https://virgool.ir/feed/@m_89299846گوهر چشمی، چشمم ربایید صدام کنید، "خانوم شاعر گلستونی"fa2026-11-10 23:42:49https://files.virgool.ir/upload/users/4932804/avatar/M4S1AL.jpghttps://virgool.ir/@m_89299846https://virgool.ir/@m_89299846/نادان-mp9jla9xquqcبرایت از عشق گویم؟ مگر عشق چیست بیچاره.. برو سر به ره شو... البته راهت کج بودنش به خود و خود و خودت مربوط است.هرز انگاری شود عشق هنگامی که هرزه عاشق باکره شد.از کجا چنین نوشتم، به چه سو، به چه سبب، ندانی و ندانیم.تا ابد و دهر جهل مرکب هستیم و هستیم.در پیش دریای خرد، گم شو، پیدا نشو، آخر که پیدایی... چون نادانی...قلب را برای بازی هایت ساختند؟ آری منتظر آن روز باش که قلبت بازی خورد.قلبی شکن... بی ذات باش... اخر که خونت کثافت مانده.چای بنوش، آخرش بایستی برای جهنمت آماده شوی.کینه بدوز که کینه هم ساختاری است که خالق زیر پایت گسترانده... کراهت...روز هاییست که دیگر در میان این میدان کلمات، جایم خالیست، یکی پس از دیگری جای دیگری، یکی غم دار و دیگری دار غم همه بر هر نحو بی سود از سبب خویشتن.لالگان واژگون بوسه‌ای از سرو است، راستی اسم سرو آمد، برای شب هایتان، خون کسی را سرو می‌کنید؟ نگران نباشید به کسی نمی‌گویم... کسانی که می‌دانند که می‌دانند و کسانی که نمی‌دانند هم به یقین خود خونی می‌خورند که گرم است.برایتان از فشار نمی‌گویم، فشار درس است، فکر نکنم که زندگی ما جز به درد و رنج، قلمش را آلوده کرده باشد.روی صحبتم با توست، آری خود خودت، می‌دانی که چند شب بی تن زیستیم؟ آری نمی‌دانی... تو بلکل نادانی.ĢıŋĢıŋThu, 05 Nov 2026 15:59:22 +0330https://virgool.ir/@m_89299846/اِی-کیستی-ztgje5ny4gls ای کیستی که درونم زیستی.ای کیستی که از من بر من وارد تری. ای کیستی که قاتلی و به مقتول خالقی.ای کیستی که نرمی لب هایت تنها به گور می‌آیدت.ای کیستی که به مرده شور رحم نمی‌کنی.ای کیستی که که کریهانه کریهی.ای کیستی که میان سایه ها خود را می‌پوشانی.ای کیستی که نفرت انگیزی.ای کیستی که کی بمیری.ای کیستی که فردا هلت دهم و خود به ته روم ای کیستی‌...ای کیستی که سیرتت همچو نام تو کریه هستی.ای کیستی که اگر پیدا شوی، هیچ دگر بر هیچ پایبند نباشد این هستی...ای کیستی که کریهی...ای کیستی که بی شباهت به منی از من‌هایم نیستی.ای کیستی که از جانم چه خواهی. ĢıŋĢıŋWed, 23 Sep 2026 13:20:26 +0330https://virgool.ir/@m_89299846/اعتراف-نامه-lwmb8hey5rb2شاعر گلستونی، آتیش خاموش نمی‌کنه، چون خودش هم آتیشهسلامیه نویسنده، تنها زبون حرف زدنش، باید متن هاش باشه... پس خواستم متن دلی خودم رو بنویسم.تقدیم به کسی که داره این متن رو می‌خونه و خطاب به خود اون شخصه.(برادرِ شیرین ترین رویام، برادر نباتم، برادر ماهور.)