https://virgool.ir/feed/@m_88975530fa2026-11-10 16:10:48https://files.virgool.ir/upload/users/3894073/avatar/ErsC0i.jpghttps://virgool.ir/@m_88975530https://virgool.ir/@m_88975530/دیه-زن-و-مرد-آیا-تفاوت-در-دیه-به-معنای-تفاوت-در-ارزش-است-n23pn1lexhatوقتی گفته می‌شود دیه زن نصف دیه مرد است، اولین سؤالی که به ذهن می‌رسد این است که مگر جان زن ارزش کمتری از جان مرد دارد؟ اگر زن و مرد هر دو از کرامت انسانی برخوردارند، پس دلیل این تفاوت چیست؟ آیا این حکم به معنای کم‌ارزش‌تر بودن زن در نگاه اسلام است؟آیا دیه زن و مرد همیشه متفاوت است؟درواقع دیه زن و مرد در همه موارد متفاوت نیست. مثلاً اگر یک یا دو انگشت فرد قطع شود، دیه زن و مرد برابر است. در قانون، تا زمانی که دیه اعضا به یک‌سوم دیه کامل مرد نرسیده باشد، تفاوتی میان زن و مرد وجود ندارد؛ اما وقتی به یک‌سوم یا بیشتر برسد، دیه زن نصف می‌شود.در حالتی دیگر دیه زن میتواند بیشتر از دیه مرد باشد ،مثلا اگر موهای زن کنده بشود دیه اش بیشتر از مرد است، چون تبعات اجتماعی آن بیشتر است.آیا دیه معیار ارزش جان انسان است؟حالا اگر دیه قرار بود نشان‌دهنده ارزش جان انسان باشد، این تفاوت‌ها را چطور می‌شد توضیح داد؟ چطور ممکن است در یک مورد دیه زن و مرد برابر باشد و در موردی دیگر دیه مرد بیشتر شود؟ از طرف دیگر، در ماه‌های حرام، دیه قتل نفس افزایش پیدا می‌کند. آیا این یعنی جان انسان در این ماه‌ها ارزش بیشتری دارد؟ طبیعتاً نه؛ این افزایش به حرمت این ماه‌ها مربوط است، نه ارزش انسانی فرد. پس نمی‌توان مبلغ دیه را ملاک ارزش جان انسان دانست.حقوق و مسئولیت‌ها را باید کنار هم دیدبرای فهمیدن دلیل این تفاوت‌ها باید به مجموعه حقوق و مسئولیت‌هایی نگاه کنیم که در اسلام برای زن و مرد در نظر گرفته شده است. در نگاه اسلام عدالت یعنی گذاشتن هر چیزی در جای درست خودش و تفاوت در حقوق لزوماً به معنای عدالت نیست؛ چون ممکن است شرایط و مسئولیت‌های افراد با هم فرق داشته باشد. برای مثال، تأمین هزینه‌های زندگی خانواده بر عهده مرد است، اما زن مجبور نیست درآمد و دارایی خودش را صرف مخارج خانواده کند.بنابراین، وقتی درباره یک حکم صحبت می‌کنیم، نباید آن را جدا از بقیه حقوق و تکالیف ببینیم.دیه و مسئولیت اقتصادی خانوادهاین مسئله را حتی می‌توان از زاویه زندگی خانواده بعد از فوت هم بررسی کرد. وقتی مردی که مسئول تأمین هزینه‌های خانواده بوده از دنیا می‌رود، همسر و فرزندانش ممکن است با مشکلات اقتصادی بیشتری روبه‌رو شوند. دیه‌ای که بعد از فوت او پرداخت می‌شود، میان ورثه‌اش تقسیم می‌شود و می‌تواند به همسر و فرزندانش هم در ادامه زندگی کمک کند. با فوت زن هم دیه به ورثه او می‌رسد؛ اما چون در نظام حقوقی اسلام تأمین مخارج خانواده بر عهده مرد است، شرایط اقتصادی خانواده در این دو حالت فرق میکند.پس نمی‌شود فقط با دیدن تفاوت دیه گفت که در حق زن بی‌عدالتی شده است. باید دید در کنار این تفاوت، چه حقوقی برای زن در نظر گرفته شده و چه مسئولیت‌هایی بر عهده مرد گذاشته شده است. در واقع، برابر بودن ارزش زن و مرد به این معنا نیست که در همه احکام و مسئولیت‌ها هم دقیقاً مثل هم باشندmostaghelatumostaghelatuMon, 09 Nov 2026 18:05:33 +0330https://virgool.ir/@m_88975530/سایه-ی-یک-انقلاب-k1zjz3tdyuhsطرحی برای نابودی آزادی زنانامشب خیره شده‌ام به تصویر خودم در آینه؛ به این چشم‌های گودرفته، پوستِ آفتاب‌سوخته و دست‌های پینه‌بسته‌ای که تاول‌هایشان هرگز خوب نمی‌شود. از خودم می‌پرسم چطور به اینجا رسیدیم؟ چطور شد که از انسان‌هایی اصیل، تبدیل شدیم به کالایی دم‌دستی؟ اینجا، در دل این دنیای مدرن که همه‌چیز با خط‌کشِ سود سنجیده می‌شود، ما زنان دیگر انسان نیستیم؛ ما فقط یک ابزارِ ارزان‌قیمتیم.همه‌چیز از همان انقلاب شروع شد؛ از روزی که آقایانِ صاحب‌سرمایه با نگاه اومانیستی و مغرورشان به جنگ طبیعت و سنت‌ها رفتند. همانطور که دورانت حقیقت را می‌گوید: کارخانه‌دارانِ سودجو، اخلاقیات را زیر پا گذاشتند و ما را که کارگرانی بی‌دفاع‌تر و ارزان‌تر بودیم به جای مردان سرکش و گران‌قیمت پشت این دستگاه‌های خطرناک نشاندند. برای اینکه لابه‌لای این چرخ‌دنده‌های آهنی گیر نکنیم یا بهانه تراشیده باشند، لباس‌هایمان را تنگ‌تر و کوتاه‌تر کردند. از سال ۱۹۲۱ به این طرف، دامن‌ها مدام آب رفتند تا به زانو رسیدند؛ چیزی که در تاریخ پوشاک ما بی‌سابقه بود. حتی به بهانهٔ دروغین صرفه‌جویی در پارچه طی جنگ جهانی دوم، قد لباس‌هایمان را کوتاه‌تر کردند و بعد از جنگ هم هرگز به حالت اول برنگرداندند.آنها نام این کار را گذاشتند «آزادی زن»! چه کذب بزرگ و دلخراشی... به بهانهٔ رهایی ما از بند خانه، ما را به عرصهٔ فحشا کشاندند تا بهتر بتوانند از جذابیت‌های جسمی‌مان برای رونق تجارت و کسب سودِ بیشتر استفاده کنند. برهنگی اجباری را با فرهنگ مصرف‌گرایی گره زدند تا مردم در گمراهی بمانند و نفهمند چه بلایی دارد سر اصالت‌شان می‌آید. با وسایل لذت و شهوت‌رانی، ذهن و روح جامعه را چنان مشغول کردند که هیچ‌کس نپرسد چرا ما زنان، با وجود این‌که ساعت‌های طولانی در این کارخانه‌ها جان می‌کنیم، اما از اولیه‌ترین حقوقمان محرومیم؟ حق رأی؟ حق گرفتن مدرک تحصیلی؟ حق مالکیت بر اموال شخصی‌مان؟ در انقلاب تازه به دوران رسیده‌ی ما، همه‌ی این‌ها در دنیای آقایان سرمایه‌دار فقط یک شوخی تلخ است.این هنجارشکنی‌های مدرن و سیلِ خروشانِ محرک‌های جنسی در خیابان‌ها، روحیهٔ عفاف و پوشیدگی را در هم کوبید. نتیجه چه شد؟ افسردگی جنسی، افزایش فاحشه‌های برهنه، و یک رکود روحی و روانی عمیق که مثل خوره به جان جامعه افتاده است.چه فریبِ بزرگ و زیبایی ساختند به نام «تمدن»! تمدنی که پایه و اساسش را روی استخوان‌های خردشدهٔ ما زنان بنا کردند و رویش پرچمِ آزادی کوبیدند. سال‌هاست که داریم بهای این آزادیِ دروغین را با از دست دادنِ شرم، حیا و تمام انسانیت‌مان پس می‌دهیم، در حالی که آقایانِ صاحب‌سرمایه دارند از خنده‌های مستانهٔ پشت صحنه، کیسه‌های پولشان را پر می‌کنند.امان از انقلاب صنعتی لعنتی...mostaghelatumostaghelatuMon, 09 Nov 2026 18:03:34 +0330https://virgool.ir/@m_88975530/شعبه-ای-از-کارخانه-سیگار-در-دانشکده-ادبیات-uzqnmu2wxnnwمتنی طنزآمیز از ورودی دودآلود دانشکده!به ورودی دانشکده ادبیات خوش آمدید؛ جایی که قبل از ورود ابتدا باید ورودی دانشکده را از میان دود و ازدحام جمعیت تشخیص دهید! سپس برای ورود، کارت دانشجویی‌تان را در جیبتان بگذارید (خودتان که می‌دانید؛ اگر نیاورده‌اید هم مسئله‌ای نیست!) یک نفس عمیق بکشید و آماده عبور شوید. اما مرحله سخت‌تر، پیدا کردن مسیری است که شما را بدون برخورد با این‌وآن، سالم و سلامت به حیاط دانشکده برساند!کار به جایی رسیده که این وضعیت، حوصله شهرداری را هم دود کرده و به هوا فرستاده و صدای اعتراض و شکایتش را بلند کرده است! از طرف دیگر خیرینی که با جیب پر از خیر و نیت کمک به دانشکده می‌آیند، به محض دیدن این صحنه چنان دود از سرشان بلند می‌شود که عطای کمک را به لقایش می‌بخشند!دود سیگار ظاهراً فقط به چشم و ریه دانشجویان نمی‌رود؛ بلکه راه حمایت از دانشکده را هم مه‌آلود کرده است!دانشجویان و مسئولان محترم، واقعاً چه تصویری از دانشکده‌مان ساخته‌ایم؟ قرار بود ورودی اینجا نماد علم و فرهنگ باشد، نه نمایشگاه دود و ازدحام! آیا حق عبور راحت و تنفس هوای سالم برای دانشجویانی که مشکلات تنفسی دارند، نباید جدی گرفته شود؟ اصلاً از چه زمانی تجمعی که راه عبور را می‌بندد، هوای دیگران را آلوده می‌کند و چهره ورودی دانشکده را نازیبا می‌سازد، به بخشی عادی از فضای دانشگاه تبدیل شده است؟لطفاً کمی از جلوی در کنار برویم؛ اینجا ورودی دانشکده است، نه محفل دود!mostaghelatumostaghelatuMon, 09 Nov 2026 17:59:41 +0330https://virgool.ir/@m_88975530/دعوای-ایدئولوژیک-یا-دوئل-تمدن-ها-aiyfzuzblidfریشه‌ی اختلاف ایران و آمریکا از زبون وزیر خارجه آمریکااختلافات ایران و آمریکا از کجا شروع شد؟ و چطور باید تمومش کرد؟ مارکو روبیو، وزیر خارجه آمریکا، پاسخ می‌ده...