https://virgool.ir/feed/@m_87389486fa2026-11-12 04:46:01https://files.virgool.ir/upload/users/4457788/avatar/ifOHXt.jpghttps://virgool.ir/@m_87389486https://virgool.ir/@m_87389486/سیمای-یک-سکوتِ-سفید-nasoyqkrgmh0صبح بود و سقفِ آسمان از جنسِ آهن بود و سرد،برفی که می‌بارید، انگار حکمی بود از درد.حکمِ سکوتی کُشنده، که شهر را به خوابی سنگین برده بود،تمامِ رنگ‌های سرخ و سبزِ دیروز را از یاد برده بود.برف، مثل گچ، تمام خاطراتِ رنگیِ پاییز را بلعیده،هر قدم، پژواکی شده از حقیقتی که پیچیده.این یخبندانِ اجباری، نه رحم دارد نه مروت،فقط سفید می‌پوشاند تنِ شهرِ بی‌حسرت.پنجره‌ها، قاب‌های تاریکی‌اند از جهانِ بیرون،که نورِ کم‌جانِ چراغ‌ها در آن‌ها، شورشی‌ست مفتون. هر دانه که فرو می‌آید، آوازی‌ست از یک انتظارِ دیرپا،انتظارِ گرمایی که خواهد آمد، گرچه نیست در این فضا.زیرِ این حجمِ سفید، قلبِ مردمیست که می‌تپد آرام،صبح بود و سقفِ آسمان از جنسِ آهن بود و سرد،نفس‌ها بخار می‌شود، می‌رود تا برسد به بامِ ایام. ما در برابر این سرمای مطلق، محتاجِ تکیه‌گاهی بوده‌ایم، گرمای دست‌هایمان را برای هم، تنها پناهگاهی بوده‌ایم.این صبحِ برفی، آیینه‌ای‌ست از انزوای درون،که به ما یادآوری می‌کند: زندگی در همین فنون است؛که در اوجِ سکوت، باید صدای خود را بلند کرد،تا زمهریرِ غفلت، از تنِ شهر، آخرش کند.»نفس‌ها بخار می‌شود، می‌رود تا برسد به بامِ ایام.شنیا فیضیشنیا فیضیWed, 10 Dec 2025 17:45:05 +0330