نیم نگاهی به رضا انداختودیگه بغض امانش را بریدفرهاد چند ثانیه خشکش زد.بعد ناگهان جلو آمد.یقه‌ی رضا را گرفت و او را به دیوار کوبید.«تو می‌دونی آرین کی بود؟»رضا چیزی نگفت.فرهاد فریاد زد:«می‌دونی نوه‌ی کی بود؟می‌دونی با چی بازی کردی؟»مشتش را بالا آورد.نزد،اما تهدیدش سنگین‌تر از ضربه بود.«خودتو انداختی تو بد چاله، آقای جاودان.تاوان سختی داره این کار.»نرگس هنوز جیغ می‌زد،تا وقتی صداش بریدو در آغوش سمیه بی‌هوش شد.فرهاد نفس‌نفس می‌زد.گفت:«من زنگ می‌زنم پلیس»و همان‌جا بود که همه فهمیدنداین فقط یک مرگ نبود—شروع یک پرونده بود.ادامه دارد…✏️MelikaMelikaWed, 17 Dec 2025 20:43:24 +0330https://virgool.ir/@m_89897108/سمِ-بی-گناه-hhmmltmfgmzhفصل دوم(قتل قربانی)نور سفیدِ راهرو چشم را می‌زد.سمیه کنار دیوار ایستاده بود؛ شانه‌هایش به کاشی سرد تکیه داشت و دست‌هایش بی‌اختیار می‌لرزید. پرستاری از کنارش گذشت و بی‌آن‌که مکث کند گفت:«لطفاً این‌جا نایستید.»سمیه سر تکان داد، اما پاهایش فرمان نمی‌بردند.رضا چند متر آن‌طرف‌تر، روی صندلی فلزی نشسته بود. دست‌هایش را به هم قفل کرده و به زمین خیره مانده بود؛ انگار چیزی از او افتاده باشد و حالا با نگاه دنبالش بگردد.درِ اتاق باز شد.دکتر بیرون آمد. نگاهش کوتاه و خسته بود. لحظه‌ای مکث کرد، بعد گفت:«هر چیزی که خورده، توی مایع حل شده بوده.»نه اسمی گفت،نه توضیحی داد.از داخل اتاق، صدای سرفه‌ای خفه آمد.بعد، سکوت.دکتر دوباره گفت:«ما تمام تلاشمون رو کردیم.»هیچ‌کس نپرسید یعنی چه.همه فهمیدند.نرگس را با عجله آوردند.پالتویش نصفه روی شانه‌هایش مانده بود و موهای پریشانش روی صورتش ریخته بود. چشم‌هایش برق می‌زد؛ نه از اشک، از اطمینان.همین که پا به راهرو گذاشت گفت:«آرین کجاست؟ چرا این‌جاست؟»بی‌آن‌که منتظر جواب بماند، ادامه داد:«بچه‌م باید الان خونه باشه. شب زود می‌خوابه، فردا مدرسه داره.»چند قدم جلوتر آمد و با لحنی مطمئن‌تر گفت:«وقتی خوابش کم می‌شه، سردرد می‌گیره. خودتون می‌دونید.»سمیه چیزی نگفت.نرگس اطراف را نگاه کرد و لبخند زد؛لبخندی آرام، انگار همه‌چیز طبق برنامه پیش می‌رفت.پرستاری جلو آمد تا دستش را بگیرد.نرگس عقب کشید و گفت:«بهش دست نزنید. می‌ترسه.»بعد ناگهان ایستاد.دستش را روی سینه‌اش گذاشت.نفس‌هایش کوتاه و بریده شد. چشم‌هایش گشاد شد؛ انگار کسی را روبه‌رویش می‌دید.زیر لب زمزمه کرد:«مامان این‌جاست… صبر کن… می‌بریمت خونه…»رضا جلو رفت.صدایش آرام بود، اما می‌لرزید:«نرگس…»نرگس به او نگاه کرد و لبخند زد.گفت:«دیدی گفتم زنده‌ست؟»رضا یک قدم دیگر جلو آمد. مکث کرد؛ انگار دنبال کلمه‌ای می‌گشت که وجود نداشت.گفت:«نرگس… آرین…»صدا در گلویش شکست.«آرین… مرده.»لبخند نرگس روی صورتش خشک شد.چند ثانیه فقط نگاهش کرد؛ بعد انگار معنی کلمه دیر به او رسید.آرام، پشت سر هم، سرش را تکان داد.