یکی از سؤال‌های همیشگی درمورد نحوه‌ی مواجهه‌ی ایران و آمریکا اینه که شروع‌کننده‌ی این درگیری کی بوده؟ چطور باید اختلافات‌مون رو حل کنیم؟ چیکار کردیم که آمریکا با مادر بمب‌ها تهدیدمون می‌کنه؟ و اصلاً دعوای اصلی ما سر چیه؟ بالا رفتن دانشجوها از دیوار سفارت سال ۵۸؟ مرگ‌برهایی که به آمریکا گفتیم؟ ۴۰۰ کیلو اورانیوم؟ یا چی؟مارکو روبیو، وزیر خارجه آمریکا، به‌تازگی در نشست آتن با یه میزانسن حرفه‌ای در تپه‌ی پنیکس، در نطقی بیست‌وشش‌دقیقه‌ای یه بار دیگه پرده از نوع نگاه غرب به جنگ با ایران و راه تموم شدن این درگیری برداشت. روبیو جواب‌های واضحی از زبون خودِ آمریکا به سؤال‌های ما داده که در ادامه به تحلیل بخش‌هایی از این سخنرانی می‌پردازیم.تقلیل ممنوع!بعد از انقلاب اسلامی همیشه جریان‌هایی در داخل کشور تلاش کردن ایران رو شروع‌کننده‌ی نزاع و درگیری معرفی کنن. این افراد ریشه‌ی همه‌ی اختلافات رو رویکرد ایدئولوژیک ایران در سیاست خارجه می‌دونن، اما اظهارات روبیو و بسیاری از خود غربی‌ها نشون می‌ده این آدرس‌ها اشتباهه و اصل قضیه رو باید جای دیگه‌ای جست‌وجو کرد!روبیو، آمریکای ۲۵۰ ساله رو به پدرجدش، یونان، متصل کرده و با استناد به حمله‌ی خشایار شاه به یونان در سال ۴۸۰ قبل از میلاد مسیح، جنگ با ایران رو به‌عنوان یه دشمنی و تقابل تمدنی معرفی می‌کنه، بعد هم با صراحت اعلام می‌کنه که آمریکا انتخابشو کرده و هیچ چیز به منافع ملی خودش ارجحیت نداره.ولی جریان غرب‌گرای داخلی با خوش‌خیالی افراطی‌شون تمایل دارند چشم روی واقعیت تمدن‌گرای غرب ببندند و این اختلافات رو به مسائل جزئی و رفتارهای ایدئولوژیک تقلیل بدن.ابرقدرت در لبه‌ی پرتگاهابرقدرت جهان که در جنگ با ایران توفیقی براش حاصل نشده، حالا دربه‌در دنبال همراه کردن افکار عمومی و متحد کردن کشورهای غربی علیه ایرانه. روبیو برای اینکه افکار عمومی بپذیرن همچنان هزینه‌های سنگین جنگی خودخواسته رو تحمل کنن که شروع‌کننده‌ش کشور خودشون بوده و تا اینجا برای اون‌ها جز فشار اقتصادی حاصلی نداشته، ایران رو یه تهدید بزرگ علیه غرب معرفی می‌کنه که جنگ باید تا نابودی اون ادامه داشته باشه! همچنین، چون فهمیده که توانایی مقابله با ایران و نابودی اون با چند بمب رو نداره، دنبال ساختن یه ائتلاف جهانی علیه ایرانه و با ارجاع به تمدن یونان تلاش کرده شکاف ایجادشده بین خودش و متحدین اروپاییش رو جبران و برای جنگ آینده اون‌ها رو همراه کنه.با دشمن تمدنی، تمدنی بجنگیموزیر خارجه آمریکا در قسمتی از حرف‌هاش صراحتاً می‌گه: «این جنگ تنها در میدان نظامی تعیین تکلیف می‌شه.» این یعنی تجویز مذاکره و توافق برای پایان جنگ و ساختن چنین دوگانه‌ای اساساً غلطه. وقتی دشمن عزم خودش رو برای نابودی ایران جزم کرده و با موجودیت ایران مشکل داره، وقتی دنبال بلعیدن ایرانه، نمی‌شه انتظار داشت با امضای چند کاغذ مسئله حل بشه! البته که اون‌ها علاوه بر موجودیت ایران با جمهوری اسلامی هم عمیقاً دشمنند، چون در تاریخ ایران هر وقت قدرت مرکزی آسیب دیده، دشمن متجاوز تونسته کشور رو تصرف و اشغال کنه!پس به‌جای تقلیل مسئله به اختلاف ایدئولوژیک و پیچیدن هرباره‌ی نسخه‌ی مذاکره و شیفت پارادایم، باید با این دشمن تمدنی، تمدنی جنگید.mostaghelatumostaghelatuSun, 25 Oct 2026 17:41:05 +0330https://virgool.ir/@m_88975530/فرمان-دلار-دست-کیست-oukimrxn35vfچه کسی مسئول است و چه کسی منتفع می‌شود؟ارز ترجیحی ،حمایت از مردم یا زمینه‌ساز رانت؟وقتی قیمت دلار تغییر می‌کند و هزینه زندگی مردم بالا می‌رود، باید پرسید فرمان این تغییرات دست کیست و چه نهادی مسئول پیامدهای آن است؟ نرخ ارز صرفاً یک عدد روی تابلوی بازار نیست؛ تصمیم‌های ارزی، شرایط جنگی و فشار خارجی همگی می‌توانند بر هزینه واردات، تولید و قدرت خرید مردم اثر بگذارند.در ابتدای سال ۱۴۰۴، دولت برای تأمین ارز برخی کالاهای اساسی و دارو از ارز ترجیحی ۲۸ هزار و ۵۰۰ تومانی استفاده می‌کرد تا هزینه واردات و قیمت مصرف‌کننده کنترل شود. بااین‌حال، پرسش این بود که آیا منفعت ارز ارزان واقعاً به مردم می‌رسید و نظارت کافی بر زنجیره واردات و توزیع وجود داشت؟تغییر سیاست ارزی؛ از تالار دوم تا حمایت از خانوارهادر ۳۱ مرداد ۱۴۰۴، تالار دوم بازار ارز تجاری راه‌اندازی شد؛ سازوکاری با هدف افزایش شفافیت معاملات و سامان‌دهی عرضه و تقاضای ارز. سپس در دی‌ماه، تأمین ارز بسیاری از کالاهای اساسی و نهاده‌های تولید به نرخ‌های بالاتر مرکز مبادله منتقل شد و ارز ترجیحی عمدتاً به گندم و دارو محدود ماند. دولت استدلال می‌کرد که حمایت باید از ابتدای زنجیره واردات به خانوارها منتقل شود؛ اما نتیجه این تغییر باید با مقایسه افزایش قیمت کالاها و میزان حمایت واقعی از مردم سنجیده شود.جنگ اقتصادی و محاصره ، فشار بر منابع ارزی کشوردر کنار عوامل داخلی، نمی‌توان تأثیر جنگ و محاصره اقتصادی را نادیده گرفت. محدودیت صادرات نفت، دشواری دسترسی به درآمدهای ارزی، افزایش هزینه مبادلات و نااطمینانی در تجارت خارجی، فشار مضاعفی بر اقتصاد وارد می‌کند. همچنین گزارش‌های اخیر از تشدید محدودیت صادرات نفت ایران در پی محاصره دریایی حکایت دارند. چنین شرایطی می‌تواند عرضه ارز را محدودتر کند.عرضه دلار، مهار نوسانات یا راهکاری موقت؟در روزهای اخیر، بانک مرکزی برای مهار نوسانات از عرضه ارز در بازار سخن گفته و کاهش چند هزار تومانی نرخ دلار دیده شد. همچنین، برنامه عرضه تا دو میلیارد دلار از طریق بانک‌های دولتی برای حمایت از پول ملی و جلوگیری از سقوط ریال اعلام و انجام شده بود؛ این مداخله می‌تواند در کوتاه‌مدت التهاب بازار را کاهش دهد، انتظارات افزایشی را تعدیل کند و هزینه تأمین ارز برخی واردکنندگان را پایین بیاورد. اما روی دیگر ماجرا نیز مهم است: اگر کاهش نرخ به درآمدهای ارزی پایدار و مهار عوامل تورمی متکی نباشد، ممکن است موقتی بماند؛ و اثراتی بر روی افزایش نقدینگی و تبعات آن داشته باشد، همچنین عرضه منابع محدود ارزی، هزینه فرصت دارد و باید درباره میزان، منابع و نتایج آن گزارش شفافی ارائه شود. کاهش نرخ ارز نیز لزوماً به معنای کاهش فوری قیمت کالاها نیست.ثبات ارزی، شفافیت و صیانت از سفره مردم راهکار، مداخله هدفمند و شفاف بانک مرکزی، اولویت‌دادن به دارو و کالاهای ضروری، نظارت بر دریافت‌کنندگان ارز، پرداخت به‌موقع حمایت خانوارها و در نهایت مهار کسری بودجه و رشد نقدینگی است. در جنگ اقتصادی، صیانت از منابع کشور ضروری است؛ بنابراین معیار موفقیت سیاست ارزی، نه کاهش چندروزه دلار و نه تزریق بی‌ضابطه منابع، بلکه ثبات پایدار، مقابله با رانت، حفظ قدرت خرید مردم و فراهم‌کردن زمینه رشد اقتصادی و ثبات آن می باشد.mostaghelatumostaghelatuSun, 25 Oct 2026 17:37:37 +0330https://virgool.ir/@m_88975530/خط-کشی-کج-گلستان-nvpy7mtdzee4اسب در برابر توپ؛ روایتی از وعده‌های توخالی و یک قرارداد تحمیلیچشم بسته خط‌کشی کردن مرزها در قرارداد گلستان باعث شد که هم روسیه تزاری و هم ایران هر وقت صلاح دونستند دست به تصرف بزنند.وقتی که روسیه تزاری طالش و کوگچه رو تصرف کرد و صدای ایران رو در آورد، یرمولوف به عنوان سفیر به ایران فرستاده شد تا دعوا رو حل و فصل کنه. اون با خودش کلی برنامه‌ی مفید( در گوشی، جا پا سفت کنی) برای ترمیم رابطه دو کشور( ما می‌نویسیم دو کشور، اما شما بخونید تنها کشور روسیه تزاری) به همراه داشت. مثلا از فتحعلی‌شاه خواست اجازه بده که افسران روسی برای آموزش ایرانیان وارد ایران بشن و یا برای سرکوب کسانی که در گیلان به کاروان‌های.تجاری چروس حمله می‌کردند نیرو بیاوره. اما خب فتحعلی‌شاه که از پشت پرده این تقاضاها اطلاع داشت، رد کرد.التماس توپ از متحد!بالاخره ایران به پشت گرمی و معاهده با انگلیس جلوی روسیه تزاری شیر شد و رفت برای پس گرفتن خاک تصرف شده‌ش. اوایل همه چیز به نفع ایران بود و سرزمین های زیادی رو پس گرفت اما روسیه مدام تجدید قوا می‌شد و پیشروی می‌کرد و ایران ضعیف و ضعیف‌تر. التماس عباس میرزا از انگلستان برای گرفتن توپ هم به جایی نرسید و انگلیس هم چون می‌خواست روسیه رو از شر ایران خلاص کنه تا برن سراغ ناپلئون که داشت اروپا رو هورت می‌کشید و از طرفی هم نگران پیشروی روسیه و به خطر افتادن هندوستان بود، به ایران کمک نکرد( برخلاف معاهده) و ایران رو نشوند پای میز مذاکره با دورچین ترکمنچای.