https://virgool.ir/feed/@m_88054600سلام من حلما هستم و الان 13 سالمه عاشق نوشتن هستم.رمان های زیادی نوشتم ولی هیچ کس اونا رو نخونده...خوشحال میشم رمانام رو مهمون چشمای قشنگت کنی.fa2026-11-10 21:56:51https://files.virgool.ir/upload/users/4941765/avatar/OwtLpv.jpghttps://virgool.ir/@m_88054600https://virgool.ir/@m_88054600/استاکر-zioudiryn44v"تو هنوز منو به چشم یک خدمتکار میبینی؟"دلم میخواد پرده گوشم پاره بشه تا لرزش امواج صداش رو، روی پرده گوشم احساس نکنم.حرفشو مثل ی معلم صحیح میکنم."ی خدمتکار عوضی که پاشو از گلیمش دراز تر کرده"دستاشو روی سینه اش قفل می‌کنه . بسته به نمک رو توی دست سمت راستش می‌فشرد."چه گستاخ. بزار ببینم چند دقیقه بعد باز هم این حرفا رو با اون دهن کوچولوت میتونی بزنی یا فقط صدای ناله هات رو میتونم بشنوم؟! به نظرم که ارزش امتحان کردن داره...مگه نه ؟!""امتحان کن!"دستشو بدون هیچ فوریتی سمت استینم می‌بره...نه نه نه نه!!! استینم نه...ذهنم قفل می‌کنه که باید چیکار کنم؟! چرا باید مستقیم بره سمت آستین هام!!؟؟چرا...دهنم خشک شده؟؟ چرا انتظار هرچیزی داشتم جز این کار؟دلم میخواست داد بزنم که 'خواهش میکنم آستین هامو پایین نیار!! نمی‌خوام دستامو ببینی!! نمی‌خوام ببینی من با خودم چیکار کردم!!'ولی...دستم رو نمی‌کشم...با وجود تمام آهن ربایی که دستم رو به سمت عقب می‌کشه...ولی دستمو از لرزش خفیفی توی انگشتانم و مچم محروم میکنم.چون می‌دونم فایده ای ندارد اگر دستمو کاری بکنم که نباید.اگر تقلا کنم فقط لذت بیشتری به خوردش میدم..."حد اقل بهم بگو چه غلطی میخوای باهام بکنی؟!داد میزنم! چون عصبانیم از اینکه چرا باید این عوضی همچین غلطی بکنه؟؟چرا علاقه ای به سوزن کردن زیر ناخون هام ندارن؟! چرا از سوختن سیگارش روی پوستم شروع نمیکنه؟؟ چرا اون باید مستقیم بره سمت دست هایی که دیدنشون برام عذاب آورند؟؟ابروهایش بالا می‌ره. حرکت اجزای کج و معوج صورتش رو طوری حساب میکنم که انتظار این حرف رو از دهن من نداشت.ولی به سرعت افسار چشماش رو به دست میگیره.انکار که از شنیدن خبری خوشحال شده.پوزخند مژخرفش روی لب هایش میشینه.با دیدن دندون هاش تحریک میشم خوردش کنم توی دهنش."اگر بگم لذتش از بین می‌ره خانم اسمیت..."فامیلی ام رو دقیقا مثل زمانی میگه که کتابخونه پدرم رو گرد گیری میکرد و من رو لابه لایه قفسه های کتاب پرسه زنان پیدام میکرد و بعد با همون صدای خش دارش میگفت:"وقت بخیر خانم اسمیت""وقتی اینطور صدام می‌کنی دلم میخواد شخصا خودم مثله ات کنم."بدون توجه به حرفم لبخندش عمیق تر میشه.چشمانم رو روی هم می‌فشرم...انقدر محکم که درد رو توی پلکان حس کنم. دستام از گرمای خفن بار لمس منقبض و کشت میشن."نه...خواهش میکنم دستتو بکش..."خواهش میکنم...چرا اینو گفتم...؟! نکنه سرم به جایی خورده؟؟؟ ولی...من فقط می‌دونم نمی‌خوام استینم از جاش حتی یک میلی متر پایین تر بیاد...ولی...کاری که اون می‌کنه...باعث میشه نفس کشیدن از یادم بره...مثل ی بچه که یادش رفته چطور باید توی راه رفتن تعادلش رو حفظ کنه.مسخره است!انتظار داشتم تف کنه روی صورتم. انتظار داشتم بهم بخنده و مسخره ام کنه. حتی انتظار داشتم استین هامو از سر شونه پاره کنه...ولی فقط و فقط ی جمله کوتاه جوابمو میده...جوابی که احساس میکنم پرده ی دیافراگمم توی پایین و بالا رفتن مثل ی پروانه ای بسیار حیرون و مست بالا و پایین میره...صداش نجوا کنان روی گوشم میشینه:"هنوزم خودتو زخمی می‌کنی؟"اون...اون از کجا میدونست؟؟من تا حالا لباسی نپوشیدم که آستین نداشته باشه و اون تاحالا ندیده!"ت...تو از کجا م...می‌دونی؟!""اینکه از کجا می کنم می‌دونم مهم نیست...مهم اینه اینجا من دیگه کسی نیستم که باید حرف گوش بده...تو هستی."بی معطلی یک دفعه استینم رو بالا می‌کشه...زخمها... زخمهای کهنه و تازه...ناشی از ناخن کشیدن...تیغ...چاقو...جای سرم و تزریق...کبودی...برای اولین بار دلم میخواد بزارم اشکهام سرازیر بشن...آنتونی پوزخند میزنه...پوزخندی که از توصیف کردنش متنفرم.دست چپم رو محکم میگیره. طوری که احساس میکنم خون جریان نداره. دستم رو میکشم ولی اون محکم تر از اینا گرفته. تقلا میکنم."دستتو از من بکش عوضی!!!"هیچی نمیگه و فقط ی سوزن از توی اون کیف همزمان با گرفتن دستم در میاره."سارا خوب نگاه کن!"سوزن رو حد اقل دو سانت توی پوست ساعدمو می‌بره.چشمانم از سوزش و درد روی هم می‌فشارم.نفسم در سینه زندانی می‌شود.سوزن رو به طرف خودش می‌کشه و...پوستم رو میشکافه .از درد نمیدونم باید جیغ بزنم یا گریه کنم...زیر لب ناسزایی میگویم..."هی با ادب باش خانم اسمیت...'ابروی خانواده ات رو نیز!'"آبروی خانواده ات رو نبر...چه جالب...تیکه کلام خانواده ام رو بلد بود. کسی که فقط سه ماه توی خونه ما بود چطور تونسته اینقدر اطلاعات جمع کنه؟ طوری که من به شناخت خودم نسبت به خانواده ام شک کنم؟؟"خفه شو!!"از دستم مثل آبشار خون میومد...اون هم نه خون معمولی...خونی که شفا بخشه...خونی که دلم میخواد مرگ آور باشه تا شفا بخش..."اینجا رو ببین!دستت داره خون میاد!"بدون اینکه دستمو ول کنه دستشو می‌کنه توی جیب شلوارش و ی زیپ کیپ کوچیک در میاره. چجوری میخواد خونم رو توی اون بریزه؟؟احتمال میدم از قطره های خونم که به سینه زمین می‌خورند و سرازیر میشن، بدون اینکه زحمتی به خودش بده خون من رو بدزده."خانم اسمیت دستتو کج کن. اگر کاری که گفتم رو نکنی... قول نمیدم مچت رو نشکنم."دلم میخواست به روش بخندم بهش بگم جفت مچام هر کدومشون حداقل سه بار شکستن...دستم رو کج میکنم. چون می‌دونم اگر نکنم درد مزخرفی رو توی ناحیه یک مچم ناشی از شکستگی احساس میکنم. و من از این احساس بدم میاد.وقتی دستمو رو کج میکنم یادم میاد من روی یک تخت با روکش پلاستیکی دراز کشیدم. پلاستیکی که مانع رسیدن خونم به تشک میشه. زک رو به خاطر همچین ذهنی تحسین می‌کنم. واقعا همه ی جوانب رو بررسی کرده. ولی اون هنوز برای من ی عوضیه. ی عوضی به تمام عیار که منو سپرد دست این پسر جوونی که چند روز پیش فکر میکردم مسئول جمع کردن خونه ماست. الان متوجه شدم مسئول شکنجه و بازجویه.حالا میفهمم چرا قبل از آخرین باری که ببینمش می‌گفت:"فردا به جای نیک کس دیگه ای میاد. من فردا اینجا نیستم...فقط یادت باشه اون مثل نیک دل نازک نیست و مثل من نیست. امیدوارم از دیدنش شوکه نشی."وایسا ببینم؟! اون احمق به این امیدوار بود که از دیدن خدمتکارو که چند روز پیش سرشو سمتم هم میکرد و الان داره شکنجه ام می‌کنه، شوکه نشم؟!بهتر از این نمیشد!زیپ کیپ رو زیر قطره های معلق خونم میگیره. میتونم حدس بزن پونزده سی سی ازم خون دزدید. دستم رو ول می‌کنه . میتونم رد انگشت های زخمیش رو روی مچم ببینم.زیپ کیپ رو می‌بنده.اون قدر محکم که اگر کسی ندونه فکر میکنم داخل اون زیپ کیپ سمی ریختن که همه رو درجا می‌کشه."آفرین دختر خوب."متوجه میشم سوزن هنوز توی دستم جا خوش کرده. چطور میتونم متوجهش نشده باشم؟؟"عوضی حد اقل سوزن رو از توی دستم دربیار!!!""باشه. بیا."سوزن رو بی معطلی از دستم بیرون می‌کشه. طوری که انگار خیاطه و داره از جا سوزنی سوزن بر میدارم تا ی کت بی نقص بدوزه."هنوز تموم نشده خانم اسمیت. تو حتی به سوال اولم هم جواب نمیدی!! پس فکر میکنم امروز حد اقل بیشتر از سه تا بطری ازت خون بگیرم...هرچند که بدم نمیاد..."لبخند کریهش روی لب هایش نقش می‌بنده."پس بهم بگو خانم اسمیت... کلینیک دکتر جیسون ویلیامز کجاست؟ یا نه...باید سناتور کین صداش کنم تا یادت بیاد چقدر در موردش میدونیم؟!"با شنیدن اسم سناتور کین از زبون آنتونی...احساس میکنم قلبم از تلمپه کردند خون توی رگ هام که حالا سوزش رو در اون حس میکنم، دست برداشته.چطور ممکنه اون رو بشناسه؟! این اسم...این اسم رو فقط افراد کمی هستن که میشناسن...اما اون چطور...؟!"سارا...داری خسته ام می‌کنی...فکر میکنم برای فهمیدنش نیاز به یک چیز دیگه هم داریم."چه جالب...شکنجه ی خلاقانه یک دیگه اش رو میخواد روی من خالی کنه. چقدر عالی.بسته ی نمک رو باز می‌کنه. بی معطلی دستم رو میگیره نمک رو روی زخمم می‌ریزه...سوزشی که روی دستم احساس میکنم حد اقل میتونم بگم تا مغز استخوانمه...دلم میخواد جیغ بزنم...دلم میخواد بلند بشم و به فجیع ترین حالت ممکن بکشمش‌..."فکر نمی‌کردم از گریه ات انقدر لذت ببرم خانم اسمیت..."به خودم میام و میبینم چشمام آبشار ساختن و گونه هام رو تر کردند...لعنتی...لعنتی...لعنتی! از اینکه جلوی اون گریه کنم متنفرم!!"خب سارا...هنوز هم نمی‌خوای حرف بزنی؟!"