https://virgool.ir/feed/@m_86412375fa2026-11-12 02:31:46https://files.virgool.ir/upload/users/3797358/avatar/xyMidT.jpghttps://virgool.ir/@m_86412375https://virgool.ir/@m_86412375/من-تسلیمم-ubfszw9zruxtاجازه می دهم غم در پوشش پر رنگی از درد در تک تک سلول های بدنم بپیچد . اجازه می دهم مشتی سنگین، فشرده و گدازه ای از داخل ،استخوان های قفسه سینه ام را آرام آرام و با لذت تمام خورد کند. اجازه می دهم بغض گلویم را مچاله کند . پرده اشک راه دیدگانم را ببندد و پلک می زنم تا گرمای گدازه ای قطرات اشک روی گونه هایم جریان پیدا کند .با همه وجودم تسلیم می شوم .زیرا می دانم راه رهایی گاهی در تسلیم شدن است . به سال های پاک کودکی برمی گردم وخودم را در یک بعد از ظهر از روزهای داغ تابستان تصور می کنم .با خانواده به پارک رفته ایم ساعت ها در صف شلوغ تاب ایستاده ام یک نفر به نوبتم مانده که صدای بستنی بستنی همه حواسم را پرت می کند .بستنی ...بستنی خنک... آلاسکا ... با سرعت به سمت مادرم می دوم تا راضی اش کنم برایم آلاسکا پرتغالی بخرد . اما هر چه اصرار می کنم مادر قبول نمی کند. بغضم گرفته آخر چرا برایم نمی خرد من خیلی دوستش دارم هیچ چیزی در زندگیم به اندازه این بستنی آلاسکاها خوشمزه نیست .تو رو خدا ،خواهش می کنم . به تاب نگاه می کنم نوبت من است با همه توانم می دوم تا به نوبتم برسم اما روی سنگ ریزه های کف پارک محکم به زمین می خورم زانوی شلوارم دهن باز می کند . انگار هزار. تا سوزن با هم توی زانوام فرو رفته ولی اصلا مهم نیست باز بلند می شوم تا به نوبتم برسم .ولی کسی جای من روی تاب نشسته . همان دختر بچه که مو هایش را از دو طرف بافت کرده بود ،لباس دامن دار چین چین پوشیده بود با کفش های تق تقی صورتی و من تا چند دقیقه پیش همین طور که منتظر بودم در ذهنم با لباس ها و کفش هایش داشتم بندری می رقصیدم . مادرش می گوید نباید می رفتی نوبتت سوخت برو ته صف . به پشت سرم نگاه می کنم نگاه عصبانی مادرم به خاطر پارگی شلوار روی پایم قفل شده ، سوزش سر زانویم تا مغز استخوانم را می خراشاند. و کودکی که آلاسکا پرتغالی عزیز من را با لذت تمام می لیسد و دور می شود و آدم هایی که تمام این چیزها برایشان هیچ است . اطراف پارک شلوغ و پر از هم همه است. دست فروش ها با هیجان و سرو صدای عجیبی مشغول کسب و کارند کودکان خوشحال به بازی خود ادامه می دهند و آدم های بسیاری مثل تماشاگران یک سینمای چند بعدی تمام این لحظات را نگاه می کنند. دلم می خواهد به بلند ترین نقطه دنیا بروم مثلا بالای همان سرسره قرمز رنگ که فقط یکبار جرات کردم تا بالایش بروم ولی چون سرم گیج رفت گریه کردم و پدرم مرا در آغوش گرفت . راستی بابا چقدر قدش بلند است . دستش را که دراز کرد من را گرفت. آری همین خوب است به بلندی دستان بابا بالا بروم و داد بزنم که آهای مردم به من نگاه کنید . ببینید چقدر گناه دارم ، دلتان برایم بسوزد ، به من توجه کنید ،من دلم بستنی می خواهد ، دلم توجه می خواهد ، زانویم زخم شده درد می کند بیایید مرا بغل کنید ، قربان صدقه ام بروید بیایید برایم بستنی بخرید این بچه ها نوبتم را خورده اند بیایید مرا سوار تاب کنید و بعد بلند بلند داد بزنم و گریه کنم . حالا همین قدر کودکانه و معصوم تسلیم می شوم و می دانم که هیچ نگاه مهربان و دست نوازشگری هم نیست حتی این را نیز می پذیریم و در بلند ترین سکوی خیالم بالا می روم و فریاد می زنم آهای دنیا اینجا همان جایی است که من کم آورده ام ، نوبتم را خورده اند ، جگرم بوی کباب می دهد . تمام جانم درد می کند . دلم توجه می خواهد ، دلم نوازش می خواهد .