https://virgool.ir/feed/@m_86047932در حال باز سازی احساسات "لطفا نزدیک نشوید"fa2026-11-12 00:04:57https://files.virgool.ir/upload/users/4067722/avatar/XJhiUl.pnghttps://virgool.ir/@m_86047932https://virgool.ir/@m_86047932/زندگی-ام-را-شادتر-دوست-دارم-ieyv5xtbsuw8زندگی، یک ماجرای هیجان‌انگیز و پر از تله‌های پنهانه. هر روز صبح که از خواب بیدار می‌شیم، مثل یک قهرمان در یک بازی ویدئویی، آماده‌ایم تا با چالش‌های جدید روبرو بشیم. اما این چالش‌ها همیشه به سادگی به دست نمیاد.تله‌ها می‌تونن به شکل‌های مختلفی ظاهر بشن: از انتظارات غیرواقعی خانواده و دوستان گرفته تا ترس از قضاوت دیگران. یادم میاد وقتی نوجوان بودم، همیشه نگران این بودم که آیا به اندازه کافی خوب هستم یا نه. اما واقعیت اینه که این تله‌ها فقط ما رو از خود واقعی‌مون دور می‌کنن.بازی با قلب:)چقدر خوبه که گاهی وقتا به خودمون اجازه بدیم که شکست بخوریم! شکست‌ها، درس‌های بزرگی هستند که به ما یاد می‌دن چطور قوی‌تر بشیم و از تله‌ها عبور کنیم. وقتی به این تله‌ها برخورد می‌کنیم، باید یاد بگیریم که چطور ازشون عبور کنیم و به سمت هدف‌هامون پیش بریم.شاید بگید: «ولی چطور؟» خوب، اول از همه باید خودمون رو بشناسیم. چه چیزی ما رو خوشحال می‌کنه؟ چه چیزهایی ما رو ناراحت می‌کنه؟ وقتی این رو بفهمیم، می‌تونیم تله‌ها رو شناسایی کنیم و با قدرت ازشون عبور کنیم.زندگی پر از رنگ و بوی خاص خودشه. هر کدوم از ما داستانی داریم که می‌تونیم با هم به اشتراک بذاریم. بیایید با هم این سفر رو ادامه بدیم، از تله‌ها یاد بگیریم و قوی‌تر بشیم. چون در نهایت، ما همه قهرمانان ناشناخته داستان خودمون هستیم!اگه تا تهش بخونی شاید تیکه ای از خودتم پیدا کنی..Baran NazemiBaran NazemiFri, 27 Jun 2025 17:33:05 +0330https://virgool.ir/@m_86047932/گویا-مرا-بقل-کرده-است-eqfdyq669rg6یک روز دستم بریده بود..خیلی سال پیش..مدل چسب زخم زدن...به خودم گفتم.. اینطور که زده بودم روی دستم چقدر شبیه بقل کردنه.. انگار این چسب، زخم من رو بقل کرده:) من باهاش چی کار کردم؟یکی از بیرون اومده، موقعی که من دستم زخم بود، چسب، زخم منو بقل کرده...از همون لحظه..نیم ساعت اول که این خون بند اومد...هی شروع کردم بگم:این چیه..این چیه...رفتم دستمو بشورم: ای بابا.. کاش این نبود..رفتم غذا بخورم باز هم همین رو تکرار کردم و.....🫂وقتی کناره های چسبم هم یه ذره نخ کش شد..شروع کردم..به تهدید کردنش..عوضت میکنما..میرم یه نوشو میزنم جاتا..میرم یه خوشکل ترشو میزنما..حواست باشه ها..آخرهم با یه وضعی..کارش که تموم شد..یعنی کار من با اون تموم شد..تو یه حالت خیلی نادرستی..یه حالت چندش گونه ای..چسب رو گرفتم و از گوشش انداختم..خیلی وقت ها، ما تو زندگی هامون، با عزیزانمون با دوست داشتنی هامون، با مهربونامون با صبورامون، با کسایی که بدون چرتکه انداختن به ما لطف و محبت میکنن..