لب هایش رو روی هم می‌فشرد و میفهمم که از جواب ندادنم آزارش میده. این خوشحالم می‌کنه."فکر میکنم به یک چیز دیگه نیاز دارم."دستشو توی کیف می‌کنه و ی سوال در در میاره که توش یه ماده شفاف قرار داره. بدون هیچ نوشته خاصی...از دیدن این ویال قلبم رو می‌فشرد. با دیدنش یاد شب های آزمایشگاه میوفتم.ی سرنگ کوچیک...از توی جیبش بر میداره و سرنگ رو پر می‌کنه."می‌دونی این چیه؟!""نه"همین یکلمه‌. انکار نه انگار که داره می‌پرسه وسیله شکنجه ام چه کاربردی داره. در حالی از سوزش دستم رو احساس نمی‌کنم."می‌دونی...این ی مواد مخدر قویه...اگر بهت تزریق کنم...می‌دونی چی میشه؟!"خدای من...اون میخواد به من مواد مخدر تزریق کنه؟!ولی خب...باید بگم قبلاً وقتی پونزده سالم بود من رو روی یک تخت بسته بودن؛و بهم مواد تزریق کرده بودن. بعد از تزریق اوردوز کردم. اما متأسفانه زنده موندم.روانشماس ها میگن برای من یک سری مشکلات روحی روانی پیش اومده.قلب، کلیه و کبدم آسیب دیدن. به خصوص قلبم. به خاطر اون تزریق قرص های زیادی مصرف میکنم اما...چند روزه که وقتی دزدیده شدم...حتی رنگوشن هم ندیدم."خب خانم اسمیت. ی بار دیگه ازت میپرسم...اگر نگی این مواد رو بهت تزریق میکنم...و می‌دونی چه اتفاقی میوفته؟ من میتونم ازت استفاده کنم. تو به من حقیقت رو میگی. چون اصلا توی حال خودت نیستی."نفسی تازه میکنم و جواب میدهم:"اگر بهم تزریق کنی میمیرم.""می‌دونم. و من بلدم چیکار کنم که نمیری خانم اسمیت. نگران نباش."از این ناراحتم که بلده چیکار کنه تا زنده بمونم.سرنگ پر شده رو نزدیک رگ گردنم میاره. محکم با دست مخالفش، چونه فکم رو میگیره به سمت بالا.بعد...ی سوزش ریز توی همون نقطه حس میکنم...و بعد اون تموم میشه."تموم شد"تموم شد...او بهم مواد تزریق کرد...خواستم سرم را بلند کنم، اما بدنم با تصمیمم همراه نشد.پلک زدم.یک بار... دوبار...چراغ بالای سرم کش می‌آمد و دوباره به شکل اولش برمی‌گشت. سعی کردم روی صورت آنتونی تمرکز کنم، اما تصویرش مدام از وضوح خارج می‌شد.ـ من... چی...جمله‌ام نیمه‌کاره ماند.حتی صدای خودم هم برایم غریبه بود.احساس میکنم چند تن به هر و ون از اعضای بدنم اضافه شده... اظطراب دارم...ولی نمی‌دونم از چی...اصلا دلم نمی‌خواد روی یک فکر تمرکز کنم...از اینکه کنترل خودمو نداشته باشم میترسم...کلماتی که آنتونی از دهنش بیرون میاد رو می‌شنوم...ولی معنیش رو خیلی دیر میفهمم...صدای...زنگ تلفن میاد...آنتونی رو با دو بینی میبینم که دستش می هم توی جیبش و ی چیزی در میاره... احتمالا گوشیش.جواب میده...صدای زک.خوشحالم که میتونم صدا هارو تشخیص بدم...آنتونی میگه "بفرمایید."-سارا حالش خوبه؟نگاه مختصر و مظطربی به من می‌اندازه و بعد تمرکزش بر میگرده به مکالمه ای که دلم میخواد همین الان خرابش بکنم.+قربان مگه نگفته بودید ازش بازجویی کنم؟!-گفته بودم. اطلاعات گرفتی؟!+نه دختره خیلی مقاومت می‌کنه حتی با اینکه...زک حرفشو قطع می‌کنه.- با اینکه چی!!؟آنتونی فکش قفل میشه... نمیتونم تصور کنم زک اگر از کسی عصبانی بشه چیکارش می‌کنه.آنتونی صداش می‌لرزه و نمیتونه ارزش صداش رو قایم بکنه...+با اینکه از روش های خودم استفاده کردم...صدای بیرون دادن نفس زک از پشت تلفن میاد.-انتونی...من بهت چی گفته بودم؟آنتونی ساکت میشه و دستش مشت میشه.-سوال سختی پرسیدم!!؟؟+گفته بودید بهش آسیب نزنم...-و...تو می‌دونی سر پیچی از دستورم یعنی چی.میتونم وحشت رو توی چشماش ببینم...با وجود تمام این مواد لعنتی...-بهش آسیب زدی؟!این بار...داد میزنه...+ق...قربان...م...من فقط میخواستم ازش اطلاعات بگیرم!-پس بهش آسیب زدی...قبر خودتو کندی رفیق.تماس قطع میشه... و من میمونم توی اتاقی که آنتونی از ترس نمیدونه باید چیکار کنه...و زک که احتمالا...داره میاد. به طرز مزخرفی خوشحالم که داره میاد.و از ترس آنتونی لذت میبرم...احساس میکنم داره خوابم می‌بره...شایدم دارم بیهوش میشم...اون بهم با ضرب چاقو آسیب میزنه!درد و سوزش های متعدد توی نقاط بدنم...از ساق پا تا گردنم...و بعد روی تک تک زخم هایی که با عصبانیت زده...الکل اسپری می‌کنه..‌.و من فقط جیغ میزنم...جیغ میزنم و جالب اینجاست...صدای خودمو نمی‌شناسم...من فقط درد احساس میکردم...ولی چرا اون بهم مواد تزریق کرد؟!✨پایان فصل هشتم✨.یکHELMAHELMAFri, 30 Oct 2026 08:52:30 +0330https://virgool.ir/@m_88054600/استاکر-uqudhootlqdgفصل هفتمساراهنوز بینمون سکوت برقرار بود...سکوتی که برای توصیف سنگینیش هیچ وصف درستی براش پیدا نمیکنم...به اجزای صورتش خیره میشم."چرا؟"بالاخره حرف میزنم."چون نیک سرکشه. ممکنه حرفی بزنه که نباید یا کاری بکنه که نباید.""این جوابش نبود."دستاشو میزاره توی جیبش و نگاهشو ازم میدزده.بدون اینکه جوابمو بده به سمت در میره اما قبل از خارج شدن بدون اینکه نگاهم بکنه میگه:"فردا به جای نیک کس دیگه ای میاد. من فردا اینجا نیستم...فقط یادت باشه اون مثل نیک دل نازک نیست و مثل من نیست. امیدوارم از دیدنش شوکه نشی."و بعد بدون اینکه منتظر جوابم بمونه از در خارج میشه و بیرون میره و منو با ی عالمه افکاری که نباید توی ذهنم باشه، تنهام میزاره. و مهم ترین کری که مثل خوره توی ذهنم بود...این بودکه...چرا باید از دیدنش شوکه بشم؟!صبح روز بعدچشمام هنوز سنگینه. هنوز روی همون تختم ولی ی چیزی فرق میکنه...دست و پام مثل روز اول بسته است.محکم تر از قبل . اما...چرا؟ کی همچین کاری کرده. من چجور نفهمیدم؟!تقلا میکنم. دست و پام رو میکشم اما فایده ای نداره . فقط درد و سوزش. توی همین حین صدای قدم های سنگینی از اون در فلزی زمخت میاد...اما این صدای قدم های زک نیست... برای نیک هم نیست. حتی سابرینا. کلید توی قفل در میره و در باز میشه و من...کسی رو میبینم که نفس کشیدن رو یادم میره...آنتونی...خدمتکار بیست ساله عمارت اسمیت.. کسی که سه ماه پیش استخدام شد. موهای جوگندمی. چشمای سبز . ی زخم روی ابروی راستش که چاک خورده بود.کت و شلوار مارک دار و بوی ادکلن سرد و مردونه....به انتونی نمیخوره که فقیر و بی سرپرست باشه برای خرج دانشگاه نیاز به پول داشته باشه. حد اقل نه با اون کت و شلوار و ساعت و کفش گرون قیمت و مارک دار. حد اقل اون چیزی که برای ما تعریف کرد...بدبخت بودنش بود... من هنوز توی شوک بودم..."سارا..."برای اولین بار اسمم رو صدا زد... درحالی که همیشه یا خانم بودم، یا خانم اسمیت. پوزخندی روی لب هاش میشنه که معده ام منقبض میشه. میاد داخل و در رو پشت سرش میبنده. به سمت صندلی میره که زک همیشه روی اون میشست. صندلی رو میکشه جلو کنار تختم. روی صندلی میشینه و ارنج هاش رو روی پاش قرار میده. به سمتم خم میشه طوری که بینمون پنج وجب فاصله است. "سارا...چه خبر؟!"چشمام غرق در خشم وجودم میشه."خفه شو انتونی..."چند ثانیه سکوت میکنه و بعد میزنه زیر خنده."وقتایی که برات چای میاوردم اینطور صحبت نمیکردی...""برو به درک سیاه..."خنده اش کمرنگ میشه اما از بین نمیره."سارا قبل از اینکه کارمون رو شروع کنم ازت میخوام باهام هماری کنی...تا کار به جا های باریک نکشه. باشه؟!"وایسا ببینم؟ همکاری؟!"من هیچ کاری نمیکنم عوضی!!!""میبینیم...همه زیر دست من به حرف میان. حتی ادمایی به لجبازی تو."به پشتی تکیه میده و ی پاش رو میاندازه روی پای دیگه اش ودستاش رو روی سینه اش قفل میکنه."خب سارا خلاصه بگم که امروز حوصله ی حرف اضافه و اینا رو ندارم. به خصوص لجبازی های تو"ادامه میده."سوال اول. کلینیک دکتر ویلیامز کجاست؟!"با شنیدن فامیلی اون عوضی... فکم منقبض میشه. اون دکتری که هر روز مسئول انداختنم توی مخاذن آب بود...تا ببینه بر اساس دوز قرص های خودش نسبت به خفگی چقدر دووم میارم...6 سال پیش. "چرا میپرسی عوضی؟!""چون دنبالش هستیم و باید بفهمیم چپوری ویژگی های خونت رو ارتقا داده."خون...خون...خون...چرا همیشه ققضیه سر این خون لعنتیه؟!"نمیدونم""دروغ"از جاش بلند میشه و از در بیرون میره. طولی نمیکشه که برمیگرده. اما این بار... با ی کیف...کیف فلزی. مثل جعبه ابزار میمونه. برمییگرده سر جاش و اون جعبه رو جلوی پاش میزاره. "میدونی داخلش چیه؟!"نگاه مختصری به جعب میاندازم و بعد به خودش."حدس میزنم وسایل شکنجه.""نزدیک بود اما دقیق نبود."و بعد...در اون جعبه رو باز میکنه. چاقوی جراحی...سوزن خیاطی...اسید...شلاق...وسایلی که شکل ترسناکی دارن و اسمش رو نمیدونم. انقدر عجیبن که حتی اسمش هم نمیتونم حدس بزنم.وسایل رو بیر.ن میاورد و مرتب روی میز زک میچید. انگار داره قلموهای نقاشی رو مثل ی نقاش حرفه ای روی میز کارش برای خلق ی شاهکار جدید ، اماده میکنه. اروم...