<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های مهدی خوش طبخ</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_86539449</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 07:34:39</pubDate><image><url>https://virgool.ir/images/default-avatar.jpg</url><title>مهدی خوش طبخ</title><link>https://virgool.ir/@m_86539449</link></image><item><title>داستان کوتاه (یکی از ما) _ قسمت1</title><link>https://virgool.ir/@m_86539449/داستان-کوتاه-یکی-از-ما-قسمت1-pxda4pfhcxf9</link><description>&#34;امشب حتما از دلش در میارم...&#34;&#34;امشب حتما از دلش در میارم...&#34;&#34;امشب حتما..&#34;نفسش قطع شد، در پشت پلک هایش دریایی دنبال یک روزنه برای فرار بود، دوباره یادش می‌آمد، برای چندمین بار بود که آن اتفاق را مرور می کرد، حساب از دستش در رفته بود.با خودش می گفت: &#34;مرد که گریه نمیکنه...&#34; فائده نداشت بالاخره سرازیر شد، اشک ها روی صورتش همچون رودی مسیر خود را پیدا کرده و جاری بود، گویی آب چشمه ای است که قصد بند آمدن ندارد، سعی کرد با آستین لباسش جلوی آن را بگیرد،&#34;آهای... رضا کجایی؟! برو آشغالارو جمع کن&#34;خودش را جمع و جور کرد، تاریکی شب به کمکش آمده بود، صورتش واضح نبود. از ماشین پایین پرید برای لحظه‌ای پاهایش کزکز کرد، صورتش از درد جمع شد،خیلی وقت بود عقب ماشین ایستاده بود، البته بعد از 25 سالی که در این شغل بود عادت کرده بود؛ به همه چیزش، سختی کار، درد های کهنه شبکاری‌ها... و همین طور طعنه ها...حتی با ماسک هم برداشتن زباله ها سخت بود، اما این هم به عادات دیگرش اضافه شده بود؛ &#34;برو!&#34;جایش را بررسی می کرد برای لحظه ای نگران شد؛&#34;کجاست؟! همینجا گذاشتمش&#34; در حال زیر و رو کردن زباله ها بود که بالاخره پیدا کرد، دوباره بررسی اش کرد، برای پسرش خریده بود، یک هدفن مشکی که فروشنده اش گفته بود اصل است، رضا از این چیز ها سر در نمی آورد، هفته پیش وقتی به خونه ننجون می رفتند، تو راه برگشت علی چشمش به مغازه‌ ای افتاد، رضا از همانجا متوجه شد هدفن دوست دارد، در پلاستیک سیاه گذاشته بود که دیده نشود، &#34;سلام علی جان منو ببخش بابت اتفاقی که دیروز... نه، نباید دوباره یادآوری کنم بهش... فقط بهش می دم و می گم: علی جان دیدم از اینا دوست داری برات گرفتم&#34;ذوق می کرد، با همین فکر و خیال‌ها سرخوش بود، این دفعه جایی گذاشت که مطمئن شود گم نمی شود.ساعت حدود 22:30 بود. رضا امشب کارش را خیلی زود تر تمام کرده بود وشیفتش را تحویل داد و به سمت خانه روانه شد، در راه برای بار چندم اتفاق صبح دیروز را مرور می کرد، &#34;فرق من با بقیه چیه که پسرم باید از دوستاش خجالت بکشه، منم مثل همه پدر ها پسرمو دوست دارم منم... منم...&#34; دوباره گلویش چفت شد و همینطور پلاستیک مشکی در دستش را تاب می داد و به علی فکر می کرد...</description><category>مهدی خوش طبخ</category><author>مهدی خوش طبخ</author><pubDate>Tue, 22 Aug 2023 21:25:39 +0330</pubDate></item></channel></rss>