https://virgool.ir/feed/@m_86977798fa2026-11-12 12:14:34https://files.virgool.ir/upload/users/493872/avatar/wZDkL2.jpeghttps://virgool.ir/@m_86977798https://virgool.ir/@m_86977798/دلمان-تنگ-است-tjl6glnpohkkبه خدا دیگر می‌ترسیم نزد نوجوانان دهه‌ی هشتاد حرفی از خاطرات بزنیم و یادی از گذشته‌ها کنیم. کم مانده همین که لب باز کردیم تا فی‌المثل از شب‌نشینی‌های زیر کرسیِ بزرگان خاندان حرفی بزنیم، به طرفه‌العینی آن ماسماسک نیم‌ وجبی را از جیب‌شان بیرون کشند و پترن را بکشند و وارد اپ‌استوری، گوگل‌پلی‌ای، بازاری، مغازه‌ی مجازی‌ای شوند و در راستای برآورده کردن خواسته‌های نوستالوژیک بنده، نسخه‌ی مجازی کرسی را دانلود کنند. همه‌چیزمان مجازی شده. یحتمل فردا روزی دیگر خبر و اثری از کالری نیست و قوت غالب همه‌مان را با واحدی به نام گیگ محاسبه می‌نمایند.بیرون نمی‌رویم، قدم نمی‌زنیم، فلان ساعت با فلان رفیق و نبش فلان خیابان قرار نمی‌گذاریم، ساندویچی نمی‌رویم، پشت ویترین نمی‌ایستیم، لباس پرو نمی‌کنیم، نمی‌خندیم، نفس نمی‌کشیم، زندگی نمی‌کنیم و خود را به ارتفاعی سپردیم که با شیب کم دارد ما را به کام هیولایی می‌برد که سلول‌هایش تشکیل شده از صفر و یک.اما این هیولا رام شدنی‌ست. باید پیکسل به پیکسلش را فتح کرد و بر گُرده‌‌اش نشست و افسارش را سفت چسبید و آنقدر تقلا کرد تا عرقش دربیاید! تا در خدمت‌ات باشد! آن وقت است که آن هیولای بی‌شاخ و دم مثل اسبی سفید و رام گردن به فرمان‌ات می‌نهد و صورت به صورت‌ات می‌ساید و اگر روزها هم افسارش را به باد بسپری، می‌ماند تا کارَت را راه بی‌اندازد! تا وفادار باشد. آن وقت هرجای دنیا که باشی هم عزیزانت‌ در قاب گوشی‌ات همراهت هستند. صدای‌شان مضراب نوازش ساز دلت می‌شود و سیمای‌شان نوازشگر پرده‌ی چشمانت.آن وقت دست می‌کنی در جیب‌ات و میز کار کوچک‌ات را بیرون می‌آوری و هرجا که عشق‌ات بود پهن می‌کنی. آن وقت است که پنجره‌ی محل کارت به هر سویی که دلت خواست باز می‌شود.با اینکه هنوز دلمان تنگ است. دلمان لک زده برای همسایه‌هایی که تا سر کوچه همه‌شان را می‌شناختیم و دردشان را می‌دانستیم. نه مثل حال که تنها اطلاع‌مان از حضور یا عدم واحد کناری قفل بودن درب آکاردئونی آن‌هاست. دلمان تنگ است برای راه رفتن با سری بالا و دیدن آسمان و ساختمان‌ها و همان چهار دانه گنجشک و کلاغ باقی مانده از عصر واقعی. اما همه چیز به ما بازمی‌گردد. به اینکه آیا می‌توانیم از خوبی به خوبی استفاده کنیم یا نه؟ ما واقعی کودکی کردیم و واقعی خواهیم مُرد. هنر انسان مدرن، واقعی زیستن است بین این همه صفرها و یک‌ها. صفر و یک‌هایی که باید قاتق نان باشند نه قاتل جان!#روایتگرباشفرشاد خدریفرشاد خدریThu, 31 Dec 2020 19:13:54 +0330