کار سختیه ولی، مرگ یه بار، شیون هم یه بارکشتی بانی میان دریای سیه گم شد.مردمان هشدار بدو دادند که نکند گریبان یخی میان دریای سیه شود؟بادبان هایش را کشید.فرزند این خاک، این جزیره، بویی از ترس یخ دارا بود؟مسخره تر از این هم بود؟..با تمام قوا، به دریای سیه رفت.کشتی او به سخره خورد و خرد شد.بی باک، به پایش زنجیر ها بست.بی باک، به پایش سنگ ها بست.قصدش از ابتدا همین بود...غرق شدن میان دریای سیه...نسل های بعد هم همین شد...من کوچکترین نسل آنم...هدفم نبود مقصدم غرق شدن میان تو چشم سیاه بود.حال‌..شب که شب است انتها دارد...چگونه به نسل بعد بگویم دریای سیاهی شناختم که چشم بود و انتهایش غرق شدن به اعماق بود؟...شب که شب است پایان دارد... دریای چشمانت، چگونه از دریای سیاه سیاه تر است که پایان ندارد؟به دار موهایت آویزانم کن.قلبی بیش بر جاده‌ی رَهت ندارم، به سوی سیه چال رنگین کمانت دعوتم کن.افکاری متشنج بیش ندارم، در دریایت غرقم کن.آویزه‌ای جز طناب دار ندارم، به موهایت بوسه، اویزانم کن‌‌‌.تنی بیش ندارم، در تنت محبوسم کن، نُتی در تیرگی شبت خواهم شد، محبوسم کن...فرض کن که آن کرشمه‌ی چشمانت همان قاضی بی عدل است، به حبس ابد محکومم کن.روحی پاره پاره دارم، با تکه هایی از وجود چال‌گونت (به دو صورت چاله گونه و چال گون خونده میشه.) آن‌ها را به هم دیگر پیوند بزن.افتابم باش، در دنیای طوفانیم، طلوع کن.زانو زن تا رو به رویت کلمات نقطه شوند... انقدر ازت گویم که کلمات تیر خلاصی بر شقیقه‌ی پوچشان بزنند.انقدر از زیبایی نازک لعلت بگویم که کلمات لال شوند و نقطه هایی کوتاه بشوند.انقدر برایم بلند مرتبه هستی که موهای کوته‌ات برایم داری به اندازه‌ی فاصله‌ی بنده و خالق است، با عطر مویت سوار طناب بی هوازی مرگ خواهم شد و با عطر شُربت مست مرگ می‌شوم.چند ماهی هست که این حس رو بهت دارم، حتی قبل تر از زمانی که بدونی منی وجود داره، رندوم یهو فهمیدم او ماهور یه برادر داره و شروع شد، نمی‌دونم حتی چطور ولی علاقم بهت شروع شد.هروقت چیزی شد که دعوام کنی یا هرچیزی، حتی وقتی می‌نویسی سلام، دست و پاهام رو گم می‌کنم.نمی‌دونم قراره اینا رو بگم که به کجا برسم ولی خب، تا نگم نمی‌فهمم.دریای روانم شو، درونت غرق خواهم شد.صبح تابانم شو، با دیدنت تا ابد و یک روز به دار آویخته خواهم شد‌.باران بهاریم شو، با لباس تابستانه در آغوشت محو خواهم شد.زرین روحم شو، ابلیس خواهم شد.قدیسه ای ناپاک شو، تنها عابدت خواهم شد.لبخندم شو، چروک گوشه ی لبت خواهم شد.چشمان سیه ات را سیه‌چال کن، خاک بالینم از این سیه تر خواهد شد و مژه های بلندت خواهم شد.خیلی سعی کردم جلوی خودم رو بگیرم تا ازت دست بکشم، ولی گویا نمی‌شه ازش گذشتراستی... واقعا چشمات خیلی خوشگله...