https://virgool.ir/feed/@m_85278858fa2026-11-11 08:39:36https://files.virgool.ir/upload/users/1095921/avatar/nUx4Qk.jpeghttps://virgool.ir/@m_85278858https://virgool.ir/Abdi53/داستان-همرنگ-جماعت-zet3wyt8lwuzدر خانه را محکم کوبید وچند قدم در کوچه برداشت منتظر بود کسی در را باز کند و صدایش کند._مامان بدون صبحانه کجا می ری؟؟مثل همان روزهایی که او دنبال انها تا پای سرویس مدرسه می رفت ولقمه ی نان وگردو را در دهانشان می گذاشت.اما نه دری باز شد ونه کسی با نگرانی صدایش کرد.چادر مچاله شده اش را در دستش تابی داد وتا سر کوچه رفت حال وحوصله ی هیچ چیز وهیچ کس را نداشت.سر کوچه جوانی لاغر وقد بلند تا کمر به داخل سطل زباله خم شده بود ونایلونهای زباله را یکی یکی خالی می کرد وچیزهای بدرد بخور را جدا می کرد، نگاهش کرد به نظر نمی امد برای نان شب خانواده اش دست به این کار می زند از داخل سطل که بیرون امد، طول وعرض کوچه را می رفت حتما وقتش گذشته بود، نگاهش کرد نای سلام کردن هم نداشت.سرش را تکان داد، با خودش گفت :_چرا به چه قیمتی تا کجا؟؟در دلش خدا را شکر کرد وبرای داشتن فرزندان صالح از خدا تشکر کرد.اسکناس 50 تومنی از جیبش در اورد وبه سمت جوان دراز کرد.چشمهای جوان برقی زد انگار اول صبح کل دنیا را بهش داده بودند..دخترش مخالف این کار بود ومی گفت :_مادر جان کمک می کنی به کسی کمک کن که برای خانوادش تلاش می کنه نه برای دود کردن بافور ومنقل،اما او معتقد بود.اگر همین دودی نیازش بر طرف نشه میره له ما ل ان بدبختی که به فکر خانواده است دست کچی می کنه وباز هم ان بد بخت تر میشه.این هم برایش یه اصل بود هر چند از نظر بقیه اشتباه باشه.جوان زبالهای تفکیک شده را همانجا رها کرد وبا اسکناس 50 شادمان از انجا دور شد.برگشت وبه کوچه نگاه کرد کسی نبود. بد جور دلش شکسته بود.سوار ماشین شد وبا دادن دنده وگرفتن کلاچ وگاز حرکت کرد،پشت چراغ قرمز شلوغ وسط میدان ایستاد.یک ان رفت به اتفاقات صبح.امشب تا نزدیکی صبح از سر درد خواب به چشمهایش نیامده بود، بعد از اذان صبح به خواب رفت وقتی چشمهایش را باز کرد خیلی دیر شده بود وفقط فرصت داشت تا اماده شود وراه بیفتد.چای روی سماور بود وقتی نمازش را خواند وقبل از خوابیدن روشن کرد ه بود.ارام گفت :_دخترم تا اماده بشم یه استکان چایی بریز خنک شه دیرم شده.لباسهایش را پوشید اما تنها عکس‌العمل دخترش این بود که از روی ان پهلو به این پهلو بر گشته بود. نه خبری از استکان بود نه نگاه نگران چشمی که به او نگاه می کند برای دیر شدنش،،،، انگار برای کسی مهم نبود او بدون صبحانه برود.صدای بوق چند ماشین او را به پشت چراغ قرمز کشاند.به اطراف نگاه کرد همه نگاهش می کردند با چشمهای گرد شده وعصبانیفقط چند ثانیه دیر تر شده بودولی مگر کجا می رفتند مگر با چند ثانیه دیر شدن به کجای دنیا بر می خورد که چنین با غضب نگاهش می کردند.