با دفت..منظم... اما چیز هایی که توجه من رو به خودشون جلب میکنن وسایل ها نبود...ویال هایی بودن که با دقت کنارهم میچیدن. با رنگ های مختلف و نوشته های ناخوانا روی ویال هاش. بعد سرنگ...نه یکی...نه دوتا... حد اقل اون چیزی که من دیدم، 12 تا...دستاش رو از چیدن ئسایل های عزیزش میکشه...بعد به من نگاه میکنه و پوزخندی میزنه که دلم میخواد دندوناش رو توی دهنش خورد کنم."خب سارا...بیا کارمون رو شروع کنیم...خانم اسمیت..."پایان فصل هفتمHELMAHELMAFri, 09 Oct 2026 21:29:42 +0330https://virgool.ir/@m_88054600/استاکر-nhbgiuhgt2esفصل ششم/ساراهنوزتوی بهت بودم...چرا همچین حرفی بهم زد؟! چرا میخواد منو به مشتری تحویل ده؟! اصلا مشتری چه کسیه که با مافبا همچین قرار دادی بسته؟؟تو افکارم غرق شده بودم...توی چرخه افکارم گیر کرده بودم. زک چرا انقدر عجیب رفتار میکرد؟شروع کردم به قدم زدن داخل اتاق و با موهام بازی میکردم. توی همین حین صدای قدم از پشت در میشنوم. بوی...ادکلن سرد...زکدر رو باز میکنه و میاد داخل..."سارا ""بله""چطوری؟""چی؟""دارم حالتو میپرسم.""اهان...ممنونم.""نگفتم که تشکر کنی. گفتم که بگی خوبم.نگفتی.""خوبم.""نیستی""هستم""پس چرا دو ساعته داری قدم میزنی و با موهات ور میری؟"ساکت شدم."هروقت عصبی میشی این کارو میکنی""قراره منو به کی تحویل بدی؟""فعلا نه""فعلا؟یعنی قراره منو تحوبل بدی؟""اره ولی نه الان""حد اقل بگو به کی!!""نمیدونم.""دروغ میگی!""دروغ نمیگم سارا باور کن نمیدونم"راست میگفت. چشماش دروغ نمیگفتن...راست میگفت...نگاهمو ازش میدزدم و به سمت تختم میرم. روش رو به دیوار پشت به زک دراز میکشم."قهر کردی الان؟!!""نه"میاد سمتم و کنار تخت زانو میزنه. طوریکه اگر سرمو برگردونم صورتم مقابل صوتش قرار میگیره."سارا نگاهم کن""میشنوم""من ازت خواستم نگاهم کنی."ولی من نمیخوام...نمیخوام باهاش چشم تو چشم بشم...چون میترسم اگر به چشماش نگاه کنم دیگه نتونم نگاهمو بردارم...چون همونطور که به خوش هم گفته بودم...چشماش مسحور کننده ترین چیزی بود که من تاحالا توی عمرم دیدم!چند ثانیه مکثث کرد و بعد...کاری میکنه که من نفس کشیدن یادم میره...داز جاش بلند مبشه و بعد خم میشه و شونه ام رو میگیره و میچسبونه به تشک...موهام روی بالش پخش میشه... عد دست دیگه اش هم میزاره روی اون یکی شونه ام... محکم شونه هام رو به تشک فشار میده... نه اونقدر که درد بگیره اونقدر که نتونم فرار بکنم...لعنتی!لعنتی! لعنتی!باهاش چشم تو چشم شدم...دوباره..."چرا انقدر لجبازی؟""تو چرا انقدر سلطه گری؟!""سلطه گر؟!""اوهوم.""سارا اتفاقی افتاده من خبر ندارم؟!""نه""باشه...ولی تو خوب نیستی.""نه نیستم.""چرا؟!""چون قراره منو مثل ی کالا به کسی که نمیدونی تحویل بدی و در ازای تحویل دادن من پول زیادی دریافت کنی!"سکوت میکنه."قراره منو بفروشی""قراره تحویلت بدم. فرق داره"خنده تلخی میکنم."اره حتما ! وقتی ادم رو بسته بندی نمیکنی و با روبان تحویل نمیدی ، اسمش فروش نیست."زک نگاه کوتاهی به اجزای صورتم میاندازه و نگاهش توی چشمام قفل میشه."مشتری پول میده. من هم تحویلش میدم. خیلی ساده است""برای تو شاید.""برای تو هم اگر دهنتو ببندی ساده تر میشه"پوز خند میزنم."اگه قرار بود دهنمو ببندم احتمالا اینجا زندانی نبودم.""اگر من نخوام منو تحویل بدی چی؟!""فکر کردی من ازت اجازه میگیرم؟!"لبخند کوتاهی میزنم."نه .فقط میخواستم بدونم این اعتماد به نفست واقعیه یا فقط وقتی دستت اسلحه هست انقدر زیاده"زک ابرو هاشو بالا انداخت."داری منو امتحان میکنی؟!""نه. فقط حوصله ام سر رفته"""خیلی خب...ادامه بده.""چی؟!""کری؟! گفتم حرفتو ادامه بده.ببینم بالاخره یه جمله بلدی بگی که ارزش جواب دادن داشته باشه.""باشه. تو ی ادم خودخواه کنترل گر و ..."حرفمو قطع میکنه."اینا رو قبلا گفتی""...و به شدت مغروری!""اینم گفتی""هنوز تموم نشده.""متاسفانه حدس زدم""فکر میکنی چون من اینجام هر کاری بخوای یتونی باهام انجام بدی.""نه""پس چرا انقدر مطمئنی میتونی منو تحویل بدی؟"زک چند ثانیه نگاهم کرد."چون میدونم وقتی پای منفعت وسط باشه ادما معمولا به حرف وجدانشون گوش نمیدن."خندیدم."عجب پس بالاخره ی چیزی در مورد خودت گفتی!""چی؟!""اینکه خودتو ادمی میدونی که وجدان نداره"زک این بار جواب نداد. من با رضایت لبخند میزنم."دیدی؟ بالاخره ساکتت کردم."زک اروم شونه هامو ول کرد و صاف شد و کت مارک دار و گرون قیمتش رو مرتب کرد."نه"به سمت در رفت و قبل از خروج برگشت."فقط داشتم فکر میکردم چطور ممکنه کسی با این همه اعتماد به نفس، هنوز متوجه نشده باشه که توی این اتاق هیچ قدرتی نداره."زک لبخند خیلی کوتاهی زد و بعد از روی لباش محو شد."این یکی رو قبول دارم عزیزم..."میره بیرون و در رو میبنده و بعد قفلش میکنه.روز ها همینطور میگذره. هر روز زک میاد و باهام صحبت میکنه. نیک هر روز برام اب و اونیگیری میاره. منم اعتراضی نمیکنم...فقط انگار عادت کردم. رابطه ام با نیک بهتر از چیزی شده که فکرشو میکردم. فهمیدم که نیک دو تا گربه ی پشمالو داره که بعد از انبار هر شب می‌ره خونه پیششون.فهمیدم که پدر و مادرش و توی یه آتیش سوزی از دست میده و فقط خودش و خواهرش ماریا میمونم.نیک می‌گفت ماریا رو خیلی دوست داشت ولی دنیا اونقدر بی رحم هست که ماریا هم ازش بگیره. می‌گفت یک روز که داشته از دانشگاه برمیگشته گم میشه و پلیس بعد یک ماه گزارش میده که کرده ولی اون باور ندارم...هنوز هم منتظره...منم به عنوان همدردی...فقط...دستشو گرفتم.چند روزی همینطور میگذره...تا اینکه... ی روز زک عصبانی میاد اتاقم... با قدم های بزرگ و محکم و فک سفتی که به نظرم اگر یکم دیگه بهش فشار میومد قطعا می‌شکست. میاد جلوم وایمیسه."چیه چرا اینطوری شدی؟!"مردمک چشماش می‌لرزید...انگار توی چشماش زلزله شده بود."تو با نیک حرف زدی.""خب که چی؟!""و دستشو گرفتی..."ساکت میشم."می‌دونستی حق نداری از این کارا بکنی؟؟!!!""مگه صحبت کردن جریمه؟!!""نه جرم نیست ولی اینجا به غیر از من با کس دیگه ای نمیتونی صحبت کنی.""چرا؟!"از جاش بلند میشه قدم میزنه."چراش به تو ربطی نداره""پس منم هم باهاش حرف میزنم هم دستشو میگیرم.تازه شاید بغلش هم بکنم!!"پشتش به من بود.به محض تموم شدن جمله ام...سرش رو طرفم کمی بر میگیردونه. طوری که من نمی رخش رو میبینم...قیافه اش...ترسناک و سرد میشه...خنثی میشه... وحشتناک...قیافه اش به طوری وحشتناک میشه که فکر میکنم اگر کمی دیگه ادامه بدم میاد و من و نیک روی جلوی همدیگه مثله کنه..."چی گفتی؟!"صداش آروم بود...تیز بود...و همین بود که ترسناکش میکرد...ولی من از اونجایی که دختر به شدت لجبازی هستم این بار هم حرف زور توی گوشم نمیره...در حالی که داشتم عین چمن زار توی باد می‌لرزیدم ولی به روی خودم نیاوردم و از جام بلند میشم و میرم سمتش و صاف توی اون چشمای قشنگش...-آه...چرا باید چماش اینقدر زیبا باشه...؟- زل میزنم و میگم:"گفتم منم هم باهاش حرف میزنم هم دستشو میگیرم.تازه شاید بغلش هم بکنم!!!"و زک...زک با آتیشی که توی چشماشه و من شدم بنزینش بهم نگاه می‌کنه...کامل می‌چرخه سمتم و بعد..."پرنسس می‌دونی عواقب اینطوری گفتن به من چیه؟!می‌دونستی که تو اولین نفری هستی که من اینقدر باهاش نرمم؟؟"ساکت میشم و اون ادامه میده."سارا خواهرت...کاترین چند سالشه؟!"خشکم میزنه...اون...داره می‌ره سمت خط قرمزم..."ش...شونزده..."چند ثانیه به یک نقطه خیره میشه...نه از اون خیره شدن نایی که نمیتونی از نگاه به اون نقطه در بیای...از اون نگاه هایی که حد اقل توی چهره هر مغز متفکری دیدیم...بعد نگاهش رو میدوزه به من. دستش رو میاره روی شونه ام...خشکم میزنه...لمسش...مرگباره...نیز و سرد...و البته تهدید آمیز..."توی این شونزده سال زندگی خوبی داشته؟!""چی؟!""شنیدی.جواب بده.""نه خوب نه بد..."خنده ی کج و ماوجی میزنه..."بهش بگو حتما از لحظات زندگیش لذت ببره...شاید روز های اخرشو سر کنه..."همین ی جمله کافی بود که موجب از خشم توی سینه ام شله ور بشه..."چ... چی؟...تو داری خواهرم رو تهدید می‌کنی؟!""هر چی میخوای اسمشو بزار.""من اسمشو میزارم عوضی بازی در آوردن""اگر میخوای من ' عوضی بازی ' در میارم باید ی کاری برام بکنی""چی؟!""بین من و نیک همیشه باید من رو انتخاب کنی"من خشکم میزنه...زک حسودی می‌کنه؟؟ یا نکنه زیادی سلطه گره؟!!شایدم از تعریف کنه کردن و انتخاب شدن خوشش میاد...