با تمام حس و علاقه‌ای که بهت دارم می‌نویسمشون،برای برادر نباتم.ĢıŋĢıŋSun, 20 Sep 2026 18:38:57 +0330https://virgool.ir/@m_89299846/بآزپُرس-otrxjggnjzv9 رطوبت خون، دیواره‌های فراری را کپک زده کرده بود.بوی چرک، بوی عفونت، مشام را فلج کرده بود.زنجیر ها زنگ زده بودند، دست بندی نبود؛ زنجیر ها ایمان بودند.صندلی زیر پاهایش، فرسوده شده بود،میان تهی بودن افکارش، فکری کرد، چند نفر روی صندلی ایستادند و اعدام شدند؟سرش را بالا گرفت، نه به قدری که سقف را ببیند، بلکه انقدر گردن شکند که پنجره‌ی خاکستری پشت سرش را ببیند، اشک‌هایش جاری شد.خاکستری... خاکستری... خاکستری...یکی انقدر سیگار زندگی را کشیده بود که خاکسترش ادم شده بود.با بیچارگی اشک ریخت، خون خیابان به کف کفش‌های پاره‌ی آنان چسبیده بود و آنان بی واکنش تر... خنثی تر از مرز سیاه و سفید بودند.قدم‌ها سبک و سنگین در را باز کرد.بازپرس می‌لنگید.یکی از کفش‌هایش سنگین و دیگری سبک، خودش هم میان این سبک سنگینی سردرگم بود.صندلی رو به رو را کشید،صدایش خفه نشد،صدایش همچو تیر خلاص خفه نشد.نشست،باز هم فکرش به آن سوی رفت،چند نفر روی آن چوب ایستاده بودند و حال، داروین بودند؟بازپرس، شروع به حرف زدن کرد،صدایش قضاوت گر نبود، آخر تنها متهم می‌کرد، قضاوت کار خدا بود ولی دادگاه برای قاضی بود.مرد میان حرفش سرفه کرد، از اشک خبری نبود، خنده‌ای ظریف کرد: قبول نداری که مرگ، حق او بود؟بازپرس اخم کرد: تو کیستی که او را همچون خدا مجازات کنی!؟حاشا نمی‌کنی خودت را؟ آلت قتاله‌ات را کجا نهان کردی؟ می‌دانی که نبایستی او را می‌‌کشتی!؟مرد به کاغذ چروکیده، عرق کرده، مرطوب و غرق بوسه، دست زد، نوازش کرد و خودکار را باری دیگر لغزاند: حکمم چیست؟ناگهان، مرد در حال تماشای هم آغوشی جوهر و گوهر بر تخت مرده(کاغد) بود، سؤالش را پرسید.درش پشیمانی نبود.درش نا امیدی و یاس نبود.اگر نظر مرا بخواهید، حتی کمی بیخیالی و شادی درش نهان بود.بازپرس کاغذ نصفه را کشید،چطور توانستی... چطور انقدر وحشیانه... انقدر وحشیانه یکی از پدر های همان بچه‌هایی که مدافعش بودی را بکشی؟...مرد خندید: بگذار برایت بنویسم، بعدش قسم به خون که برایت می‌نویسم اعترافی به بلندای یارت، البته او زنده است یا که نه به خودت بستگی دارد!بازپرس، کاغذ را رها کرد، انقدر راحت که انگار جان مجرمان بی‌جرم بود‌: می‌شنوم، بگو، این تهدید پوچت چه بود و اقرار به چه خواهی کرد؟مرد به نوشتن ادامه داد، میان نوشتن سرش را بالا اورد، نگاهش تیره نبود، خاکستری نبود، آنقدر مردمکش ریز بود که سیاهی چشمانش، به سپیدی چشمش باخته بود‌: تهدید؟... اگه قاتل را من نمی‌کشتم... آیا یاری بود که تهدیدش کنم؟مرد جلوی زن، زن جلوی مرد را ندیدی که جان به جان می‌دادند؟