خب که چی؟ترکمنچای در شرایطی به ایران تحمیل شد که ایران با اسب و قاطر و شمشیر به میدان نبرد می‌رفت و روسیه با توپ و تانک و تفنگ. دربار به نیروهای ایرانی برای ادامه جنگیدن نه پولی می‌داد و نه سلاحی. حتی دربار شاهی نظامیان ایرانی رو همراهی نمی‌کرد که هیچ، صدر‌اعظم هم پا به فرار گذاشت! تازه این وسط بعضیا هم منتظر حلوای عباس میرزا بودن تا ولیعهد بشن!پس برای نشکستن در طول تاریخ، هم باید ایران‌مون رو به پیشرفت‌ها و فناوری‌های روز دنیا مجهز کنیم و هم تاریخ بخونیم تا بدونیم و عبرت بگیریم تا ایران قوی امروز رو با ایران ضعیف ۲۰۰ سال پیش اشتباه نگیریم و از تکرار و تحمیل ترکمنچای‌ها جلوگیری کنیم.mostaghelatumostaghelatuSun, 25 Oct 2026 17:31:30 +0330https://virgool.ir/@m_88975530/مار-خوش-خط-وخال-pawutmkgp1z3اسلا‌م‌زدایی به بهانه عشق به ایرانپاسداشت زبان فارسی و افتخار به هویت ایرانی، ارزش‌هایی قابل دفاع‌اند؛ اما چه می‌شود اگر همین احساسات، دستاویزی برای تضعیف بخشی از هویت تاریخی و فرهنگی ما قرار گیرند؟این روزها در فضای مجازی و حقیقی، با نمونه‌هایی از تقابل‌سازی میان هویت ایرانی و فرهنگ اسلامی مواجهیم؛ تقابلی که گاه در قالب کلیپ‌هایی ساده و به‌ظاهر وطن‌دوستانه بازنمایی می‌شود: «به‌جای سلام بگویید درود» یا «شما آریایی هستید؛ چرا عقدتان را به عربی می‌خوانید؟»در نگاه نخست، این سخنان تلاشی برای احیای زبان فارسی و تقویت ملی‌گرایی به نظر می‌رسد؛ درحالی که در دل خود مغالطه‌های زیادی دارند.پیش از نقد چنین رویکردی، باید یک واقعیت را پذیرفت: زبان فارسی، آن‌گونه که شایسته است، مورد توجه و پاسداشت قرار نگرفته است. این مسئله‌ای است که رهبر شهید انقلاب نیز بارها درباره آن هشدار داده‌اند.ایشان دراین‌باره فرموده‌اند:«واقعاً بنشینید روی این مسئله فکر کنید، نگذارید زبان فارسی دچار فرسودگی و ویرانی شود؛ ما باید آن را خیلی حفظ کنیم. من حتی گاهی اوقات می‌بینم در رژیم طاغوت که همه چیزشان به فرنگی‌ها و خارجی‌ها بسته بود، روی مسئله زبان، گوشه‌ای تعصبی وجود داشت و چیزهایی داشتند؛ ما هم اوایل انقلاب از این جهت خیلی خوب بودیم، بعد یواش‌یواش خیلی ولنگ‌وواز شد.»در جای دیگری نیز می‌گویند:«راجع به زبان، بنده حقیقتش نگرانم؛ واقعاً نگرانم. حالا در زمینه شعری خوشبختانه شعرهایی که شما می‌گویید، شعر خوب است و زبان، زبان استواری است، اما در جریان عمومی، زبان دارد دچار فرسایش می‌شود.»ضعف در گسترش زبان فارسیاین هشدارها نشان می‌دهد که تقویت زبان فارسی، مسئله‌ای جدی است. گسترش معادل‌های فارسی برای واژه‌های بیگانه، ارتقای کیفیت آموزش ادبیات در مدارس از جمله اقداماتی است که می‌تواند در این مسیر مؤثر باشد.مسئله از جایی آغاز می‌شود که برخی جریان‌ها، به‌جای ارائه راه‌حل واقعی، از آن برای پیشبرد اهداف دیگری بهره می‌برند؛ اهدافی که تقابل‌سازی میان هویت ایرانی و فرهنگ اسلامی است.مغالطه‌های وارد بر جریان پاسداشت زبان فارسیمغالطه نخست: نادیده‌گرفتن پیوند تاریخی فرهنگ ایرانی و اسلامیپس از ورود اسلام به ایران، در گذر قرن‌ها، فرهنگ ایرانی و اسلامی در تعامل با یکدیگر قرار گرفتند و در بسیاری از عرصه‌ها، به‌ویژه در زبان، ادبیات، هنر و مناسبات اجتماعی، بر یکدیگر تأثیر گذاشتند. حاصل این تعامل تاریخی را نمی‌توان با مرزبندی‌های ساده میان «ایرانی» و «عربی» توضیح داد.برای نمونه، واژه «سلام» صرفاً یک واژه عربی نیست که استفاده از آن را بتوان نشانه فاصله‌گرفتن از هویت ایرانی دانست. سلام، واژه‌ای با ریشه عربی و بخشی از سنت دینی و فرهنگی مسلمانان است که معنای درود و آرزوی سلامتی و آرامش برای دیگری را در خود دارد؛ عبارتی که پیوند دهنده مسلمانان سراسر جهان است.همین مسئله درباره عقد ازدواج نیز صدق می‌کند. خواندن صیغه عقد بر اساس آموزه‌های اسلامی و احکام شرعی، به‌خودی‌خود به معنای نفی هویت ایرانی نیست. نمی‌توان صرفاً به دلیل عربی‌بودن زبان یک متن دینی، آن را عنصری بیگانه و ناسازگار با فرهنگ ایرانی قلمداد کرد.مغالطه دوم: فروکاستن اسلام به هویت قومی عربیاسلام، صرفاً مجموعه‌ای از آداب زبانی یا نشانه‌های قومی نیست؛ بلکه منظومه‌ای اعتقادی، اخلاقی و فکری است که مخاطب خود را به قوم یا نژادی خاص محدود نمی‌کند.زبان عربی، به‌عنوان زبان قرآن و بخش مهمی از میراث دینی مسلمانان، در انتقال و حفظ این میراث جایگاهی ویژه دارد. مسلمانان در طول تاریخ، با زبان‌ها و فرهنگ‌های گوناگون، در شکل‌گیری تمدن اسلامی مشارکت داشته‌اند.از این منظر، تبدیل موضوعاتی مانند سلام‌کردن یا خواندن عقد به مسئله‌ای میان عرب و عجم، بر آزاداندیشی فرد، پرده می‌افکند.ممزوج بودن فرهنگ ایرانی_اسلامیفرهنگ ایرانی در طول تاریخ خود، از میراث اسلامی تأثیر پذیرفته و در شکل‌دادن به آن نیز سهمی جدی داشته است. بخش مهمی از ادبیات فارسی، از فردوسی و نظامی تا سعدی و حافظ، در بستر تاریخی و فرهنگی شکل گرفته که در آن مفاهیم اسلامی، اخلاق دینی و مضامین عرفانی حضوری پررنگ دارند؛ ترکیبی دل‌انگیز از فرهنگ اسلامی_ایرانی.بنابراین، ترسیم تصویری از هویت ایرانی که گویی برای بازیابی اصالت خود باید از میراث اسلامی فاصله بگیرد، تصویری ناقص از تاریخ و فرهنگ ایران است.عشق به ایران و زبان فارسی، احساسی ارزشمند و شایسته تقویت است؛ اما ارزش یک احساس، به معنای درستی تمام استدلال‌هایی نیست که به نام آن مطرح می‌شوند.نباید اجازه داد ضعف در پاسداشت زبان فارسی، به فرصتی برای دامن‌زدن به تقابل‌های کاذب تبدیل شود؛ تقابل‌هایی که به‌جای تقویت هویت ایرانی، بخشی از میراث تاریخی و فرهنگی آن را در برابر بخش دیگر قرار می‌دهند.mostaghelatumostaghelatuWed, 21 Oct 2026 20:38:05 +0330https://virgool.ir/@m_88975530/محور-مقاومت-نزدیک-قله-یا-ته-دره-gbpixspfil6hدر سه سال اخیر، یعنی از ۷ اکتبر ۲۰۲۳ و حادثه طوفان‌الاقصی تا به امروز، محور مقاومت از لحاظ محاسبات مادی خسارت‌های زیادی دیده است. از دست رفتن حکومت سوریه، که سال‌ها شریک و متحد راهبردی ایران و پل ارتباطی بین حزب‌الله و ایران بود، ضربه‌ای جبران‌ناپذیر به لجستیک مقاومت وارد کرد. حادثه پیجرها و شهادت سید حسن نصرالله، نه فقط یک ضربه امنیتی، بلکه ضربه‌ای روانی به کل محور مقاومت بود. در جنگ اخیر حزب‌الله با از دست دادن مناطقی در جنوب لبنان و همچنین از دست رفتن بخشی از زیرساخت‌های علی‌الطاهر در مقام ضعف و دفاع قرار گرفت. مقاومت عراق نیز که امروزه به خاطر دخالت‌های سیاسی غرب در دولت این کشور با کاهش فضای مانور مواجه شده و نیازمند در نظر گرفتن ملاحظات سیاسی برای حفظ انسجام ملی است. و در نهایت دو جنگ اخیر بین ایران و آمریکا و اسرائیل که شاید علاوه بر وارد نمودن خسارات مادی با شهادت مقام معظم رهبری و خیل عظیمی از دانشمندان و فرماندهان عالی‌رتبه ضربه‌ای جبران‌نشدنی به ایران وارد کرد.گاز طرف مقابل چه خبر؟اما از طرفی، جبهه مقابل یعنی آمریکا و اسرائیل نیز متحمل خسارت‌های بسیاری شده‌اند. اسرائیل با مصرف حداکثری توان پدافندی و مهمات، هزینه‌های اقتصادی سنگین، ریزش گردشگری و اختلال در صنعت های‌تک مواجه شد؛ بازدارندگی نظامی آن که سال‌ها برای ایجاد آن زحمت کشیده شده بود به شدت آسیب دید و وابستگی‌اش به کمک‌های نظامی آمریکا بیش از پیش آشکار شد. آمریکا نیز که از پیش درگیر جنگ اوکراین بود حالا وارد جنگ با ایران شده بود؛ در این جنگ میلیاردها دلار آسیب اقتصادی و زیرساختی و نظامی در سطح منطقه به آمریکا وارد شد؛ مصرف بی‌رویه مهمات پدافندی و آسیب دیدن تجهیزات نظامی نیز از مشکلات دیگر آمریکا در چند سال اخیر بود. از دیدگاه مقایسه مادی، هر دو جبهه مقاومت و آمریکا-اسرائیل آسیب دیده و تضعیف شده‌اند.اما در مقام گفتمان و وجهه عمومی چطور؟