گفت:«نه… نه… تو اشتباه می‌کنی.»دست‌هایش لرزید. یک قدم جلو آمد و خودش را در آغوش رضا انداخت.گریه‌اش ناگهانی و بلند نبود؛بی‌صدا بود، از جایی عمیق.زیر لب گفت:«من مراقبش بودم… قول داده بودم…»جمله ناتمام ماند.بدنش در آغوش رضا شل شد.چشم‌هایش نیمه‌باز ماند و نفسش برید.نرگس از هوش رفت.MelikaMelikaTue, 16 Dec 2025 19:12:54 +0330https://virgool.ir/@m_89897108/سَم-بی-گناه-p8cvzmgeqninفصل اول: لیوان(از رمان «سَمِ بی‌گناه»)سمیه روی زمینِ مرمرین نشسته بود؛فرشی دست‌بافت با نقش‌های ریز لاجوردی زیر پاهایش پهن شده بود، آن‌قدر تمیز که انگار هیچ‌وقت کسی رویش زندگی نکرده. پاهایش را جمع کرده بود و پشتش به مبل چرمی بزرگی بود که بوی نو می‌داد.آرین روبه‌رویش نشسته بود.موهایش مرتب شانه شده بود و پیراهن سفیدی به تن داشت که بیش از حد به تنش می‌آمد. قطار پلاستیکی قرمزش را روی فرش می‌کشید. یکی از واگن‌ها ترک ظریفی داشت و هر بار که قطار به پایه‌ی میز شیشه‌ای می‌خورد، آرین صدای سوت درمی‌آورد و می‌خندید.سمیه لبخند زد و گفت:«آروم‌تر قهرمان، ریل شکست.»آرین خندید و قطار را عقب کشید. صدای خنده‌اش در فضای بزرگ خانه گم شد؛ خانه‌ای با سقف بلند، لوستر کریستالی خاموش و دیوارهایی که تابلوهای گران‌قیمت فقط برای پر کردن‌شان آویزان شده بود.رضا از آشپزخانه بیرون آمد.لیوان آب‌میوه در دستش بود؛ لیوانی بلند و شفاف. رنگ آب‌میوه کمی تیره‌تر از همیشه به نظر می‌رسید، انگار نورِ زردِ آشپزخانه تویش گیر کرده باشد.سمیه نگاهش روی لیوان مکث کرد.چیزی در دلش تکان خورد، بی‌دلیل، بی‌نام.رضا گفت:«آرین، آب‌میوه‌تو بخور.»آرین لیوان را گرفت.سمیه گفت:«الان؟ تازه داشت بازی می‌کرد…»رضا جواب نداد. نگاهش را از صورت بچه برداشت و به پنجره‌ی قدی سالن خیره شد؛ به بیرونی که دیده نمی‌شد.آرین یک جرعه خورد.اخم کوچکی روی صورتش نشست.گفت:«تلخه… مزه‌ش مثل سکه‌ست.»رضا بدون اینکه برگردد، گفت:«شکر نداره، طبیعیه.»آرین دوباره جرعه‌ای خورد. لیوان را پایین آورد و دست کوچکش را روی شکمش گذاشت. بدنش کمی جمع شد؛ انگار چیزی از داخل فشار می‌آورد، چیزی که جایش آن‌جا نبود.سمیه حس کرد بوی آب‌میوه عجیب است؛نه خراب،نه ترش،فقط ناآشنا.قطار قرمز از دست آرین افتاد و روی فرش صدای خفه‌ای کرد.آرین دیگر نمی‌خندید.سمیه گفت:«آرین؟»آرین رنگش پریده بود. لب‌هایش را روی هم فشار داد، انگار چیزی بالا می‌آمد، اما نیامد. چشم‌هایش به نقطه‌ای نامعلوم خیره مانده بود.رضا برگشت.نگاهش، برای اولین بار، روی صورت بچه ماند.چند ثانیه طول کشید.ثانیه‌هایی که بعداً سمیه بارها و بارها در ذهنش شمرد.لوستر بالای سرشان بی‌صدا می‌درخشید.قطار قرمز وسط فرش افتاده بود.آرین آرام روی پهلو خم شد.سمیه اولین کسی بود که فریاد«ادامه دارد…»#جنایی#داستانMelikaMelikaMon, 15 Dec 2025 16:03:24 +0330