https://virgool.ir/feed/@m_86046858fa2026-11-10 20:00:28https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_86046858https://virgool.ir/@m_86046858/آینه-eatbiczoeoebرو به رو شدمبا خودممشتی زدم،مشتی زد.من شکستم،او شکست. آینۀ دیگری گذاشتماما من دیگر نبودم. هرکار کردم او هم کرد،اما من دیگر نبودم.جز پیروی کار دیگری نداردبیچاره او، بیچاره من.او از تماشای من طفره می‌رودیا من از تماشای او؟بیچاره ما. در این زندانِ مملو از آینههمواره چیزی می‌شکند. می‌شکنیم و هزار آینه می‌شویم،شیشۀ عمرمان می‌شکند،اما نمی‌میریم. آینه در مقابلم می‌شکند من، هزاران من می‌شود.اما، من می‌شکنم و دیگر من نمی‌شوم.در این شکسته بازاردارم سوالی از خود:این همه من، من، منکجاست؟در این شکسته بازاردارم سوالی از آینه:آن سکوتکجاست؟آینه اینچنین پرصدا و کذاب و حرافو من اینچنین ساکت و خاموش و در عذابهیس، با من دیگر از خود مگو.امیرعلی حسیبی طاهریامیرعلی حسیبی طاهریFri, 06 Nov 2026 14:19:44 +0330https://virgool.ir/@m_86046858/سر-بر-بالشت-pbkrnshwsbi8بگذار سر بر سجده‌ی بالشت؛ شکر خدای همیشه خواب را. مُهر بالشت اگرچه از جنس خاک چون انسان نیست، شاید انسان از بال و پر است. شاید این حال خراب، از بال شکسته و پرِ ریزان است. بخواب و در آسمان عالم خواب پرواز کن، که ابر های این عالم سیاه و سفید نیستند؛ عالمی که گاه الوان است و رنگین‌کمان واحد سازنده‌اش، گاه هم سیاه‌تر از سیاهی و سیاهچال واحد سازنده‌اش! پرواز کن و بی‌‌فرود، بیدار نشو؛ بگذار سقوط، عاقبت پروازطلبی باشد‌.بگذار سر بر خاک بالشت، زندگی برای امروز بس است. مرگ دستمزد کارِ طاقت‌فرسای زندگی است و مرگ کوتاهی چون خواب، زندگی را برتابیدنی می‌سازد. بگذار اشک‌هایت، خاک بالشت را گل کند؛ شاید خانه‌ی ساخته از خاک و گل، از این خانه‌های پرزرق و برق بیش از حد امن، لانه‌ی رویاییِ مرغ دلت باشند.بگذار سر بر سر بالشت، به جای شانه‌اش؛ بِکِش او را در آغوش، بشنو از زبان بال‌ِ شکسته‌ی فرشته‌، که می‌گوید از آن شب‌ها:"من بیشتر از همه‌ی شما سکوت شنیده‌ام! من یک تکه پارچه و پنبه‌ام، اما بیشتر از آدم‌ها، شاهد تنهایی‌ هایتان بوده‌ام.خسته‌ام، نه از وزن سرهایتان، که از فکر هایی، که همراهش می‌آورید.من هر شب وزن سرتان را تحمل می‌کنم،اما هرگز نمی‌پرسم امروز چه چیزی روی شانه‌هایتان سنگینی می‌کرد.اشک‌هایتان را دیده‌ام؛ بی‌آنکه چیزی بپرسم.خواب‌هایتان را شنیده‌ام؛ بی‌آنکه بتوانم به یادشان بیاورم.شما مرا برای خوابیدن می‌خواهید،اما بیشتر شب‌ها، خودتان را روی من می‌گذارید؛خستگی‌تان را، تنهایی‌تان را، آدم‌هایی را که نتوانستید فراموش کنید.کاش یک‌بار هم که شده،پیش از آنکه سرتان را روی من بگذارید،خودتان را زمین بگذارید."#deltaامیرعلی حسیبی طاهریامیرعلی حسیبی طاهریSun, 11 Oct 2026 14:25:18 +0330https://virgool.ir/@m_86046858/من-ra0ljse7csf3من فرهاد کوه‌کن بودم و لباس‌هایم کوه بیستونی که باید می‌تراشیدمش.کوه را تراشیدم، راه را باز کردم، لباسم را برداشتم،اما من فرهاد نبودم.من فرهاد نبودم که خسرو خبر مرگ شیرین برایم آورد.شیرین دیگر کیست، چیست، کجاست؟به جهنم که شیرین مرده است.