پایان فصل ششمHELMAHELMASun, 27 Sep 2026 06:21:27 +0330https://virgool.ir/@m_88054600/استاکر-kaf3wk3cjgxwفصل پنجم/ سارا"وای... چشمات""چیه؟""چشمات ...""میدنوم عجیب غریب و زشته نیاز نیست به روم بیاری خودم میدونم""واقعا در مورد چشمات اینطور فکر میکنی؟؟؟!!!""مگه اینطور نیست؟؟"صاف میشینم و نگاهش میکنم...بعد ی دفعه میزنم زیر خنده."معلومه که نه!!!""چی؟!""احمق تو چشمات...مسحور کننده ترین چیزیه که تو ی عمرم دیدم...""وای...تاحالا کسی درمورد چشام همچین چیزی نگفته بود...ممنونم""خواهش...ولی واقعیته...""مسحور کننده ترین چیزی که توی عمرت دیدی؟!""اره...یعنی منظورم..."حرفمو قطع میکنه."نه نه ، ادامه بده" لبخند زد."دارم لذت میبرم""من درباره چشمات گفتم!!!""فعلا""فعلا ؟یعنی چی؟!""هیچی . ولی امیدوارم نقدت درباره بقیه اجزای صورتم هم به اندازه مثبت باشه.""دیوونه...""اره عزیزم ولی دیوونه تو..."زک میاد سمت من و کاری میکنه که من جا میخورم و ...نیاد نزدیکم...دست چپم و پاهامو باز میکنه."چرا؟""چون زیادی بستمت.""اهان...چه دلیل قانع کننده ای...""سارا پاشو بیا اینجا."از جا بلند میشم و میرم سمتش. میره سمت میزش و منم میرم پیشش."بله؟"روی صندلی میشونتم. خودش روی میز میشینه."سارا بیا ی بازی بکنیم""بازی؟؟""اوهوم""من ازت این 20 سوال رو میپرسم. هرکدوم رو خواستی میتونی جواب ندی ولی فقط سه تا رو نمیتونی. اگر سه تا سوالم رو جواب ندی بعد از اینکه سوالات تموم شد سه تا حقیقت رو خودت بهم میگی. در ضمن در نظر داشته باش اگر دروغ بگی دستگاه دروغ سنج عزیزم میفهمه. ولی قبلش من میفهمم...پس سعی نکن دروغ بگی عزیزم..."چند لحظه دلم هری میریزه...بعد بدون اینکه بخوام کلمات از دهنم بیرون میپرند."باشه""خوبه..."زک نفس عمیقی میکشه و قلنج های دستشو میشکونه...ولی من داشتم به این فکر میکردم که زک چطور انقدر دستاش کشیده و زیباست و رگ های دستش معلومه و برجسته است؟ نه نه نه...خفه شو سارا...روی کارت تمرکز کن!"خب سوال اول..."افکارم خاموش میشن...زک قیافه اش سرد و خنثی میشه...سرد...تاریک..."اماده ای؟""اره""سارا ، اسم اولین کسی که با دیدنت خوشحال شد و اخرین کسی که با دیدنت ترسیده بکو."نفس عمیقی میکشم و دو اسم رو به زبون میارم."کسی که خوشحال شده...کاترین خواهرم و کسی که ترسیده یکی از بچه ها ی دانشگاهم که وقتی یکی از پسرای دانشگاهئ زدم ترسید."روی برگه هایی که با خودش اورده چند خط مینویسه روی ی تخته شاسی داغون و کار کرده."تا حالا کسی رو نجات دادی که ارزو کنی کاش نجاتش نمیدادی؟"مکث میکنم."اره""کی؟""جاناتان"با گفتن اسم جاناتان زک فکش صفت میشه."کسی که نتونستی نجاتش بدی، اخرین چیزی که بهت گفت چی بود؟""با پرسیدن این سوال در ان واحد توی چشمام اشک جمع میشه و اون متوجهش میشه....لعنتی...سارا...اروم باش...اروم باش...گریه نکن...اون قضیه تموم شده...بلا کشته شده...تموم شده..."بلا..."اسمشو با سراسر بغض میگم."توضیح بده."دستم رو میبرم سمت گردنم روی گوشت روی سیب گلوم و میکشمش و باهاش بازی میکنم. زک هم میبینه...احتمالا واکنشمو مینویسه..."بلا دوست صمیمیم بود...چند سال پیش کشته شد...من دیر رسیدم...نتونستم نجاتش بدم... قبل از اینکه بمیره بهم گفت سغی کنم سرزنش کردن خودمو تمومش کنم و به خودم اسیب فیزیکی نرسونم.""متاسفم""ممنونم"زک نفس عمیقی میکشه و ادامه میده:"وقتی کشته شد دسستت هنوز بهش میرسید؟""نه""بهت گفت تقصیر تو نیست...یا هیچ وقت فرصت نکرد؟""هیچوقت فرصت نکرد...""چند ساله داری وانمود میکنی که دلت براش تنگ نشده؟""سه سال"دوباره شروع میکنه به نوشتن. ی پاشو کیاندازه روی پای دیگه اش."اگه الان صدات کنه ، قبل از اینکه جوابشو بدی گریه میکنی یا میدومی سمتش؟"ناخواسته...ی قطره اشک از چشمم سر میخوره و زک میبینتش..لعنتی...لعنتی...لعنتی!!"گریه میکنم.""تاحالا کسی رو فقط به خاطر اینکه اینکه خونت رو میخواست، نزدیک خودت نگه داشتی؟"نفسم میبره..."خانواده ام""خانواده ات؟؟!""اره""اوممم""جان؟؟" نگاهش میکنم."هیچی" نگاهشو ازم میدزده."کسی که بیشتر از همه دوستش داشتی بعد از اینکه فهمید خون تو شفابخشه باز هم مثل قبل نگاهت میکرد؟""نه"سرش رو کمی کج میکنه و بعد دوبار صاف."کی فهمیدی برای بعضی ادما دیگه خود سارا نیستی...فقط خونی هستی که توی رگ هاشه؟""از وقتی که معلوم شد خونم شفا بخشه""که اینطور..."نگاهش میکنم...ولی اون سعی میکنه باهام چشم تو چشم نشه."تا حالا کسی بهت التماس کرده نجاتش بدی و تو مجبور باشی بگی نمیتونم؟"یاد حادثه ی داخل ازمایشگاه میوفتم که یکی از همکار های دکتر دنی تادف کرد و من اونجا بودم و کمکش نکردم..ا.ن مرد.. در حالی که بیست و سه جای بدنش شکسته بود و خونریزی داشت..ولی کسی منو مجبور نکرد که نجاتش ندم...من با خواست و لذت خوذم نخواستم نجاتش بدم..."اره..یکی از همکار های کسی که روم ازمایش میکرد داشت میمرد ولی من با خواست خودم گذاشتم بمیره"زک ی دفعه لبخند ترسناکی میزنه..."نمیدونستم از این کارا هم بلدی پرنسس...""خب...تموم شد..""هنوز بیست تا نشده.""من تصمیم گرفتم 12 تابپرسم. مشکل داری؟"نه""خوبه"زک از میز بلند میشه و میاد سمتم و بعد...جلوم زانو میزنه!مچم که هنوز روی گردنم بود رو میگیره و میزاره روی پام."بس کن...گردنت قرمز شد."سرش رو کمی کج میکنه و اف توی چشام زل میزنه و چشماشو کمی بعد ریز میکنه. امگار توی چشمام دنبال چیزیه ی که براش گم شده.بعد گوشه لبش میره بالا و لبخند میزنه..."وقتی گردنت سرخه قشنگ تر میشی..."احساس میکنم چیزی توی سینه ام میسوزه..از همون جنس روی گونه هام..."گونه هات سرخ شده پرنسس...چرا؟!" لبخند شیطنت امیزی میزنه." نکنه به خاطر منه؟!"اب دهنمو به سختی ی صخره جا به جا کردن قورت میدم."گرمه!""اره...باور کردم.."بعد.. دستش میاد بالا...انگشتاش میشینه روی نبض گردنم...کمی نزدیک تر میاد..بع قدری که نیم وجب بینم.ن فاله است."پس چرا این انقدر داره دیوونه وار میزنه پرنسس؟!!"سرمو میچرخونم و نگاهمو ازش میدزدم...ولی اون یک دفعه دستشو میگیره زیر چونه ام و سرم رو سمت خودش میگیره...صاف زل میزنه توی چشام...فاصله ی بین صورت هامون فقط 2 سانته..."چرا ازم فرار میکنی سارا؟!"اب دهنمو قورت میدم..."من ازت فرار نمیکنم!!!""میکنی....""نه""پس...ثابت کن!!!""ثابت کنم؟!""اره""چطوری؟!""چشماتو ببند اگه واقعا ازم فرار نمیکنی. بزار ی کاری کنم که مطمئن بشم...اگر عقب کشیدی یا هر چیز دیگه ای..." لبخند شیطنت امیزی میزنه. "میفهمم که ازم فرار میکنی""باشه"چشامو میبندم...چند لحظه بعد...میاد نزدیک..خیلی نزدیک...طوری که نفسش رو روی لبام میشینه. ناخود اگاه کمی عقب میکشم. زک لبخند میزنه... نه که دیده باشم...حس میکنم... بعد میاد نزدیک تر. سرش کنار گ.شم قرار میگره طوری که لبش کمی به لاله گوشم کشیده میشه... از این لمس گونه هام داغ تر میشه و ی چیزی توی سینه ام اتیش میگیره و میسوزه...صداش زمزمه وار روی پرده گوشم میشنه..."دیدی پرنسس؟! من میتونم کنترل رو از دستت بگیرم..بدون اینکه حتی بفهمی... حتی اگه انکارش کنی بدنت باهام صادقه.." میخنده و عقب میره. چشماو باز میکنم. " خفه شو لطفا""اوه...باشه...برای امروز کافیه."از جا بلند میشه و میره سمت در... قبل از خروج..فقط و فقط ی جمله بهم میگه..."سارا...اگر مجبور شدم تو رو به کسی بدم که نمیخوای...از الان ازت عذر میخوام..."و بعد در بسته میشه و قفل میکنه میره...منظورش چیه؟ چرا ازم عذر خواهی میکنه؟؟؟؟ نکنه...منظ.رش همون مشتریه که میگفت؟!پایان فصل پنجمHELMAHELMAWed, 23 Sep 2026 23:06:35 +0330https://virgool.ir/@m_88054600/استاکر-pliemcolchupفصل چهارم/ساراصبحصبح شده؟؟احتمالا...صدای پرنده و گنجشک میاد.میخواستم چشامو باز کنم کع یادم میاد چشام بسته است.دیشب خیلی بد خوابیدم...چون خوابم سراسر افکار بود...راستی پسره کجاست؟؟تو همین فکر بودم که صدای باز شدن در میاد.صدای قدم های سنگین به سمت تختم..."صبح بخیر پرنسس"همون پسره."نمیخوای چشامو باز کنی؟؟""هنوز نه عزیزم.""بهم نگو عزیزم.""گفتم که هرچی بخوام صدات میکنم پرنسس!""اسمت چیه؟""چی؟!"تعجبش از صداش علوم بود."شنیدی""زک""زک؟""اوهوم.""اسخفف اسمت احیانا ایزاک نیست؟""درسته مخفف اسمم ایزایک هست"زک...زک...زک...اسمش...کوتاه...قشنگ...زیبا....و در عین حال ترسناک و تهدید امیزه."خب از این به بعد زک صدام کن.""باشه""خوبه"دوباره بوی ادکلن ولی این یکی جدیده. حتی خوش بو تر از قبلی...سرد...میاد و زیر بغلمو میگیره و منو میشونه...وقتی این کارو میکنه بند های پام کشیده میشن و میسوزن...ولی بیشتر از سوزش تئی بهت و تعجب بئدم که چطور انقدر راحت منو نشوند؟؟ انگار نه انگار که وزنی دارم..."سارا میدونی چرا اینجایی؟""سری قبل هم همین سوالو پرسیدی و گفت نمیدونم""چون تو مشتری داری.""چی؟؟؟""شنیدی...گفتم مشتری داری..."یک دفعه میزنم زیر خنده...ی خنده تلخ..."عالی شد!!من یا سوژه ام یا کالام یا وسیله ام یا گروگان ... یا نماینده خانواده اسمیت...""من هنوز یخندیدم...ولی زک...زک فقط نگاهم میکرد..سنگینی نگاهش رو روی اجزای صورتم حس میکردم..."سارا..."میاد نزدیک تر و یک دفعه ... دستاشو میزاره روی شونه ام...دستاش سنگین و گرم بود...و لاغر و کشیده..."گریه کن سارا...گریه کن...اشکالی نداره..."گریه کنم؟خنده ام قطع میشه..."من گریه نمیکنم.""ولی بهش نیاز داری...""ندارم."دروغ...دارم...خیرن و میان روی بازوم و د.رلی هم زیاد...خیلی زیاد ... اونقدری که اگر گریه کنم کسی نیست که منو جمع کنه...شاید هم باشه...شاید زک...دلم میخواد دریای خروشان پشت سد گلوم رو بیرون بریزم و اشک هام از ابشار چشمام جاری بشن...در همین حین...دستاش از روی شونه ام سر میخورن روی بارو و دوباره بالاتر و بعد دوبار پایین...مثل...مثل....مثل نوازش..."سارا...تو به گریه نیاز داری..چونه ات داره میلرزه...بغض داری... سارا من مثل خانواده ات نیستم که سر گریه کردنت سرزنشت کنم...منم مثل خودت بودم...میخندیدم...ولی پشت این خنده ی عالمه گریه هایی بود که قرار نبود شونه کسی رو تر کنه...ولی من اینجام...شونه ی من هست اگر بخوای..."بدون اینکه منظر جوابم بمونه منو میکشه توی بغلش...سرش میره توی موهام...چقدر مسخره...من توی بغل کسی ام که منو زندانی کرده و دزدیده و دست و پامو بسته و حالا منو توی بغلش گرفته...ولی اگر انقدر مسخره است، پس چرا دلم نمیخواد از توی بغلش بیرون بیام؟من سرم میره توی گردنش و اون محکم تر دستاشو دورم حلقه میکنه و من موهام مثل ی حاله دورمون ایجاد میشه...من ناخواسته...میزنم زیر گریه و زار میزنم...درحالی که کتفام داره از جا در میاد...در حالی که هر ثانیه سعی میکردم جلوی خودمو بگیرم...ولی نمیشد...انگار به خاطر بغل اون بود...گرمای اغوشش...گرمای نفس هاش بین موهام...شونه هام میلرزه و شونه ی زک خیس اشک میشه...چقدره که من بغلشم؟ چند ثانیه؟ چند ساعت؟نمیدونم...توی بغل اون زمان معنی نداره...در همین حین که اشک میریختم...دستش میاد روی سرم و موهامو نوازش میکنه...اروم... اونقدری که اگر کسی ندونه فکر میکنه که داره ی چیز مقدس رو لمس میکنه..."خوبه...همینطور ادامه بده...اشکالی نداره...سارا من همیشه تورو به چشم ی ادم میبینم..یه دختر جوون که به اسارت گرفته شده...باور کن...تو برای من نه ابزاری نه وسیله نه هیچ چیز دیگه ای جز ی ادمی که ا قبل شکسته..."و من بدون اینکه بفهمم...پلکام سنگین میشه و به خواب میرم...ولی اینبار...توی بغل اون... روی شونه اش...چیزی که وقتی خودش نیاز داشت نداشت...چند ساعت بعد...چشمام هنوز خیس بود...چشم بند هم همینطور...سعی میکنم چشامو بازکنم... تا اینکه متوجه میشم هنوز بغل زکم...تا متوجه میشم احساس میکنم گونه هام داغ شده و قلبم محکم تر و دیوونه وار تر از هر دفعه ای میزنه..."بیدار شدی."دستش هنوز روی سرم بود. وزن سرم روی دستش بود... سرم رو کمی عقب میده...میتونم قسم بخورم فاصله ی صورت هامون به اندازه چند نفسه..."پرنسس چرا گونه هات سرخ شده؟!""اینجا گرمه""گرما؟ مطمئنی به خاطر من نیست؟!"میتونم رگ گردنمو گرو بزارم که دوباره از همون لبخند های کج و ماوج زده بهم و نگاهش روی من سنگینی میکنه."چرا باید به خاطر تو باشه؟""چون توی بغلم خوابیدی..."راست میگفت..."اون اتفاقی بود."هنوز اشکام توی چشام حلقه زده بود..."تموم شد؟""چی؟""گریه ات. چون اگر ادامه بدی ، مجبور میشم برات دستمال بیارم و واقعا حوصله ندارم نقش پرستار رو برات بازی بکنم."اخم میکنم."پس ولم کن!""نه""چرا؟!""چون الان خیلی ناز شدی""ناز؟!""اره. معمولا ادما وقتی مترسن بیشتر حرف میزنن. تو برعکسی. ساکت میشی و احتمالا داری 17 تا راه برای کشتنم توی ذهنت میسازی و بررسی میکنی""23 تا"میخنده. ی خنده بلند و غرق شیطنت."دیدی؟ دقیقا همین" خواستم از اغوشش فاصله بگیرم که دستشو دورم محکم تر کرد."باشه عزیزم...فقط ی سوال...""چی؟""کدومش از همه دردناک تره؟!"برای اولین بار بعد از مدت ها با وجود تمام ترسم گوشه لبم تکون خورد و بالا رفت.."هنوز تصمیم نگرفتم."خندید."پس هنوز امیدی هست.""برای چی؟""برای اینکه زنده بمونم.""ابنقدر مطمئن؟!"میتونستم حس کنم که لبخندش محو نشده."نه""ولی از وقتی فهمیدم گروگانم باهوش تر از چیزیه که فکر میکردم...جداب تر شدی..."حدود دو دقیقه چیزی نگفتیم و من همینطور سرم رو شونه اش بود.مادامی که دستشو پشتم میکشید... اول از من سکوت رو شکست."میدونی چیزی که درباره ات برای من خیلی جالبه چیه،سارا؟"جواب ندادم."وقتی میترسی گریه نمیکنی."اخم کردم."الان که دارم گریه میکنم.""نه" حس میکنم که لبخند کجی زده..."الان خسته ای...من فرقش رو میفهمم."ادامه داد:"وقتی واقعا میترسی اول سه بار نفس عمیق میکشی..بعد شست دست راستت رو به بند های انگشت اشاره ات فشار میدی...همیشه هم قبل از اینکه جواب بدی حدود 3 ثانیه صبر میکنی بعد جواب میدی."قلبم یک لحظه فرریخت...زک لبخند زد...مطمئنم.""اونقدری که بدونم وقتی عصبانی میشی صدات بلند نمیشه؛ اروم تر از میشه. و وقتی داری دروغ میگی به جای اینکه به چشمای طرف نگاه کنی به ابروهاش نگاه میکنی."اهسته پرسیدم:"چند وقته منو زیر نظر داری؟""به اندازه ای که بدونم وقتی خوابت میاد، سهبار پلک میزنی و بعد وانمود میکنی هنوز بیداری."مکث کرد."و الان دقیقا دو بار پلک زدی""از کجا میفهمی؟""از لرزش چشم بند.""سه بار شد""خفه شو زک!"خندید. بلند."همین...دقیقا همین لحن..."برای اولین بار فهیمدم چیزی که از زک میترسوندم قدرتش نبود...این بود که بیش از حد به من توجه میکرد...زک سرمو گذاشت روی بالش و از اغوشم جدا شد...من زود تر.قدم هاش دور تر شد."گشنه ات نیست؟""چرا.""چرا نگفتی پس؟!""همینطوری..."سر جام جابه جا میشم."تو هیچ کدوم از کارات همینطوری نیست ولی اشکال نداره برات غذا نیارم یک صبر بکن"از در میره بیرون و قفل میکنه. چند دقیقه بعد صدای باز شدن در میاد. ولی اون زک نبود...کسی که میاد بوی اون ادکلن نمیده...بوی سیگار و بارون و دود میده.میاد جلوتر."بفرما"نیک.نیک بود."زک سرش شلوغ بود بهم گفت بهت غذا بدم."نیک میاد نزدیک و بالاخره بعد از دوروز چشم بندمو باز میکنه. اول چشمام رو ریز کردم تا کم کم به نور عادت کنم. چشامو که باز میکنم دور و برمو نگاه میکنو تختی که روش نشستم...ی میز و صتدلی و نیک. ی پسر خوش قیافه و خنده رو.اولین چیزی که توجهم رو جلب کرد موهاش بود؛قهوه ای نیره و کمی به هم ریخته. انگار عمدا تلاش کرده بود.مرتبشون نکنه. اتفاقا همین تامرتبی به صورتش میومد.چش هاش روشن و زنده بودن. قد بلند و اندام ورزیده ای داشت. اما نه اونقدر خشک و جدی و در عین حال پر از شیطنت که شبیه زک به نظر برسه. استین های پیراهنش رو تا ساعدش بالا زده بود. روی ابروی چپش ی زخم باریک دیده میشد. اما چییزی که بیشتر از همه توجهمو به خودش جلب میکرد لبخندش ود. لبخندی که نمیشد فهمید پشتش یک شوخی قایم شده بود یا...ی دردسر بزرگ.دستش ی بطری اب و ی سینی غذا دستش بود. نگاهش روی من افتاد."اوه..."ابروهایش رو بالا انداخت."پس تو سارا هستی..."زل زد توی چشمای قهوه ای روشنم با رده های اصلای و خال های کهربایی...چیزی نگفتم.ظرف غذا رو گذاشت روی تخت نزدیک پاهام و بعد بطری رو گذاشت."من نیکم. دوست زک"نگاهم رو ازش برنداشتم."این قسمت دوست زک قرار بود ارومم بکنه؟"چند ثانیه نگاهم کرد وبعد خندید."نه راستش خودم هم فکر نمیکنم خیلی کمک کننده باشه."کنارم نشست و غذا رو کمی جلوتر هل داد."بخور""دستام بسته است"نگاهم کرد و بعد دست سمت راستم رو باز کرد."راست دستی درسته؟""اره""مسمومش کردی؟""اوه...تو خیلی زود قضاوت میکنی...""با توجه به شرایط منطقیه""نکته خوبیه""اول خودت بخور""باشه"در بطری رو باز کرد. ی قلپ خورد و درشو بست و کنار گذاشت. غذاش دوتا اونیگیری اماده بود. جفتشو باز کرد و از هرکدوم ی گاز زد."دیدی؟""اره""نیک؟""جونم؟""میشه اگر کاری نداری بری؟""حتما. فقط غذاتو بخور."و بعد بدون اینکه منتظر جواب بمونه در رو باز میکنه و میره و در رو قفل میکنه.شروع میکنم با ی دست غذامو میخورم..در عین حال مزه داد و غذای اماده برام شده لذیذ ترین غذایی که توی این جهنم برام موجود بود.غذامو که تموم میکنم چند قلپ اب میخورم و منتظر میمونم...اما...منتظر کی؟زک؟!...شاید...