https://virgool.ir/feed/@m_89725823I bleed through inkfa2026-11-12 07:13:01https://files.virgool.ir/upload/users/4332500/avatar/8FdzSv.jpghttps://virgool.ir/@m_89725823https://virgool.ir/@m_89725823/به-هنگام-رقص-در-آغوش-اهریمن-uomvv3mbfd4lTo the poor unfortunate soul of mine :"چندی پیش، می‌نوشتم از شرح حال عضله‌ی تپنده‌ی بی پناهم‌ که حال حدیثی‌ از بهبودیش‌ نیست‌گویی آمدند‌ و اورا‌ در مشت هایشان‌ بی رحمانه‌ به درد آوردند‌ و تنهایش‌ گذاشتند. چنان‌ جراحتی بر قلبِ بی کسم‌ باقی گذاشتند‌ که هر آن تپش های بی جانش‌ فدای بهسازیش‌ می‌شوند‌ ولی عاقبت‌، چال ها بر روی تنش‌ نمایانند‌.روز هایش را به یکپارچگی‌ آراسته‌ اند‌. برزخ‌ تازه ای که‌ در آن‌ شعله‌ور شود. مویرگ‌ های باریک‌ مابین‌ شکاف‌ هایش، به گمانم‌ آذر به اندامش‌ می‌رسانند‌. جرقه ای تقاضا می‌کند‌ و بعد؛ در آتش جهنم خود آزادانه‌ بر نوک‌ پا میرقصد‌. چرخش ها و حرکات‌ ناشیانه‌اش چندان‌ مشابه‌ رقص نیست‌. زیبا نیست‌ و کسی تمنای‌ تماشایش‌ را نمی‌کند‌. ولی قوی سیاه در آغوش‌ اهریمن‌ پایکوبی‌ میکند‌ و عشوه‌ میریزد‌ که‌ طلب مرگش‌ پذیرفته‌ شود‌.شاید او را در جمع‌شان‌ پذیرفتند. شاید دگر‌ لخته‌ های خون سر تا سر وجودش‌ به انتظار پمپاژ اون‌ نباشند‌. شاید از بندِ آن دخمه‌ی مبحوس‌ ما بین اسکلتِ پوسیده‌ی این مردک‌ رذل و سرگردان آزاد شود.نه دگر تابی‌ مانده‌ که سر جنگ‌ با آن هزارتوی‌ِ رنجور‌ آشفته‌ که خود سالها در حبس جمجمه بوده؛ بردارد‌. نه آنقدر شکیباست‌ که طاقت‌ بیاورد‌ انگشتانی‌ دگر به دورش چفت‌ شوند‌ و تا پایِ جان‌ این دل را بیازارند. کلماتشان‌ را بر سر و صورتش‌ تف کنند‌ و او را‌ محروم‌ کنند از بند‌انگشتی‌ عشق، عطوفت، مهر‌.دریغ از خرده‌ ریزی‌ شفقت‌ و مهربانی؛ کلنگ‌ های بی رحمی‌ بر تن نرمش کوبیدند‌ تا زیر خروار سنگدلی‌هایشان‌ مدفون‌ شود، بپوسد‌ و ترک‌ بخورد، بمیرد‌ و سکوتی‌ اختیار‌ کند‌ ابدی‌ تر از ازل."قلم را زمین گذاشت. قهوه‌اش ماسیده بود، پیشانی‌اش عرق کرده بود، پنجره‌اش باز مانده‌ بود، شاید باد چند ورقی را هم پایین انداخته‌ بود. چراغ مطالعه‌اش را روشن رها کرد، تلخی قهوه را در دهانش حفظ کرد، کلمات راهشان‌ را برون‌ مغزش پیدا کردند، بلکه‌ لحظه ای آرام بگیرد.Seth'sSethSethSun, 02 Nov 2025 01:28:46 +0330https://virgool.ir/@m_89725823/سرگذشتِ-قلم-tije0nmipth1به هنگامی که تن صیقلی قلم رد چرکینی از عصاره‌ی جوهرِ تاریک خود بر بافت لطیف و در هم پیچیده‌ی صفحه به جا می‌گذارد، چَشمِ رهگذر تنها سیاه‌ فامی‌ زمخت از رد پای‌ بی نظمِ خط هایی می‌بیند که چون اسب افسار گسیخته‌ای بر این‌ سپیدیِ نقره‌گونِ صفحه تازیده‌ است و آن رشته‌ های پیاپی اعصاب‌ را بر هم گره‌ میزنند‌.آنها‌ چه میدانند‌ از احوالِ هنرمند‌، از ابتدایی‌ که قلم‌، قدمی‌ گران‌ بر صفحه‌ نهاد؛ احساسات‌ِ خالصانه‌ی قلبش‌ را بر دیدگان‌ِ حضار جاری‌ ساخت.دیده‌ بر آن باز میشود‌ و قطره به قطره‌ی رنگ های‌ خشکیده‌ بَرَش، وجودت‌ را در میان‌ میگیرد‌. گویا‌ تورا مهمانی‌ عزیز میشمارند‌ و به مجلس رقصشان‌ خوشامدت‌ میگویند‌؛ و تو میرقصی، در بین‌ آن خطوط‌ ناموزونِ آبرنگ، بر زمختیِ قلم و بر افکارِ آلوده‌ی خاموش‌ در لای این‌ بافت‌ کاغذی.در پس آن شاهکاری‌ که دست های‌ خاکیِ انسان سر هم کرده، سرگذشتی‌ طول و دراز‌ از سفرِ خرافیِ آن دو پا در احساساتِ مغشوشش خوابیده که خود را در جای جایِ این صفحه‌ به نمایش‌ می‌گذارد، احساس بر قلم‌ جذب و قلم، به هنرمندانه‌ ترین شکل‌ ممکن‌ آن مغزِ ژولیده و پریشان را بر صفحه‌ رقصان می‌سازد.گر به چشم آدمی‌ زیباست، گر به دلِ گرد گرفته‌ی آدمی مینشیند، گر مهمانِ ظلماتِ مغز میشود و گر روح را از جمال‌ لبریز می‌کند؛ آن احساسات‌ هست که به خطوطی نابسامان معنا‌ بخشیده‌.احساساتِ هنرمندی‌ که در پس مخلوقِ هنری‌ اش، چون‌ مادری مهربان، عشق نثار‌ش‌ کرده.احساسات زیباست‌ و هنر، نمایشی مرئی‌ از احساسات.Seth'sSethSethSun, 02 Nov 2025 00:48:09 +0330