https://virgool.ir/feed/@m_87829564fa2026-11-12 12:50:44https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_87829564https://virgool.ir/@m_87829564/مصائب-نوشتن-bsddfkjpjc3uمن گاهی چیزاهایی می‌نویسم، و اکثر اوقات وقتی نوشته‌ام خوب که نه، ولی شاید اندکی قابل تحمل، از آب در میاد روندی که برای خلق اون جملات طی کردم به این شکله:تصور کنید روح من، یک بدن پیر و نحیف و چروکه که سرتاسر پوست کثیف و سیاهش، پر از تاول‌های چرکیه. این تاول‌ها در واقع رنج‌هاییه که روح من داره می‌کشه. تاول‌ها کوچیک و بزرگ دارن و تو بعضی نقاط تراکمشون بیشتره؛ مثلا روی قلب، پهلو و حتی پلک چشم‌ها. در نتیجه مشخصه که روحِ روبروتون چیزی نیست جز یک موجود مفلوک کریه‌المنظر که خودش هم می‌ترسه تو آینه خودش رو ببینه، چه برسه به این که بخواد جرات کنه خودش رو به کسی نشون بده. اتفاقی که در سیر نوشتن برای من رخ می‌ده اینه که، روح من بعضی اوقات، و اغلب در شب‌ها، که می‌خواد تکون بخوره، یا از این پهلو به اون پهلو بشه، متوجه بزرگ شدن زیادیه یکی از این دمل‌های چرکی می‌شه و اگر حوصله داشته باشه، تصمیم می‌گیره محض خاطر یه خواب راحت هم که شده، تیغ بگیره دستش و فرو کنه توی تاول و دو دستی فشارش بده تا چرک و خون‌آبه‌هاش بیرون بیاد، تا بتونه راحت روی اون پهلوش بخوابه. دست‌کم تا فردا که اون تاول دوباره پر بشه…نمی‌دونم تو زندگی‌تون تا حالا چندبار تیغ گرفتید دستتون و با خودتون جنگیدید که اون جسم فلزی زمخت رو فرو کنید تو تن سفید و لطیف‌تون یا نه، اما باید بدونید که این کار جرات زیادی می‌خواد...خیلی زیاد...من اون تیغ رو میارم، می‌گیرم بین انگشتای لرزونم، و با خودم می‌جنگم تا فروکنمش توی یکی از تاول‌های روحم. صادقانه بگم، سخت‌ترین مرحله فروکردن تیغه، یعنی شروع نوشتن. بعد دیگه شبیه فشار دادن دمل، هرچند به شدت دردناکه، اما هولناک نیست… کافیه فشارش بدی و چرک و خون خودش روون می‌شه…نهایت چیزی که جرات می‌کنم از روح‌ام به بقیه نشون بدم، چرک و خون‌آبه‌ایه که از زیر درهای چهارقفل‌شده به بیرون راه پیدا می‌کنه. روح‌های خوشگل، این چرک و خون‌آبه رو حال بهم زن می‌دونن، اما اونایی که خودشون هم با تاول‌های خودشون دست و پنجه نرم می‌کنن، از این کثافت‌بازیا لذت می‌برن. من برای حال بهم زدن اونا، یا لذت اینا، تیغ به روحم نمی‌زنم. من برای یک شب خوابِ راحت تیغ به روحم می‌زنم، تازه ا‌ونم اگه حوصله داشته باشم! وقتایی که توان جنگیدن ندارم رو همون جوش‌ها و تاول‌ها شبم رو صبح می‌کنم و حاضرم از دردش به خودم بپیچم اما تیغی تو دستم نگیرم. اینارو اینجا نوشتم که اگه یه روز نبودم، نزدیک‌ترین کسام بدونن که اولا نوشتن برام کار راحتی نبوده و ثانیا زشتی و کثیفی سطرهام رو به بزرگی خودشون نادیده بگیرن. شاید یه روز تو این راهروها گلاب بپاشن و کثافتی که من از سرناچاری براتون به بارآوردم رو بشورن ببرن…m_87829564m_87829564Wed, 31 May 2023 04:58:32 +0330https://virgool.ir/@m_87829564/تولستوی-مسجد-امام-زاینده-رود-و-دو-راهی-قلهک-pxclpn5pxqwvمن رمان‌های روسی خیلی دوست داشتم. (می‌گویم «داشتم» چون الآن در حال حاضر بخش «دوست داشتن» دلم تعطیل شده. یعنی آمدند پلمبش کردند و رفتند. یک مُهر سیاه بزرگ، دقیقا روی درز احساساتم. فقط