<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های ☘️Nile</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_88254971</link><description>اسمم مائده‌‌ست، به خاطر علاقم به رود نیل، اسم مستعارمو ازش گرفتم. عاشق ماجراجویی، کشف ناشناخته ها، نوشتن و خوندنم؛</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 05:46:15</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/3739248/avatar/0sJPtc.jpg</url><title>☘️Nile</title><link>https://virgool.ir/@m_88254971</link></image><item><title>شاید کمی شور باشد</title><link>https://virgool.ir/@m_88254971/شاید-کمی-شور-باشد-grjunhh8c0ns</link><description>پیرمرد نسبت به سابق آرام تر و کم‌حرف تر به نظر می‌رسید، از پشت شیشه های عینک جانبازش گذر دنیا را تماشا میکرد. صدایش که میزدند پاسخی نمیداد، همه میگفتند گوش هایش سنگین شده اما به تصور من او میشنید، فقط میل به پاسخ دادن نداشت. دیگر حتی در چشمانش کور سوی نور را هم نمیدیدم، نمیتوانستم به خودم جرات برهم زدن خلوتش را بدهم، اما کنجکاوی ام هم سرکوب نمیشد. میخواستم با او حرف بزنم و از سرگذشتش بپرسم. نمیدانم روی کنده ی خشکیده کنار دریا نشستن و ساعت ها به آسمان زل زدن چقدر جالب است که آنقدر مجذوب این کار بود و هر روز صبح تا غروب تکرارش میکرد. کسی از او خرده نمیگرفت، میدانستند دنیا به اندازه کافی اورا شکنجه کرده و حالا دیگر نیازی به آنان نیست که تکرارش کنند، خوشبختانه در این مورد مردم کمی آسوده تر شده بودند، بالاخره یکی از وظایفشان کم شده بود!آن مرد هم بعد یک مدت به کل فراموش شده بود. آه! مگر نمیدانی؟ زندگی بسیار فراموش‌کار است. هم ما او را از یاد میبریم هم او مارا. آنقدر سریع که میتوانم به در آتش سوختن خانه ای پر از بنزین تشبیهش کنم‌.آن مرد یکی از سربازان جنگ جهانی دوم بود. یکی از پاهایش را هنگام حمل جنازه ی دوستش به پشت خاکریز از دست داده بود. میتوانم حس عذاب آن لحظه اش را درک کنم، اما به نظرت لذت بخش نیست؟کلی جنازه و پیکر جلوی چشمت باشد، بیشتر از انسان مانند شکار های متفاوتی اند که صیادها گرفته اند.نگو که باز هم میخواهی به من طعنه بزنی که ارزش های انسانی را زیر پا میگذارم. خودت هم آن روز به بهانه ی درمان بینایی بیمار سوزن در چشمش فرو میکردی.راستش را بگو، برایت لذت بخش نبود؟ کاش من هم یک پزشک معالج بودم...داشتم در مورد آن مرد حرف میزدم، اول بگذارید خودم را معرفی کنم؛ &#34;من یک هنرمندم...!&#34;دوست نداشت، برا کلکسیون آثارم شد راستش را بخواهید؛</description><category>☘️Nile</category><author>☘️Nile</author><pubDate>Fri, 16 Oct 2026 08:50:33 +0330</pubDate></item><item><title>وطنِ افسرده دل</title><link>https://virgool.ir/@m_88254971/وطنِ-افسرده-دل-cfhqpoqc2uhn</link><description>شاید این جنگ به آن شدتی که در هشت سال دفاع مقدس یا کشورهای دیگر دیده ایم نبوده باشد، اما جنگ، جنگ است.... وقتی حرمت خون شکسته می‌شود، دیگر فرقی ندارد چگونه یا چه تعداد. هرچند برای بیشتر ما، و بیشتر آنها، تعداد شهدا فقط یک آمار عددی و معیاری برای سنجش شدت درگیری است. تک تک روز هایم مبدل به اندوه برای وطنم و مردمی شده که از دیربازِ دور و دراز، کم چنین روزهایی ندیده اند. خوابم را با اخبار ترور دانشمندان و افسران عالی مقام از سر می‌پرانم و شب را با تصاویر کودکان و خانواده های زیر آوار جان داده به خواب می‌روم، خوابی که نمیدانم از آن بیدار خواهم شد یا نه. یک وقت هم به ناگاه چند بمب روی شهر می‌اندازند و درحالی که صدای جنگنده هارا بر فراز آسمان می‌شنوم، دستانم بی اختیار می‌لرزد و از ضعفم احساس شرمساری میکنم. اما باری دیگر شجاعتم را جمع میکنم و حرکت پر فشار و خشم خون را در رگ هایم حس می‌کنم، چند لحظه ی بعد، ترسم جای خود را به حس نفرت و انتقام میدهد. اما نمیدانم چرا دستانم همچنان میلرزد! در همین حین فکر میکنم که تمام آن حرف ها که روزی من هم تکیه گاهی برای مردمم خواهم شد در نظرم یک دعوی بی معنی جلوه میکند. برای تکیه‌گاه بودن باید قدرت داشت، ولی من در برابر آن آهن های پرنده قدرتی نداشتم،هیچ قدرتی. جز آنکه فقط منتظر بمانم تا بفهمم آیا کشته ی بعدی من هستم یا نه. البته به ناگهانی بودن مرگ امید بسته بودم، اینطوری کمتر ترسناک به نظر میرسید. حالا دیگر تجربه ی شنیدن صدای انفجار بمب و دیدن فرار با فریاد و ولوله ی بیمارها از بیمارستان همراه پرستاران را دارم. به هیچ عنوان هر تجربه ای ارزشمند نیست.و</description><category>☘️Nile</category><author>☘️Nile</author><pubDate>Sat, 09 May 2026 12:51:08 +0330</pubDate></item><item><title>۱۹ اردیبهشت</title><link>https://virgool.ir/@m_88254971/۱۹-اردیبهشت-ccod7ftidieg</link><description>امروز ۱۹ اردیبهشت سال۱۴۰۵، ساعت ۳:۴۵ دقیقه ی صبحه. روزای سخت زیادیو پشت سر گذاشتیم تا به اینجا برسیم، در واقع، در نقطه ی مهمی از تاریخ ایستادیم. پیش روم امتحان نهایی رو دارم، ولی حتی معلوم نیست به چه صورت و یا در چه زمانی برگزار شه، ولی دارم خودمو آماده می‌کنم. اینکه خودت رو برای یک اتفاقی که معلوم نیست کی بیفته آماده کنی، اونم در این حد سرنوشت ساز،گاهی پریشون و کلافم میکنه.دیگه زیاد به آینده فکر نمیکنم، درگیر وجودیت شخص انسان شدم، نمیدونم، شاید یه بحران سنی، شایدم واقعا یک سوال بزرگ. صدای اذان صبحی که الان دارم میشنوم حس و حال عجیبی داره. برای زندگیم برنامه ای ندارم، صرفا دارم کاریو انجام میدم که باید. کاش زندگی ابدی جذاب تر باشه</description><category>☘️Nile</category><author>☘️Nile</author><pubDate>Sat, 09 May 2026 11:54:21 +0330</pubDate></item></channel></rss>