https://virgool.ir/feed/@m_89174973fa2026-11-11 08:35:57https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_89174973https://virgool.ir/@m_89174973/اولین-گفت-وگوی-من-و-فرمان-pbdkvxlbneueوقتی که می‌خواستم برای گرفتن گواهینامه ثبت نام کنم، خیلی استرس داشتم و از رانندگی می‌ترسیدم. فکر کنم دیگه همه ما این جمله رو شنیدیم که حین رانندگی، تا میبینن کسی کُند رانندگی میکنه میگن: «راننده، خانم که باشه همین میشه دیگه!» حالا بماند که چه کنایه‌هایی می‌زنن یا از چه الفاظ رکیکی استفاده میکنن. به همین خاطر مدام با خودم میگفتم: «یعنی میتونم راننده خوبی بشم؟ نکنه به منم تیکه بندازن!»خلاصه یه روز ساعت سه بعدازظهر راهی آموزشگاه شدم. از استرس زیاد نیم ساعت زودتر رسیدم؛ انقدر زود که هنوز آموزشگاه باز نشده بود و من گوشه‌ای ایستاده بودم. کف دستم از استرس عرق کرده بود. نیم ساعت گذشت و داشتم با خودم فکر میکردم: « یعنی امروز کلاس برگزار نمیشه؟» که یهو صدای قفل ماشین پیچید تو کوچه. سرم رو که بالا گرفتم، خانمی با مقنعه مشکی و یک تابلوی راهنمایی و رانندگی از ماشین پیاده شد. همون لحظه فهمیدم این خانم مربیه.چند قدم رفتم جلو و گفتم: «سلام.»بلافاصله گفت: «سلام. خانم فلانی؟ درسته؟»گفتم: «بله.»مربی گفت: «خب پس سوار ماشین شو تا من توضیحات اولیه رو بدم.» من سمت شاگرد نشستم و خانم مربی سمت راننده. شروع کرد به توضیح دادن: «این پدال ترمزه، این کلاچ، اینم گاز، اینم...» منم با دقت کامل داشتم گوش میدادم و سر تکون میدادم. بعد پیاده شد و به من گفت: «خب، حالا تو بشین پشت فرمون.» ضربان قلبم بالا رفت. فرمون رو گرفتم.گفت: «خب حالا ماشین رو روشن کن.» انگار می‌خواستم سفینه فضایی روشن کنم! همون لحظه یاد حرف پدرم افتادم که تو مسیر اومدن به آموزشگاه گفت: «رانندگی ترس نداره فرمون ماشین دست توعه و تو اونو کنترل میکنی، ماشین تحت فرمون تو حرکت میکنه.» کلید رو چرخوندم، ماشین لرزید و روشن شد. طبق توضیحاتی که داده بود شروع به حرکت کردم. پر از استرس بودم، اما استرسم رو بروز نمیدادم و مربی فکر میکرد من خیلی ریلکسم. در اولین پیچ از شدت استرس، یکم زیاد پیچیدم و ماشین کمی تلوتلو خورد. خودمو برای یک برخورد تند آماده کردم. یهو مربی خیلی ریلکس و با لحنی ملایم گفت: «هیچی نشد، ادامه بده. اولشه و اینا همه طبیعیه. فقط نترس، اگه بترسی نمی‌تونی ادامه بدی.»با برخورد خوبش دلم آروم شد و به رانندگی ادامه دادم.تو مسیر برگشت پرسید: «چطور بود؟»گفتم: «راستش باورم نمیشه که تونستم رانندگی کنم؛ حس می‌کنم از پشت یک دیوار بلند رد شدم هم هیجان دارم هم خیلی خسته شدم.»گفت: «آدم قبل از انجام هر کاری فکر میکنه نمیتونه، مهم اینه که امتحانش کنه و با ترسش رو به رو بشه. هیچ ماشینی از آدم نمی ترسه؛ این ماییم که از ماشین می ترسیم.» همین جمله آخرش تا مدت‌ها گوشه ذهنم موند.اون روز فهمیدم بعضی ترس‌ها فقط تا لحظه‌ای واقعی‌ هستن که جرئت نکنی قدم اول رو برداری، همین که یک بار قدم برداری میبینی خیلی کوچیک تر از چیزی بوده که تو ذهنت ساخته بودی.وقتی داشتم برمیگشتم خونه، انگار که یک مأموریت سخت رو انجام داده باشم خسته بودم.روزها گذشت و کلاس‌های شهری تموم شد. انقدر تمرین کردم که اولین بار قبول شدم. به آموزشگاه برگشتم تا خبر قبولیم رو به مربی بدم. همین که رسیدم، مربیم رو دیدم فهمیده بود قبول شدم.گفت: «میدونستم قبول میشی، اصلاً آدم استرسی نبودی.» خندم گرفت گفتم: «من پر از استرس بودم، چطور شما متوجه نشدید؟.»گفت: «درسته خودت از درون استرس داشتی ولی در ظاهر اصلاً مشخص نبود و ریلکس به نظر می رسیدی، چه خوب که تونستی خودتو کنترل کنی چون همین باعث پیشرفتت شده، خیلیا بخاطر همین استرس از آزمون رد میشن.»