خسته ام. دلم یک خواب آرام و طولانی می خواهد و بعد خودم را در آغوش می گیرم و اشک می ریزم . ساعت ها خودم را در این شرایط رها می کنم و تسلیم می شوم ، درمان نیست اما راهی هر چند کوتاه برای رهایی است .معصومه سجودیمعصومه سجودیWed, 05 Feb 2025 19:30:57 +0330https://virgool.ir/@m_86412375/خانه-ای-از-جنس-مهر-abd3apzu5c2kچهار شنبه ها و این ساعت ها را جزو ساعت کاری به حساب نمی آوردم . چون بچه ها و حال و هوای خانه شأن برایم حکم مسکن و آرامش قلبی را داشت . حسابشان از همه جدا بود و من همیشه سعی می کردم صدم را برایشان بگذارم. امروز برای رسیدن به کلاس عجله داشتم، چون فکر می کردم دیر برسم .خط مترو را که عوض کردم، شک داشتم در مسیر درستی باشم. دودل بودم از کسی بپرسم ایستگاه بعدی کجاست یا نه که قطار رسید .به حس جهت یابی خودم اعتماد کردم ، نپرسیدم و سوار شدم .در ها که بسته شد صدای خانومی از بلند گو پخش شد و گفت ایستگاه بعدی سهروردی و قطار با یک هل کوچک شروع به حرکت کرد .من به قیافه ی مثل قورباغه ی خودم در تاریکی پشت شیشه ی قطار نگاه کردم و گفتم :«این هم از حس جهت یابیت» . داشتم در ذهنم به مسیری که دوباره باید برگردم و اینکه چرا وقتی عجله داریم اینجوری می شود فکر می کردم که قطار به ایستگاه بعدی رسید . با عجله از بین جمعیت بیرون زدم تا به آن سمت جایگاه بروم و برگردم که با تعجب دیدم در ایستگاه میرزای شیرازی هستم .بلند گو اشتباه اعلام کرده بود . حالا دیگر حس یک فاتح مغرور را داشتم. با صلابت از پله ها بالا رفتم در حالی که یک ورزشگاه داشتند توی سرم برایم دست می زدند که( بابا ایول معصوم جهت یاب ،کار درست کی بودی تو خداییش .)وقتی رسیدم به پشت در مرکز ساعت دوباره ده دقیقه به پنج بود باز هم ده دقیقه زود رسیده بودم. هر ساعتی از خانه راه می یوفتادم در همین ساعت به اینجا می رسیدم . زنگ را زده بودم ومنتظر بودم تا کسی در را برایم باز کند. چند دقیقه ای طول کشید می خواستم دوباره زنگ بزنم که یک خانم زیبا و موجه از رو به روی کوچه به من نزدیک شد با یک لبخند زیباگفت:« ببخشید». در را هل داد ،باز کرد وداخل رفت . بله در باز بود. باز هم یاد قیافه ام در شیشه قطار افتادم اما خودم را جمع و جور کردم در را با یک هول ملایم باز کردم از چند پله بالا رفتم و مستقیم رفتم سراغ آن دری که همیشه از آنجا برای رسیدن به کلاس بچه ها وارد می شوم .این مسیر به این صورت است که اول وارد یک راهرو تونل مانند میشوی، کمی که جلو بروی ، چند پله جلوی پایت قرار دارد. حدودا شش پله که پایین بروی ، یک راه رو‌ تونل مانند دیگر به صورت حرف ال در انگلیسی می بینی . سر نبش اول سرویس بهداشتی قرار دارد و باید از همان جا دور بزنی و به سمت راست بروی، حالا از کنار آشپزخانه عبور می کنی .