https://virgool.ir/feed/@m_86479900کمی شاعر کمی نویسندهfa2026-11-12 17:58:33https://files.virgool.ir/upload/users/4112460/avatar/PKHG7D.jpghttps://virgool.ir/@m_86479900https://virgool.ir/@m_86479900/داستان-کوتاه-عاشقانه-تلخ-آهو-zo2aqjceyna7بارون داشت می‌بارید، آروم… نه اون‌قدر که دل‌چسب باشه، نه اون‌قدر که هیجانی.یه‌جور بارونی که فقط برای خفه کردنِ آدم می‌باره.برای اینکه نذاره هیچ بغضی بالا بیاد.نشسته‌م تو کافه‌ای که همیشه با محسن قرار می‌ذاشتیم.همون میز، همون صندلی روبه‌رو، فقط بدون محسن.هیچی سفارش ندادم.قهوه‌ی همیشه‌گی‌مو نخواستم.نه اینکه قهوه‌دوست نداشته باشم… فقط اونم یه‌جور نبودنه.مثلاً قهوه‌ای که محسن برام سفارش نده، چه معنی‌ای داره اصلاً؟گوشی تو دستمه.پیامی که براش فرستادم هنوز «سین» نشده.آخرین نفس‌هامو ریختم تو اون پیام:«من هنوزم همونم. همون آهو… اگه یه‌ذره هنوز ازم مونده تو دلت، بیا.»ساعت از هفت گذشته.همیشه اون زودتر می‌رسید. همیشه…یه‌نفر اومد تو. برگشتم سمت در.دلم هنوز خائن بود… هنوز امیدوار.ولی این بار یه پسر ناشناس بود. سنش کمی بیشتر از من. نگاهش سنگین نبود، ولی مطمئن بود.اومد سمت میزم.من فقط نگاهش کردم.یه لحظه فکر کردم اشتباهی گرفته.ولی نه. اومد صاف ایستاد روبه‌رویم.بعد بدون مقدمه گفت:— شما آهو هستین؟گلوم خشک شد. نگاش کردم، چیزی نگفتم. فقط سرمو یک‌ذره تکون دادم.اون آه کشید. بعد از جیب کت‌ش یه پاکت درآورد، زرد و تاخورده. گذاشتش روی میز.— من محسن رو تو بخش مراقبت‌های ویژه دیدم.اون… چند ساعت قبل از اینکه بره، ازم خواست اینو برسونم به یه دختر به اسم آهو.گفت فقط بهش بدم. فقط به اون.قلبم وایساد… یه‌لحظه دنیا ایستاد… بعد با شدت بیشتری شروع به تپیدن کرد.— مُرده؟پسره سکوت کرد. سرشو انداخت پایین.من نفسم برید. لب‌هام باز بودن ولی صدا بیرون نمی‌اومد.دستم لرزید وقتی پاکتو برداشتم.روی پاکت، با دست‌خط خودش فقط یه جمله نوشته بود:«هیچ‌وقت نذاشتم بدونی چقدر دوست داشتمت.»💌 نامهٔ محسن – از زبان خودش:به آهو…اگر داری اینو می‌خونی، یعنی دیگه وقت نداشتم خودم بگم.یعنی، باز نتونستم درست آخرین حرف رو خودم بزنم.همون‌طور که هیچ‌وقت بلد نبودم با تو “درست” باشم.آهو…من همیشه ازت فاصله گرفتم چون زیادی واقعی بودی.چون وقتی نگام می‌کردی، خودمو می‌دیدم… با همه ضعف‌هام، با همه ترس‌هام.تو اون‌قدر نزدیک بودی که می‌تونستی زخمی رو ببینی که حتی خودم ازش فرار می‌کردم.اما هیچ‌وقت نذاشتم بدونیچقدر دوست داشتمت.دوست داشتم وقتی لج می‌کردی،وقتی بلند بلند می‌خندیدی،وقتی ازم می‌پرسیدی:“محسن، من به درد دلت می‌خورم؟”و من همیشه فقط سکوت می‌کردم…کاش یه‌بار فقط یه‌بار، دستتو می‌گرفتم و می‌گفتم:آهو، تو تنها کسی بودی که دلم خواست همه‌چی رو برات درست کنم. حتی خودمو.ولی نکردم.حالا که نیستم، فقط اینو بدون:دلم باهات موند.تو تنها کسی بودی که «نشد» ولی هنوز توی تموم شعرام، تموم سکوتام، تموم مرگم… هستی.محسن🌑 تصمیم آهوپاکتو تا کردم. با احتیاط، انگار چیزی توش باشه که اگه زیاد لمسش کنی، پودر شه.دستم هنوز می‌لرزید. ولی چشم‌هام نه.چشم‌هام آروم بودن.یه آرامشی که نمی‌دونم از «حقیقت» بود یا از اینکه دیگه چیزی برای منتظر بودن باقی نمونده بود.از جام بلند شدم.هوای کافه سنگین بود.مثل آدمی که دیگه کاری تو یه رابطه نداره، اما هنوز براش فاتحه می‌خونه.رفتم دم در.ایستادم یه لحظه.سرمو چرخوندم سمت صندلی خالیِ محسن.آخرین بار.بعد دستمو گذاشتم رو دستهٔ در، ولی درو باز نکردم.گوشیمو درآوردم.رفتم تو پیام‌های ذخیره‌شده.یه یادداشت قدیمی بود. همون متنی که هیچ‌وقت براش نفرستادم:“اگه یه روز مُردی و من هنوز زنده بودم، قول بده بهم آرامش ندی…بذار دلم برات تنگ شه. بذار اشک بیاد. بذار بدونی چقدر دوستت داشتم و نگفتم.”حذفش نکردم.فقط بستمش.اون شب، تصمیم گرفتم زندگی کنم.نه واسه فراموش کردنش، نه واسه ادامه دادن راهش…واسه خودم.برای آهو…برای زنی که بلد شد با نبودنِ کسی، هنوز «باشه»Maral fghihiMaral fghihiSat, 05 Jul 2025 15:02:57 +0330