متاسفانه همین کار رو میکنیم...حواسمون به همه باشه..چسب زخم بعد از تموم شدن کارش دور میوفته..اگه تا تهش بخونی، شاید تیکه ای از خودتم پیدا کنی.. Baran NazemiBaran NazemiThu, 26 Jun 2025 17:45:27 +0330https://virgool.ir/@m_86047932/او-قبر-مرا-میکند-و-من-نگران-زخم-شدن-انگشتانش-بودم-u8iqjn2aicdh میشود به گونه ای زندگی کرد:یه لحظه وایسا... فکر کردی تا حالا شاید همه‌چی فقط توی ذهن ما اتفاق می‌افته؟ شاید هر چیزی که احساس می‌کنیم، می‌بینیم، لمس می‌کنیم... فقط یه تصویر درونیه. گاهی حس می‌کنم مغزم قفل شده—نه از خستگی، از اینکه نمی‌تونه واقعیت بیرونی رو با چیزی که توش ساخته، تطبیق بده. ما آدما انگار توی یه دنیای ذهنی گیر کردیم، یه توهمِ زیبا یا ترسناک، که شبیه فیلمیه که نویسنده‌اش هم خودمون نیستیم.:(گاهی فکر می‌کنم شاید بازیگریم؛ نه توی یه سکانس خاص، توی کل یه فیلمنامه نانوشته. اما بازم... نور هست. یه روشنایی، یه جاده‌ای که از تاریکی رد می‌شه و می‌رسه به یه شهر پر از پنجره‌های روشن. فقط باید ادامه بدی. حتی وقتی پلک‌هات خسته‌ان. حتی وقتی نمی‌دونی چند کیلومتر دیگه مونده. اگه وایسی، اگه تسلیم شی، شاید فاصله‌ت فقط چند قدم بوده... خیلی از ما درست قبل از رسیدن، جا می‌زنیم. توی ذهنمون می‌سازیم که هنوز راه مونده، و از همون ذهن، جا می‌مونیم!زندگی نه پیچیده‌ست، نه معمایی. نه راز داره، نه کلید جادویی. فقط یه کار باید بکنی: باید بری. ادامه بدی. یه قدم، فقط یه قدم دیگه...هر چقدر سنم بیشتر میشود، اختاپوس را بیشتر درک میکنم:واقعاً نمی‌دونستم یه روزی پا روی زمین می‌ذارم؛ تو یه سیارهٔ آبی که آدم‌هاش خیلی پیچیده‌ن، یه‌جایی که انگار ما رو از یه جای بهتر بیرون انداختن... بهشت؟ شاید فقط یه افسانه‌ست واسه دل‌خوشی. می‌گن حوا لیاقت نداشت. شاید قصه‌ها رو ساختن، چون واقعیت زیادی خشنه. چون فقط با قصه‌ها می‌شه تحمل کرد. اینجا عجیب سخته. هیچ‌کس واقعاً حالِ بقیه رو نمی‌فهمه. همه عجله دارن تا “خوب” باشن، ولی کسی نمی‌خواد “مهربون” بمونه. دنیا پر شده از آدم‌های موفق، اما چیزی که کم داریم، آدم‌هایی‌ان که بلد باشن دوست داشتن رو ادامه بدن.راستش، من از وقتی تو شکمم بودم تا همین الان، هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم این‌جوری بشه. فکر نمی‌کردم بودن انقدر سنگین شه. نمی‌تونم با زندگی انسانی کنار بیام. انگار دردش طراحی نشده برای من. نه این که ضعیف باشم، فقط... فرق دارم. خودمم نمی‌فهمم خودمو. حتی هیچ کلمه‌ای نیست که کاملاً حسمو برسونه.:(این پست باید بیشتر می‌شد، ولی ذهنم قفل کرد... فقط می‌دونم یه‌سری چیزا رو نمی‌تونم توضیح بدم، مثلاً اینکه چرا تو سکوت آروم می‌گیرم. چرا وقتی حالم بده، صدا ندارم. چرا بعضیا فکر می‌کنن همیشه باید "خوب" بود، حتی اگه حال‌نداری.