هیچ‌وقت شیرین نبوده که حالا رفتنش دنیایم را هلاهل، و مرگ را احلی من‌العسل سازد.خسرو افسانه را اشتباه آمده است، من فرهاد نیستم.شاید سیزیف باشم.هرچه که هستم، عاشق شیرین نیستم و کوه را هم برای او نمی‌تراشم.بعد فتح قله، با باری که نه بر دوشم، بلکه بر تنم بود، از خانه بیرون آمدم.خورشید حضورم را در کلاس ثبت کرد. آدم‌ها راه می‌رفتند، ماشین‌ها رد می‌شدند، مغازه‌ها باز بودند.همه‌چیز سر جای خودش بود.فقط من نبودم.دوستم از آن طرف خیابان صدایم زد. دست تکان دادم. شاید صدایم کرده بود، شاید هم نه.به طرفش رفتم. چیزی گفت که نشنیدم. لب‌هایش تکان می‌خورد، مثل تمام آدم‌هایی که هیچ‌وقت نفهمیدم چه می‌گویند. سرم را تکان دادم.خندید. من هم خندیدم. نمی‌دانستم به چه چیزی.در کلاس، هنگام حضور و غیاب، من حاضرِ غایب بودم. آمده بودم چیزی یاد بگیرم، یا شاید آمده بودم چرت بزنم.استاد اسم‌ها را می‌خواند:علی،محمد،یاسین،...فرهاد،استاد اسمم را خواند.«فرهاد؟»کسی جواب داد: «حاضر.»برگشتم. کسی پشت سرم نبود. چرت زدم.مدتی گذشت و کلاس تمام شد. سرم را از مُهر خاکی دست‌هایم بلند کردم. پیشانی‌ام قرمز بود.حاج‌آقایی را می‌شناختم که پیشانی‌اش سیاه بود؛ می‌گفتند از زیادی عبادت است.شاید بود. شاید هم محل خروج شیطان از بدنش بود.اما عبادتِ من پیشانی‌ام را قرمز کرده بود. شاید شیطانِ من یک زنِ زیباست.اگر زنی زیباست، نمی‌خواهم برود.هنوز از کلاس بیرون نیامده بودم که چشمم به پنجره افتاد؛ زنی کنارش ایستاده بود.نمی‌دانستم چرا نگاهش می‌کنم.موهای مجعد و پرکلاغی، چشمانی به همان تیرگی و روشنایی، ضمیمهٔ جلد سفیدی بود که بر استخوان و مایحتوی‌اش کشیده بودند.شاید زیبا بود، یا شاید من فقط به چیزی برای نگاه کردن احتیاج داشتم.مدام نگاهم را می‌دزدیدم تا مشکوک نشود.مشکوک نشده بود، فهمیده بود.جلو نیامد، من هم جلو نرفتم.شاید جلو رفتم.به پیشانی‌ام نگاه کرد. سلام کرد، سلام کردم.گفت: «سرت به جایی خورده؟»دستم را روی سرم کشیدم، گفتم عبادت کرده‌ام.زن خندید.در دزدیدن نگاه ناکام بودم. نه جلو رفته بودم، نه او جلو آمده بود.نمی‌خواستم بروم، ولی رفتم.«اسمت چیست؟»برگشتم.اسمم را می‌دانستم، یا فکر می‌کردم می‌دانم.«فرهاد.»دروغ گفتم، یا شاید هم برای اولین بار راست گفتم.اسمش را پرسیدم.«سپیده»سپیده. اسم عجیبی نبود. نمی‌دانم چرا انتظار داشتم شیرین باشد.سپیده؛ اسمش را دوست داشتم.خودش را هم.مثل کودکی که چیزی را در مغازه‌ای می‌بیند و دلش می‌خواهد مال خودش باشد.نمی‌خواستم با او حرف بزنم. نمی‌خواستم چیزی از او بدانم. فقط می‌خواستم داشته باشمش.منصرف شدم، دیگر نمی‌خواستمش.ناپدید شد.شاید سپیده صدایم نکرده بود، فقط می‌خواستم مخفیانه نگاهش کنم.صدایی نبود،سپیده نبود،اسمم در لیست حاضرین نبود،همه‌چیز سر جای خودش بود،فقط من نبودم.#deltaامیرعلی حسیبی طاهریامیرعلی حسیبی طاهریTue, 29 Sep 2026 23:16:04 +0330https://virgool.ir/@m_86046858/پیله-hrnydhabsvshحل شده‌ام در خود، من آن مسئلۀ بی‌پاسخ بودم؛ حل شده‌ام در خود، من آن مخلوط نامحلول بودم. نمی‌دانم مرا هم زده‌اند، یا حرارت آنچنان بالا بود، که گرداب قاشقکی مرا در این لیوان غرق کرد. من پیله نبستم، حال خودم هم پیله‌ام. چگونه ترک منزل گویم؟ کو آن بال و پر زیبای پروانه‌ای، کو آن وعده‌های غریزی که کرم ابریشم را چو عنکبوتی به بافتن واداشت؟ من به شوق پرواز به سیاهچال پیله برگشتم. امان از جهل، امان! ندانستم که این سفیدپیله کفن بود و منم مرحومی به آغوشش، چو لقمه‌ای در نانِ تارعنکبوتی که از قضا، عنکبوتش هم خودم بودم. در قفل شد و من پشت در مانده‌ام، من درمانده‌ام. فریاد کمک خواستنم را نشنید کسی، من ماندم و سوت، من ماندم و سکوت، من ماندم و خودم. من پیله نبستم، پیله شدم. شاید اکنون جای پروانه، ابریشم شوم. گذشتن از جادۀ ابریشم یا پروانه، هرکدام عوارض دارد؛ یکی مرگ در پیله و دیگری مرگ در آتشِ شمع می‌خواهد. هر جاده‌ای عوارضی دارد؛ هر دم و بازدم، پرداخت یک قسط عوارض جادۀ زندگی هستند و مرگ، مبلغ ناقابلی‌ست که مرا با این جادۀ پرپیچ‌وخم، بی‌حساب می‌کند.شمع، عشق اول پروانه نیست. پروانه ابتدا همان کرمی بود که از لبان سیب ممنوعه بوسید و در قلب او لانه کرد و از قلب سیب به پیلۀ ابریشم تبعید و با مرگ اولش، تبدیل به آنچه که باید شد. من آن کرمی بودم که از سیب خوردم و در قلب او لانه کردم، حال از پیلۀ عدنیِ ابریشمی، به اسفل‌السافلین، یعنی پیلۀ دوزخینِ فولادی تبعید شدم و این بود جزای عشق اول. خدا با تماشای من وعشق ممنوعۀ دومم و سوختن در طوافش، به قصد مجازات، دَرَکی سافل‌تر از این، در بساطش ندارد؛ پس به ناچار، تنها پروانۀ عبور از جادۀ ابریشم را دارم. من دیگر نه آن زندانی، که خودم هم زندانم. حال من هم پیله‌ام، چند تار مو از گیسوی ابر؛ همان ابری که در پشت چهرۀ سرد و بی‌روحش، دریاها اشک و نور دارد. حال، من هم پیله‌ام.#deltaامیرعلی حسیبی طاهریامیرعلی حسیبی طاهریTue, 29 Sep 2026 17:51:44 +0330https://virgool.ir/@m_86046858/سخته-oybqlul9aogwما همه مرد جنگیم، که استخوان هایمان در غلاف گوشت و مغزهایمان در خودِ استخوانی، پا در رکاب عقربه های ساعت، چهارنعلان به سوی قبر های خاکی می‌تازیم. استخوان، کاردی بر ذبیح گوشت آلودِ تن بود و ما نیز طعامی به سیخِ استخوان کشیده.بودن، همان پختن به روی آتشِ زمان و نبودن، خوردن به هنگام رفتن از این دنیاست که وظیفۀ خوردن نیز بر دو دوش آدم و مور است که یکی در ترحیم از کباب و دیگری در تدفین از نعش آدمی می‌بلعد و می‌بلعد!من همان مسحور نقش های روی فرشم، که در نقش و نگارۀ فراش گم گشته و پایم کوتاه‌تر از گلیم و دستم از پا درازتر است. در تنگ سرم همه ماهیان مرده و کوسه مرثیه‌خوان شده است! کاش آب دریای سرم، اینچنین مسموم نبود، کاش آب شورش اینچنین مغموم نبود. کاش جای مرگ، در این بحر مواج حیات جاری بود. کاش جای زباله و پیکر بی‌جان اسماک، ماهیان پریشان و خشمگینِ شلاق‌زنان نصیب آغوش قلاب صیادان می‌شد.کاش ایزد منان جای ضریح و گنبد برای سر، ایوانی برای زائران تعبیه می‌کرد. کاش مغز را جای سر، در کنار قلب دفن می‌کرد. کاش بر فراز گلدسته هایش، جای جیغ، بانگ اذان سر می‌دادند.