<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های شادی نیشابوری</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_89633206</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 16:37:52</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/1544221/avatar/9SlXbp.jpeg</url><title>شادی نیشابوری</title><link>https://virgool.ir/@m_89633206</link></image><item><title>او وارث اضطراب بود، اما حالا از نسل شادی‌ست!</title><link>https://virgool.ir/@m_89633206/او-وارث-اضطراب-بود-اما-حالا-از-نسل-شادی-ست-pxp7wkagvb3v</link><description>روزی زنی به من مراجعه کرد که اضطراب، نسل‌به‌نسل در خانواده‌اش چرخیده بود. مادری که همیشه نگران بود. پدری که در دل ترس زندگی می‌کرد. او هم سهم خودش را از این میراث برده بود: دلشوره‌ی بی‌دلیل، بی‌قراری دائم، نگرانی از آینده‌ای که هنوز نیامده... اما یک روز گفت: «نمی‌خوام این اضطراب رو به دخترم منتقل کنم. کافیه. یه‌جایی باید این زنجیر پاره شه...» من به‌عنوان یک کوچ حرفه‌ای با تخصص در روان‌شناسی مثبت، می‌دانستم که باید از کجا شروع کنیم. از جایی که او هنوز خودش را قربانی گذشته می‌دید. گفت‌وگوهای ما آرام‌آرام او را با مفهوم «شادی به عنوان مهارت» آشنا کرد. تمرین‌هایی مثل نوشتن سه اتفاق خوب روزانه، گفت‌وگو با کودک درون، و پیدا کردن منابع قوت در خودش. او یاد گرفت که احساساتش، چراغ راه‌اند، نه دشمن درون. چند ماه بعد، پیام داد: «امروز دخترم ازم پرسید: مامان! چرا تو این‌قدر آرومی؟ باورم نمی‌شد. من؟ آروم؟ اما راست می‌گفت. انگار دیگه اون زن همیشگی نبودم. من یه مادر جدید شده بودم…» او وارث اضطراب بود، اما حالا از نسل شادی‌ست. شادی‌ای که آموخته شد، تمرین شد، و حالا در خانه‌اش جاری‌ست. و این، همان نقطه‌ی آغاز تغییر دنیاست؛ وقتی یک نفر تصمیم می‌گیرد زنجیره‌ی رنج را متوقف کند.</description><category>شادی نیشابوری</category><author>شادی نیشابوری</author><pubDate>Mon, 05 May 2025 17:31:45 +0330</pubDate></item><item><title>زندگی، هنرِ زیستن است</title><link>https://virgool.ir/@m_89633206/زندگی-هنرِ-زیستن-است-lrzt6zblfthg</link><description>این روزها مشغول نوشتن کتابی جدید هستم، کتابی که10 سال بعد از «سمفونی شادی» می‌آید و درباره معنای زندگی است. نوشتن این کتاب ذهنم را به اطرافم حسابی کنجکاو کرده و نگاهم را به پدیده‌های کوچک و بزرگ زندگی دقیق‌تر. دیشب، وقتی از کلاس یوگا برمی‌گشتم، یکی از همان لحظه‌های کوچک اما عمیق زندگی را تجربه کردم.با خودم فکر کردم: با اینکه از صبح زود سر کار بودم، کلی مراجع و کلاینت داشتم و تا الان هم سرپا بودم، چرا الان که از یوگا برمی‌گشتم، احساس خستگی نمی‌کردم؟ چرا همیشه ورزش برایم خسته‌کننده بود، اما یوگا نه تنها انرژی‌ام را نمی‌گرفت، بلکه به من انرژی هم می‌داد؟ چرا این ورزش را زودتر شروع نکرده بودم؟ و هزاران چرای دیگر...بارها کلاس‌های مختلف بدنسازی را امتحان کرده بودم، اما همیشه نصفه‌ونیمه رهایش می‌کردم. کوهنوردی و استخر را همیشه دوست داشتم، اما فقط برای آخر هفته‌ها، نه به عنوان یک روتین روزانه. اما این بار، انگار چیزی متفاوت بود. یوگا برایم یک ورزش روزانه شده بود که نه تنها از آن لذت می‌بردم، بلکه با آن مشکلی هم نداشتم.