تا قبل از طوفان‌الاقصی، اسرائیل در حال خارج شدن از انزوا و کسب مشروعیت جهانی بود؛ عادی‌سازی روابط با اسرائیل در سطح منطقه در دست انجام بود و مسئله فلسطین هر روز کمرنگ‌تر می‌شد. آمریکا نیز در جهان به عنوان ضامن امنیت جهانی و میانجی صادق شناخته می‌شد. اما بعد از وقایع سه سال اخیر، این وجهه کاملاً تغییر کرده است. فلسطین دوباره مرکز توجه جهان قرار گرفته و اسرائیل بیش از پیش در برابر جهان و انتقاداتش بی‌دفاع مانده است؛ پرونده دادگاه لاهه، درخواست‌های بازداشت بین‌المللی و اعتراضات دانشگاهی در غرب، شأنیت اخلاقی اسرائیل را به چالش کشید؛ عادی‌سازی روابط با کشورهای منطقه متوقف شد. و دنیا اکنون، به سمت حذف طرز تفکر صهیونیستی و ریشه‌کن کردن این غده سرطانی پیش می‌رود.آمریکا نیز با اتهام همدستی در جنگ غزه، وجهه‌اش در جهان اسلام و جنوب جهانی به شدت آسیب دید. تناقض میان حمایت از اوکراین و حمایت از اسرائیل، گفتمان نظم مبتنی بر قواعد را به استاندارد دوگانه تبدیل کرد. وتوهای مکرر در شورای امنیت، انزوای دیپلماتیک آمریکا را نشان داد و شأنیت آن به عنوان میانجی صادق فرو ریخت. آمریکا که روزی خود را رهبر جهان آزاد می‌خواند، امروز با بحران مشروعیت در سطح جهانی مواجه شده است.بیداری افکار عمومی در سطح جهانی، دستاورد مقاومتاما جبهه مقاومت توانسته گفتمانی که سرلوحه خود قرار داده بود، یعنی استکبارستیزی، عدالت‌خواهی و دفاع از مظلوم را امروزه بیش از پیش جهانی کند و ملت‌های جهان را با خود همراه سازد. نکته کلیدی اینجاست که مشروعیت و شأنیت، برخلاف توان نظامی، با بمب و موشک به دست نمی‌آید و از دست نمی‌رود. اسرائیل با وجود برتری نظامی، در جنگ روایت‌ها شکست خورد. آمریکا با وجود هژمونی نظامی، نتوانست افکار عمومی جهان را با خود همراه کند. در مقابل، محور مقاومت با وجود تضعیف مادی، گفتمان خود را در دل ملت‌ها جا انداخت.محور مقاومت نزدیک قله یا ته دره؟در نگاه جمع‌بندی می‌توان گفت با در نظر گرفتن اینکه به هر دو جبهه خسارات بسیاری وارد شده، اما وقتی پای مقایسه بین گفتمان و شأنیت و مشروعیت به میان می‌آید، جبهه مقاومت در سطح بالاتری نسبت به قبل از طوفان‌الاقصی ایستاده است؛ در سطح مادی، محور مقاومت ضربات سنگینی متحمل شده؛ از دست دادن سوریه، تضعیف حزب‌الله و ویرانی غزه، هزینه‌هایی هستند که سال‌ها طول می‌کشد تا جبران شوند. اما در سطح گفتمانی، معادله متفاوت است. اسرائیل از «قربانی» به «اشغالگر» تبدیل شده است و همچنین آمریکا، از «میانجی صادق» به «حامی اسرائیل». در مقابل، محور مقاومت توانسته گفتمان خود را جهانی‌تر کند و فلسطین را به مرکز توجه جهانی بازگرداند.mostaghelatumostaghelatuSat, 10 Oct 2026 11:23:25 +0330https://virgool.ir/@m_88975530/حماس-تروریست-یا-ناجی-فلسطین-اشغالی-aldv4wjpn8vvدر گفتمان سیاسی معاصر، به‌ویژه در رسانه‌های غربی، برچسب «سازمان تروریستی» آن‌قدر درباره حماس تکرار شده که برای بسیاری به یک اصل بدیهی تبدیل شده است. اما وظیفه یک تحلیلگر، عبور از لایه‌های تبلیغاتی و واکاوی واقعیت‌های تاریخی و میدانی است. با نگاهی بی‌طرفانه به ماهیت این جنبش، درمی‌یابیم که این اتهام، بیش از آنکه یک واقعیت حقوقی باشد، یک افسانه سیاسی برای به ثمر رساندن استعمار وطن‌گزینانه صهیونیسم است. برای بررسی این ادعا، ابتدا باید ریشه‌های شکل‌گیری حماس را بررسی کرد. این جنبش از دل شاخه محلی اخوان‌المسلمین در غزه زاده شد؛ ابتدا به‌صورت یک سازمان خیریه و آموزشی فعالیت می‌کرد و تنها در جریان انتفاضه اول، در سال ۱۹۸۷، به یک جنبش سیاسی تبدیل شد. در سال ۱۹۸۸ نیز با انتشار منشور خود، صراحتاً ادعا کرد که اصول قطعی اسلام سیاسی، امکان آزادسازی فلسطین را فراهم می‌آورد. در حقیقت، حماس با رای مردم خسته از جنگ و مهمان‌ناخوانده، قدرت گرفت. عملیات نظامی آزادی‌طلبانه یا تروریستی؟منتقدان برای اثبات تروریستی بودن حماس به عملیات‌های نظامی آن اشاره می‌کنند. اما باید پرسید تفاوت میان «مبارزه مسلحانه» و «تروریسم» چیست؟ در حقوق بین‌الملل، تروریسم معمولاً به اقدامات خشونت‌آمیزی گفته می‌شود که علیه غیرنظامیان و با هدف ایجاد رعب و وحشت انجام می‌شود؛ در حالی که حماس بارها اعلام کرده مبارزه آن ماهیتی دفاعی در برابر اشغالگری دارد. نکته جالب توجه اینجاست که حتی منتقدان سرسخت حماس نیز اذعان دارند این جنبش، برخلاف گروه‌هایی مثل داعش، ماهیتی محلی دارد و به دنبال صادر کردن انقلاب خود به خارج از مرزهای فلسطین نیست. منتقدان در جای دیگران، برای اثبات این ادعا، به فعالیت این جنبش در طی سال‌ها اشاره می‌کنند که به کشته شدن صهیونیست‌ها ختم می‌شود. برچسب نچسب تروریستدر نهایت، برچسب «تروریستی» معمولاً ابزاری برای مشروعیت‌زدایی از جنبش‌های آزادی‌بخش است. همان‌طور که در تاریخ معاصر شاهد بودیم، بسیاری از جنبش‌های آزادی‌بخش که امروز به‌عنوان قهرمانان ملی شناخته می‌شوند، در زمان خود توسط قدرت‌های استعماری «تروریست» خوانده می‌شدند. حماس نیز از این قاعده مستثنی نیست. این جنبش با تکیه بر حمایت مردمی، مبارزه مسلحانه در برابر اشغالگری و ارائه خدمات اجتماعی گسترده، یک جنبش آزادی‌بخش فلسطینی است که هدفش آزادسازی سرزمین‌های اشغالی و تعیین سرنوشت ملت فلسطین است. علاوه بر آن، خواندن بی‌طرفانه تاریخ فلسطین اشغالی، این حقیقت را فریاد می‌زند که یهودیان صهیونیست، با هدف استثمار وطن گزینانه، وارد فلسطین شده‌اند و طی سال‌ها آنجا را تصرف کردند. بنابراین، هرگونه واکنش به این عمل غیرانسانی، واکنشی انسانی تلقی می‌شود و نه تروریستی! روایت یا واقعیتشاید بتوان از تاریخچه حماس، ایراداتی گرفت. مثلا اینکه در اینجا نباید این عملیات انجام می‌شد، یا اینکه در جای دیگر این عملیات باعث تشدید درگیری شد؛ اما باید حواسمان باشد که برای نقد یک جریان، باید علاوه بر سیر فعالیت‌ها، ریشه به وجود آمدن آن و علت آن را نیز بررسی کرد تا به درک صحیحی از آن رسید. به نظر می‌رسد تاریخ و آگاهی مردم بیشتر متاثر از یک روایت‌گر قوی شکل می‌گیرد تا واقعیت در میدان. اینجاست که تفکر نقاد و ذهن حق‌طلب و آزادی‌خواه، پرده‌دری می‌کند.mostaghelatumostaghelatuSat, 10 Oct 2026 11:20:19 +0330https://virgool.ir/@m_88975530/روز-دوشنبه-در-دانشگاه-چه-اتفاقی-افتاد-scjklkseksh5سال تحصیلی جدید در حالی آغاز شد که فارغ از مسائل اجتناب‌ناپذیر جنگ، سیاست‌های غلط دولت و دانشگاه، سبب تحمیل هزینه‌های غیرضرور به زندگی روزمره دانشجویان شده است. سیاست‌هایی چون افزایش تصاعدی بهای اجاره خوابگاه، حذف دورچین غذا، افزایش بی‌ملاحظه و عجیب قیمت غذای دانشجویان سنواتی و... همگی بر سختی‌های زندگی دانشجویی می‌افزاید.دانشجوها نیز هنگامی که با توجیهاتی چون «کمبود بودجه» و «شرایط جنگی» برای این مشکلات مواجه می‌شوند اما از طرف دیگر تردد خودروهای ساخت‌و‌ساز دانشکده حقوق را در خیابان‌های دانشگاه مشاهده می‌کنند، بر نارضایتی‌هاشان، بالطبع افزوده می‌شود که شعبه‌ای از این نارضایتی، خود را در تجمع روز دوشنبه نشان داد؛ جایی که دانشجوها فارغ از هر دیدگاه سیاسی و اجتماعی، صراحتاً و یک‌صدا مطالبه‌شان را از رئیس دانشگاه بیان کردند اما متأسفانه این مطالبات بی‌پاسخ ماند.البته دور از نظر نمانَد، عده‌ای سودجو هم تصمیم داشتند این اعتراضات بحق را بسوی بحث‌های غیرصنفی مانند مسئله پوشش در دانشگاه هدایت کنند که با واکنش سایر دانشجوها مواجه شدند.در ادامه و حتی پس از پیگیری‌های متعاقبِ دانشجویان تشکلی و دغدغه‌مند، متأسفانه هنوز واکنش درخور شأن دانشجوها به این مطالبه از سوی رئیس دانشگاه داده نشده است.mostaghelatumostaghelatuSat, 10 Oct 2026 11:14:48 +0330https://virgool.ir/@m_88975530/دفاع-رفراندومی-نیست-uvv3tmcvkujnجریانی که برای تحمیل ذلت و تسلیم به کشور از هیچ دستاویزی دریغ نمی‌کند، از دوگانه سازی‌های جعلی و روایت وارونه‌ی واقعیت گرفته تا تفسیر به رأی قرآن.هیچ‌کس در هیچ‌کجای دنیا از کشوری که مورد تعرض قرار گرفته نمی‌پرسد: «آیا می‌خواهی با متجاوز مقابله کنی یا نه؟» کسی در اوکراین نمی‌گوید از مردم بپرسیم آیا می‌خواهند بیست سال دیگر با روسیه بجنگند یا نه؛ چراکه هجمه‌ی رسانه‌ایِ تسلیم‌طلب‌ها، مردم اوکراین را آن‌قدر تحمیق نکرده است که متوجه نشوند دفاع از کشور در مقابل متجاوز اجتناب‌ناپذیر است.