https://virgool.ir/feed/@m_89895187وایب خوبfa2026-11-12 05:13:51https://files.virgool.ir/upload/users/4066159/avatar/A7ggkc.pnghttps://virgool.ir/@m_89895187https://virgool.ir/@m_89895187/شوالیه-آخرین-جنگ-mxnpt7syakz2در دشتهای وسیع و سبز، درست صد متر مانده به قصری که برجهایش در نور غروب میدرخشید، شوالهای افتاده بود. زرهاش خراش خورده، شنل سرخش پارهپاره، و بر چهرهاش نقابی از فولاد سیاه با نقشهای طلایی که فقط چشمان خستهاش را آشکار میکرد.کنارش، اسبی سپید با یالهایی بلند و طلایی ایستاده بود؛ همچون روحی آسمانی که از دل افسانهها پا به جهان گذاشته باشد. اسب بیقرار پوزهاش را به شواله میزد، گویی میخواست بیدارش کند، اما شواله فقط لبخند میزد… لبخندی از جنس پایان، آرامش پس از طوفان.شاید جنگ تمام شده بود، شاید این آخرین سفرش بود… اما در آن لحظه، میان چمنهای لطیف و نور نارنجی خورشید، شواله نقابدار قهرمان افسانهای شد که هیچگاه فراموش نخواهند کردو در بلندترین برج قصر، پشت پنجره‌ای با قاب‌های سنگی پیچ‌خورده از گل‌های رز کنده‌کاری‌شده، دختری ایستاده بود. ردای بلند نقره‌ای‌اش در نسیم عصرگاهی می‌رقصید، و نگاهش… نگاهش جایی میان دشت‌ها گم شده بود، درست همان‌جایی که قلبش برایش می‌تپید.او سال‌ها منتظرش مانده بود. نه مثل شاهزادگان قصه‌ها که روز و شب را به امیدِ نجات سپری می‌کردند، بلکه چون زنی از جنس امید، از جنس ایمان. هر شب فانوسی را روشن می‌کرد و در پنجره می‌گذاشت، تا اگر بازگشت، راه را گم نکند.و حالا، درست در دوردست، نقطه‌ای سرخ‌رنگ بر سبزی زمین افتاده بود… و کنار آن، اسبی سپید که نور غروب را در یالش اسیر کرده بود.لبخندی آهسته گوشه لبش نشست، اما اشک، بی‌اذن، بر گونه‌اش لغزید."او برگشته… اما چرا آن‌گونه؟"دلش لرزید. می‌دانست که آن لحظه، لحظه‌ای‌ست که عشق باید از میان دیوارها عبور کند… از برج پایین دوید، قلبش از ترس و شوق هم‌زمان می کوبید .نقاب هنوز روی صورتش بود، اما زیر آن چشمانی خسته خیسی پنهان شده بود. هر نفسش، بوی خاک و خون و خاطره می‌داد. جنگ سال‌ها از او ربوده بود… زمان، غرور، برادرانش، و بدتر از همه، آرامش.اما یک چیز را با خود نگه داشته بود: تصویر او.دختری با چشمانی شبیه سپیده‌دم، با صدایی که آرامش یک دشت را در دلِ آشوب جنگ می‌آورد. هر بار که از مرگ می‌گریخت، تنها به خاطر آن تصویر بود.و حالا، در گرمای زمین، صدای گام‌هایی آشنا را شنید…اول آرام، بعد تندتر… تا اینکه سایه‌ای روی صورتش افتاد.نقاب را برداشت. چشم در چشم شدند. هیچ‌کس چیزی نگفت، اما همه چیز گفته شد.او خم شد، دستانش را دور شواله حلقه کرد، پیشانی‌اش را روی پیشانی‌ او گذاشت."برگشتی… زنده برگشتی."شواله لبخند زد، زخمی، شکسته، اما زنده."به‌خاطر تو."هری پاترهری پاترSat, 14 Jun 2025 23:18:51 +0330