این‌جا بود که به این فکر افتادم: شاید من همیشه ورزش کردن را دوست داشتم، اما تا حالا ورزش مورد علاقه‌ام را پیدا نکرده بودم. اگر از اول می‌دانستم چه ورزشی با روحیه‌ام سازگار است، حتماً به آن پایبند می‌ماندم. این موضوع مرا به این فکر فرو برد که شاید خیلی از ما آدم‌ها هنوز چیزهایی را که واقعاً دوست داریم، پیدا نکرده‌ایم. شاید کسانی که کتاب دوست ندارند، هنوز کتاب مورد علاقه‌شان را نخوانده‌اند. یا کسانی که احساس تنهایی می‌کنند، هنوز رفیق همراه و شفیق واقعی‌شان را پیدا نکرده‌اند.این فکرها مرا تا خانه همراهی کرد و به من یادآوری کرد که زندگی پر از چیزهای کوچکی است که اگر با دقت به آن‌ها نگاه کنیم، می‌توانند معنای بزرگی به زندگی ما بدهند. شاید معنای زندگی در پیدا کردن چیزهایی است که واقعاً دوست داریم، چیزهایی که با وجود همه مشغله‌ها و سختی‌ها، باز هم حاضریم برای آن‌ها وقت بگذاریم.شاید برای تو هم ورزش مورد علاقه‌ات یوگا نباشد، شاید کتاب مورد علاقه‌ات هنوز منتظر تو باشد، یا شاید دوست واقعی‌ات جایی در همین نزدیکی‌هاست. مهم این است که به جست‌وجو ادامه دهیم، چون وقتی چیزی را که واقعاً دوست داریم پیدا کنیم، همه چیز تغییر می‌کند.زندگی کوتاه است، اما پر از فرصت‌هایی است که اگر با دقت نگاه کنیم، می‌توانیم چیزهایی را پیدا کنیم که به زندگی‌مان معنا می‌بخشند. </description><category>شادی نیشابوری</category><author>شادی نیشابوری</author><pubDate>Mon, 05 May 2025 16:26:41 +0330</pubDate></item><item><title>وقتی &#34;معنا&#34; جایش را در زندگی پیدا کرد</title><link>https://virgool.ir/@m_89633206/وقتی-معنا-جایش-را-در-زندگی-پیدا-کرد-x9v8wqjtkiws</link><description>مراجعی داشتم که مثل یک ربات زندگی می‌کرد!صبح تا شب کار می‌کرد، حقوق خوبی داشت، ولی ته دلش همیشه یک جورایی خالی بود. تا اینکه یک روز در جلسه کوچینگ، از او پرسیدم:&#34;اگر فردا آخرین روز زندگیت بود، دوست داشتی چه کاری انجام دهی؟&#34;سکوت سنگینی کرد... بعد با چشمانی پر از اشک گفت:&#34;من همیشه می‌خواستم به بچه‌های بی‌سرپرست خواندن یاد بدم...&#34;آن لحظه، چرخ زندگی‌اش شروع به چرخیدن کرد! حالا بعد از شش ماه:- هفته‌ای دو روز در پرورشگاه درس می‌دهد- می‌گوید: &#34;حس می‌کنم برای اولین بار زنده‌امو جالب اینکه، عملکردش در محل کار هم بهتر شده!این یعنی معجزه کشف &#34;چرا&#34;ی زندگیحالا نوبت شماستچه کاری باعث می‌شود قلب‌تان تندتر بزند؟- اگر قرار بود امروز زندگی‌تان را از نو شروع کنید، چه چیزی را اولویت می‌دادید؟پ.ن:همیشه یادمان باشد...ثروت واقعی، وقتی به دست می‌آید که بدانیم برای چه زندگی می‌کنیمشادی نیشابوریکوچ تعالی فردی و سازمانی | نویسنده وپژوهشگر معنای زندگی</description><category>شادی نیشابوری</category><author>شادی نیشابوری</author><pubDate>Mon, 05 May 2025 16:22:56 +0330</pubDate></item><item><title>توانمندسازی زنان و شهروندان، نجات آینده است</title><link>https://virgool.ir/@m_89633206/توانمندسازی-زنان-و-شهروندان-نجات-آینده-است-p7gueafxjlrm</link><description>توانمندسازی زنان و شهروندان، نجات آینده است .