اما در کشور ما، آقای روحانی در میانه‌ی یک جنگ وجودی، آن هم در شرایطی که دشمن صراحتاً اعلام کرده جز نابودی طرف مقابل به چیز دیگری رضایت نمی‌دهد، در جمع رفقایش مقابل دوربین می‌نشیند و با نظریه‌هایی بی‌پایه، افکار عمومی و تاب‌آوری اجتماعی را هدف قرار می‌دهد.باید از روحانی، علی جنتی و هم‌کیشانشان پرسید: وقتی دشمن همچنان تحریم، تهدید و تجاوز نظامی را ادامه می‌دهد و رئیس‌جمهورش نیز صراحتاً اعلام کرده حتی به بازگشت به تفاهم‌نامه فکر هم نمی‌کند، اساساً چه گزینه‌ای جز دفاع روی میز ایران باقی مانده است؟ اگر رفراندومی برگزار شود، قرار است میان دفاع و کدام گزینه انتخاب کنیم؟*صلح شرافتمندانه، نام دیگر تسلیم*مسئله اینجاست که امثال روحانی و زیدآبادی تلاش می‌کنند بخشی از جامعه را با برچسب «جنگ‌طلب» و «تندرو» جدا کرده و با قرار دادن مردم در مقابل هم و در مقابل حکومت همه‌ی مشکلات و هزینه‌های جنگ را به آن‌ قشر تندروی جنگ‌طلب نسبت دهند. تصویری که ارائه می‌کنند این است که تندروها خواهان استمرار جنگ و بدبختی مردم‌اند در حالی که این آقایان راه‌حلی شرافتمندانه دارند، صلح! حتی در شرایطی که آمریکا بندبه‌بند تفاهم‌نامه را نقض کرده، همین افراد همچنان مدعی‌اند این «تندروها» هستند که بر طبل جنگ می‌کوبند، راه هرگونه اقدام دیپلماتیک را بسته‌اند و حتی مسئولیت شکست تفاهم‌نامه نیز متوجه کسانی است که از ابتدا نسبت به آن نقد داشتند، نه کشوری که آن را نقض کرده است.*تفسیر به رأی قرآن و سنت*بخش دیگری از این روایت‌سازی، استفاده‌ی گزینشی از قرآن و سنت برای توجیه گزاره‌های غلط خودشان است. مشورت پیامبر(ص) با فرماندهان و اصحاب در میانه‌ی جنگ را به برگزاری رفراندوم درباره‌ی اصل دفاع ربط می‌دهند. آیه‌ی «وَإِن جَنَحُواْ لِلسَّلمِ فَاجنَح لَهَا...» را نیز به‌گونه‌ای تفسیر می‌کنند که گویی مسلمانان باید رغبت همیشگی و بدون قیدوشرط به مذاکره با دشمن داشته باشند؛ در حالی که رهبر شهید انقلاب همین آیه را این‌گونه تفسیر می‌کنند که: «اگر طرف مقابل مورد اعتماد نیست و حیله می‌کند هرگز قبول نکنید و اگر پیمانی بستید و او پیمان شکست شما هم مقابله به مثل کنید و پیمانش را بشکنید.»آنچه دردناک‌تر است شنیدن عین همین جملات از زبان انقلابیون در طول جنگ درباره‌ی تفاهم‌نامه، مذاکره، توافق، مدیریت تنگه و... است.این اتفاق زنگ خطری است که نشان می‌دهد برای بخشی از بدنه‌ی انقلابی، گاهی شخص از تفکر مهم‌تر شده است، برای مقابله با این خطر باید استدلال‌های غلط این افراد را تبیین کرد تا در شرایط مشابه دوباره از زبان انقلابیون نظراتی نشنویم که خلاف نظر علی‌الاصول رهبری و مورد پسند غرب‌گراهاست‌.mostaghelatumostaghelatuTue, 15 Sep 2026 09:06:07 +0330https://virgool.ir/@m_88975530/حجاب-در-حاشیه-doy7skxqa5bkوضعیت کنونی حجاب در جامعه به‌گونه‌ای است که روزبه‌روز به برهنگی نزدیک و نزدیک‌تر می‌شویم. امروز افراد با پوشش‌های هنجارشکنانه در جلسات رسمی نهادهای دولتی حاضر می‌شوند، بدون اینکه تذکری به آن‌ها داده شود و حتی برخورد مسئولان با آن‌ها کاملاً عادی و رسمی است. مصادیق این مسئله کم نیست؛ برای نمونه، در جلسه نماینده وزیر علوم با دانشجویان، هیچ ضابطه‌ای برای حجاب در نظر گرفته نشده بود. کار به جایی رسیده که حتی در نهادهای دولتی، فردی که تذکر لسانی درباره حجاب بدهد، مورد مواخذه قرار می‌گیرد.اتحاد به چه قیمتی؟در چنین شرایطی، برخی از جریان‌های انقلابی برای ایجاد اتحاد، بر این باورند که پرداختن به مسئله حجاب در میانه جنگ ضروری نیست! اگرچه نیت این افراد خیر است، اما آیا رواست که به قیمت حفظ چنین اتحادی، احکام خدا را مسکوت بگذاریم؟ مگر می‌شود جامعه‌ای را که با هدف حاکمیت احکام الهی انقلاب کرده است، در مسیر بی‌بندوباری رها کرد؟عقب‌نشینی‌هایی که به فرصت تبدیل می‌شونداین اظهارات مورد سوءاستفاده جریان مقابل نیز قرار می‌گیرد. آن‌ها از همین حرف‌ها استفاده می‌کنند تا نشان دهند حتی در بدنه نظام نیز اراده‌ای برای اجرای احکام الهی وجود ندارد و از این طریق، زمینه را برای پیشروی بیشتر در مسئله حجاب و فشار بر دانشگاه‌ها فراهم می‌کنند.نتیجه چنین رویکردی این است که جریان مقابل، هر عقب‌نشینی را نشانه‌ای از ضعف اراده نظام در اجرای احکام الهی تلقی می‌کند و قدم بعدی را با اطمینان بیشتری برمی‌دارد. رهبر انقلاب بارها بر ضرورت ناامید کردن دشمن در جنگ فرهنگی تأکید کرده‌اند؛ پس آیا با چنین رویکردی، عملاً به دشمن فرصت نمی‌دهیم که از همین شکاف‌ها استفاده کند و در این میدان امیدوارتر شود؟اتحاد بر محور حقفلسفه وجودی انقلاب اسلامی، حاکمیت دین و اجرای احکام الهی در جامعه بوده است، نه اینکه در برابر گسترش بی‌بندوباری سکوت کنیم. اگر این فاصله گرفتن از اصول ادامه پیدا کند، به‌تدریج زمینه استحاله نظام از درون فراهم می‌شود. اتحاد واقعی هم با مسکوت گذاشتن احکام الهی شکل نمی‌گیرد؛ اتحاد باید حول محور حق و اصول باشد، وگرنه همین رویکرد می‌تواند به عاملی برای تضعیف انقلاب از درون تبدیل شود.mostaghelatumostaghelatuMon, 14 Sep 2026 19:32:08 +0330https://virgool.ir/@m_88975530/نگاهی-فراراهبردی-به-مسئله-جمعیت-dydmka2slspw‌یکی از بخش‌های مهم بیانات اخیر رهبری که آن‌چنان که باید مورد توجه قرار نگرفته، این قسمت است: «و از جمله مسائل مهم دیگر، توجه فراراهبردی به مسئله فرهنگ، تعلیم و تربیت است. تعبیر فراراهبردی به معنی آن است که تنظیم راهبردهای دیگر باید با ملاحظه این مسئله باشد.»‌اصطلاح «فراراهبردی» در بیانات رهبر شهید مسبوق به سابقه نبوده و در این بیان برای نخستین بار مطرح و تعریف شده است. همین نکته اهمیت این تعبیر را دوچندان می‌کند. سؤال اصلی اینجاست: این راهبردها دقیقاً چه چیزهایی هستند که باید بر اساس فراراهبرد تنظیم شوند؟ مگر در صحنه عمل، چه فاصله‌ای میان «راهبرد» و «فراراهبرد» وجود دارد؟‌همه ما وقتی چیزی برایمان اولویت دارد، سایر تصمیمات را حول آن تنظیم می‌کنیم. اگر اقتصاد اولویت باشد، شهر، مسکن، حمل‌ونقل و حتی دانشگاه را متناسب با آن طراحی می‌کنیم؛ اگر امنیت اهمیت داشته باشد، برای آن ساختار می‌سازیم، بودجه اختصاص می‌دهیم و نیروی انسانی تربیت می‌کنیم.‌از اهمیت فرهنگ کم نشنیده‌ایم؛ اما اگر فرهنگ واقعاً اولویت است، چرا آثار این اولویت را در بسیاری از تصمیمات و سیاست‌گذاری‌های کشور نمی‌بینیم؟‌برای روشن‌تر شدن مسئله، کافی است به یکی از مهم‌ترین مسائل امروز کشور، یعنی بحران جمعیتی، نگاه کنیم. سال‌هاست درباره ضرورت افزایش جمعیت و اهمیت فرزندآوری سخن می‌گوییم؛ اما آیا واقعاً ساختارهای کشور را برای خانواده و فرزندآوری آماده کرده‌ایم؟‌نمی‌توان از یک سو مردم را به فرزندآوری دعوت کرد و از سوی دیگر شهری ساخت که در آن جایی برای بازی کودک باقی نمانده باشد. کودکی که در آپارتمان امکان تحرک و بازی ندارد و صدایش ممکن است موجب اعتراض همسایه‌ها شود، چگونه قرار است بخشی طبیعی از زندگی اجتماعی ما باشد؟‌مادری را تصور کنیم که پس از ساعت‌ها کار به خانه بازمی‌گردد؛ در محیط کار از او انتظار می‌رود همچون فردی بدون مسئولیت خانوادگی کار کند و در خانه نیز بخش اصلی مسئولیت تربیت فرزند بر دوش اوست. یا مادر دانشجویی که ساعت‌ها در دانشگاه حضور دارد، اما برای نگهداری از فرزندش حتی یک مهدکودک مناسب در اختیار ندارد. آیا اینها صرفاً مشکلات اجرایی‌اند یا نشانه‌هایی از یک مسئله فرهنگی بزرگ‌تر؟‌حتی الگوی خودرو و حمل‌ونقل ما نیز اساساً برای خانواده‌های کم‌جمعیت طراحی شده است. مسجد هم می‌توانست یکی از مهم‌ترین بسترهای اجتماعی خانواده و تربیت نسل جدید باشد؛ اما گاهی آن‌قدر از اقتضائات حضور کودک فاصله گرفته‌ایم که صدای بازی یک کودک در مسجد، به جای نشانه حیات و پویایی، موجب ناراحتی می‌شود.‌این مسائل پراکنده نیستند؛ همه آنها در کنار یکدیگر، سبک زندگی تولید می‌کنند. فرهنگ فقط آن چیزی نیست که در یک برنامه فرهنگی یا سخنرانی درباره آن صحبت می‌کنیم؛ فرهنگ، محصول مجموعه انتخاب‌هایی است که هر روز در معماری، شهرسازی، اقتصاد، آموزش، رسانه، اشتغال و سیاست‌گذاری انجام می‌دهیم.