شایدم منتظر اینم که قیافه اشو ببینم.بعد نیم ساعت صدای قدم میاد از پشت در... زک. در باز میشه... و ما برای اولین بار چشمم تو چشم میشیم...باورم نمیشه..اون...زیبا ترین چشم های جهان رو داشت...و تنها یک نگاه کافی بود که من غرق چشم هاش بشم...و همون لحظه ،انگارتمام صدا های افکارم خاموش میشن ...چشم راستش قهوه ای بود...قهوه ای عمیقی که زیر نور، رگه های طلایی درش میدوید. اما چشم دیگه اش.زرد بود...نه اون زرد معمولی که بشه به سادگی...اسمش رو گذاشت و از کنارش گذشت...رنگی شبیه کهربایی که نور رو درخودش نگه داشته باشه... عجیب...نافذ...و غیر قابل فرار...دو رنگ متفاوت...دو دنیای کاملا جدا...و با این حال، هردو یک چیز رو داشتن:نگاهی که نمیتونستم ازش فرار کنم...وایسا...فرار؟ نه...نمیتونستم ازشون دل بکنم...انگار چشماش جایی داشتن که عقل من راهش رو بلد نبود...جایی تاریک و عمیق که هرچقدر بیشتر نگاه میکنم بیشتر غرق میشدم...برای اولین بار فهمیدم بعضی ادما اصلا لازم نیست حرف بزنن تا تو رو به سکوت در بیارن...کافی ست نگاهت کنن...اما عجیب تر از چشماش...چیزی بود که توی نگاهش میدیدم...اون هم داشت به چشمای من نگاه میکرد...و برای ی لحظه ، نمیدونستم کدوممون در چمای دیگری گم شدیم...شاید هر دو... شاید هیچ کدوم...فقط میدونستم که نگاهش رو نمیتونم بشکنم...و بد تر از همه این بود که...برای اولین بار از وقتی اون رو دیده بودم... از اینکه نمیتونستم ازش چشم بردارم...نمیترسیدم..."وای...چشمات..."پایان فصل چهارمHELMAHELMAWed, 23 Sep 2026 14:04:17 +0330https://virgool.ir/@m_88054600/استاکر-livojqiuvraaفصل سوم > سارا>چشمام...میسوخت و درد میکرد...سعی کردم بازشون بکنم...ولی نتونستم...دوباره همون چشم بند لعنتی...دوباره همون حس و حال...درد توی سرم...توی کل سرم...سرگیجه...حات تهوع...داشتم به خودم میومدم که...صداش اومد و توی جایی که بودیم پیچید..."سلام عزیزم...خوب خوابیدی؟" "خفه شو!!!"صدام گرفته بود..."اوه...چه گستاخ شدی عزیزم...اشکالی نداره من صبرم زیاده..."کمی فکر کردم که کجام...افراد دورم چند نفرن...اصلا من تو ی چه حالتی ام!کمی که تمرکز کردم فهمیدم...روی ی تخت که با پلاستیک...وایسا بببینم چی؟! پلاستیک؟...اره...پلاستیک پوشونده بودن...ولی...چرا؟!کمی که فکرمیکنم...تن و بدنم لرزه ای خفیف به خودش میگیره...پلاستیک گذاشتن که اگر خونمو ریختن روی پلاستیک بریزه...نه تخت...تا ردی نمونه...چه هوشمندانه.بعد متوجه میشم که دستامو با ی طناب با میله های بالایی تخت و پاهامو به میله های پایینی تخت محکم بسته ان... طوریکه سوزش رو بین مچ های دستامو پاهام احساس میکنم..."پرنسس ارومی...چی شده؟نکنه کلروفرم زیاد رو ی دستمالم زدم؟"سکوت میکنم..."از اینکه حرف نمیزنی بدم میاد."صداش ارومتر و سردتر میشه...همچنین ترسناک تر...صدای جابجا کردن و ورق زدن برگه میاد.سرمو سمت صدا میچرخونم...احستس میکنم که اونم این چرخشو دیده . متوجهش شوه..میت.نم سنگینی نگاهش رو روس خودم حس کنم."روانشناسی میخونی؟""اره""چه جالب...منم دکترای جرم شناسی دارم...شاید بتونم توی تکالیفت کمکت کنم پرنسس..."مسخره..."اوممم...ضریب هوشی بالایی هم داری...خوبه...از گروگان های کند ذهن بدم میاد ولی من...از تو خوشم میاد..."اَیییی...از من خوشش میاد...چقدر...حال بهم زن...امیدوارم نگاهش به من مثل ی گروگان باشه."میدونی...من معمولا با گروگانام انقدر مهربون نیستم...که وقتی تشنه شون میشه بهشون اب بدم یا حمله پانیک که بهشون دست میده ارومشون کنم...یعنی خیلیا مثل من مهربون نیستن...قدرم. ب.ن خانم خانما.""خانم خانما؟؟واقعا؟؟اون از عزیزم و این هم از پرنسس و اینم از خانم خانما!!!""چیه؟دوست نداری؟""من هیچیتو دوست ندارم !!""منو ندیدی که اینو میگی..."احساس میکنم که لبخند میزنه که از سر اعتماد به نفس کاذبش سرچشمه میگیره..."منظورت چیه؟""منظورم اینه که دخترای هم سن و سال تو برای سر و دست میشکونن قبل از اینکه بفهمن کارشون به کجا و به کی رسیده."احساس میکنم دارم از این حرفش تمام عضلاتم منقبض میشن و میخوام بالا بیارم."تو چقدر مغروری!!!""نه عزیزم...داری اشتباه میگی...اگر این که من خیلی جذابم واقیت باشه،بازم اسمشو میزاری غرور؟""اره""بگذریم..."نفس عمیقی میکشه و قلنج های دستاشو میشکونه. احساس میکنم...نه یقین دارم که میاد سمتم...صدای تق تق کفشش توی ا.ن فضا میچرخه. احساس مکینم خیلی نزدیکه.بعد صدای صندلی میاد...احساس میکنم کعه خم میشه...بعد...نفساش رو که بوی خمیر دندون marvis اصل و بوی ادکلن مردونه ی سرد encre noire اوه...پس پولداره...حد اقل پول ادکلن و خمیر دندونش روی هم شاید بشه ی ایرپاد خفن یا ی اسکوتر شارژی یا ی ساعت هوشمند باهاش خرید...شایدم ی عالمه لباس یا لوازم ارایش مارک دار..."چند سالته سارا؟"سارا..نه پرنسس...نه عزیزم...نه خانم خانما...سار...بالاخره...اینکه اسمم ر. از زبن همچین ادمی میشنوم یکم اروم میشم...به طرز خیلی..."18""خب...چه قرص هایی مصرف میکنی؟"چی؟؟قرص های من چه ربطی به اون داره؟"جواب بده سارا ... از وقت تلف کردن بدم میاد...همه اش..."نفس بریده بریده و لرزونی میکشم و لبامو از هم باز میکنم."فلوکستین و ریسپریدون و مورفین و ملاتونین""اوه...فکر نمیکردم وضع انقدر خراب باشه...متاسفم""چی؟؟""چیو چی؟""گفتی متاسفم...باورم نمیشه.""چیه مگه؟تو شرایط سختی رو داری میگذرونی.بد نیست یکی همچین چیزی رو بگه.""از زبون تو همه چی مثل زهر میمونه""درسته...تو هم همچین زبونت شیرین نیست"ممن.ن از تعریفت""خواهش""خب سوال بعدی..."نفسمو تی سینه ام حبس کردم..."میخوای بدونی قبل از اینکه بیارمت اینجا دریاره ات چی فهمیدم؟"سوال مثل پتک خورد توی سرم."چ...چی؟؟!!""اینکه تو چندین ساله خودکشی های متعدد داشتی...خودکشی های ناموفق...خود زنی...هزیون...چرا سارا؟کی این کارو باهات کرده؟""فکر نمبکردم روانشناسا ادم ربایی بکنن..""جواب سوال منو بده.""به تو مربوط نیست.""سازمان پروژه فرشته ها؟؟"چی؟!اون....اینو از کجا میدونست؟؟"تو...از کجا..."فکم قفل میشه...حتی نمیتونم نفس بکشم...احساس میکنم ثانیه ها اونقدر کند شده که هر کدوم یک ساعت طول میکشن..."سارا من همه چی رو درموردت میدونم..."سکوت میکنم..."فکر میکنم جوابمو گرفتم...""خب سوال بعدی...لطفا سر هر سوال انقدر سوال نشنیده به نظر نرس...اینطوریکه میکنی دلم میخواد خفه ات کنم.""سوال اخر...تو فکر میکنی گروگانی؟""چ...چی؟""شنیدی""نمیدونم...""صادقانه بود...ممنونم...خب برای امر.ز کافیه.فردا دوباره میام پیشت."از صندلی بلند میشه و قدم هاش دور میشه و بعد صدای بسته شدن و قفل شدن در میاد.سوالی که هی توی ذهنم تکرار میشد این بود که...اون چقدر ازم میدونه؟!پایان فصل سومHELMAHELMAWed, 23 Sep 2026 00:51:12 +0330https://virgool.ir/@m_88054600/استاکر-xseb2phpu6y9فصل دوم/ساراچشمام...درد میکرد. سرم...گیج میرفت...دستام رو حس کردم..لعنتی...دستام از پشت بسته شده بود...چشام با ی چشم بند محکم بسته بودن..."سلام پرنسس" صدلش سرد و خشن بود...صداش به ی مرد نمیخورد...به ی پسر جوون میخورد..."بیدار شد؟" صدای ی نفر دیگه که جلوتر بود.بوی وحشتناکی میومد...ی بوی...خفه کننده...صدای بارون که روی سقف میکوبید... ون ی تکون وحشتناک میخوره که منم همراهش نزدیک بود که با صورت بخورم زمین."نیک اروم احمق!حیوون که داری نمیبری!" دوباره همون صدا که گوش هامو نوازش میکرد...صداش به طرز وحشتناکی اروم بود...و سرد..."معذرت"داشتمبه این فکر میکردم که چند نفرن...مسلحن؟یا نه؟ توی این افکار غرق شده بودم که یک دفعه ی دست روی نبض گردنم حس میکنم...ی دست سرد و اروم..."نبضت تند میزنه پرنسس...چی شده؟نکنه از من میترسی؟من که ترس ندارم عزیزم!فقط بستگی داره چطور بهم نگاه کنی پرنسس..." دستشو برمیداره."میدونی چرا اینجایی؟"بالاخره طلسم سکوت رو میشکنم و به حنجره ام زحمت صدا دراوردن میدم."ن...نه" سعی کردم صدام نلرزه...ولی نتونستم..."حدست چیه عزیزم؟تو هوشت خوبه...ت.ی پرونده ات خوندم."وایسا بببینم چی؟؟؟پرونده ام؟یعنی...اون میدونه که من...معمولی نیستم؟"به خاطر خودم؟"تنها حدسی بود که به ذهنم میرسید..."نزدیک شدی...عزیزم..."عزیزم رو با طعنه گفت...چرا بهم میگه عزیزم؟ چرا وقتی میشنومش مو به تنم خیس میشه؟"بهم نگو عزیزم!"صدامو بالا بردم..."هرچی بخوام صدات میکنم عزیزم."صداش اروم تر شد...و ترسناک تر..."خب...پرنسس... پیامامو خوندی؟؟"پیاما...نکنه اونایی که از ناشناس بود رو میگه؟"منظورم هموناییه که از شماره ناشناس بود."