یه آشپز خانه ی بزرگ که همیشه عطر و بوی سبزی تازه خورد شده اش تو را پرتاب می کند تا اعماق خوش مزه ترین و لذت بخش ترین قسمت ذهنت . البته من اصلا موفق نشدم وارد این راه رو دوست داشتنی بشوم چون دستگیره در را که فشار دادم متوجه شدم برعکس همیشه در قفل است و پشت در مانده ام . درست در کنار همین در،درب سالن اصلی قرار دارد که بچه ها در آنجا ساکن هستند و در واقع درب ورودی و اصلی خانه آنهاست. من می توانم با عبور از این سالن مستقیم به کلاس بچه ها برسم ولی خوشبختانه به خاطر رعایت اصول بهداشتی و هم چنین آموزش این نکته مهم به بچه ها که هر کسی نباید وارد حریم خصوصی خانه که حریم شخصی هر انسانی است بشود، من باید از آن راه رو دوست داشتنی با بوی سبزی های معطرش عبور کنم . دستم رو دستگیره در ماسیده بود و داشتم به این فکر می کردم که چرا در بسته است که صدای مادر بزرگ (زنی که تمام دختران خانه کوچکمان به این نام صدایش می کنند ) را شنیدم .«بچه های کلاس ریتمیک سر کلاس برین مربیتون اومده». هم زمان با گفتن این جملات در سالن اصلی راباز کرد و با آن چهره دوست داشتنیش با یک خنده شیرین به من سلام کرد. یک دسته کلید دستش بود و گفت:« تو رو خدا ببخشید بوقققققققققققق بوقققققققق بوقققققققق...» این بوق ها بخاطر این است که از من خواهش کرد، هر چه می گوید بین خودمان بماند و به هیچ کس نگویم و من چون قول دادم برای خودم هم تکرار نمی کنم و البته این را هم می دانم بعدها اگر این متن را بخوانم از فضولی این که واقعا این بوق هاااا چه بوده قالب تهی کرده و جان به جان آفرین تسلیم می کنم .مادربزرگ در حین گفتن این رازهای مگو ،درب راهرو را هم با دسته کلیدش برایم باز کرد و من با تمام شدن صحبت هایش وارد راه رو شدم از شش پله اول که پایین رفتم سه خانم را دیدم که داشتند برای بیرون رفتن آماده می شدند . سه عدد سلام با لبخند تحویلشان دادم و از کنارشان عبور کردم پیچ سرویس بهداشتی را که رد کردم یه نفس عمیق کشیدم جوری که بوی ریحان و نعنا و سبزی تازه خورد شده چسبید به کاسه سرم و حظش را بردم سپس از چند پله ی انتهای راهرو بالا رفتم و به حیاط رسیدم . و اما حیاط ... در نوشته های بعدی درباره حیاط و کلاس هم برایتان مفصل خواهم نوشتمعصومه سجودیمعصومه سجودیThu, 30 Jan 2025 07:47:36 +0330https://virgool.ir/@m_86412375/مسابقه-با-زمان-brbwouan12ljاین روزها سرعت گذر زمان برایم ترسناک است . همه اتفاقات زندگی خیلی سریع تر از چیزی که تصورش را می کردم در حال عبور است . بعضی روزها گمان می کنم باید زودتر از خواب بیدار شوم مثل دونده های دو سرعت در حالت استارت بایستم و با طلوع آفتاب با تمام توان شروع به دویدن کنم تا به سرعت گذر زمان برسم . دست آخر هم در پایان این مسابقه من می مانم و استرس تمام کارهایی که نرسیدم انجام دهم و چهره خندان و خوشحال زمان که دست ها را پیروزمندانه بالا برده است و در حالی که روبان خط پایان دور کمرش می رقصد از جلو چشمانم شادمانه عبور می کند . تمام این اتفاقات زمانی برایم ترسناک تر می شود که می دانم دیگران هم همین احساس را دارند . خیلی وقت است که جمله ی وای چرا این روزها نمی گذرد را نمی شنوم بیشتر جمله هایی مثل چقدر این ماه زود گذشت یا باورت می شود سال تمام شد را می شنوم . این شرایط مرا یاد فیلمی می اندازد که در آن آدم ها در روز تولد بیست و پنج سالگی شان یه ساعت روی دستشان حک میشد و روی آن ساعت زمان باقی مانده عمر ثبت شده بود دیگر تمام تلاش ها برای افزایش زمان آن ساعت حک شده روی دست ها بود مثل یک دوندگی ترسناک و بی پایان ، درست شبیه حال و احوال این روزهایمان .معصومه سجودیمعصومه سجودیSun, 26 Jan 2025 16:37:21 +0330