https://virgool.ir/feed/@m_88048536fa2026-11-12 05:31:40https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_88048536https://virgool.ir/@m_88048536/ترازوی-بی-تراز-sf3qlrjbwlumبانگ سحر خوش آواز بود و ساز تابش خورشید هم کوک بود.همه نه تنها در مزرعه نه روستا نه در شهر همه در دنیا غیر از کسانی همچون او کمر سبزه ها را راست می دیدند،چشمه های عشق را خروشان و زلال ، بازوان تلاش را پر زور و ترازوی عدالت را درست بر اندازه و تعادل.او در قعر تاریکی ، کاخ دلتنگی هایش متوجه عادی نبودن ترازو شده بود.ترازو چه می گفت ؟ می گفت من جنس سنگ و شیشه را یکی می دانم؟نمی گفت و اگر می گفت چیزی جزه یاوه به هم نمی بافت.در یک کفه تنها مرد قرار می گیرد در طرف دیگر کفه نامردی زن اما نه تنها و محکم ،با فرزندان و نجابت و آبرویش تازه می توانست همطراز مرد شود.او متوجه بود زن همچون درخت تاک پرباری می ماند ،غالبش نعمت و رحمت اما خمیده و متواضع،همه مست از شیره محشر حبه انگورهایش می شوند ولی اما قتل می کنند در حقش با تیشه بر ریشه زدنش.چهره ی سفید و رنگ و رو رفته اش که از پنجره آمد بیرون تا نور خورشید سحری را عبادت کند ،خبر از نا آرامی خیالش می داد.موهای حجیمش چون شعله های فروزان آتش در هوای آزاد پرواز می کردند و انگار با رنگ سرخشان پروانگان را می گداختند.چشم هایش شرارت را از دست داده بودند.دیگر نمی خواست با دختر عمو هایش در کوچه های تنگ روستا بدود و قایم موشک بازی کند،دیگر برایش مهم نبود اولین کسی باشد که نان داغ نانوا را می گیرد و می چشد و ستایش می کند.حتی دلش برای خنکای بهشتی درختان صنوبر روی تپه هم تنگ نبود.وجودش درد می کرد ، روحش آزرده بود سراسرش بی قرار.یک شبه بزرگ شده بود دخترک بی نوا ، بازی کرد ،خندید،قهقهه زد آنروز در دنیای کوچک بازی های کودکانه.پا روی پله های جوانی گذاشت در خانه را باز کرد و اما تنها یک چیز دید ، دنیایی را دید که بزرگش کرد.زنان می خندیدند هلهله می کردند ، هدیه می دادند، اما انگار کسی زیر رخت سفید عروسی جامه سیه بختی به تن عروس کوچک کرده بود.لرزان به سوی خواهرش رفت ، خواهر از شبنم گل خوشبوتر و از گل نرگس نحیف ترش.ترس و شجاعت را در هم آمیخت ، دست زیر چانه اش گذاشت .دنیای کودکی در آنی ویران شد همان وقت که چشمان گریان خواهر را دید.اشک ، اشک شوق نبود ضجه بود شیون بود التماس بود که زیر این پرده ی شفاف پنهان شده و جرئت بیرون آمدن نداشت.این چه شادی بود،همه شاد بودند غیر نقش اصلی،سفید پوش مجلسشان عروس بود یا عروسک خیمه شب بازی؟از خاطرات منفورش در بست گام در راه نهاد پاهایش لرزان بر زمین آرام می گرفتند.تنش یخ بود اما روحش گر داشت .می سوخت ، داغ می شد در این دوزخ.مگر چقدر بدی کرده بود که اینچنین سرنوشتی را دست قضا به دستش داد.تاب نداشت تحملش طاق شده بود.یعنی صدای خنده هایش آنقدر بلند بود که آرامش خدا را برهم زده بود و اینچنین هر چه داشت و نداشت بر باد هوا رفت.آخر بی بی همیشه می گفت دختر نباید با صدای بلند بخندد.چرا نباید؟خدا مهربان است مگر او دوست ندارد بندگانش شاد باشند ؟ پس این حرف های پوچ و عذاب آور از کجا آمدند تا غرور یک دختر را به یغما ببرند.