امروز، چند نفر قهر کردن. نمی‌دونم چرا. من که ازشون هیچ انتظاری نداشتم... نه اینکه حالمو خوب کنن، نه اینکه هیچ‌وقت اذیتم نکنن، فقط انتظار داشتم کنارم باشن. ولی نبودن. حتی بیشتر از نبودن، دلگیرم کردن. آدمیزاد... گاهی فقط فاصله می‌گیره، بعد انتظار داره تو هم همون‌قدر عادی بمونی!کاش آدما یه ذره، فقط یه ذره، بیشتر بلد بودن «مهربونی کنن» بی‌قضاوت. بی‌دلیل.اگه تا تهش بخونی، شاید تیکه ای از خودتم پیدا کنی...Baran NazemiBaran NazemiWed, 25 Jun 2025 15:42:18 +0330https://virgool.ir/@m_86047932/ای-آرزوی-گمشده-مهمان-کیستی-fj1jph5chy5yچی شد که انقدر درگیر زندگی شدیم که فراموش کردیم کی هستیم و چه چیزهایی واقعاً برای ما اهمیت دارند؟ چی شد که به جای گوش دادن به صدای درونمون، صدای دیگران رو انتخاب کردیم و خودمون رو با نمره‌ها، مدرک‌ها و تأیید دیگران تعریف کردیم؟چی شد که هممون شبیه هم شدیم؟یادمه روزهایی رو که به سادگی می‌خندیدیم و بدون هیچ نگرانی از فردا، فقط به زندگی فکر می‌کردیم. روزهایی که در دنیای کودکانه‌مون، خوشحالی و بازی کردن مهم‌ترین چیزها بودند. اما به مرور زمان، این خوشحالی و سادگی تبدیل به یک روتین بی‌پایان شد.تحمل و سکوت.. از مهدکودک شروع کردیم؛ تلاش کردیم تا "بچه خوبی" باشیم و توجه خاله‌ها و مربی‌ها رو جلب کنیم. بعدش پیش دبستانی، ابتدایی و راهنمایی؛ هر مرحله‌ای که گذراندیم، بیشتر به سمت انتظارات دیگران سوق داده شدیم.بلوغ که رسید، انگار مرگ اعتماد به نفس ما شروع شد. دبیرستان، کنکور، انتخاب رشته، دانشگاه... هر مرحله‌ای که گذراندیم، بیشتر از خودمون دور شدیم. ما به دنبال نمره‌های بهتر، رتبه‌های بالاتر و تأییدهای بیشتر بودیم. اما در این مسیر، خودمون رو گم کردیم. روزهای خوبمون رو فدای آرزوهایی کردیم که شاید هیچ‌وقت به دست نیاریم. خوشحالی رو از زندگی حذف کردیم چون به ما گفتند "فعلاً برایش زوده" یا "باید اول به هدف برسی."حالا، در این دنیای پر از فشار و رقابت، ما به خودمون می‌گیم: "حواست کجاست؟ ما الان باید به فکر چیزای مهم‌تر باشیم!" اما واقعاً چی مهم‌تر از خوشحالی و رضایت درونی ماست؟ ما نمی‌توانیم همیشه منتظر بمانیم تا زمانی مناسب برای لذت بردن از زندگی پیدا کنیم. آیا واقعاً می‌دانیم "به وقتش" یعنی چه؟ آیا تابستان، بعد از کنکور، یا بعد از گرفتن مدرک دانشگاهی، زمان مناسب است؟ یا شاید ما باید به دنبال یک فضای آرام در درون خودمون بگردیم.گمشده..:)ما آدم‌ها ماشین نیستیم که برنامه‌ریزی کنیم و طبق آن عمل کنیم. ما احساس داریم، رویا داریم و می‌خواهیم زندگی کنیم. ما نمی‌خواهیم که فقط به وقتش خوشحال باشیم؛ ما می‌خواهیم هر روز، هر لحظه، احساس خوشحالی کنیم. ما نمی‌خواهیم که فقط در زمان‌های خاص کتاب بخوانیم یا بنویسیم؛ ما می‌خواهیم نویسنده‌ای باشیم که هر روز داستان‌های جدیدی خلق می‌کند.