او هم سالها با چنین شتابی رفته بود ولی الان تازه فهمید ه بود که دنیا همچین که انها فکر می کنند نیاز به شتاب ندارد.گاهی لاید ایستاد حتی پشت چراغ قرمز یک یک خیابان شلوغ ورفت ونشست کنار دست یک انسان که نیاز دارد کسی به حرفهایش گوش کند، او را ببیند.حتی اگر چندین بار چراغ سبز وسرخ وزرد شود.اما کسی به این چیزها مخصوصا در این زمانه نمی اندیشد.کنار مدرسه ایستاد، وارد شد بچه ها مثل همیشه با هیاهو وشاد ی به سویش دویدند. تا او را در آغوش بگیرند.اما اگر انها هم بزرگ شوند، نگاهشان توجه شان ودیدشان تغییر خواهد کرد انها هم روزی بی تفاوت از کنارش رد خواهند شد بدون اینکه اغوش برای بغل کردن او بگشایند.وارد شد پشت میز نشست با نگاهی سرد، دلش برای نگاه متعجب ولبهایی که لبخند روی ان خشک شده بود سوخت اما تصمیمش را گرفته بود، باید می دانستند او هم می تواند همرنگ انها شود امروز فقط درس، ودرس، که تنها رفع تکلیف شود.ونگاه متعجب کودکان مشتاق نگاه همیشگی او واغوش گرم ولبخند مهربان وجملات زیبایش....... فریده عبدی زره باشیفریده عبدی زره باشیSun, 13 Mar 2022 12:18:06 +0330https://virgool.ir/@m_85278858/سربازی-dwdyrsvgfrxaسربازیمرداد ماه بود، به قول مادر چله ی تابستان هیچ نسیمی تو هوا نبود حتی به اندازه ی یه پر زدن پرنده،صدای ویز ویز مگسها که وسط حیاط رو شیره ی اب هندوانه جمع شده بودند تنها صدایی بود که سکوت را می شکست،ماه بانو همانجا جلو دَر رو گلیم هفت رنگی که تو ایوون انداخته بود نشسته بود، نشسته بود که نه بیشتر مثل یه مرده که افتاب بهش زده باشه وا رفته بود.از هر دو چشاش اشک بی وقفه فرو می ریخت انگار حتی نای نفس کشیدن هم نداشت، حتی صدای هق هق گریه هاش هم تو سینش حبس شده بود.با دست به ثریا که روبروش ایستاده بود ومثل مجسمه ی یخی یخ زده بود اشاره ای کرد.واشک وبغض امانش نداد تا حرفی بزند.ثریا بلافاصله چوپوق وجا سیگاری وکیسه توتون قرمز مخملی را از رو طاقچه ی گچی کوچک اتاق بر داشت وگرفت جلو مادر،مادر پیپ یا همون چوپقشو گرفت دستش با ارامی بند دور کیسه را باز کرد که با حوصله با یه کبریت بهش پیچیده بود.، وچپوق را پر از توتون کرد وبرد نزدیک لبش که پکی بزنه وروشنش کنه اما انگار حال وحوصله ی پک زدن به چوپوق این دوست چندین ساله اش را هم نداشت.چوپوق وکیسه را با غیض پرت کرد وسط حیاط مگسها که مست لیس زدن شیره بودند با اقتادن چوپوق رو سرشون غافلگیرانه پر زدند وبا صدای اعتراض ویز ویز ارتفاع گرفتند.ثریا نگاه متعجب وپرسشگرانه اش را به مادر داد واروم طوریکه خودش هم به زحمت می شنید گفت :_مگه چوپوق نمی خواستین.مادر با گوشه ی چار قد بزرگ وریشه دارش اشک چشاشو باز کرد وبا ناله ای گفت :_یه حبه قند بیار برام دهنم زهر ماره.پسره رفته غربت، تو واسه من توتون تلخ میارینمی گی شگون نداره.