https://virgool.ir/feed/@m_89697520fa2026-11-11 07:14:36https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_89697520https://virgool.ir/@m_89697520/شتر-بد-شگون-caq8bivtt6qoهجده سال بیشتر نداشتم. اوج نوجوانی و زشتی ام بود. جوش‌هایی به قاعده کله پدرم داشتم و دماغی به قاعده…. بماند. کلیتش شبیه دون دون بودم با اعتماد به نفس مونر. تازه گواهینامه گرفته بودم و فکر می‌کردم با دست فرمانم تمام پسرهای کوچه له لهم را می‌زنند. هر روز مانتو بلندم را که هر اپلش سرزمین‌های دور شرق و غرب را فتح می‌کرد، تنم می‌کردم و با شال قرمز جیغم سوار ماشین پدرم می‌شدم. بعد از ۷ ، ۸ بار خاموش کردن، راه می‌افتادم. بنز پدرم؟ نه… پیکان کهنه و قدیمی‌اش که به گفته مورخین داریوش هفتم، سفرهای سیاحتی‌اش را با آن می‌رفته و سفرهای جنگی‌اش را با اسب وفادارش و سفرهای زیارتی اش را با هیئت جان نثاران. بگذریم… پدرم پیکانش را خیلی دوست داشت. از مادرم بیشتر. حتی از عمه کوچکم هم بیشتر. بعد از ماه‌ها تحقیق، یک جمله وزین را انتخاب کرده بود و بالای سپر ماشین با خط درشت نوشته بود: "به من استرس وارد نکنید، من باردارم" و هر بار برادرم می‌گفت: این جمله برای وانت‌ها… قبل از تمام شدن حرفش او را مثل سگ می‌زد. از آینه جلویش حرز امام جواد و پنج تن آویزان بود و پشت درهای ماشین، عکس شکیلا و سری دیوی. عشق پدرم بود. حال تصور کنید با چه اصرار و گریه  و خواهش و تمنایی  میتوانستم سوییچ این سوگلی را بگیرم و دوری بزنم. آخرینش را فرو کردم و پیچاندم، پیچ های ماشین زمان را می‌گویم. باید به آن روز برگردم. به آخرین سفرمان با سوگلی. دکمه اش را که زدم، خرخری کرد و راه افتاد. در زمان حرکت کردم و درست زمانی رسیدم که در حال چرخاندن سوییچ بود. سوگلی هِن هِنی کرد، پدر جان جانی گفت و مادر دوباره دسشویی اش گرفت. پدرم که رفت چمدان‌ها را بیاورد سیبیل‌هایم را کمی بالا دادم و رژ زدم و برای حسن ختام، آخرین جوش صورتم را که روی چانه‌ام بود ترکاندم. خوب شد، حالا مثل کفتار شدم و حتی ناصر دیوانه هم نگاهم نمی‌کند. بار ششم خاموش نشد و حرکت کردیم. باورم نمی‌شد پدرم اجازه داده من رانندگی کنم… البته اینکه قبول کردیم از راه مال روی بیابان برویم که سگ هم در آن پر نمی‌زد هم بی‌ تاثیر نبوده. تمام راه، مادرم قرآن می‌خواند و پدرم هایده. من هم با غروری وصف ناپذیر شبیه نشخوار شترها آدامس بادکنکی می‌جویدم که یکهو شتری جلویمان سبز شد. منِ شتر هم به جای ترمز گرفتن، گاز دادم. خدا را شکر که وقت بازگشتم به گذشته همه را بیمه سفر و خودم را بیمه عمر کرده بودم. نه اینکه در تصادف بمیرم، نه. فقط ممکن بود مرگم زیر مشت و لگدهای پدر در کنار جنازه شتر و سوگلی باشد. جالب است که شتر هم بیمه بود، خاک بر سر ما. چطور؟ #بسپرش_به_ازکی. خلاصه همه چیز به حالت عادی برگشت جز شتر بیچاره که روحش به شتر حضرت صالح پیوست و ترومایی که برای پدرم به وجود آمد و سوگلی که دیگر رنگ رهایی و رانندگی را ندید.