https://virgool.ir/feed/@m_87701438fa2026-11-12 04:44:24https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_87701438https://virgool.ir/@m_87701438/نامه-های-منتشر-نشده-خواهر-سیمین-به-جمال-sujvzgp5ts9vاولین نامه با تاخیر ۲۵سالهآقاجمال نمی دانم نامه ام را کی می خوانی اما به این دلیل در ویرگول منتشرش کردم تا شاید به سبب معروفیت سیمین و جلال، نامه های مرا هم چاپ کنند! چند سال پیش، یک روز واقعیت جالبی برایم آشکار شد! این که آرزویی که در نوجوانی،در ناخودآگاهم نقش بسته بود، بدون این که به آن دقت کنم، در زندگیم تحقق پیدا کرده! این که همیشه دلم می خواست در زندگی متاهلیم، زوجی متفاوت باشیم. تحصیلکرده، روشنفکر با بچه هایی متفاوت،حرفهای معمولی نزنیم و .... و چقدر آگاهانه حرفهای زوجهای دیگر را نزدیم و فقط از کتابهایی که می خواندیم و پیشرفت و دنیایی بهتر از متفاوت گفتیم و با این حرفهای غیر متعارف از هم دور شدیم و دورتر.... تا جایی که این روزها،خنده ها و حرفهای یک زن و شوهر ساده و بی سواد برایم آرزو شده! با همه این احوال، به تو افتخار می کردم و در درون به خود می بالیدم که همسر روشنفکری دارم. اما ورق برگشت! علم و تحصیل و تمدن و فرهنگ هم اگر بروز نشود، عقب می ماند و چه بسا پسرفت می کند و ما بدجوری در این تله افتادیم!! این روزها به اندازه ای که دلم برای خودم می سوزد، برای تو هم می سوزد. برای افول اجتماعی و اعتباریت! و می ترسم که این افول، روزبروز بیشتر شود و نزدیکان هم دیگر تو را مثل قبل قبول نداشته باشند! بدیش این است که خودت نمی دانی و هنوز تصورت از خودت و اطلاعات مغزت و اعتبارت، به اندازه قبل است و این تضاد اگر ادامه یابد، در نظر دیگران تبدیل به یک پرمدعای توخالی می شوی! البته جمله آخر حتما اغراق است و می دانم به این درجه نمی رسی.نمی گویم خودم در حال پیشرفتم.از تو می نویسم چون تو را بیشتر از خودم قبول داشتم و حالا تنزلت،حتی شخصیتی برایم دردناک است! خوب می دانم که حساب بانک عاطفیمان خالیست اما تو این روزها نادانسته، کاملا نادانسته، زخمهایی در دلم می کاری و هربار می تراشی و عمیقترش می کنی که دیگر با هیچ محبتی پرکردنی و ترمیم پذیر نیست.می گویم نادانسته،چون باورم نمی شود که اینقدر ظالم باشی! چند روز پیش گفتی« فکر نکن که باز هم زدی و در رفتی و هر کاری خواستی کردی و گذشت» و برایم جالب بود که این اواخر دخترت همین را درباره خودت گفت که بابا فکر می کند با این کارها و حکم هایش، خیال می کند هر بار آنچه می خواهد می شود و همه چیز به سادگی حل می‌شود اما نمی‌داند که اینها بزن در رو نیست و تاثیرات بدی که در من می گذارد در من می ماند و بیشتر می‌شود. عجب کارمایی!! دلم میخواست این ها را به خودت مستقیم می گفتم اما تحملش را نداری و واقعاً به این نتیجه رسیده ام که با تو اصلا نمی شود حرف زد، حقیقت را گفت و آگاهت کرد!! و من این فقط سه روزی که خانواده ام بعد از حدود چهار سال به خانه ام آمدند، هرروز گریستم، اشک و بغض هایم را فرو دادم و هر بار با شدت فشاری که به قلبم وارد شد پرسیدم پس مرز سکته کردن کجاست! و مثل هر بار، هر بار ملاقاتشان، این روزها را برایم طوری ساختی که نه تنها از درکنارشان بودن لذت نبردم بلکه هر لحظه آرزو کردم کاش بروند. ظاهرا به آنها زیادی هم احترام گذاشتی اما به من آشکارا بی محلی کردی و باز هم مثل هربار طاقت نیاوردی و گلایه هایت را با مادرم شروع کردی! غیر از خودم ( که هربار می گویم یعنی جمال یک بار هم نمی تواند بگذارد من ،حس خوشحالی بودن با خانواده ام را تجربه کنم و این آرزو را به گور نبرم! با اینکه من در بدترین قهرها و دعواها، این چندین سال جلوی خانواده خودش طوری رفتار کرده ام که نه تنها از روابط سرد ما هیچ نمی دانند، بلکه ما را به عنوان یک خانواده نمونه هم مثال می زنند) دلم برای تو هم می سوزد! وقتی در سن ۵۰ و چند سالگی هنوز گلایه های سطحی جوانهای تازه ازدواج کرده یا بعبارتی بهانه های کودکانه ای را به مادرم ابراز می کنی که او هم می گوید چقدر این بهانه های بچه گانه برای شخص تحصیلکرده ای که اینقدر در رفتارش احترام موج می زند، زشت است و من از این زشت بودنهایی که زیاد شده، می ترسم! اینقدر بدون تفکر و کنترل شخصیتی، گلایه یا بهتر بگویم توهین می کنی که نمی دانی بد گفتن از یک دختر، آن هم جلوی مادرش، باعث سردی و بی علاقگی و پایین آمدن اعتبارت می شود نه بالا رفتن قدرت و دلسوزی برایت! و من نه تنها نزدم و در نرفتم، بلکه کمترین خودم، توجهم، کمترین پذیرایی و کمترین ابراز خوشحالی را برایشان گذاشتم. حتی بچه ها! چون با رفتارهای تو، احوال خوشی نداشتند. و این سه روز با تمام جو سرد خانه و بی توجهی به آن ها گذشت و تو از ترس ناراحتی من و دانستن این که کار درستی نکردی، می گویی« می دانم بعد از رفتن آنها خود را به مریضی می زنی و ....» حرف بسیار است و درد بیشتر! و من همچنان می مانم و می سازم( البته دیگر در ساختنش شک دارم).اما بدان حالا که بلافاصله پس از رفتن آنها، سعی می کنی با من گرم بگیری و حرف بزنی، برایم دردناک تر است! و ارزشت برایم بیشتر نمی شود! حتی این سوال هر لحظه در ذهنم پررنگتر می شود چرا؟ چرا در حضور آنها، با من این همه سردی و توهین می کنی و دل همه را می شکنی و حالا... ؟؟ یعنی نمی توانی حتی با همه بد بودن های من، ۳ روز، حداقلی به حساب عاطفیت واریز کنی و یا حداقل تظاهر کنی! «بدان که کسب احترام و محبت با زور و تحکم ،بدست نمی آید»!دوست دارم نظراتتان را حتی در قالب نامه، برایم بنویسید.از نظر آقایون بیشتر استقبال می کنم تا خودم یکطرفه و با حس زنانه،به قاضی نرفته باشم!درصورت استقبال،نامه های خواهر سیمین را ادامه خواهم داد!?خواهر سیمینخواهر سیمینFri, 30 Dec 2022 21:47:43 +0330