بالاخره منو بدون طعنه مخاطب قرار میده."اره خوندمشون...تو بودی؟"احساس میکنم که جا به جا میشه. وقتی که صداش میاد احساس میکنم که چند سانت نزدیک تر شده."اره عزیزم من بودم.خوشت اومد؟"پس تو بودی...حدس میزدم...احساس میکنم اخم کردم..."سارا...استینت چرا خونیه؟"استینم؟اوه..استینم...چون دوباره چنگش.ن انداختم..ناخوداگاه...دوباره...همون عادتی که ازم سر میزنه وقتی که تو حال خودم نیستم و حمله پانیک بهم دست میده...اوه راستی!اون منو سارا صدا زد! پیشرفت خوبیه..."چیزی نیست."یک دفعه احساس میکنم به سمتم میاد و دستمو میگیره و استینمو بالا میزنه...باند و چسب زخم هارو میبینه...نه نه نه...نه!"سارا..."دستمو پس میکشم و تقلا میکنم و اون ولم میکنه."تو به خودت اسیب میزنی؟"چجوری فهمید؟ اونا فقط زخمن...چرا گفت من زدمشون؟سکوت میکنم..."از این به بعد وقتی پیش منی...حق نداری به خودت اسیب بزنی...فهمیدی؟!"جواب نمیدم."فهمیدی؟!"سرم رو به نشانه تایید تکون میدم."خوبه"چند دقیقه میگذره...ی سکوت سنگین و خفه کننده بینمون شکل میگیره...چند دقیقه بعد ی صدای جدید میاد...صدای ی زن..."نیک چقدر مونده؟"نیک ی دست انداز رو رد میکنه."یک ساعت."دوباره صداش میاد.ولی اینار پچ پچ کنان و غرغرو..."لعنتی..."صدای اون پسر جوونه میاد که بهم میگه عزیزم."اروم باش سابرینا"پس اسمش سابریناست...که فکر میکنم ته ون هست.داشت توی افکار غرق میشم که یک دفعه...نفس کشیدم..اما هوا به من نمیرسید...قلبم دیوانه وار میکوبید...انگار دست های نامرئی داشتن روی من روش شکنجه واتربوردینگ رو روی من اجرا میکردن...قلبم میخواست از بینی قفسه ی سینه ام بیرون بیاد...مثل ماهی سرگردان که دنبال اب هست نفس های بریده بریده و خس خس کنان میکشم...اما چه فایده؟ هوا به ریه هام نمیرسه...احساس میکنم میخوام بمیرم...تیزی داس مرگ روی گلوم احساس میکنم...نه نه نه نه!!!!!احساس نفس تنگیم بیشتر میشه...سر پایین میوفته سمت سینه ام...صدای نیک انگار از ته ی تونل میاد... "فکر کنم دختره ی چیزیش شده..."سنگینی نگاه های افراد داخل ون رو روی خودم احساس میکنم...دلم میخواست داد بزنم:_چیه؟؟ نکنه از اینکه دارم میمیرم خوشتون میاد؟؟_ احساس میکنم ی نفر میاد نزدیکم...همون پسره...دستشو میازره روی نبض گردنم..."نبضش تند تر از حد معموله"صداش از ی تونل دور میاد...سرم رو ناخود اگاه عقب میدم و استخون ترقوه ام نمایان میشه...تو همین حین پسره دستشو میزاره پشت سرم و سرم رو جلو میاره...و من فقط....دعا میکردم که فقط ی نفس...فقط ی نفس ریه هامو نوازش کنه..."هی هی هی اروم باش من اینجا..قرار نیست بمیری..من اینجام...نفس بکش..اروم...با من...یک ...دو..سه..."اشکام بی اختیار از چشمام سر میخورن..."ن...نمی...نمیتونم...نفس بکشم..."گریه ام بیشتر میشه..."چرا میتونی...با من اروم نفس بکش...دم...بازدم...دوباره...دم...بازدم...گانجامش میدم!!!میتون نفس بکشم...بالاخره..."خوبه...افرین...داری خوب انجامش میدی...حالا دوباره...دم...بازدم"انجامش میدم...بالاخره نفس میکشم...انگار قلبمو افسارشو گرفت..."خوبه...اب بخور..."احساس میکنم ی نی نزدیک لبام میشه...وایسا؟نه...نی نبود..قمقمه بود...بین لبام مبگیر و اب میخورم...قمقمه رو از روی لبام برمیداره."بهتری؟""اره""خوبه...حمله ی پانیک بود؟""اره""چند وقته؟""از سیزده سالگی...""از وقتی که ازمایشات شروع شد؟"چی؟؟؟اون...اون از کجا میدونه که من سوژه ازمایشگاهی بودم؟؟ "سارا من همه چی رو در موردت میدونم نیاز نیست توضیح بدی.""انقدر به روم نیار...""باشه...ولی فعلا نه"صدای نیک میاد..."رسیدیم"بلافاصله بعد از اینکه صدای نیک میاد...زک میگه:"ببخشید پرنسس..."واساببنیم چرا داره عذر خواهی میکنه؟؟تا میام که این سوال رو از خودش بپرسم...ی دستمال خیس میاد روی لبم . بینیم...لعنتی...لعنتی...کلروفرم...واقعا؟!تقلا میکنم..."هیشششش اروم باش عزیزم...اروم...بیدار که بشی شرلیط یک فرق میکنه...اروم باش..."چشام اروم بسته میشه و پلکام لرزون و سنگین...خنده ی کج و ماوجش رو روی لباش نسبت له خودم احساس میکنم..."شب بخیر عزیزم..."پایان فصل دومخوشحال میشم نظرتون و انتقادادتون رو بشنوم و استفاده کنم...HELMAHELMATue, 22 Sep 2026 22:35:44 +0330https://virgool.ir/@m_88054600/استاکر-vgektwx4n8wa📜 فصل اول: روز وصیت‌نامهبخش اول — از زبان سارا---صدای بارون از پشت پنجره‌های بزرگ عمارت می‌ومد.همون صدای همیشگی که انگار دیوارهای سنگی رو سنگین‌تر می‌کرد.زیر پتوی نازکم یه کم جمع شدم و به سقف بلند اتاق خیره موندم. ابرهای تیره بیرون، نور صبح رو قورت داده بودن. اتاقم بوی چوب خیس و عطر گل‌های پژمرده می‌داد. یه روز دیگه بود. ولی نه یه روز معمولی.امروز قرار بود وصیت‌نامه خونده بشه.با خودم تکرار کردم: «فقط چند ساعته. چند ساعت دیگه تموم می‌شه. بعدش می‌تونم برم توی اتاقم و در رو ببندم.»دلم یه جور عجیبی می‌فشرد. نه از غم. از انتظار. از حس این‌که چیزی توی هواست — چیزی که هنوز اتفاق نیفتاده، ولی داره نزدیک می‌شه.بلند شدم و پاهام رو گذاشتم روی فرش سرد. آینه‌ی قدیمی گوشه‌ی اتاق، تصویر یه دختر رنگ‌پریده با موهای باز و چشم‌های عسلی رو نشونم می‌داد. موهامو باز گذاشتم. همون‌طور که همیشه دوست داشتم.دستام یه کم می‌لرزید.امروز دوباره قرار بود همه‌شون رو ببینم. همه‌ی اسمیت‌ها و موریسون‌ها. همه‌ی لبخندهای مصنوعی، نگاه‌های سنگین، حرف‌های دوپهلو.یه نفس عمیق کشیدم.از اتاق که زدم بیرون، راهروی طولانی عمارت ساکت بود. فقط صدای بارون می‌ومد و قدم‌های خودم روی سنگ مرمر. از پنجره‌ی راهرو می‌شد باغ بزرگ رو دید — چمن‌های خیس، درخت‌های بلند، و مهی که دور تا دورشون پیچیده بود.قرار بود وصیت‌نامه‌ی پدربزرگ خونده بشه.همون پدربزرگی که هیچ‌وقت نفهمیدم چی توی ذهنش می‌گذشت. همون که همیشه با نگاه سردش از ته سالن نگام می‌کرد، انگار چیزی می‌دونست که من نمی‌دونستم.حالا مرده بود.و قرار بود حرف‌هاش از توی یه برگه بیرون بیاد و همه رو به هم بریزه.---وقتی رسیدم به طبقه‌ی اول، صدای رفت‌وآمد خدمه می‌ومد. همه داشتن برای مراسم آماده می‌شدن. یه نفر داشت میز ناهارخوری رو دستمال می‌کشید. یکی دیگه گلدون‌های تازه رو می‌چید. همه‌چیز شیک و بی‌عیب بود. مثل همیشه.ولی من می‌دونستم که پشت این نظم، هرج‌ومرجی خوابیده که فقط منتظر یه جرقه‌ست.از کنار اتاق مطالعه رد شدم. درش نیمه‌باز بود. صدای بابا رو شنیدم — همون لحن آروم و سرد همیشگیش:— «مطمئن شو وکیل سر وقت برسه. نمی‌خوام امروز هیچ اشتباهی رخ بده.»ادوارد جواب داد: — «چشم، الان پیگیرم.»رد شدم. نمی‌خواستم دیده بشم.امروز بهتره مثل یه شبح باشم. کم حرف بزنم، کم دیده بشم، و فقط منتظر بمونم تا همه‌چی تموم بشه.توی سالن پذیرایی، یه نفر دیگه ایستاده بود.جاناتان.با همون کت‌وشلوار تیره‌ی همیشگیش، همون لبخند مودبانه‌ی ساختگی. به محض این‌که منو دید، چشم‌هاش روی صورتم چرخید و لبخندش یه ذره عمیق‌تر شد.— «سارا... صبح بخیر. امروز روز مهمیه.»صداش آروم بود، ولی تهش یه چیزی بود که هیچ‌وقت نمی‌شد بهش اعتماد کرد. یه لرز ریز از پشت گردنم رد شد.— «صبح بخیر،» گفتم و نگاهم رو سمت پنجره بردم.اون چند قدم نزدیک‌تر اومد. بوی عطرش فضا رو پر کرد. دستش رو آروم روی شونه‌م گذاشت. عضلاتم سفت شد.— «امیدوارم امروز به نفع تو تموم بشه،» گفت و لبخند زد. «چون هر چی به نفع تو باشه، به نفع ما هم هست.»من هیچی نگفتم. فقط یه قدم عقب رفتم تا دستش از شونه‌م بیفته.از سالن زدم بیرون و به سمت آشپزخونه رفتم. صدای جوش اومدن کتری، یه لحظه بهم حس زنده بودن داد. چای ریختم. دستام هنوز یه خورده می‌لرزید. فنجون رو گرفتم و خیره شدم به بخاری که ازش بلند می‌شد.«چند ساعت دیگه... فقط چند ساعت دیگه.»---چند ساعت بعد — سالن اصلی عمارتهمه جمع شده بودن.اسمیت‌ها یه طرف، موریسون‌ها یه طرف دیگه. انگار حتی توی نشستن هم مرزبندی داشتن.من گوشه‌ی سالن، کنار پنجره ایستاده بودم. بارون هنوز می‌بارید. قطره‌ها روی شیشه می‌لرزیدن و راه می‌رفتن پایین.الیزابت با اون لبخند سردش به من نگاه کرد.کاترین با چشم‌های گرد و بی‌خبرش.ادوارد با نگاه مغرور همیشگیش.پدرم جلو ایستاده بود، کنار وکیل. یه مرد میانسال با عینک ته‌استکانی و یه کیف چرمی کهنه که وصیت‌نامه توش بود.دلم هُری ریخت.وکیل شروع کرد:— «همون‌طور که همه می‌دونید، مرحوم هنری اسمیت، پیش از فوتشون یه وصیت‌نامه تنظیم کردن که بنا به درخواست خودشون، امروز و با حضور همه‌ی اعضای خانواده خونده می‌شه.»صدای بارون یه لحظه بلندتر شد.