‌اینجاست که مفهوم «فراراهبرد بودن فرهنگ» اهمیت پیدا می‌کند. اگر فرهنگ قرار است فراراهبرد باشد، نمی‌توان آن را به یک دستگاه یا چند برنامه فرهنگی محدود کرد. فرهنگ باید از ابتدا در تصمیمات سایر حوزه‌ها حضور داشته باشد؛ نمی‌توان سیاستی طراحی کرد که آثار فرهنگی آن نادیده گرفته شود و بعد انتظار داشت دستگاه فرهنگی با چند برنامه تبلیغاتی آن را جبران کند.‌همان‌طور که در حوزه دفاعی، صرفاً اعلام اینکه «قدرت موشکی مهم است» ایران را به نقطه امروز نرساند، در حوزه فرهنگ نیز تکرار اینکه «فرهنگ مهم است» اتفاقی ایجاد نمی‌کند. قدرت موشکی حاصل اراده، برنامه، ساختار، نیروی انسانی، سرمایه‌گذاری و استمرار بود. امثال شهید طهرانی‌مقدم‌ها لازم بودند تا ایران از کشوری که حتی از خرید سیم‌خاردار محروم بود به الگوی ابرقدرت‌ها در عرصه موشکی تبدیل شود.‌فرهنگ زمانی واقعاً فراراهبرد است که هنگام تصمیم‌گیری درباره اقتصاد، سیاست، رسانه، شهرسازی، دانشگاه یا حتی طراحی یک خودرو، ملاحظات فرهنگی از ابتدا بخشی از صورت‌مسئله باشند؛ نه موضوعی که بعداً بخواهیم با یک «پیوست فرهنگی» آثار تصمیمات را جبران کنیم.‌حالا سؤال اصلی از مسئولان و کنشگران فرهنگی این است: اگر فرهنگ فراراهبرد است، چه چیزی در ساختار تصمیم‌گیری ما تغییر خواهد کرد؟ آیا این بار می‌توان آثار این اهمیت را در عمل دید، یا باز هم فرهنگ در حد یک شعار زیبا باقی خواهد ماند؟mostaghelatumostaghelatuWed, 02 Sep 2026 14:30:24 +0330https://virgool.ir/@m_88975530/تبِ-فرهنگ-در-پیکره-ایران-اسلامی-cuzbljntv4bd«چند کلمه‌ای درباب فراراهبرد فرهنگ و حجاب»‌چرا هر بار که از مسئله حجاب سخن می‌گوییم، میان دو قطبِ بی‌تفاوتی و تقابل گرفتار می‌شویم؟ آیا حجاب صرفاً نوعی پوشش انتخابی و فردی است، یا می‌تواند نشانه‌ای از نسبت ما با ارزش‌ها و هنجارهایی باشد که جامعه بر اساس آن شکل گرفته است؟‌برای فهم بهتر این مسئله، می‌توان فرهنگ را به پیازی با لایه‌های مختلف تشبیه کرد. در بیرونی‌ترین لایه، نمادها و نشانه‌هایی قرار دارند که به‌سادگی دیده می‌شوند. در لایه بعدی، هنجارها قرار گرفته‌اند؛ همان قواعد نانوشته‌ای که رفتار ما را در جامعه تنظیم می‌کنند. عمیق‌تر که شویم، به ارزش‌ها می‌رسیم ارزش‌هایی که تعیین می‌کنند چه چیزی برای ما خوب یا بد، مهم یا بی‌اهمیت است. و در عمیق‌ترین لایه، عقاید و باورهای بنیادینی قرار دارند که نگاه ما به انسان، جهان و زندگی را شکل می‌دهند.‌از همین‌جا می‌توان به نکته‌ای مهم رسید: فرهنگ فقط از لایه‌های عمیق به سطح حرکت نمی‌کند؛ گاهی تغییر در نشانه‌ها و رفتارهای ظاهری نیز به‌تدریج بر هنجارها و ارزش‌های جامعه اثر می‌گذارد. از این منظر، ما مسئله حجاب را صرفاً به یک بحث درباره پوشش یا تقلیل آن به «حق انتخاب فردی» محدود نمی‌کنیم. حجاب برای ما یکی از نشانه‌های قابل مشاهده وضعیت فرهنگی جامعه است؛ نشانه‌ای که می‌تواند بازتابی از تغییرات عمیق‌تر در هنجارها و ارزش‌های جامعه باشد.‌کو طبیبی تا ز بی دردی کند درمان مندر این میان، یک واقعیت را نیز نمی‌توان نادیده گرفت: سال‌هاست مسئله پوشش میان دو رویکرد افراطی گم شده است؛ از یک سو، برخوردهای مقطعی، واکنشی و سلبی و از سوی دیگر، بی‌تفاوتی و رها کردن مسئله. نتیجه هر دو رویکرد، دور شدن از یک مواجهه علمی، فرهنگی و اقناعی است. هر بحثی درباره حجاب نیز به‌سرعت به یادآوری کشمکش‌های گذشته و جدال دولت و مردم تقلیل پیدا می‌کند و اصل مسئله، یعنی شناخت ریشه‌های فرهنگی و پیدا کردن راه‌حل‌های مؤثر، به حاشیه می‌رود.‌چند کلمه‌ای با دولتانجمن اسلامی دانشجویان مستقل خود را نسبت به این «تب فرهنگی» دغدغه‌مند می‌داند. ما از دولت و همه ارکان حاکمیت، از قوه مقننه و مجریه تا قوه قضائیه، مطالبه داریم که مسائل فرهنگی را به بهانه اتحاد، شرایط اجتماعی یا التهاب‌های مقطعی نادیده نگیرند.‌اتحاد ملی، بدون تردید، یک ضرورت است؛ اما حفظ اتحاد به معنای چشم بستن بر مسائل فرهنگی نیست. چندی پیش در پیام رهبرمعظم انقلاب، اشاره ایشان به وحدت و نگاه فراراهبردی به مسئله فرهنگ را خوانده‌ایم. تاکید رهبر معظم انقلاب بر لفظ فراراهبردی را نمی‌شود نادیده گرفت. فراراهبرد یعنی نگاه سیستمی به فرهنگ؛ یعنی نمی‌توان تمام ساختارهای کشور را غربی ساخت و انتظار تربیت ایرانی_اسلامی داشت. مصداقش را در زندگی روزمره می‌بینیم: نمی‌توان از مادر شاغل یا دانشجو انتظار داشت هم در محیط کار و دانشگاه بی‌چون‌وچرا حضور داشته باشد و هم بار اصلی تربیت را به‌دوش بکشد، در حالی که نه مهدکودک مناسبی در دسترس است و نه الگوی حمل‌ونقل برای خانواده‌های پرجمعیت طراحی شده است. حتی مسجد که می‌توانست بستری برای پویایی باشد، گاهی چنان از اقتضائات حضور کودک فاصله گرفته که صدای بازی کودک، به جای نشانه حیات، مایه ناراحتی می‌شود.‌این‌ها فقط ایرادات جزئی نیستند؛ همه آنها در کنار هم سبک زندگی می‌سازند. فرهنگ، محصول مجموعه انتخاب‌هایی است که هر روز در معماری، اقتصاد، رسانه، آموزش و سیاست‌گذاری انجام می‌دهیم‌. اگر این نگاه سیستمی حاکم شود، مسائل فرهنگی مانند حجاب و جمعیت، دیگر مسئله‌ای منفک از زیست روزمره نخواهند بود و راه‌حلشان در دلِ بازطراحی همین ساختارها پیدا می‌شود.‌شاید وقت آن رسیده که طبیبی بر بالین پیکره فرهنگ بیاوریم، پیش از آنکه تبِ یک مسئله فرهنگی، به بیماریِ مزمن تبدیل شود.mostaghelatumostaghelatuTue, 01 Sep 2026 20:02:47 +0330https://virgool.ir/@m_88975530/تبِ-فرهنگ-در-پیکره-ایران-اسلامی-ke2zehcegim8چند کلمه‌ای درباب فراراهبرد فرهنگ و حجاب‌چرا هر بار که از مسئله حجاب سخن می‌گوییم، میان دو قطبِ بی‌تفاوتی و تقابل گرفتار می‌شویم؟ آیا حجاب صرفاً نوعی پوشش انتخابی و فردی است، یا می‌تواند نشانه‌ای از نسبت ما با ارزش‌ها و هنجارهایی باشد که جامعه بر اساس آن شکل گرفته است؟‌برای فهم بهتر این مسئله، می‌توان فرهنگ را به پیازی با لایه‌های مختلف تشبیه کرد. در بیرونی‌ترین لایه، نمادها و نشانه‌هایی قرار دارند که به‌سادگی دیده می‌شوند. در لایه بعدی، هنجارها قرار گرفته‌اند؛ همان قواعد نانوشته‌ای که رفتار ما را در جامعه تنظیم می‌کنند. عمیق‌تر که شویم، به ارزش‌ها می‌رسیم ارزش‌هایی که تعیین می‌کنند چه چیزی برای ما خوب یا بد، مهم یا بی‌اهمیت است. و در عمیق‌ترین لایه، عقاید و باورهای بنیادینی قرار دارند که نگاه ما به انسان، جهان و زندگی را شکل می‌دهند.‌از همین‌جا می‌توان به نکته‌ای مهم رسید: فرهنگ فقط از لایه‌های عمیق به سطح حرکت نمی‌کند؛ گاهی تغییر در نشانه‌ها و رفتارهای ظاهری نیز به‌تدریج بر هنجارها و ارزش‌های جامعه اثر می‌گذارد. از این منظر، ما مسئله حجاب را صرفاً به یک بحث درباره پوشش یا تقلیل آن به «حق انتخاب فردی» محدود نمی‌کنیم. حجاب برای ما یکی از نشانه‌های قابل مشاهده وضعیت فرهنگی جامعه است؛ نشانه‌ای که می‌تواند بازتابی از تغییرات عمیق‌تر در هنجارها و ارزش‌های جامعه باشد.‌کو طبیبی تا ز بی دردی کند درمان مندر این میان، یک واقعیت را نیز نمی‌توان نادیده گرفت: سال‌هاست مسئله پوشش میان دو رویکرد افراطی گم شده است؛ از یک سو، برخوردهای مقطعی، واکنشی و سلبی و از سوی دیگر، بی‌تفاوتی و رها کردن مسئله. نتیجه هر دو رویکرد، دور شدن از یک مواجهه علمی، فرهنگی و اقناعی است. هر بحثی درباره حجاب نیز به‌سرعت به یادآوری کشمکش‌های گذشته و جدال دولت و مردم تقلیل پیدا می‌کند و اصل مسئله، یعنی شناخت ریشه‌های فرهنگی و پیدا کردن راه‌حل‌های مؤثر، به حاشیه می‌رود.‌چند کلمه‌ای با دولتانجمن اسلامی دانشجویان مستقل خود را نسبت به این «تب فرهنگی» دغدغه‌مند می‌داند. ما از دولت و همه ارکان حاکمیت، از قوه مقننه و مجریه تا قوه قضائیه، مطالبه داریم که مسائل فرهنگی را به بهانه اتحاد، شرایط اجتماعی یا التهاب‌های مقطعی نادیده نگیرند.