عاشق بودن را چگونه می‌فهمیدید؟نامش را فهمیدم.رازی را به تو می‌گویم.قرار نیست اعتراف باشد... قرار نیست به قول خودت اقرار باشد.حتی اغراق نیست‌، من او را نکشتم...+ اثبات می‌کنی؟ مرد لبخندی با لبان بی‌حالتش زد: آه... دقیقا همین را به من و مادرش گفتند‌...گفتند که دروغ می‌گوییم و او دشمنی بیش نبود. ولی باور کن، من حتی به نگاه خونین دوستم قسم می‌خورم، او را نکشتم.فقط انقدر، آنقدر با خشاب‌ها، به دست و پایش کوبیدم؛ کوبیدم که فرقی میان استخوان و گوشتش نبود.فلج شد، آنقدر فلج که لبخند کثیفش که به کودکان متجاوز بود، فلج شد.افتخار مرگش به دستم نبود.آخر مادر آن یارم باید جانش را می‌ستاند و به خالق پیشکش می‌کرد. البته! انقدر بی‌گناه نیستم.اعضای خانواده‌ی او را تک به تک، جلویش به دار اویختم، آخر به داروین بودن علاقه‌مند بودند.برای ان‌ها انقدر بی‌رحم نبودم، پس با کلت انقدر به گردن و دنده‌هایشان زدم که خون، لباسی برایم شد.+ تو را چه شد...؟بازپرس بهت زده بدو خیره شد.می‌دانست، می‌دانست که از کدام قاتل حرف می‌زند، می‌دانست که اگر بلند شود، زانوانش می‌شکنند، آخر سبک و سنگینی نمانده بود، آنقدر سنگینی را فهمیده بود که می‌دانست می‌شکند.چهره‌ای میان سایه فریاد زد: معلوم است که چه باید کرد! به دار بیاویزید او را! _ح...حکم؟ ب...بدون دادگاه؟+انان می‌گویند که دادگاه پس از مرگش برگزار می‌شود، آن هم وقتی که مرد، زمانی که زیر خاک معشوق گور باشد.ثانیه‌ای بعد، مرد را کشان کشان به دار اویختند، صندلی‌اش را زیر پایش کشاندند و همانی که نگاهش داشته بود، حال زیر پایش را خالی کرده بود.بازپرس بلند شد، نشست، نتوانست،کاغد را برداشت، چنین بود نوشته:با کینه برایت می‌نویسم.باشد که روزی، وقتی که بر طناب دار درختان اویزانی، با صدای همگان، بر سرت فریاد بی‌چارگان دهم!روی صحبتم با توست، تویی که دستانت حرکت نمی‌کرد و برایمان خون نوشتی.برای تویی که مارا به دار می‌اویزی، اینجا وطن است، مگر فکر میکنی که اینجا شهر داروین است؟ ابلهی؟بازپرس، چشمانش گشاد شد، به بیرون نگریست، ماه خونین لبخند زد، مردمان نور سرخ داشتند و خاکستری پوش بودند، قه‌قه‌ای زد، کارش تمام بود... حالا او هم حقیقت را فهمیده بود.آخرش سایه بلعیدش...ĢıŋĢıŋThu, 17 Sep 2026 00:33:40 +0330https://virgool.ir/@m_89299846/جنگل-hphign9hlt3rرنگ چشمانش جنگل سوخته‌ای بیش نبود؛ نمی‌دانم که کی و کجا جنگل سوخت، کی آتشش زد که روح او چنین اتشگر شد؟خودش یا ادمیان؟چطور می‌شد چشم به چشم آن بیافتد و سپس ازش فرار کرد؟ آخر جادویش همین بود.آنچنان مجذوبت می‌کرد که میغ بر زیر پایت می‌گستراند و همان میغ را می‌شکافت تا زغالی برای سوختن بشوی.دردی شیرین و دوایی تلخ بود، مثل دروغ حالم خوبه های دم مرگ.