کاش سرم در خود نبود، کاش تنم غلاف استخوان هایم نبود. چشم باز کن و ببین سیالِ سرخِ جاری در رگ های آبیِ سنگرگرفته پشت خطوط پوست را! حرامی گویی می‌خواهد براندازی کرده و خود، قاتلِ صاحب شود! گویی که مظلومانِ رگ قیام کرده و تا روزی که از این تن برویم، در خیابان‌های وریدی راهپیمایی کرده و ما را از مملکت خود خارج سازند؛ وای به حال آنان که خون در بدن مردند! خسته‌ام از این طوفان بی‌حالی، از این حال و پریشانی، خسته‌ام از خستگی، خسته‌ام از این انقلاب رنگی.   خداوندا، از این خاک برای ملائک سفالینه بتی ساختی و از تخم وجودت در آن روح کاشتی، تا از این صنم‌خاکِ طاغوتی، میوۀ مزدایی زراعت کنی؟ بتِ خاکی و بت‌خانه‌ای که به دور خورشید طواف می‌کند، زبانِ مادرِ طبیعت برای ابراز کفر است. قرآنِ طبیعت پیام کفر می‌دهد و قرآنِ تو پیامِ توحید! این کودک گم گشته از زبان مادر بیاموزد یا پدر؟ تربیت را در نظام خلقت به زبان تناقض نگاشته‌اند! قطار این وجودِ برترِ متعالی، با بخار چوب اعمال به کار می‌افتد و مایی که با آتش مشتعل درونمان به پیش می‌رویم، فرقمان با ساکنین دوزخ چیست؟ امیرعلی حسیبی طاهریامیرعلی حسیبی طاهریSun, 30 Aug 2026 22:18:03 +0330https://virgool.ir/@m_86046858/خیابان-nrx1vybx4rflچه خوش‌روز هایی بودند، آنان که می‌گذاشتند مانند انگلی بر تن خیابان بازی کنیم. ایامی که پاره های آجر، کلوسوئومِ مبارزه‌ی زانو هایمان با آسفالت بودند و زمین که برای دفع خارش تنش از شر انگلان، با بنانِ پرتوافکنِ سوزانش ما را تنبیه می‌کرد و در آن ایام، تنها انگلی که از بین می‌رفت، سفیدی و روشنایی پوست‌هایمان بود.خط و خالِ بر تنِ خیابان، سخن هایی برای گفتن دارد؛ از روز های آفتابی، بارانی، طوفانی. خیابان گذر ایام دیده و سردی و گرمی روزگار، تاختن بی‌نعلان و چهارنعلان.خیابان! سکوت تو، سکوتی آزرنده‌ست. تویی که دهانی‌ پر از دندان داری و هر دندانت مینایی سرشار از شراب! جرعه‌ای با ما هم‌پیاله بودن گناه نباشد، روزه‌ی سکوت گناه است. با ما از دل سیاه‌سنگت بگو؛ سنگی که درونش چون خانه‌ی خدا، محبس بت و تراب و سفالینه‌ شده و دیوار ندبه‌ی گام های ما.دندان قروچه نکن، سخن بر زبان آور! چشمانت بر خلاف دهانت مفتوحند و می‌بینند. این سحاب و آسمان از آن ارتفاع ما را دیدند و گریستند و رفتند، بر تویی که در آغوشت افتادیم، ضماد زخممان خاک و زمین سوزانت شد و از ازل تا ابد دمسازمان بودی چه گذشت؟روزهایی که گذشت و جام های شراب سفید دندانت، در نبرد با تاریکیِ شب، شراب سرخ برگشتند و در دهانت جای طعم و سرمستی، خون جاری شد و مزه‌ی نحس آهن‌گونه‌اش!گریه‌ی آسمان و آغوش با رطوبتش هم، جریان جویت را آرام نکرد، هیچ؛ جای خالی مینا و عاج رفته را چگونه می‌توان پر کرد؟ جاهلان از سکوت و فسردگی‌ات می‌گویند و دلسوزان از لبخندی که در غیاب آن دندان‌های نغز، سبب دلتنگی می‌شود.آسمان، ما را ایستاده چو مور می‌بیند و تو، خسبیده چو نوم! جای مبتلا، بطلان تعبیر خوابِ دندان های شکسته‌ی بداختر باش. سینه‌ی تو اورنگ پاره های آجر است نه سر های ما. جوی‌هایت پیاله‌ی عرق است و نه این شرابِ محبوس در شیشه‌ های عمرمان.در دل را باز کن و کودکان را از اسارتِ بیت‌ِ سنان برهان تا با گل های کوچک‌ و چند تکه آجر، زیبایی لبخند را بر دهان خونینت، باز برگردانند.delta#امیرعلی حسیبی طاهریامیرعلی حسیبی طاهریSun, 30 Aug 2026 21:14:07 +0330