https://virgool.ir/feed/@m_88599043fa2026-11-12 05:07:06https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_88599043https://virgool.ir/@m_88599043/ندانَم-orhuptr8mgquاین سخناز جایی آغاز نمی‌شود،که آغازش پیش‌تر بوده است.نه دعویِ دانستن داردو نه قصدِ گفتن؛حکایتِ دلی‌ستکه در ندانستن بیدار شدو به اشارتروی به آن‌که نام ندارد آورد.اگر این نجوا را می‌خوانی،بدان که هنوز راه است؛و اگر در دل تو نیزچیزی به لرزه درآمده است،پس این سخناز آنِ تو نیز هست…ندانم…و این ندانستن مرا بس است،که هر که دانست، از راه بماندو هر که ندانست، به منزل رسید.هر بامداد، چون پرده‌ی شب از پیش برگشایی،نفسی از نفَس‌های توبر جانِ خسته‌ام می‌وزدو مرا به یادِ عهدی می‌داردکه پیش از صورت و ناممیان من و تو بسته بودند.ندا در درونم خیزدکه ای در راه مانده،زمان اندک است؛نه از بهرِ فنا،که از برایِ بقا.خویشتن فروگذارو دیدارهای عاریتیو شنودهای فانیو لمس‌های گمراه‌کنندههمه واگذار.چه هیبت دارد این بارِ شوق؛نه بر دوشِ تن نشیند،که بر گردنِ جان آویزد.دلم هوای کودکی نموده؛آن دم که مرا هنوزاز تو جدا ننوشته بودند.گریستن، ذکر بودو خندیدن، تسبیح.کاش مرادر همان دایره‌ی نخستین،در سایه‌ی آن آغوش بی‌چون،به سکوت می‌رساندی.چه زود دیر شد…و مرا هنوز معلوم نگشتکه به چه کارم داشتیدر این سرایِ فریب.مرا چه به این بازارِ رنگ و بو؟مرا چه به این هجرِ دراز؟من از آغازاهلِ این مقام نبودم؛مرا بویِ خانه‌ای دیگر مست کرده بود.من محتضری‌امکه از نخستین دمجامِ مرگ نوشیدو از آن ساعتدر آرزوی خاک شدن بنشستتا از خاکدوبارهبه سوی توسر برآرد.اگر این نجوا به تو رسد ـو چگونه نرسدکه از تو برآمده است ـاین پرده‌های انبوه را بدَر،این راهِ کوتاه را کوتاه‌تر گردان.مرا اذنِ رفتن ده،که رفتن در این طریقعینِ رسیدن است.ظلمتِ جهانآینه‌ی نور توستو رنج،تازیانه‌ای‌ستبر پشتِ سالکتا از خواب برخیزد.تو که مراتابِ این سوز عطا کردی،بی‌دیداررهایم مکن.گویی وعده‌اتنه ماندن بودو نه آرام گرفتن؛آمدن بوداز بهرِ بازگشت.پس به تمنّا بنشسته‌ام،ای صاحبِ جان و زمان؛این دمِ عاریتی رابه لطفی شتابانبازستان.بستان…باشد که آن سوی این هجر،نه آسمان باشدو نه وعده،بلکه خودِ آغوش.و اگر این نیز نباشد،همین طلبو همین سوختنمرا بس است...مهدی تقی پورمهدی تقی پورFri, 26 Dec 2025 16:24:28 +0330