می‌توانم از دور بایستم و نگاهشان کنم.) داشتم می‌گفتم؛ من رمان‌های روسی خیلی دوست داشتم. نویسنده‌های انگلیسی، آلمانی و حتی فرانسوی، روی زمین من، قبل از شروع بازی، به نویسنده‌های روسی باخته بودند. من سال‌ها با رمان‌های محبوب روسی‌ام عشق بازی می‌کردم. گاهی «ابله» رو به تختم دعوت می‌کردم، گاهی «رستاخیز». از «بیچارگان» لب می‌گرفتم و تن لخت «مرشد و مارگریتا» رو تنفس می‌کردم. لاشی نبودم. اگر تن و تخت و ذهنم هنوز بوی یکی‌شان را می‌داد، دیگری را در آغوش نمی‌کشیدم. حرمت‌ها را نگه می‌داشتم. اما همیشه یکی‌ بود که از دورترین نقطه عشق‌بازی‌هایم را نگاه می‌کرد. نقاب به صورت داشت. نقابی سرخ و مشکی. نه صورتش پیدا بود نه موهایش. قد بلندی داشت و شکمش اندکی برآمده. چاق نبود اما معلوم بود به خورد و خوراکش رسیده. از همان فاصله که می‌دیدمش می‌دانستم برای همخوابگی با او اول باید خودم سوارش شوم. سنگینی بدنش می‌توانست مرا بشکند. دستانش سالخورده بود اما قامتش پرانرژی. نگاهش همیشه سنگین بود. لباس‌هایش هم. جلیقه‌ای سرخ. کت و شلوار پشمی خاکستری و پالتوی مشکی خز دار. بیست و چهار سالم بود که دیگر طاقتم تمام شد. سایه‌ی سنگینش را به جان خریدم و از عشقم (که از او و مرگش قبلا برایتان نوشته‌ام) خواستم چهار جلدش را به من هدیه دهد. معشوقه‌ی سالخورده‌ی سنگین من «جنگ و صلح» تولستوی بود. اول مثل بچه‌ها با من تا کرد. نوازشم کرد. برایم هدیه‌ها خرید. لوسم کرد. شب‌ها سوارش می‌شدم و به خیال لذت، صفحاتش را می‌گذراندم. حال که به عقب برمی‌گردم، دروغ چرا، خودم هم یک جورهایی منتظر سنگینی‌اش بودم. با همین کارهایش ترغیبم کرد تا اجازه دادم با من سخت تا کند. صادقانه بگویم. اگر باز هم به بسترم بیاید اجازه می‌دهم. آخر او تنها همراه روزهای جدایی من از عشقم بود. وقتی جنگ و صلح را هدیه گرفتم با ذوق جلد اول را همراه خودم به صفر دوتایی‌مان به اصفهان بردم. (ته بلیط پروازمان به اصفهان تا آخر کتاب، تا بعد از مرگش، نشانه‌ی کتاب باقی ماند). توصیف مهمانی‌های سنت‌پترزبورگ هنوز هم برایم بوی مسجد امام می‌دهد. خوب یادم هست غروب از کنار زاینده‌‌رود خشک و بی‌آب می‌گذشتیم. آسمان صورتی و کبود بود. جلوی پایمان تاریک. صدای اذان می‌آمد و من در تاریک روشنی غروب به صورتش نگاه می‌کردم. عاشقش بودم. به معنای واقعی کلمه عاشقش بودم. لمسش کردم. برای اطمینان از این که هست. حال چقدر از من دور است. لمسش به اندازه‌ی ابدیت از من دور است و من چقدر بدبختم… خاطره‌ی زاینده‌رود عذابم می‌دهد… وقتی متوجه بیماری شدیم مدتی «جنگ و صلح» را کنار گذاشتم. وقتی تزریق‌ها را شروع کردیم دوباره به دست گرفتمش. قتلگاه سربازان روس، اقامت‌گاه ناپلئون و سان ارتش روسیه در برابر الکساندر، همه و همه در دوراهی قلهک اتفاق افتاد. در گرمای بخاری بی‌جان ۲۰۶، پاییز ۱۴۰۰. وقتی از مطب می‌آمد و برای خاطر خوشحالی من هم که شده لبخند میزد. برایش از تولستوی می‌گفتم، از تاریخ، از روایت، از جنگ و او طوری به من گوش‌ می‌داد انگار نه انگار سرطان تمام بدنش را پر کرده. دوراهی قلهک و درختان زیبایش جهنم من‌اند. به وسعت خاطره مرا می‌سوزانند. روزهای آخر کنار تختش، وقتی تمام مدت خواب بود، «جنگ و صلح» را تمام کردم. وقتی پرستارها می‌آمدند تا دارو را به سِرُم ‌بزنند؛ پی‌یر فهمید، آندره جان داد، نیکولا مرد شد و ناتاشا حقیقت زندگی را با چشمان خود دید. ناتاشای زیبای عزادار برایم به سختیِ صندلیِ همراهِ بیمار، ناراحت است و روسیه‌ی بعد از جنگ برایم بوی الکل می‌دهد. نقاب سرخ و سیاه «جنگ و صلح» برایم افتاده. نگاهش هنوز سنگین اما مهربان است. پوستش زمخت اما خنک، صدایش پیر اما آرام و بدنش هنوز سنگین اما واقعی است. خاطرات تلخ و شیرینم آمیخته به صحنه‌های ابدی شده. صحنه‌ها و خاطراتی که ایستاده‌ام و از دور نگاهشان می‌کنم. ‌احساس‌هایی که جرات و توان نزدیک شدن بهشان را ندارم. مسجد امام، زاینده رود، دوراهی قلهک و صندلی سفت قرمز رنگ کنار تخت بیمارستان را فقط می‌توانم نگاه کنم. شما نمی‌فهمید ولی اگر نزدیک‌شان شوم مرا می‌کشند…m_87829564m_87829564Sat, 29 Apr 2023 23:06:57 +0330https://virgool.ir/@m_87829564/شجاعت-e3o2qrsakdpwمن آدم شجاعی نیستم. حقیقتا ترسوام. از سوسک، مار، تاریکی و از راستگویی می‌ترسم. وحشت من محدود به دنیای بیرون (و رفتارهای بیرونی من) نمی‌شه. من از فکرای خودم و حتی خواب‌هام هم می‌ترسم. اما خب همیشه «شجاعت» برام یه جور فضیلت بوده نه یه جور خریّت. یعنی دست‌کم حالیمه که آره و اینا ‌ و خب قاعدتا از آدمایی که حالیشون نیست و اینا و فک می‌کنن خیلی زرنگن متنفرم. با این اوصاف، واضحه که همیشه آدمای شجاع رو تحسین می‌کردم اما وقتی نوبت به خودم می‌رسید چون می‌دونستم جون ایستادگی رو ندارم و با یه فوت پخش زمین و هوا می‌شم، شجاعتم رو تا می‌کردم و خیلی شیک می‌ذاشتم تو جیبم و عینهو شتر به جهت مخالف یورتمه می‌رفتم. این کار همیشگی منه: فرار. بزرگ‌ترین ترس من فکر کردن به مرگ عزیزام بود و من همیشه ازش فرار می‌کردم. وقتی عشقم مریض شد هم فرار می‌کردم. وقتی داروها جواب نداد هم فرار می‌کردم. وقتی دکترها جوابمون کردن هم فرار می‌کردم. وقتی زجر می‌کشید، وقتی تو بغلم مُرد… وقتی گذاشتمش زیر خاک، وقتی برای اولین بار بدون اون برگشتم خونه، باز هم فرار می‌کردم. من هنوز فرار می‌کنم. هر روز و هر لحظه… بی‌نهایت جا می‌شناسم برای فرار اما راستش رو بخواهید دیگه خسته شدم…خیلی خسته‌ام…زجرِ نبودن عزیزترینم، هستی‌ام رو می‌سوزونه. روحم شعله می‌کشه و من تاول می‌زنم و تاول‌ها می‌ترکن و خون‌آبه تمام روابطم رو برمی‌داره. من از دیدن و حس کردن همه چیز و همه کس محرومم و مثل آدمی که در حال شعله کشیدنه، فقط دارم می‌دوم. اما راستش رو بخواهید دیگه خسته شدم…دیروز که می‌سوختم و دود می‌شدم و از چشمام خون‌آبه روان بود و من با نهایت سرعتی که می‌تونستم پناه برده بودم به سطحی‌ترین محتواهای دنیای مجازی؛ دیگه کم آوردم، دیگه نتونستم …دیگه خسته شدم. ایستادم. سوختم. آب شدم. دود شدم. جلز و ولز قلبم رو شنیدم، بوی تلخ خاکسترم رو استنشاق کردم. زخم‌هام رو لمس کردم و چشم در چشم «نبودنش» دوختم.. . .