<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های مسیح حنیف نژاد</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_88157418</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 12:17:32</pubDate><image><url>https://virgool.ir/images/default-avatar.jpg</url><title>مسیح حنیف نژاد</title><link>https://virgool.ir/@m_88157418</link></image><item><title>جاده شب</title><link>https://virgool.ir/@m_88157418/جاده-شب-vlgawdnypat5</link><description>ماه نیمه ، آسمان را روشن کرده و پشت کوه ها می تابید. در جاده و سفر سرگرمی همیشگی ام پیدا کردن جانوران و موجوداتی بود که در صخره ها تجسم پیدا کرده بودند. آنشب اما نه سفر نه جاده را دوست نداشتم. دقیق نمی دانستم چه شده و سرجایم آرام و قرار نداشتم.  از کنار صندلی دست می انداختم و قفل ماشین را پایین میزدم ، در سمت خودم را چند بار چک کردم تا از قفل مطمئن شوم. بدقت رفتار و نگاه هایش را دنبال می کردم. سر پایین انداخته بود و پیشانی اش را مدام می مالید. دومین شبی بود که خواب به چشمش نمی آمد. چند دقیقه شده بود با همه اضطرابی که در دلم داشتم خوابم برده بود تا با صدای بوق کامیون و نور ماشین های که از روبرو می آمدند از جا پریدم.دیدم بابا ماشین را آرام آرام کنار می زند.سرعت بیست سی تا نشده در را باز کرد و خودش را پایین انداخت. تا وسط برهوت با پاهای لخت رفت و سجده ای به ماه کرد و دوباره برگشت.نگاه منو بابا به هم دوخته بود. بهتمان زده بود.به چشم های همدیگر نگاه می کردیم. دوباره به ماشین بازگشت و پا روی پا انداخت و کف پایش را وارسی می کرد. خون بود که می آمد.پدرم لحن آرام کرد و گفت : علی جان چیکار میکنی؟ مگه نمی‌بینی وسط جاده ایم..علی هیچ جوابی نداد.مادر مقدار دیگری آبمیوه در لیوان ریخت و قرص خواب آور انداخت. علی خورد و دوباره توانست چند دقیقه ایبخوابد. جاده را ادامه می دادیم. بابا بغضش شکست.مادر بلند بلند گریه می کرد و من هم عربده می زدم.او همانطور خواب بود و نمی دانست به ما چه می گذرد.  </description><category>مسیح حنیف نژاد</category><author>مسیح حنیف نژاد</author><pubDate>Wed, 05 Nov 2025 02:36:59 +0330</pubDate></item></channel></rss>