انقدر میان کنش های انسانیت تنها ماند که کلید عقل و دل را به ته اعماق برکه‌ی جنگل انداخت.دل هایش(از بس دلش شکسته بود که همه ی تکه ها احساسی جدا از دل شدند.) شکسته شکسته و بریده بریده بودند، درنده و بُرنده که میخ زانو بندگان شده بودند.شاید در دنیا خیال بگویم که: آری با کمی نرمش و رامش نرم می‌شود!ولی انگاه که قلبی نخواهد ماند برایش...اشک می‌ریخت مانند تمام بشر ولی بر خاک بشر‌.قبر هایی که می‌کند رو می‌دید و اشک می‌ریخت.(فکر کنم بدانید که قطعا قبرکن یا مرده‌شور نبود.)آخر یک روز سر قبر ها، خودش را در آن پرت کرد که شاید چاله‌ی قلبش پر شود ولیکن سیاه چال شد بیچاره جنگل...ĢıŋĢıŋTue, 15 Sep 2026 19:48:49 +0330https://virgool.ir/@m_89299846/سپیدار-دار-است-ob5a4mxuwqg2 سپیدار، دار گشته، بید مجنون، بی‌تزلزل تر از ایمان مردمان دارین است... کفر زمانه، دامانت گیرد.زانوانشان شکسته بود، سجده نشان می‌دادند انچه را که نبود.چشمانشان کینه بود و بر سجده، آن را نهان می‌کردند.لب هایشان دوخته و زبان‌شان بریده شده بود، خاکیان، انان را قدیسه می‌شمردند.مردمک هایشان سپید بود و از ذات بی ذاتشان، اطراف مردمک، سیاهی وجودشان می‌خواست که بر سپیدی دروغینشان پیروز شود‌‌.چهره‌هایشان را نورین می‌شمردند و نورون هایشان ساکت بود، آنان نورشان کم سو و پر نور بود.گنه کار بودند و نسیبی از عدالت حق نداشتند، گویا که خالق حق را گونه‌ای دیگر نشان داده بود‌.گنه‌کاران را عدل بی نسیب گشت، نکند که خالق بازیگر است میانشان؟سیاهی تنشان با سپیدی در هم می‌آمیخت و ایینه‌ی حق ساخته می‌شد.از آن سوی، موجودی، موی سیه‌اش، با سپیدی پایین می‌امیخت، _نکند که این هم بانگی همچو نهیب باشد که اگه کند مردمان را، که ظلم از ریشه است و پایین تنها سپیدی دروغ؟+همه چیز می‌شود... همه چیز.خفه شوید، این ناله و شیون های شما نیست! گوش دهید! به خالق چنین می‌گویم!بر لب جوی نشسته بود، زانوانش در آغوش بود، کمی به جلو کمی به عقب تاب می‌خورد، دستش را بر گوش های خاموشش می‌نهاند، می‌ترسد... زیر پایش با تکانش می‌لرزد.با دستان لرزانش، می‌خواست که خانه‌ای درست کند، نگو که ویرانه ساخت...با درد دستش را کشید و امید در کشوری کشته شد.فرشتگان و ادمیان، سر سجده داشتند، متوجه بازی نبودند، آخر خالق هم نمی‌دانست بازیست...در نهانش، عیان گشت شخصی از درک زمین.خالقا، شنیدار مایی یا که گشتی سپیدار دارین!؟جوابی نیامد.مگر خون نمی‌بینی، مگر چشمانت را ز خون آفریدند خالق!؟جوابی نیامد.جانمان رفت! زمین‌ ما به جای خلدبرینت، گورستان آرزوهایمان شد!کفن هایمان خونین است نمی‌بینی خالقا یا که تورا هم کور کرده‌اند!؟شیطان را چه شد!؟ برایمان از خلدبرین، به قعرجهنم فرستادی، برای ما یا که پوشاندن حقیقت هایت!؟