‌اتحاد ملی، بدون تردید، یک ضرورت است؛ اما حفظ اتحاد به معنای چشم بستن بر مسائل فرهنگی نیست. چندی پیش در پیام رهبرمعظم انقلاب، اشاره ایشان به وحدت و نگاه فراراهبردی به مسئله فرهنگ را خوانده‌ایم. تاکید رهبر معظم انقلاب بر لفظ فراراهبردی را نمی‌شود نادیده گرفت. فراراهبرد یعنی نگاه سیستمی به فرهنگ؛ یعنی نمی‌توان تمام ساختارهای کشور را غربی ساخت و انتظار تربیت ایرانی_اسلامی داشت. مصداقش را در زندگی روزمره می‌بینیم: نمی‌توان از مادر شاغل یا دانشجو انتظار داشت هم در محیط کار و دانشگاه بی‌چون‌وچرا حضور داشته باشد و هم بار اصلی تربیت را به‌دوش بکشد، در حالی که نه مهدکودک مناسبی در دسترس است و نه الگوی حمل‌ونقل برای خانواده‌های پرجمعیت طراحی شده است. حتی مسجد که می‌توانست بستری برای پویایی باشد، گاهی چنان از اقتضائات حضور کودک فاصله گرفته که صدای بازی کودک، به جای نشانه حیات، مایه ناراحتی می‌شود.‌این‌ها فقط ایرادات جزئی نیستند؛ همه آنها در کنار هم سبک زندگی می‌سازند. فرهنگ، محصول مجموعه انتخاب‌هایی است که هر روز در معماری، اقتصاد، رسانه، آموزش و سیاست‌گذاری انجام می‌دهیم‌. اگر این نگاه سیستمی حاکم شود، مسائل فرهنگی مانند حجاب و جمعیت، دیگر مسئله‌ای منفک از زیست روزمره نخواهند بود و راه‌حلشان در دلِ بازطراحی همین ساختارها پیدا می‌شود.‌شاید وقت آن رسیده که طبیبی بر بالین پیکره فرهنگ بیاوریم، پیش از آنکه تبِ یک مسئله فرهنگی، به بیماریِ مزمن تبدیل شود._‌ حنانه کرمی ورودی۱۴۰۳ مشاوره✍🏻 حنانه کرمی ورودی ۱۴۰۳ مشاورهmostaghelatumostaghelatuTue, 01 Sep 2026 19:54:58 +0330https://virgool.ir/@m_88975530/اربعین-تجلی-تمدن-حسینی-shgu7cfqjvqjاربعین، تجلی تمدن حسینیتمدن، همچون مرواریدی است که در خلا شکل نمی‌گیرد؛ بلکه حاصل تعامل عوامل متعدد است. تمدنی می‌تواند استمرار و اقتدار یابد که بر پایهٔ وحی و هماهنگ با فطرت انسانی بنا شده باشد. تمدن اسلامی، از گسترده‌ترین تمدن‌های تاریخ است؛ چرا که پشتوانهٔ آن، هدفی الهی است که انسان‌های دارای اهداف مشترک را گرد هم می‌آورد تا برای نیل به آن، برنامه‌ریزی و اقدام کنند.اگر بخواهیم عینی‌ترین مصداق این تمدن انسان‌ساز را در روزگار خود ببینیم، هیچ نمونه‌ای گویاتر از حرکت عظیم اربعین نیست. در واقع، فرهنگ پیاده‌روی اربعین ظرفیت زیادی برای ایجاد تمدن اسلامی دارد. آنچه در اربعین رخ می‌دهد، هم از نظر ایمانی، حبی و عشقی، کارکردهای تمدنی دارد؛ هم موجب افزایش ایمان و هم باعث عمران و آبادانی جامعه مسلمانان می‌شود.اربعین مقدمه‌ای برای ظهورپیاده‌روی اربعین، لبیک عملی به دعوت حسین بن علی علیه‌السلام است. اربعین تنها منحصر به شیعه نیست؛ جریانی است که هر انسان آزاده‌ای را به سوی خود جذب می‌کند. در واقع، حرکت به سوی رشد و تعالی است و مقدمه‌ای برای ظهور. امامی که به هنگام ظهور، معرف خود را جدش امام حسین علیه‌السلام قرار می‌دهد، می‌فرماید: «یا اهل العالم، ان جدی الحسین قتلوه عطشانا».وحدتی که استکبار را به لرزه انداختبه وجود آمدن تمدن، لازمه‌اش وحدت است؛ وحدتی که در آن تمام ارکان جامعه حول یک مرکز درآیند. در تمدن غربی، حول محور منافع مادی گرد هم می‌آیند، ولی در تمدن اسلامی، دل‌ها به یک قبله متعهد می‌شوند. این همان وحدتی است که قرآن آن را با تعبیر «حبل الله» یاد کرده و پیامبران برای تحقق آن تلاش می‌کردند. اربعین، جلوه‌گاه این وحدت است.در اربعین، ایثار و ازخودگذشتگی، مرزهای «من» را در هم می‌شکند و «ما» را می‌آفریند؛ همین انسجام عاشقانه، بنیاد وحدتی می‌شود که تمدن بر آن استوار می‌گردد. در آنجا، همه یا خادم‌اند یا مخدوم؛ مخدومانی که شرمسار از ایثار خدمتگزاران به خود می‌باشند، و خادمینی که ملتمسانه از میهمانان اجازه خدمت می‌خواهند. خادم و مخدوم، هر دو در عشق حسین ذوب شده‌اند.این وحدت زمانی ثمره می‌دهد که بتوان در برابر استکبار مقاومت کرد؛ راهی که رهبر معظم انقلاب اسلامی آن را تنها راه معرفی کردند. امسال این ثمره بیش از پیش جلوه‌گر بود. خون قائد شهید امت، این روحیه را در دل‌های آزادگان جهان شعله‌ور ساخت؛ زیرا خونی است که از دریای حسین نشئت گرفته است.اربعین، بستری برای شکل‌گیری تمدنی نوین است؛ تمدنی که بر پایه ایثار، وحدت و مقاومت استوار می‌شود. آنچه در این مسیر رقم می‌خورد، نه تنها دشمنان را به هراس می‌اندازد، بلکه رسانه های غربی را علی رغم میل باطنیشان مجبور به انعکاس آن کرده است.mostaghelatumostaghelatuTue, 04 Aug 2026 17:36:16 +0330https://virgool.ir/@m_88975530/معنای-دیگر-تصرف-lloxojhkeju3وقتی از تلاش آمریکا برای تصرف ایران سخن می‌گوییم، نباید ذهن‌مان تنها به اشغال نظامی معطوف شود. تجربه‌ی تاریخ معاصر نشان می‌دهد که آمریکا بیش از آنکه به دنبال تصرف خاک ایران باشد، به دنبال تصرف تصمیم، اراده و هویت سیاسی ایران بوده است. این نوع سلطه، که از راه نفوذ سیاسی، وابستگی اقتصادی و کنترل ساختار قدرت اعمال می‌شود، معمولاً پنهان‌تر، کم‌هزینه‌تر و ماندگارتر از اشغال نظامی است.آمریکا به‌دلیل موقعیت راهبردی ایران، منابع عظیم انرژی و نقش الگو بودن استقلال‌طلبی آن همواره تلاش کرده ایران را کنترل کند. ایرانِ مستقل می‌تواند نظم موردنظر آمریکا در منطقه را به چالش بکشد؛ به همین دلیل، آمریکا به‌جای اشغال، به نفوذ و فشار روی آورده است.جایی که اختلاف شروع شدریشه‌ی این نوع رفتار را باید در سال‌های پس از جنگ جهانی دوم جست‌وجو کرد. در ذهنیت تاریخی جامعه‌ی ایران، آمریکا به‌تدریج به کشوری با رفتار ناپایدار و مداخله‌گر تبدیل شد. در حالی که دولت ترومن (رئیس‌جمهور آمریکا پس از جنگ جهانی دوم) در ظاهر از ملی شدن صنعت نفت حمایت می‌کرد، دولت آیزنهاور (رئیس‌جمهور آمریکا از ۱۹۵۳ تا ۱۹۶۱) در سال ۱۳۳۲ با سازمان‌دهی کودتای ۲۸ مرداد علیه دولت قانونی دکتر مصدق، نشان داد که وقتی منافعش به خطر بیفتد، اصولی مانند دموکراسی به‌راحتی کنار گذاشته می‌شوند. این کودتا نقطه‌ای بود که برای بسیاری از ایرانیان، مفهوم «تصرف بدون اشغال» به‌روشنی معنا پیدا کرد.پس از کودتا، ایران وارد دوره‌ای شد که بسیاری از پژوهشگران آن را با عنوان *«دولت دست‌نشانده»* توصیف کرده‌اند. افزایش حضور مستشاران آمریکایی، وابستگی کامل ارتش و اقتصاد، و نقش تعیین‌کننده‌ی واشنگتن در تصمیم‌های کلان کشور، نشانه‌های آشکار این وضعیت بود. حتی برخی اندیشمندان غربی مانند *مارک گازیوروسکی* هشدار داده بودند که حمایت بی‌قید و شرط آمریکا از حکومت پهلوی، آینده‌ی روابط دو کشور را با بحران جدی روبه‌رو خواهد کرد. این نوع وابستگی، با روحیه‌ی تاریخی جامعه‌ی ایران که بر استقلال، عدالت‌خواهی و مقاومت در برابر سلطه شکل گرفته، ناسازگار بود.حادثه‌ی ۱۶ آذر ۱۳۳۲ نیز نقش مهمی در شکل‌گیری این ذهنیت داشت. سفر ریچارد نیکسون، معاون رئیس‌جمهور آمریکا، به تهرانِ پس از کودتا و سرکوب خونین اعتراض دانشجویان، آمریکا را در ذهن نسل جوان به نماد مداخله و تحقیر حاکمیت ملی تبدیل کرد. از آن زمان، ۱۶ آذر به نشانه‌ای از مقاومت در برابر سیاست‌های آمریکا بدل شد.در دهه‌های بعد، با افزایش درآمدهای نفتی و خرید گسترده‌ی تسلیحات از آمریکا، وابستگی رژیم پهلوی عمیق‌تر شد. اجرای *قانون کاپیتولاسیون* و مصونیت اتباع آمریکایی، این احساس عمومی را تقویت کرد که استقلال کشور عملاً قربانی منافع خارجی شده است. در همین فضا بود که شعارهای «مرگ بر شاه» و «مرگ بر آمریکا» به‌طور درونی به هم گره خوردند؛ چراکه شاه به‌عنوان مجری اراده‌ی آمریکا شناخته می‌شد.وقتی معادله عوض شدپیروزی انقلاب اسلامی در سال ۱۳۵۷ این معادله را برهم زد. انقلاب نه‌تنها مخالفت با سیاست‌های داخلی پهلوی، بلکه اعتراض به *سلطه‌ی خارجی* بود. با قطع نفوذ آمریکا، راهبرد واشنگتن تغییر کرد و جنگ نرم را در پیش گرفت؛ تحریم‌ها، فشارهای سیاسی و جنگ رسانه‌ای ادامه‌ی همان پروژه‌ی تصرف بودند، اما این‌بار بدون حضور آشکار.