به نزدیکی رود رسید،از پرچین دورش راهی برای نفوذ و فتح آنجا پیدا کرد.از وقتی خواهرش روز قبل عروسی خود را در اینجا خفه کرد و زیارت بعدی رویش را به قیامت موکول کرد خان دستور داد دورش پرچین بزنند.خان آن روز هوار می کشید :همه دختران نصفه عقلند!چرا خان ؟ چون دوست دارند حیات را آنطور که می خواهند رقم بزنند یا اینکه می خواهند قلم سرنوشتشان را خود به دست گیرند.به آب و خاک و خون و آتش قسم که دختر ها هم خوش خط اند.تا سینه در آب رفت ، شهیق زد از سرما.انگار از آتش ذلت درونش کمی تسکین یافت.چشم بست قطعا سیاهی آن از دنیایش بدتر نبود.پرنده ها می خواندند،کشاورزان طرح طراوت بر مزارع می کشیدند و نانوا باز هم نان خوش طعم می پخت.هیچ چیز تغییر نکرد،هیچ کس به حرف دل بلوری شان تامل نکرد... Gh_RCGh_RCSat, 20 Aug 2022 00:10:50 +0430https://virgool.ir/@m_88048536/گل-ایمان-s33zeunkxovpضلالت کدامین شب یخبندان بی سرور را بر فروغ درخشان مهرِ آتشین روی من برتری دادی؟ای ابله بی مثال خواستنی! چه میشود کرد تو هم به مثال من بشر بودی و بشر همیشه نادان است.نادان است که به هیچ پایانی قانع نیست، نادان است که به هیچ راز مبرا از نیازی راضی نیست، به هیچ سرور بی خروشی شاد نیست. هیچ زمان به چه چه بلبل زندگانی مان بدون گفت و حال دگران نمی نازیم. بشر صد ها سال هم که بگذرد ناشی ست در عشق که در نمی یابد همچون منی در ساحل خلیج خنده هایش آرام گرفتم. من خوب نیستم و همیشه یک همچون منی در وجود تمام شما جاریست، هیچکدام از شما بی عیب نیستید بی عیب هم نمی شوید اما برای او بی مثال می شوید حالا او هر چیز و هر کس هر دین و کیشی باشد مهم شمایید که همچون منی که در شما جاریست جلوه گری می کند آن زمان.هر چه قدرم بی مثال جلوه کنید باز هم به سوی دیگر زاویه می کشد ، عزیزدردانه نادان.هر گلی را هم که دوست بداری او به سوی رودی کشیده می شود که به او آب می دهد و به خورشیدی روی می کند که به اون نور می تاباند. طبیعی ست دیگ نه ذاتش تمنای نیاز هاست . شاید می گویید اگر در سایه محبت من می ماند می خشکید و میمرد اما مگر ایمان همین نیست که باور داشته بشی حتی اگر پژمرده شوی هر چند اگر می ماند مجال نمی دادم روزگار را که بِخُشکاند ریشه همچون اویی برای همچون منی را . خون خود را به پایش می ریختم که ریشه اش سیراب گردد ، سینه ام را می شکافتم قلبم را بیرون می کشیدم که نور بتاباند بر او .جان شیرینم ! می دانم تکراری شده ندای تو اما چه تکراری شیرین تر از آنکه در خط به خط و حرف به حرفش تمنای تو تکرار گردد، جهان کوچکم ،شبنم پاکیزه سحرگاه، لذت ترد صبحگاهی ، شکوه کوهسار های استوار، شقایق باغ امید باران عصرگاه بهاری، هیچکدام از کلماتی که ردیف کردم توان وصف تو را ندارند.تمامشان شب و روز از درگاهت جلوه گری و زیبایی گدایی میکنند؛ بخشنده ای بخشایش میکنی از بی مثال بودنت را اما چه میشه کرد زیبایی ات آنقدر وسیع و شکوه ات آنقدر بی پایان است که دریا دریا هم سیرت و صورت زیبا ببخشی هیچ شگفتی ای به پایت نمی رسد به پای همچون تویی که برای همچون منی ست.Gh_RCGh_RCTue, 21 Jun 2022 15:23:49 +0430