_ ساکت شو... مگر نمی‌دانی که نباید آنان بدانند؟ به بازی اعتراف گیری‌ات برس! این زمین را شخم مزن، خشمی جز مردگان گیرت نمی‌اید!شیطان را چه کردی! چه فهمید که اینطور رهایش کردی!؟از بهر درک اوردیش و برگرداندیش، رحم و مروت داری که ما بیاموزیم که یا بیاموزیم این بی‌رحمان قاتل، الگویشان توست!؟خالق به سطوح امد، فرستاده را خرد کرد، خاک کرد، فرشته‌ای ساخت و معنای اطاعت را دگرگون کرد.خالق‌... من هنوز زنده‌ام! بشنو حرف هایمان را... رود عسلت بر سرم آوار شود، خون زندگان از نان‌هایشان پر رونق تر است! می‌شنوی یا که کری؟ می‌بینی یا که کورمان می‌خواهی کنی!؟نکند که ما برایت سرگرمی هستیم!؟اسباب بازی کودکیت قرارمان دادی یا که کودکی!؟یکی را شاعر کردی، لذت ببری و دیگری را مفلوک و فلک‌زده، که به آن بخندی؟از بهشت برینت کینه دارند خالق!شراب بر سرمان بخورد، این همه خون ناحق را چه می‌کنی!؟حقا که شیطان آینده نگر بود و بعد که سجده نکرد تو را دید!قالب تهی کرده‌ای از بشر؟ قلب شکسته‌ای از خلق بشر.صحنه‌ تاریک تر از حقیقت می‌شود.شیطانی عیان می‌شود.نگویید که چنین باشد جد من، ببینید که جدتان، چه کرد با جد بعدش.سجده نکرد و زانوانش نشکسته بود، نگو که خالق چنین گفته بود از ازل تا عزل کند اراده را.ای بشر از چه گله‌ دارید؟!عمرتان می‌رسد به سال عمر سجده‌های شبمان؟!بعد از رو گرداندن او، در مذاب احساساتتان زانو زدید و عبادت کردید!؟ مارا گروه خناس و شما را عابد شمرد، تا ابد و دهر چند هفت‌صد هزار می‌شمارید؟ که باشد پس از اتمام، هزاران هزار بر او؟به عبادت هایتان دلخوش نباشید!تا که کورید عزیزید.تا که بینا شوید، برنایی بر سرتان فرو می‌اید و عزل می‌شوید.آخر خالق، بازیگردان است، از بازی داده شدن، بیزار است.خالق نگاهمان می‌کرد، ناگاه طناب بی رنگش، سپید شد دست هایش بالا آمد و سر شد، سحر کرد و ساکت شد.صدایی از نهان به عیانمان آمد.باشد که سر به راه شوید، گر نشوید، راهی جز به سر بریدن نداریم! تا که بپرسید، بچه‌ای دیگر بر سرتان می‌اید، بشرتان، از او پیروی می‌کند، بت نیست، نماد خوش‌یمنی دستان ماهر ماست، کور شوید‌.. نشنوید... این مرگ خالق را به کس نگویید، کشته می‌شوید!+چگونه نوشتید...؟×گویا که او هم خالقی دیگر داشت و او به ما اجازه داد... نمی‌دانم‌... این چه چیزیست؟!خاموش شوید!ĢıŋĢıŋSat, 12 Sep 2026 22:43:21 +0330https://virgool.ir/@m_89299846/آغاز-pyuk3gpbcshcدرود و عرض ادب به تمام شما عزیزان، این شروعی برای یک راهه، امید است که در این راه، انسان پاک تر شود و در نهایت، جامه‌ی بد خو را وارد جامعه نکنیم.نیاز بر این نیست که من رو به اسم حقیقی بشناسید، بنده دلیبال هستم خوشبختم.ĢıŋĢıŋThu, 10 Sep 2026 12:43:31 +0330