این تأیید مربی برای من خیلی ارزشمند بود.بعد از قبولی هم دست از تمرین برنداشتم تلاشم برای این بود که راننده خوبی بشم و طوری رانندگی کنم که حرفی برای گفتن نباشه. خداروشکر موفق هم شدم و الان کارهای روزمره‌ام رو انجام میدم و همیشه از پدرم بابت تشویقش برای گرفتن گواهینامه تشکر میکنم.✨️🥲به نظرم این موفقیت نه تنها یک مجوز رانندگی، بلکه گواهی غلبه بر یک ترس بود.Maedeh.MirzaeiMaedeh.MirzaeiMon, 24 Nov 2025 13:37:51 +0330https://virgool.ir/@m_89174973/آرزو-های-گمشده-ivl7zyy2hmklدر روزگاران دهه ی شصت یک خانواده به امید زندگی بهتر از روستا به شهر کوچ می کنند؛ این خانواده ۵ فرزند داشتند که فاصله سنی آنها ۲ الی۳ سال بود. پدر و مادر بسیار تحت فشار بودند و مجبور بودند در کارهای خانه و امرار معاش از دو فرزند بزرگترشان کمک بگیرند.بزرگترین فرزند آنها ۹ سال داشت و به همراه دومین برادرش که ۷ سال داشت کار های زیادی بر عهده داشتند که اعم از: کمک کردن به مادرشان در نگهداری از پدر بزرگ و مادر بزرگ پیری که همراه آنها زندگی میکردند، نگهداری از خواهر و برادر های کوچکتر از خودشان و همچنین شستن لباس های آنها ، قالی بافی ، کمک به پدر و سرکار رفتن و درکنار همه این کارها به مدرسه نیز می رفتند. این دو کودک به دلیل وجود کارهای زیادی که بر عهده داشتند حق بازی و شانه خالی کردن از کار را نداشتند و همیشه در حسرت بازی با دوستان خود بودند.در یک روز تابستانی که بچه ها فرصتی پیش می آورند آن را غنیمت شمرده و همراه دوستانشان مشغول بازی میشوند، طبق معمول پدر آنها را صدا می زند آنها هم که حسابی گرم بازی بودند پدر را التماس میکنند و به بازی ادامه می دهند بار دوم ، سوم، آخرین بار پدر با عصبانیت به سمت آنها می دود و بچه ها پا به فرار می گذارند.پدر هرچه می دوَد به آنها نمی رسد درنتیجه سوار موتور‌‌‌‌‌‌ اش میشود و دوباره به دنبال بچه ها می افتد، خوشبختانه باز هم موفق به گرفتن بچه ها نمیشود و در آخر به خانه بر می گردد. مادرِ خانواده هم همیشه با پدر هم نظر بود و در نحوه ی تربیت پدر دخالت نمیکرد. هوا کم کم تاریک می شود، نیمه های شب بچه ها به امید اینکه تا الان خشم پدر کم شده باشد و یا خوابیده باشد به خانه برمی گردند. از ترسشان زنگ خانه را نمی زنند چند ساعتی در کوچه می مانند و پس مدتی از خستگی داخل حوض خالی که روبه روی خانه بود می خوابند. نیمه های صبح یکی از همسایه ها به محض خارج شدن از خانه بچه ها را داخل حوض می بیند با تعجب به سمت خانه آنها می رود و از پدر و مادر آنها می پرسد که چرا بچه ها بیرون مانده اند؟ پدر فوراً با غیظ و عصبانیتِ تمام به سمت بچه ها هجوم می آورد بچه ها هم از همه جا بی خبر از خواب می پرند و با چهره خشمگین پدر روبه رو میشوند، نه تنها وحشت زده میشوند بلکه بسیار هم در آن لحظه کتک میخورند. کتکی ناحق! به جرم بازی کردن! به گفته خودشان آن بازی آخرین بازی زندگی شان شده گویا یک شبه بزرگ شده اند.این اتفاق ناشی از شرایط سخت پدر و مادر بود، فرزندان نیز به ناچار مجبور به پذیرش مسئولیت های بزرگ تر از سن خودشان بودند. با وجود تمام سختی هایی که در زندگی کشیده اند هیچگاه به پدر و مادرشان کوچکترین بی احترامی و گلایه ای نکرده اند بلکه قدردان آنها نیز هستند.جالب است همین کودکان، اکنون که بزرگ شده اند افرادی موفق و پدرانی دلسوز و مهربان هستند و تلاش می کنند تا تمام آرزوهایی که در کودکی داشتند و برآورده نشد را برای فرزندان خود محقق کنند تا مثل خودشان حسرت به دل نمانند.Maedeh.MirzaeiMaedeh.MirzaeiFri, 17 Oct 2025 01:37:55 +0330