یا شاید فقط گوش‌هام این حس رو داشتن.— «بسمالله... اینجانب، هنری اسمیت، در کمال صحت عقل و اختیار، آخرین اراده‌ی خود را اعلام می‌کنم...»همه ساکت بودن.فقط صدای کاغذ می‌ومد که زیر نور لوستر می‌لرزید.وکیل ادامه داد:— «دارایی‌های من، شامل املاک، سهام، و حساب‌های بانکی، به طور مساوی بین اعضای خانواده تقسیم می‌شه... به جز یک مورد.»مکث کرد.قلبم یه ضربه محکم زد.— «تنها کسی که سهم اصلی و مدیریت کامل مجموعه رو به ارث می‌بره...»همه خم شدن جلو.من هنوز کنار پنجره بودم. نفس نکشیدم.— «... سارا اسمیت است.»---سالن برای چند ثانیه ساکت شد.بعد زمزمه‌ها شروع شد.نگاه‌ها چرخید سمت من.الیزابت از جاش بلند شد:— «چی؟! شوخیه؟!»ادوارد: — «این غیرممکنه.»پدرم هیچی نگفت. فقط یه نگاه کوتاه به من کرد.نگاهی که توش هیچ تعجبی نبود.انگار... می‌دونست.من همون‌جا ایستاده بودم. بارون پشت سرم می‌بارید.دستام یخ کرده بود.«چرا من؟»وکیل همون‌جا ایستاده بود. کاغذ توی دستش یه کم لرزید. ادامه داد:— «... اما این ارث، مشروط به یک تعهده. طبق وصیت‌نامه، سارا اسمیت تنها در صورتی مالکیت کامل دارایی‌ها و مدیریت مجموعه رو در اختیار می‌گیره که تا پایان امسال با آقای جاناتان هیل ازدواج کنه. در غیر این صورت، سهم اصلی بین سایر وراث تقسیم خواهد شد.»صدای بارون توی سرم پیچید.من هنوز کنار پنجره بودم. نگاهم خیره مونده بود به وکیل. کلمه‌ها از دهنش بیرون اومده بودن، ولی انگار مال من نبودن. انگار یه نفر دیگه توی یه اتاق دیگه داره این حرف‌ها رو می‌زنه و من فقط از پشت شیشه تماشا می‌کنم.بعدش سکوت شکست.الیزابت: — «پس یعنی هنوز همه‌چی به اون بستگی داره؟»ادوارد با پوزخند: — «شرط جالبیه.»جاناتان همون‌جا که نشسته بود، لبخند زد.همون لبخندی که همیشه ازش بدم می‌اومد.انگار این لحظه رو از قبل می‌دونست. انگار منتظرش بود.صدای یه صندلی که جابه‌جا شد.جولیا — دخترخاله‌م — از سمت موریسون‌ها بلند شد. صورتش سرخ شده بود. چشم‌هاش برق می‌زد، ولی نه از خوشحالی.— «این... این چه شرطیه؟» صداش یه کم لرزید. «یعنی اگه سارا نخواد... چی؟»جاناتان آروم جواب داد: — «نمی‌خواد؟ چرا نخواد؟ این بهترین فرصته براش.»نگاهش رو چرخوند سمت من.— «مگه نه، سارا؟»هیچی نگفتم.دلم می‌خواست داد بزنم.دلم می‌خواست یه چیزی پرت کنم سمت اون لوستر بزرگ.ولی فقط ایستادم. دستام یخ کرده بود. قلبم تند می‌زد.«چرا من؟ چرا باز من؟»جولیا یه نگاه کوتاه به من کرد. توی چشم‌هاش یه چیزی بود بین نگرانی و... حسادت.آره.من خیلی وقت بود می‌دونستم جولیا از جاناتان خوشش میاد.از اون مهمونی سال پیش که ساعتی با هم حرف زدن و جولیا بعدش تا صبح درباره‌ش سؤال پیچم کرد.حالا این شرط، نه فقط من، بلکه اونم داشت خفه می‌کرد.ویکتوریا، مادرم، یه قدم اومد جلو.— «شاید... راه دیگه‌ای باشه. شاید بشه با وکیل صحبت کرد...»مارکوس حرفش رو قطع کرد:— «وصیت، وصیته. نمیشه تغییرش داد.»صداش مثل همیشه آروم بود. سرد.انگار داره درباره‌ی آب‌وهوا حرف می‌زنه.بعد نگاهش اومد سمت من.— «سارا جون، باید تصمیم بگیری. ولی عجله نکن. امروز فقط خوندن وصیته. فرصت هست.»فرصت.چقدر از این کلمه بدم می‌اومد.از کنار پنجره تکون خوردم. صدای کفشم روی سنگ مرمر پیچید.همه نگاهم می‌کردن.جاناتان. جولیا. الیزابت. ادوارد. پدرم.حتی کاترین که هنوز نمی‌فهمید چی شده، با چشم‌های گردش نگام می‌کرد.من هیچی نگفتم.از سالن زدم بیرون.راهرو ساکت بود. فقط صدای بارون بود و نفس‌های خودم.قدم‌هامو تند کردم.بعد دویدم.---بعدازظهر — اتاق سارادر رو بستم و قفل کردم.پشتم به در چسبید و آروم سر خوردم پایین.زانوهامو بغل کردم و پیشونیم رو گذاشتم روشون.«ازدواج با جاناتان...»اسمش به تنهایی کافی بود تا معده‌م منقبض بشه.«اگه قبول نکنم، چی؟»«اگه قبول کنم، چی؟»افکارم مثل طوفان دور سرم می‌چرخیدن.دستام می‌لرزید.اشک نبود.فقط یه فشاری بود توی سینه‌م که نمی‌ذاشت نفس بکشم.آه! 😱 پس زک فقط یه آدم‌ربا نیست — از قبل به عنوان یه استاکر وارد زندگی سارا شده! این خیلی ترسناک‌تر و شخصی‌ترش می‌کنه. یعنی زک از مدتی قبل زیر نظر داشته سارا رو، و حالا که قراره نقشه‌ش رو عملی کنه، اول از طریق پیامک شروع به ایجاد ترس و کنجکاوی کرده.بذار صحنه رو ادامه بدم از بعد از خروج سارا از سالن — وقتی می‌ره توی اتاقش و گوشیش رو چک می‌کنه...---✍️ ادامه از زبان سارا — اتاق، گوشی، و اولین پیام‌ها---در رو بستم و قفل کردم.پشتم به در چسبید و آروم سر خوردم پایین تا نشستم روی زمین.زانوهامو بغل کردم. پیشونیم رو گذاشتم روشون.«ازدواج با جاناتان...»اسمش به تنهایی کافی بود تا معده‌م منقبض بشه.«اگه قبول نکنم، چی؟»«اگه قبول کنم، چی؟»افکارم مثل طوفان دور سرم می‌چرخیدن.دستام می‌لرزید.سوزش روی ساعدم هنوز بود.از جیبم گوشیمو درآوردم.شاید برای این‌که فرار کنم از افکارم.شاید برای این‌که به یکی پیام بدم.ولی نه... به کی می‌خواستم پیام بدم؟هیچ‌کس نبود.صفحه رو روشن کردم.چند تا نوتیفیکیشن.یه پیام از جولیا:"سارا... می‌تونیم حرف بزنیم؟"یکی از اما:"امروز چقدر افتضاح بود. اگه خواستی در بزنی، بیدارم."و بعد...چند تا پیام از یه شماره‌ی ناشناس.ابروهام رو کشیدم تو هم.بازشون کردم.شماره ناشناس:«امروز چقدر قشنگ بودی. همیشه با موهای باز قشنگ‌تری عزیزم.»قلبم یه لحظه ایستاد.پایین‌تر رفتم.«از پشت پنجره دیدمت. کنار شیشه ایستاده بودی. بارون می‌بارید. دستت رو ساعدت بود. باز داری به خودت آسیب می‌زنی پرنسس؟»نفسم برید.چشم‌هام به صفحه خیره موند.«عزیزم میدونی...کسی که اینقدر خودش رو زخم می‌کنه، یا خیلی تنهاست... یا خیلی می‌ترسه.»«تو کدومی، عزیزم؟»---گوشی از دستم سر خورد روی زمین.دستام یخ کرده بودن.قلبم داشت به شدت می‌کوبید.«کی اینارو فرستاده؟»از جا پریدم و رفتم سمت پنجره.پرده رو یه کم کشیدم کنار.بیرون تاریک بود.بارون هنوز می‌بارید.چراغ‌های باغ روشن بودن، ولی هیچ‌کس اونجا نبود.«شاید یکی از خدمه‌ست... شاید یکی از مهمون‌ها...»ولی ته دلم می‌دونستم.این پیام‌ها از اون آدم‌های معمولی نبود.دوباره گوشی رو برداشتم.دستام موقع تایپ کردن می‌لرزید.من:«تو کی هستی؟»یه لحظه. دو لحظه.بعد...در حال تایپ...دلم ریخت.«کسی که تو رو بهتر از همه می‌شناسه. حتی از خانواده‌ت.»من:«اگه تمومش نکنی، به پلیس خبر می‌دم.»«نه نمی‌کنی. چون اونوقت باید بهشون بگی از چی می‌ترسی. و تو حتی به خودت هم هنوز نگفتی از چی می‌ترسی.»نفسم تند شده بود.اشکم درومده بود.دستام به قدری می‌لرزید که گوشی دوباره از دستم افتاد.---نشستم کف اتاق.پشت به تخت.زانوهامو کشیدم توی سینه‌م.«این یه بازیه... یه بازی ترسناکه...»ولی یه حس دیگه هم بود.یه حس عجیب که ته دلم رو می‌خارید.«این یارو... از دستم خبر داره. از خودآزاری‌م خبر داره. از تنهاییم خبر داره.»«کی می‌تونه اینقدر نزدیک باشه... بدون این‌که بفهمم؟!---صدای در.تق. تق. تق.— «سارا؟»صدای جولیا بود.— «می‌تونم بیام تو؟»چشم‌هامو بستم.«الان نه...»ولی در رو باز نکردم.صدای دیگه‌ای اومد.— «جولیا، بذار تنها باشه.»صدای اما بود. دخترعمه‌م.تنها کسی که شاید واقعاً می‌فهمید.جولیا یه لحظه مکث کرد.بعد صدای پاش دور شد.من همون‌جا پشت در نشستم.بارون هنوز می‌بارید.---شب — بیرون از عمارتنمی‌تونستم توی اون خونه نفس بکشم.یواشکی از در پشتی زدم بیرون.هوا سرد بود. بارون نمنم می‌زد.کاپشنم رو کشیدم رو سرم و راه افتادم سمت جاده.همون کافه‌ی همیشگی.چراغ‌هاش از دور مثل یه نقطه‌ی گرم توی تاریکی می‌درخشیدن.رفتم تو.بوی قهوه و دارچین.یه گوشه نشستم. لیوان داغ رو گرفتم بین دستام.دلم می‌خواست یه نفر نجاتم بده.یه نفر که اصلاً نشناسمش.یه نفر که کاری به اسم اسمیت و وصیت‌نامه و جاناتان نداشته باشه.ولی هیچ‌کس نیومد.ساعت از ده شب گذشت.از کافه زدم بیرون.خیابون خلوت بود.بارون یه کم شدیدتر شده بود.صدای قطره‌ها روی آسفالت می‌خورد.توی کوچه‌ی باریک پشت کافه، یه ماشین ایستاده بود.ون سیاه.همون لحظه که چشمم بهش افتاد، یه حس عجیب توی دلم پیچید.انگار یه چیزی توی ذهنم فریاد زد: «فرار کن.»ولی دیر شده بود.صدای درِ ون پشت سرم باز شد.دستای محکمی دور کمرم پیچید.یه پارچه روی دهنم فشار داده شد.بوی تیز و شیمیایی...چشم‌هام سنگین شد.پاهام شل شدن.آخرین چیزی که دیدم، چراغ کافه بود که داشت محو می‌شد.و یه چشم قهوه‌ای روشن... یه چشم زرد...که از توی تاریکی به من خیره شده بود.---✨ پایان فصل اول ✨-ه بخش کوتاه از زبان زک بیارم وسطش؟ ببریم.HELMAHELMATue, 22 Sep 2026 13:27:48 +0330