ثریایه کم فکر کرد سرشو تکون داد وبا خودش گفت :_چه ربطی دارهرفت اشپزخونه هنوز به ربط تلخی توتون ورفتن برادرش فکر می کرد.قندونو گذاشت کنار دست مادر مادر مثل همون موقع ها که قند خورد می کرد وریزه های قندو از همون پایین از توی طاقه قند شکن می انداخت دهنش وخرت وخرت می خورد یه حبه قند کوچک از همون نزدیک قندون انداخت سمت دهانش،بغض وگریه با شیرینی قند در هم امیخته شد اما انگار تلخی هجران پیروز بود وشیرینی قند هم نتوانست کام تلخ مادر را شیرین کند. هر دو دستشو اورد بالا وبا صدایی که همراه بغضی گلو گیر بود محکم رو سرش کوبید وفریاد زد.ببین تو رو خدا دستی دستی بچمو فرستادم جلو گلوله واتیش.های های گریه هاش بلند وبلند تر می شد.ثریا وبقیه ی اعضای خانواده فقط نگاه می کردند شاید هیچکدام درد ی که تو دل او بود را درک نمی کردن که اگر درک می کردن کنارش زجه می زدند.دوباره دستشو بلند کرد بکوبه تو سرش که ثریا رفت جلو تر ودستای مادر را گرفت._مگه کجا رفته پسره دیگه رفته سربازی مثل همه ی پسرهای دیگه دو سه روز دیگه هم به سلامتی بر می گرده چیه داری می کوبی تو سرت چشاتو از بین ببری.مادر نالید_گفتی سربازی تموم شد می فهمی جنگه، جنگه.یه عده ادمای از خدا بی خبر ریختن انجا جوان مردمو می بندن به گلوله.الهی مادرت بمبره._مادر بسه بخدا همه رو نمی فرستن اون جلو اخه اینا که هنوز نه دوره دیدن نه چیزی اصلا داداش تفنگ می دونه چیه که بر ه بجنگه از طرفی اینا نمی رن که انجا مجسمه بایستن اونا بزننشوناینا هم اسلحه دارن می زنن مادر من._چی می دونی تو دل من چه اتیشیه اینا کجا انا کجا._مادر جان فرقی نمی کنه انها هم مادر دارن همشون که به میل خودشون نیامدن انجا به خاک ما تجاوز کنن.مادر که از حرفهای ثریا هیچی نمی فهمید وتنها چیزی که برایش مهم بود پسرش بود که الان در راه پادگان بود. حرفهای ثریا عصبیش کرد قندون وبر داشت وپرت کرد سمت ثریا، ثریا جا خالی داد وقندون خورد به دیوار وقند ها پخش زمین شدثریا خندید وگفت :_ای بابا مادر جان داداش حالا تازه می ره سربازی این قندون که می خورد سر من همونجا می مردم صد رحمت به عرافیا بقیه که ساکت واروم نشسته بودن با این حرف مریم واین حرکت ماه بانو به خنده افتادند اما لا دیدن چهره ی گرفته وچشمای اشکبار او خندشونو زیر دستشون پنهان کردند.مینا کوچکترین عضو خانواده که همراه مادر رفته بود وحالا ساکت نشسته بود همینطور نشسته روی سیمان حیاط سُر خورد وکشید سمت ماه بانو ودیتشو انداخت گردن مادر می دونست چطور خودشو برای مادر لوس کنه ویه کم از درد اون کم کنه.مامان جونم داری از صبح گریه می کنی بسه دیگه خودت می گی توتون دستم ندین شُگون نداره حالا خودت پشت سر داداش همش داری گریه می کنی بسه دیگه.انشاالله داداش از سربازی بر می گرده براش زن می گیریم عروس میاریم من هم اون وسط فقط می رقصم وقتی دست زنشو بگیره واز این در بره بیرون همینجا میشینی وپشت سرش نگاه می کنی ومی گی حیف ان همه اشکها که بی خودی ریختم.