<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های یگانه رحمانیان</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_88821047</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 14:55:18</pubDate><image><url>https://virgool.ir/images/default-avatar.jpg</url><title>یگانه رحمانیان</title><link>https://virgool.ir/@m_88821047</link></image><item><title>خسته کننده ترین سال قرن</title><link>https://virgool.ir/@m_88821047/خسته-کننده-ترین-سال-قرن-qkxqdr7uo1kb</link><description>همه ی ما قبل از ورود این ویروس ب زندگیمان آرزوهای بلندی داشتیم.پولامو جمع میکنم فلان چیز میگیرم فلان باشگاه میرم هیکل میسازم اوووف و تولد امسالمو میترکونم فلانیا رو دعوت میکنم ک فلان و فلان شده ها باید چشماشون از حسودی بترکه و... ولی الان حتی نمیتونیم از خونه بیرون بریم.این روزها تمام زندگیمون به خونه و سر و کله زدن با وسایل خونه و آدمای توی خونه?خلاصه میشه.یکی از اون وسایلی ک خییلیی توی این مدت واسه همه ی ما کار آمد بوده گوشی موبایلمون سیستم اندروید و ویندوز بوده شاید قبلا ک زمان کافی برای استفاده از این سخت افزار ها و نرم افزار ها رو نداشتیم ب نظرمون چیزای زیادی جذابی میومد . نظر شخصی من اینه ک چیزی خیلی جذابه ک فشار و اجبار قوی ای برای استفاده ازش نباشه و آدم با علاقه و توی حال خوبش سمتش بره و حال خوبشو خوب تر کنه. من دانشجوی پرستاری ام ترم ۳...یعنی فقط یه ترم مثل انسانای عادی گذشته دانشگاه رفتم و همکلاسی داشتم و بیرون رفتنای بعد از دانشگاه و جمعای دانشجو ها و بحثای علمیشون رو دیدم و داخلشون شرکت کردم.ولی الان دانشگاه و همه ی اون اتفاقای خوب معطوف همین گوشی هوشمندی شده ک توی دست منو هم دانشگاهیامه اصلا حس جالبی نیست که حتی بغل کردن و بوسیدن کسی که دوستشون داریم هم مجازی شده باید با استیکر ابرازشون کنیم.کلا روزای خسته کننده ای رو پشت سر میذاریم.اونقدی با مشکلای فنی ورود ب کلاسا و سایتای دانشگاه سر و کله زدیم پای چشمامون گود افتاده.انقدر پای سرعت افتضاح اینترنت حرص خوردیم ک منِ ۲۰ ساله موی سفید دارم.واای نگم از وقتایی ک کوییز و امتحان داریم شده یه هفته ۲۰ ساعت از ۲۴ ساعت یه شبانه روز یه ساعت گوشی رو شارژ میکنیم دو ساعت روشن میذاریمش پی دی اف میخونیم و نکته مینویسیم.نصف پول تو جیبی و درآمد این ماهم رو فقط دادم باتری گوشیم رو عوض کردم و گلسش و کاورشو عوض کردم ک حداقل رغبت کنم بگیرم ب دستم.بقیه ش رو هم دادم کرم دور چشم و قطره ی خشکی چشم...زیباست نه؟ولی باز خداروشکر همین گوشی هوشمند ها هست ک به قول بابام گفتنی بفهمیم دنیا دست کیه!اگه همینا هم نبود یک سال تماام همه بیکار و علاف نه درسی نه مشقی نه درآمدی هیییچییی به هیچی ...کلا سال ۲۰۲۰ دنیا استپ میشد دوباره سال بعد رو هم ۲۰۲۰ نامگذاری میکردند ...هرکس هم ک امسال فوت شده بود یا متولد شده بود روی قبرش یا توی شناسنامه ش مینوشتن همون سال محنوس مثلا وفات:۹/۱۰/منحوس.خیلی از بدیای امسال گفتم.همیشه یه ادم مثبت اندیش و مثبت نگر بودم ولی هرطوری توی ذهنم میگردم و کاووش میکنم به یه نکته ی خوب نمیرسم فقط تنکس گاد ک زنده ایم و هنوز نمردیم.مرسی از نگاهتون...راستی روزمم مبارک ?</description><category>یگانه رحمانیان</category><author>یگانه رحمانیان</author><pubDate>Sun, 20 Dec 2020 14:51:37 +0330</pubDate></item></channel></rss>