هویت ما در این سال‌ها گم شده است. ما به خاطر نمره، مدرک، درآمد و تأیید دیگران، هویت واقعی‌مون رو فراموش کردیم. ما باید یاد بگیریم که زندگی فراتر از موفقیت‌های مادی است. یک روز می‌رسد که به همه چیز رسیده‌ایم، اما احساس خالی بودن می‌کنیم. وقتی به گذشته نگاه می‌کنیم، می‌بینیم که چه روزهایی را فدای اهدافی کردیم که شاید هیچ‌وقت به آن‌ها نرسیم.ما باید به خودمون توجه کنیم. باید به روحمون، آرزوهای واقعی‌مون و مسیر زندگی‌مون اهمیت بدهیم. زندگی ممکن است پر از مسئولیت‌ها باشد، اما این به این معنا نیست که باید خوشحالی و لذت را فراموش کنیم. امروز را زندگی کنیم، امروز را جشن بگیریم و به یاد داشته باشیم که خوشحالی حق ماست.اگر چیزی الان شما را خوشحال می‌کند، همین حالا انجامش بدهید. زندگی کوتاه‌تر از آن است که منتظر بمانید. بیایید با هم به خودمون و آرزوهایمان برگردیم، قبل از اینکه خیلی دیر شود. این بار، بیایید خودمون رو در اولویت قرار دهیم و اجازه ندیم که هیچ چیز، حتی مسئولیت‌ها، ما را از مسیر خوشحالی دور کند.ما باید یاد بگیریم که زندگی فقط یک ماراتن نیست؛ بلکه یک سفر است. سفری که در آن باید از هر لحظه لذت ببریم. بیایید به خودمان بگوییم که می‌خواهیم زندگی کنیم، نه فقط زنده بمانیم. بیایید به دنبال چیزهایی باشیم که ما را خوشحال می‌کنند و به ما احساس زندگی می‌دهند.به فکر آینده هم باش. ولی نه بیش از حد، یادت باشه که حتی آینده هم آینده خودش رو خواهد داشت. برو دنبال چیزهایی که دوستشون داری (میدونم کلیشه ایه) ولی فقط فراموش نکن که تو کی هستی و کی باید بشی. آره؛ موفقیت شیرینه. ولی اگه امروز خوشحال نیستی موقع رسیدن به اهدافت هم نخواهی بود.جشن زندگی، جشن آرزوها و جشن خودمان. بیایید با هم به زندگی لبخند بزنیم و هر روز را به یادگاری از خوشحالی و عشق به خودمان تبدیل کنیم. Baran NazemiBaran NazemiTue, 24 Jun 2025 15:46:06 +0330https://virgool.ir/@m_86047932/آب-بود-شنا-هم-بلد-بودم-اما-راهم-دریا-نبود-پرواز-بود-qovxso4oylfhدربارش حرفایی تو زهنم رد و بدل میشه..نمیدونم کدومش درسته و کدومش غلط..همشون احساسن دیگه..نه سرو ته دارن..نه خودمون میتنیم بفهمیم درستن یا غلط...به نظر من تنهایی، چه از نظر منطقی چه از نظر تجربی، ربطی به تنها بودن نداره. چیزی که درباره تنهایی مهمه شمار افرادی نیست که دوروبر آدم هستن، بلکه احساسیه که فرد از رابطه‌اش با دیگران داره.وقتی بخاطرِ تنها بودنت سعی میکنی با آدمای مزخرف ارتباط برقرار کنی ؛باعث میشه دیگه حتینسبت به آدمای درستِ اطرافت که میتونیباهاشون ارتباط داشته باشی هم بدبین بشی.پس خیلی اوقات تنها بودن و فکر کردن توتنهایی رو به تو جمع بودن ترجیح بده ،اینطوری خیلی هم بهتر میشه !