در مجموع، تاریخ نشان می‌دهد که مسئله‌ی اصلی میان ایران و آمریکا، یک اختلاف مقطعی نیست، بلکه نزاعی ریشه‌دار بر سر *استقلال، هویت و حق تصمیم‌گیری* است؛ نزاعی که تنها با شناخت دقیق گذشته، می‌توان امروز آن را درست فهمید.mostaghelatumostaghelatuTue, 24 Feb 2026 14:39:12 +0330https://virgool.ir/@m_88975530/وقتی-نقاب-ها-می-افتند-gri6twlu6k2lداستان اپستین و عریانی قدرتپروندهٔ جفری اپستین یک لغزش اخلاقی یا جنایت فردیِ منزوی نبود؛ این پرونده، صحنه‌ای بود که در آن *نقاب حقوق بشر از چهرهٔ قدرت فرو افتاد*. آیینه‌ای که نشان داد چگونه مدعیان «آزادی، کرامت انسان و حمایت از زنان»، در تاریک‌ترین اتاق‌های قدرت، همان اصول را لگدمال می‌کنند. اپستین، سرمایه‌دار بانفوذ آمریکایی، متهم به طراحی و ادارهٔ شبکه‌ای سازمان‌یافته برای سوءاستفاده و برده‌سازی جنسی کودکان و نوجوانان بود؛ شبکه‌ای که حتی قربانیانش سخن گفتند، اسنادش موجود بود، اما عدالت هرگز به آن نرسید. مرگ مشکوک او در زندان، پیش از محاکمه، نه پایان ماجرا، بلکه مهر سکوتی بود بر دهان حقیقت.پرده‌ها کنار می‌روندبا انتشار تدریجی اسناد—از جمله *۳ میلیون سند تازه از مجموع ۱۹ میلیون سند —روشن شد که اپستین یک استثنا نبود، بلکه گره‌گاهِ تلاقی ثروت، سیاست و مصونیت بود. نام سیاست‌مداران آمریکایی و اروپایی، از جمله دونالد ترامپ، بارها در این اسناد تکرار شده است؛ نه به‌عنوان حکم قطعی جرم، بلکه به‌مثابه زنگ خطری بلند که فریاد می‌زند: تحقیقِ مستقل، بی‌خط قرمز و شفاف کجاست؟ در مقابل، آنچه دیده شد، سکوت، تعلل و گزارش‌هایی از پاک‌سازی و پنهان‌کاری بود؛ گویی مسئله، نه کودکان قربانی، بلکه حفظ آبروی قدرت است.پس‌لرزه‌های یک بحرانپس‌لرزه‌های این رسوایی به موجی از استعفاها در اروپا انجامید؛ از لندن تا پاریس و اسلو. این استعفاها اعترافی ناگفته‌اند: پروندهٔ اپستین هنوز زنده است و همچنان مشروعیت اخلاقی ساختار قدرت غرب را می‌فرساید.بازی با یک پارادوکساما تناقض اصلی اینجاست: همان دولت‌هایی که خود را پرچمدار حقوق بشر، آزادی و دفاع از زنان معرفی می‌کنند، یا در برابر برده‌سازی جنسی زنان و کودکان سکوت می‌کنند یا از پاسخ‌گویی می‌گریزند. ایالات متحده و اسرائیل، با خروج یا بی‌اعتنایی به پیمان‌ها و ساز و کارهای بین‌المللی حقوق بشر، عملاً نشان داده‌اند که حقوق بشر برایشان تعهد نیست؛ ابزاری است سیاسی، انتخابی و مصرفی.در این منطق وارونه، «آزادی» نیز معنای تازه‌ای می‌یابد: آزادی نه به‌مثابه کرامت انسان، بلکه بی‌بندوباری قدرتمندان و حقِ به‌بردگی‌گرفتن بدن دیگران برای لذت جنسی. اینجاست که شعارهای پرزرق‌ و برق فمینیستی و حقوق بشری، به ضد خود بدل می‌شوند.در نهایت، این پرونده دربارهٔ نام‌ها، پرچم‌ها یا ایدئولوژی‌ها نیست؛ دربارهٔ کودکان و زنانی است که قربانی شدند. دفاع واقعی از حقوق بشر، با سکوت گزینشی سازگار نیست. پروندهٔ اپستین آزمونی اخلاقی بود که بسیاری از مدعیان آزادی در آن مردود شدند؛ و مسئولیت ماست که نگذاریم حقیقت، زیر آوار قدرت، ثروت و فراموشی دفن شود.mostaghelatumostaghelatuTue, 24 Feb 2026 14:35:01 +0330https://virgool.ir/@m_88975530/محمد-رضا-شاه-اموال-تصرف-شده-را-به-خود-مردم-بازگرداند-j0tuakubvmtmجعفرِ شریفْ امامی دیر کرده بود. او باید سرِ ساعتِ ۱۶ در کاخ حاضر می‌شد و گزارش بُنیادِ پهلوی را به مردم می‌داد. او مَحرم بُنیادِ پهلوی بود. آبروی وارثانِ رضاشاه به او وابسته بود.وقتی رضاشاه ایران را تَرْکْ می‌کرد، مردم زیادی که زمین‌هایشان غَصْبْ شده بود، برای باز پس‌گیری زمین‌هایشان، اِقدام کردند. محمدرضا فهمید اگر دیر بِجُنْبَد، مردمِ معترض، دودمانشان را، به باد خواهند داد. رضاشاهِ سابق، به لطف اربابانِ انگلیسی، شاه شده بود و حالا به لطف آن‌ها، شاه سابق شده بود. در همه‌ی این مدت هم جز قتل و غارت، به چیزی فکر نکرده بود. بنابراین در روزهای آخر، به پیشنهاد فروغی، اموالش را به محمدرضا منتقل کرد، تا یک جریب زمین غصب شده، در دوران حکومتش را، به صاحبان اصلی آن برنگرداند. بالاخره غارَتْ گَرانْ هم باید به فکر آبروی کاری خود باشند.رضا شاه سابق هم پذیرفت. محمدرضا نه می‌توانست از آن همه ثروت چشم بِپوشد، نه می‌توانست آنها را به نَفع خودش ضبط کند. پس ناچارْ اموال را به دولت سپرد تا آب‌ها از آسیاب بیفتد.چند سال گذشت محمدرضا دستْ دستْ می‌کرد و اموالِ رضا شاه را از دولت، نمی‌گرفت. او حساسیت مردم را بهانه کرده بود تا اموالِ پدرش را شخصاً تصاحب کند و چیزی به برادران و خواهرانش ندهد اما مگر می‌شد پول اشرف را نداد؟! عبدالحسین هُژَیرْ را به نخست وزیری رساند. هژیرْ در اولین ماموریت خود توانست لایحهٔ بازگشتِ اموالْ را در مجلس به تصویب برساند. ترور محمدرضا در ۱۵ بهمن ۱۳۲۷، به خاندان پهلوی، برای مظلوم نمایی، کمک زیادی کرد، طبق این لایحه، اموالِ رضا شاهی، در قالب موقوفه، به خانواده پهلوی، برگردانده شد.شاه، در فرمانِ تأسیسِ بنیاد پهلوی، گفته بود: «نظر به علاقهٔ تامْ و ایمانْ و عقایدِ راسخی که برای رضایت خداوند متعال داشته و داریم و به منظورِ شادیِ روحِ بزرگِ پدرمانْ اعلیٰ حضرتِ فقیدْ، رضاشاهِ کَبیرْ به ایجاد این بنیاد اقدام کرده‌ایم.» شرکت‌های وابسته به بنیاد پهلوی، در حوزه‌های مختلفْ فعالیت می‌کردند، آمار دقیقی وجود ندارد، ولی بر اساسِ اسناد و مدارکِ موجود، این شرکت‌ها، زیر مجموعهٔ بنیاد پهلوی، بودند:« ۸ مزرعه، ۱۰ کارخانه سیمان، ۱۷ بانک و شرکت بیمه، ۲۳ هتل، ۲۵ شرکت فلزکاری، ۲۵ شرکت کشت و صنعت، ۴۵ شرکت ساختمانی، ۷ شرکت صنایع غذایی و ده‌ها شرکت بازرگانی.»دارایی بنیاد پهلوی، در سال ۱۳۴۹، حدود ۲ میلیون و هشتصد هزار دلار تخمین شده بود، این در حالی است، که این دارایی در سال ۱۳۵۵ به ۳ میلیارد دلار رسیده بود، که یکْ سومِ آن متعلقْ به شخص محمدرضا بود. خاندان پهلوی، در پوششِ کارهای خِیْر و عام المَنْفَعه، بدون دادن مالیات، و امکان ترغیب پلیسی، به چَپاول ملت ایران می‌پرداختند.از سال ۱۳۴۱ به بعد، بنیاد پهلوی، به صورت هیئت امنایی، متشکل از رئیس مجلس سنا، رئیس مجلس شورای ملی، رئیس دیوان عالی، وزیر دربار، نخست وزیر، و پنج نماینده از طرف شاه، اداره می‌شد.یعنی مردم، به پشتِ پرده‌ی بنیاد پِیْ بُرده بودند؟!منبع: چاپیدشاهکتابی به نویسندگی سپیده انوشهانتشارات کتاب جمکرانmostaghelatumostaghelatuFri, 20 Feb 2026 21:52:52 +0330https://virgool.ir/@m_88975530/پهلوی-یک-حرکت-قهرمانانه-برای-مردم-انجام-داد-e8xjynhewp3r پهلوی یک حرکت قهرمانانه برای مردم انجام داد مردم ایران مدت ها در آرزوی راه‌های امن و جدید برای جابه‌جایی کالا بودند. ایران مرزی بود که شرق آسیا را به اروپا پیوند می‌داد. تبدیل شدن دوباره به مسیر امن و آسان گذر برای تجارت از چین به اروپا آرزوی ایرانیان بود و رضاشاه داغ برآورده شدن این آرزو را بر دل ایرانیان گذاشت.همه بر اینکه ایران باید راه آهن داشته باشند توافق داشتند‌. مشکل فقط مسیر راه آهن بود‌. ایرانیان می‌خواستند راه‌آهنی داشته باشند که غرب ایران را به شرق آن متصل کند. انگلیسی ها موافق نبودند. با اینکه کسی از آن ها نظر نخواسته بود وظیفه خود می‌دانستند نظر بدهند!انگلیسی ها از زمان ناصرالدین شاه به دنبال ایجاد راه‌آهنی در مسیر دلخواه خود، البته با پول ایرانیان بودند. آنان مسیری از پیش طراحی شده داشتند و هربار که بحث احداث راه‌آهن ایران به وسط می‌آمد، نقشه راه‌آهن شمال جنوب را می‌آوردند. رضاشاه هم به ملت ایران اعلام کرد که این نقشه راه‌آهن نقشه خودش بوده و همه کارها را خودش انجام داده است! دکتر مصدق نیز با لایحه تاسیس راه‌آهن مخالفت کرد اما...عملیات ساخت راه‌آهن شروع شد. انگلیس در کمترین زمان به روسیه می‌رسید. از طرفی هیچ‌کس نمی‌توانست به هندوستان، مستعمره محبوب انگلیس نزدیک شود.۴ شهریور ۱۳۱۷ همه چیز تمام شد و رضاشاه بسیار خوشحال و خرسند بود.مردم ایران ماندند و راه‌آهنی که به درد هیچکس نمی‌خورد. راه‌آهن از بندر کم استفاده شاهپور به بندر ترکمن می‌رسید؛ از هیچکدام از شهرهای بزرگ ایران عبور نمی‌کرد.سیاست رضاشاه آن بود که مانند قاجار وام خارجی نگیرد و برای تأمین مالی این پروژه بر قند و شکر و چای که مصرف بالایی در کشور داشت، مالیات زیادی قرار دهد. مردم به هزینه گزافی که برای ساخت این راه‌آهن پرداخته بودند، فکر می‌کردند. آخر مدت ها بود که نتوانسته بودند یک چای بی دغدغه بنوشند...منبع: چاپید شاهکتابی به نویسندگی سپیده انوشهانتشارات کتاب جمکرانmostaghelatumostaghelatuFri, 20 Feb 2026 21:50:28 +0330