دلنوشته،نیشابوری  وقتی زنی در سکوت، بار یک خانواده را به دوش می‌کشد؛ وقتی از امنیت، درمان و  حمایت محروم است، نه‌تنها خودش، که فردای فرزندانش و سلامت جامعه‌اش نیز  در معرض خطر قرار می‌گیرد.  در ایران، بیش از ۶ میلیون زن سرپرست خانوار زندگی می‌کنند. به گفته‌ی یکی از اعضای هیئت رئیسه شورای شهر تهران، نیمی از این زنان فاقد هرگونه بیمه هستند؛ یعنی میلیون‌ها زن، در برابر بیماری، بیکاری و سالمندی، بدون هیچ پشتوانه‌ای رها شده‌اند.  بیش از ۱۲۰ نوع آسیب اجتماعی، از خشونت خانگی تا فقر و تبعیض ساختاری،  زندگی بسیاری از زنان را به حاشیه رانده است. ضعف نهادهای حمایتی، نبود  آموزش‌های حقوقی و روانی کافی، و فقدان برنامه‌های بازتوانی، این بحران را  عمیق‌تر کرده است.  توانمندسازی زنان و دیگر شهروندان آسیب‌پذیر، تنها راه ساختن جامعه‌ای تاب‌آور و انسانی است</description><category>شادی نیشابوری</category><author>شادی نیشابوری</author><pubDate>Mon, 05 May 2025 15:55:58 +0330</pubDate></item><item><title>افراد مذهبی شادترند</title><link>https://virgool.ir/@m_89633206/افراد-مذهبی-شادترند-bfkc4sriv7td</link><description>افراد مذهبی در سراسر جهان منظور هست و تحقیقاتی که صورت گرفته نشان می دهد افراد مذهبی شادترند مارتین سلیگمن پدر روانشناسی مثبت ( &#34;مارتی&#34; سلیگمن (به انگلیسی: Martin E. P. &#34;Marty&#34; Seligman) (متولد  ۱۹۴۲) روانشناس آمریکایی، استاد دانشگاه و نویسنده کتاب‌های خودیاری .) معتقد است که مذهب دست کم به سه دلیل در افزایش سطح به زیستی انسان اهمیت دارد: نخست این که مذهب ارائه کننده ی یک نظام منسجم اعتقادی است که به انسان  این امکان را می دهد تا برای زندگی به جست و جوی معنی بپردازد و برای آینده  امید بیابد. دوم این که نظام های اعتقادی مذهبی کمک می کند تا فرد  دلایل قابل قبول و دست کم آرامش بخشی را برای توجیه ناکامی ها، شکست ها، و  مصائب زندگی خود بیابد. سوم این که افرادی که واقعاً مذهبی هستند و  عنصر معنویت در اعتقادات آن ها نیرومند است، گرایش کم تری نسبت به  انحرافات دارند و رفتارهای نیکو،‌ جامعه پسند و انسان دوستانه ی بیش تری  انجام می دهند. پس جای تعجب نیست که میزان شادی گزارش شده توسط  افراد مذهبی بیش تر از افراد غیرمذهبی باشد. یکی از اجزای معنویت که در  افزایش میزان شادی نقش به سزایی ایفا می کند، بخشایش است که در آموزه های  مذهبی نیز به آن توجه ویژه شده است. پژوهش ها نشان می دهد که  بخشایش، از خشم که یکی از عوامل عمده در ایجاد ناشادی است، پیشگیری می کند و  اگر به موقع و به طور صحیح انجام شود باعث حل شدن احساساتی چون درد، سوگ،  شرم و نفرت می شود (وست، 1387).شادی نیشابوری (کوچ توسعه فردی و مربی مهارتهای زندگی)اینستاگرام:neishaboory@</description><category>شادی نیشابوری</category><author>شادی نیشابوری</author><pubDate>Tue, 12 Apr 2022 14:36:00 +0430</pubDate></item></channel></rss>