؛و برای اینه که سخت میگیرم چون خودمو میشناسم، سخت میگیرم چون هدفم از رابطه سرگرمی نیست، سخت میگیرم چون الان آدمای بلاتکلیف زیادن، چون آدمایی که حوصلشون سر رفته زیادن، چون آدمایی که هنوز درگیر آدم قبلی زندگیشونن زیادن، چون آدمای دنبال حاشیه و بی هدف زیادن و همه ی اون آدما هم دارن نقش چیزی که نیستن رو بازی میکنن. آره سخت میگیرم چون تنهایی و آرامشم انقدر برام ارزش داره که حاضر نیستم بی فکر خرابش کنم..!:)یسری وقتام هست ، انقدر آدما با احساست بازی میکنن که دیگه سمت هیچکسی نمیخوای بری ، دیگه نه حوصله کسی رو داری و نه با کسی بودن بهت حس خوبی میده ..اون موقعست که تنهایی میشه ترجیحت .تنهایی خوبه ولی نه وقتایی که دلت بغل میخواد، نه وقتایی گریه میکنی و آرزو میکنی کاش یکی اشکاتو پاک میکرد، نه وقتایی که میخوری زمین و نیاز داری یکی زخماتو بشوره.....!وقتایی که توی شب، روی صندلی اتاقت یا روی تختت فرقی نمیکنه؛ یهویی گریت میگیره...خواب برده بودا ولی فکرش میاد تو ذهنت و یهو از خواب میپری... تا چند دقیقه یا حتی یک ساعت دلت میخواد تنها باشی... ولی یه وقتی میرسه که دلت میخواد یکی بیادد سراقت.. نه همه هاا.. یکی که از ته ته ته دلت، از اعماق وجودت دوسش داری.. نه مادر پدرتا... یه دوستی که خیلی خیلی برات عزیزه.. میدونی چی میگم؟...ولی با تنهایی کنار بیاید. تنهایی خوبه، تنهایی امنه، تنهایی شلوغ نیست، سروصدا نداره. وقت‌گیری نداره. آدمای سمی و تاکسیک نداره. تنهایی نگرانی (نکنه فلانی یچیزی بگه ناراحت شم؟) رو نداره. اعصاب خوردی نداره. تنهایی دیوار امن خودت، رشد و پیشرفتت و تمرکز روی خودت رو داره. تنهایی قشنگه. باهاش کنار بیاید. دوسش داشته باشید.شاید ناراحت کننده باشه ولی ۱۰۰ سال دیگه نه هیچکدوم از ما هستیم نه آدمایی که دوستمون داشتن نه آدمایی که از ما متنفر بودن پس به خاطر خودت انجام بده چون توی تخت مرگت هیچکس قرار نیست باشه فقط خودتی:)خوش باش:)کمک:(برای دختر ها:دختر ها فریب کارترینن؛همه چیزشونو پنهان می کنن تنهایی رودلتنگی روگریه ها روعشقشون رو ...زن ها قویتریننوقتی میشکنن صدایشون در نمیاددرد که دارن به خودشون نمیپیچنغم كه دارن داد نميزنننهایت تسکین درد یک دخترگریه های یواشکیهدختر بودن درد سختيه...وقتی کسی کنارت نیست..و این حسته نوجوون؟؟!؟!!سنت بین ۱۴ تا ۲۰ ساله میخوای مستقل بشی ترجیح میدی تنها باشی ولی از تنهایی هم میترسیبا پدر مادرت مشکل داری با دوستات خوب رفتار میکنی ولی برعکس جوابتو میدن:)همش میری تو فاز افسردگی کل روزتو‌ با گوشی میگذرونیولی میخوای زندگیتو تغییر بدیو اخرین حرفم..کاش روزی برسع هیچ احدی تو دنیا ناراحت نباشه!بخندن همه!غم براشون معنایی نداشته باشه؛اثری از دلتنگی نَمونه رو زمین..تنهایی باهامون خداحافظی کنه بره!اگه بشه خیلی قشنگه :)Baran NazemiBaran NazemiMon, 23 Jun 2025 16:43:17 +0330