https://virgool.ir/feed/@m_88019030زنده به آنیم که آرام نگیریم....fa2026-11-12 00:43:14https://files.virgool.ir/upload/users/2932332/avatar/Y5ND5E.jpghttps://virgool.ir/@m_88019030https://virgool.ir/@m_88019030/دو-نوع-استراتژی-های-تکاملیپویا-ودایما-ثابت-در-تطبیق-استراتژی-های-منابع-انسانی-g6qogo3lz6dyدر شرکت های تکاملی ، مدیریت تغییرات برای بقا ضروری است.کارآفرینی تشویق می شود و کنترل غیر متمرکز است چون هر واحدی نسبتا مستقل است.استراتژی منابع انسانی که دارای انعطاف پذیری بیشتر و پاسخگویی سریعتر هستند و بر کار آفرینی و عدم تمرکز تاکید دارند کاملا مناسب این شرکت هاست.چون هویت سازمانی این شرکت ها دایما در حال تغییر است.و در مقابل شرکت هایی استراتژی ثابت را اتخاذ می کنند که در مورد نحوه پیشروی آنها بسیار سخت گیر هستند.آنها از تحصیل کسب و کارهای خارج از حیطه فعالیت یا حتی تاسیس شرکت هایی در حیطه فعالیت اما بسیار متفاوت اجتناب می کنند.مدیران ارشد بخش عمده ای از کنترل شرکت را بر عهده دارندوتوسعه درونی محصولات و تکنولوژی جدیدو هماهنگی بین واحد ها بسیار مهم استمصطفی ثاراللهیمصطفی ثاراللهیWed, 08 Nov 2023 17:29:26 +0330https://virgool.ir/@m_88019030/نحوه-شکل-گیری-جستار-uabag62xrcu7جستار یا Essay چگونه شکل گرفت؟جستار را «مونتنی» ابداع کرد و به این ساختار سر و شکلی داد. میشل دو مونتنی از جمله تأثیرگذارترین فیلسوفان رنسانس فرانسه است که تأثیر مستقیمی بر بسیاری از نویسندگان غرب داشته از جمله فرانسیس بیکن، دکارت، پاسکال، روسو، امرسون، آلبرت هیرشمن، نیچه، تسوایگ، اریک هوفر و احتمالا بر برخی از آخرین آثار شکسپیر. عمده شهرت او به‌جاانداختن فرم «جستار» (essay) به‌عنوان یک ژانر ادبی برمی‌گردد.کلمه essay از کلمه فرانسوی به معنای تلاش یا آزمون گرفته شده و میشل دومنتنی (1533) اولین نفری بود که این فرم را به شکل عمومی رایج کرد و آن را essai نامید.برای منتنی نوشتن جستار، تلاش برای معنادار کردن زندگی بود، البته نه تمام زندگی، بلکه پیچیدگی‌ها و ابهام‌های آن.مونتنی در آثارش دست به ترکیبی بی‌سابقه می‌زند، ترکیبی از حکایات گاه‌و‌بیگاه و سرگذشت زندگی خود با بصیرت‌های فکری جدی. مجموعه جستارهای او دربردارنده برخی از تأثیرگذارترین جستارهایی است که تاکنون نوشته شده است.جستار در آثار مونتنی در مرزهای فلسفه و ادبیات اتفاق می‌افتد. زبان جستار برای او خود حادثه‌ای است در زبان و فکر؛ تفکر با نوشتن، یا در حین نوشتن. جستارنویس، پیش از مواجهه با قلم و کاغذ، مسیر و جریان دقیق نوشته‌اش را نمی‌داند، گرچه مبدا و مقصدِ نوشته و نگرش او به موضوع از قبل مشخص است. از این جهت جستارنویسی سفری نیمه‌اکتشافی و نیمه ناخودآگاه بر مسیر و جریان نوشته‌است که جستارنویس را گاه و بی‌گاه از مسیر منحرف می‌کند، به چپ و راست می‌برد و حتی گاه شگفت‌زده می‌کند.مصطفی ثاراللهیمصطفی ثاراللهیWed, 25 Oct 2023 17:30:25 +0330