#بسپرش_به_ازکیفاطمه خوشنودفاطمه خوشنودSun, 19 Nov 2023 00:37:49 +0330https://virgool.ir/@m_89697520/سلطان-بیمه-مادر-nnsyspatzvz3منبع عکس:wisgoon.com/pin/5700127 شبیه بیمه شخص ثالث است. مادرم را می‌گویم. همیشه نگران این است که منِ دوم شخص، به اول شخصی آسیب بزنم و اویِ سوم شخص بماند با اول شخص حادثه دیده و جبران خسارت. نه اینکه من انسانی به شدت روانی و جانی باشم… نه، فقط کمی روانی و جانی ام. مادرم آنقدر نگران است که همیشه بیمه طور فکر چاره، قبل از حادثه می‌کند. حتی شب خواستگاری من هم کم نگذاشت، به جای من، خودش با داماد به اتاقی رفت و حرف زدند. نمی‌دانم آن شب چه حرف‌هایی بینشان رد و بدل شد اما بعدها وقتی بالاخره لکنت همسرم درمان شد و کمی جان گرفت، از من پرسید: عزیزم؟ هاری با گاز گرفتن انسان از انسان هم منتقل می‌شود؟ و من آنجا بود که فهمیدم چرا همسرم هیچ وقت نگذاشت عشقم را مثل تمام زنان عاشق و وحشی، با گاز گرفتن از بازوهایش نشانش دهم و به جفتک و لگد بسنده کرد. یا در روز اول مدرسه‌ها، آن جشن شکوفه‌های کذایی… زودتر از مادرم دویدم و رفتم تا نیاید و بین آن همه شکوفه پرپرم نکند. اما آمد، پرپرم کرد، پاره‌ام کرد، تکه و پاره و رفت. تا جایی که تا آخر سال، معلمم با دیدن من جیغ می‌کشید و همیشه کنار دفتر حضور غیابش یک اسپری فلفل بود. و یا جشن فارغ التحصیلی‌ام… من در یک اتاقک قفس مانند فلزی، دور از بقیه دانشجوها ایستاده بودم. لوحم را جلوی پایم پرت کردند و کلاهم را که به بالا انداختم به سقف قفس خورد و تف سربالا شد. این منحصر به فردی را از صحبت‌های روز قبل مادرم با رئیس دانشگاه داشتم. گفتم، جانی و روانی نیستم فقط به قول مادرم کمی به سمت پدر و عمه‌هایم کشیده ام. ته خلاف سنگینم قورت دادن آدامس بوده که به لطف پنج انگشت مادرم که تا حلقم  فرورفت بالا آوردمش. حالا اینکه گاهی برای خنده کُهنه پُر پسر هاجر خانوم را برای رنگ و لعابش، در دیگ آش کوکب خانوم می‌اندازم یا بشکاف مادرم را بر روی خشتک برادرم آن هم شب عروسیش امتحان کردم و یا به جای حنا واجبی در ظرف حمام مادرم گذاشتم و یا حتی ترمز شوهر خاله خدابیامرزم را دستکاری کردم که مهم نیست. هست؟ این اواخر هم کمی فلفل در افتر شیو همسرم ریختم و کمی چسب چوب در کف ریشش… فقط محض خنده به جان خودم. پدرم شبیه بیمه سفر است. همیشه می‌ترسد ما به سفر آخرت برویم و خرج‌هایی که برایمان کرده دود هوا شود و از جیبش برود. اما مادرم همان بیمه شخص ثالث است. همیشه پیشگیری بهتر از درمانِ مصور و متحرک و ناطق است. همه از او می‌پرسند: برای فلان خطر #ازکی_بپرسم؟ می‌گوید: از کی بپرسی؟ #بسپرش_به_ازکی- چی؟ با خشم می گوید: از من بپرس که آدمی نبوده در کوچه محله و اقواممان که با این زبان الکنم آگاهش نکرده باشم از خطر این در به درِ عمه مرده و قوم پدرش.خیلی دوستش دارم. مادرم را می‌گویم. امیدوارم از این شوخی جدیدم خوشش بیاید. همین سیم لخت در حمام گذاشتن را می‌گویم. فکر کن ببیند لخت است کنار لختی دیگر. حتماً جیغ می‌کشد و از همان رقص بندری‌هایش می‌زند. فعلاً که صدایی نمی‌آید. نگران نباشید. بیمه شخص ثالث را بیمه عمر کرده‌ایم.#بسپرش_به_ازکی فاطمه خوشنودفاطمه خوشنودSun, 19 Nov 2023 00:18:05 +0330