دیدین وقتی کسی با ترسش مواجه می‌شه، اطرافیان برای تسکین طرف دایم می‌گن «تموم شد، تموم شد!» (حتی اگه تموم نشده باشه و سوزن تا بیخ تو ماتحتش فرو باشه) یا می‌گن «چیزی نمونده، تو می‌تونی!» (حتی اگه خیلی مونده باشه و طرف شاشیده باشه) خب اینجور مواقع ما هممون می‌دونیم این حرفا به درد عمه‌ی آدمم نمی‌خوره، چه برسه بتونه دردت رو تسکین بده! اما بیایین یه لحظه صادق باشیم؛ همه‌ی اون دردا، اون ترسا، همشون تموم شدن. کاری به پارگی که از خودشون به جا گذاشتن ندارم. کار به تموم شدنش دارم. اون سه نقطه‌ی بالا، توصیفیه از پارگی من. کاری بهش ندارم. اما امروز خواستم براتون بنویسم و بهتون بگم، کار با تموم شدنش دارم. من هر ثانیه با گفتن این جمله که «تموم می‌شه، تو می‌تونی، آخرشه!» خودمو به ثانیه‌ی بعدی می‌رسونم. من شجاع نشدم، خسته شدم. من ترسوترین خسته‌ی این جهانم و با تک تک سلول‌های سوخته‌ام عاشق مرگ‌ام. m_87829564m_87829564Sat, 25 Mar 2023 03:09:58 +0330https://virgool.ir/@m_87829564/نوشتن-abvx0b1sdg8sعزیزترین انسانی که در زندگی داشتم همیشه بهم می‌گفت «بنویس!». حالا مُرده. ناراحت نشین. یعنی اگه میخوایین هم بشین. ولی می‌خوام بدونین اونجوری نبوده که بمیره و من حالا بعد مرگش شروع کنم به نوشتن و اون دیگه هیچ وقت نبینه من چیا نوشتم و واویلا. قبل از اینکه بمیره هم می‌نوشتم. اونم می‌خوند. و با شدت و حدت بیشتری بهم می‌گفت «بنویس!!»یه استاد هم داشتم که می‌گفت «بنویسین!» این یکی دیگه اصلا ناراحتی توش نداره. چون هم استاده زنده‌اس، هم خب راستش مخاطبش کل بچه‌های کلاس بودن. استادمون معتقد بود آدم وقتی می‌شینه فکر می‌کنه (اگه بشینه فکر کنه)، محتملا کلی اندیشه‌ها و استدلال‌ها و ادراک‌های مختلف میاد تو ذهنش (اگه بیاد تو ذهنش)، و اونوقت فکر می‌کنه چقدر چیز می‌دونه! اما اون می‌گفت این یه اندیشه‌ی کاذبه. استدلالش هم این بود که اگه بخوای اون اندیشه‌هات رو بنویسی، عین خر تو گل می‌مونی. من محترمانه‌تر می‌گم: عین خر تو گوه می‌مونی (دست‌کم اندیشه‌های من یکی که گوهی‌ان). استادمون می‌گفت وقتی بتونی بنویسی یعنی یه چیزی فهمیدی. عزیزترین انسانی که در زندگی داشتم (همونی که مُرده) چنین باوری نداشت. اون می‌گفت مهم فهمیدن نیست. چون خیلی اوقات من چیزایی می‌نوشتم که خودمم نمی‌فهمیدم. اما اون لذت می‌برد. نه که عاشق چشم و ابروم باشه (که البته بودا ولی ربطی به نوشته‌هام نداشت (شایدم یکم داشت (محتمالا داشت))) اما خب وقتی می‌خوند، می‌گفت چقد احساست رو قشنگ نوشتی. کاری نداشته به اینکه من چی فهمیدم و چی نفهمیدم. می‌گفت «حس‌هارو قشنگ می‌گی، بازم بگو» خب منم اون وقتا خرِ تو گِل (یا محترمانه‌تر خرِ تو گوه) نبودم. فک می‌کردم پروانه‌ی روی سمن و یاسمنم. امروز که در حال رنج کشیدنم و از نبودن عزیزترین انسانی که در زندگی داشتم، گوشت تنم رو گاز می‌زنم، دوستی بهم گفت «بنویس…» بهم گفت برای خودت ننویس. برای کسی بنویس. و فقط بنویس… راستش کارم رو سخت کرد. چون اگه بخوام برای کسی بنویسم (حتی شده برای یک نفر) مثل این می‌مونه که بخوام گوهی رو مزیّن به بوی سمن و یاسمن کنم. باید از اندیشه‌‌هام بگم، از چیزایی که فکر می‌کنم فهمیدم و از چیزایی که مطمئنم احساس کردم. کارم رو سخت کرد اما بهم بشارتی هم داد. بهم گفت: «باشد که تو را نوری شود در تاریکی‌ها»پی‌نوشت، برای ا‌ونایی که ارباب حلقه‌هارو دیدن:هدیه‌ی گالادریل به فرودو، نوری بود از ستاره‌ی ائارندیل. رنجی که به من رسیده، مثل نیش شلوب، اون عنکبوت سیاه، در تاریکی‌های موردور، از من جنازه‌ای ساخته با چشمانی تهی. دوستی برایم بشارت نور آورده… کاش راست بگوید…m_87829564m_87829564Fri, 17 Mar 2023 00:53:05 +0330