مینا کخ خوب می دونست چطور حال مادرو خوب کنه دوباره دستشو انداخت گردن مامان و گفت :_مادر راستی تا حالا ندیدم برقصی عروسی داداش می رقصی.مادر نگاه چپی به مینا انداخت واخمی کرد وبا پشت دستش اونو پس زد وبا لبخندی که می خواست جلوشو بگیره تا بر غمش غالب نشه گفت :_برو بابا وقت گیر اوردی سرم بخوره رقصیدنم دارم می میرم یعنی الان بچه ام چکار می کنه.مینا که ان لبخند بی جون مادر از نگاهش دور نماند دوباره خودشو به اون چیبوند ورو به بقیه گفت :_ای ای بزارین براتون تعریف کنم از مادر،داداش اینا رو سوار اتوبوس کردن واز حیاط اوردن بیرون مامان تا ماشینو دید فریاد کشید وبا دو رفت سمت اتوبوس مرددم به مامان نگاه کردن وهمه هجوم بردن سمت اتوبوس انگار که صف مرغ کوپنی بود تو سر وکله ی هم می زدن تا زودتر برسن به اتو بوس و با بچه ها شون خداحافظی کنن. اتوبوس حرکت کرد ومردم تو جای خودشون ایستادن فقط مامان بود که پشت سر اتوبوس می دوید داداش بیچاره هم از شیشه سرشو اورده بود بیرون والتماس می کرد مامان بر گرد.اتوبوس دور تر شد مامان پاش گیر کرد به یه تیکه ینگ وپخش زمین شد.مونده بودم گریه کنم یا بخندم به زور خودمو رسوندم بهش واز رو زمین جمش کردم.اتوس دیگه از پیچ خیابان رد شده بود ودیده نمی شد.چند نفر زن ومرد خودشونو به مادر رسوندن ودلداریش دادن پیر مردی که با دستمال یزدی بزرگی اشک چشمانش را که روی ریش سفیدش ریخته بود را پاک می کرد گفت :_خواهر بی تابی نکن پاشو برو به خدا بسپارش برای بچه های ما هم دعا کن.خدا پشت وپناهشون.مامان دیگه گریه نکرد وبلند شدیم امدیم خونه.مینا خودشو عقب تر کشید وبا لبخند شیطنت امیزی گفت :_مامان جان من یه چیز بگم دعوا نکن.ولی فکر کنم از ان پیر مرده خوشت امدا تا اونو دیدی داداش یادت رفت، حواسم نشد ادرسشو بگیرم بریم بهش سر برنیم.همه خندیدند ومادر هم در اوج غمی که روی سینه اش بود لبخند بی جانی روی لبهایش نشست واز کنارش جعبه ی دستمال کاغذی را به سمت مینا پرت کرد.برو حوسله ندارم یه چیزی بهت می گم.........ادامه داردفریده عبدی زره باشیفریده عبدی زره باشیFri, 14 Jan 2022 17:05:30 +0330https://virgool.ir/@m_85278858/داستان-fyce5v8piollشیشه های شکسته صدایش هر لحظه بلند وبلند تر می شد.هوا به شدت سرد بود، نم نم باران هم زمین را خیس کرده بود.سرش را بلند کرد نگاهش به پنجره بود، برای یک لحظه سیما را دید که پشت پنجره با لتماس نگاهش می کند گویی با نگاهش التماسش می کند که کاری بکند ونجاتش بدهد،تمام غمهای عالم در نگاهش بود وعشق که از نگاهش می بارید. وکسی از پشت پرده به شدت او را کشید تا نتواند او را ببیند.چشمایش پر از اشک شد دلش شکست،چرا باید تا این حد نامرد باشن چرا نمی گذارند او کنار کسی باشد که تمام ارامش وزندگیش در کنار او زیباست.دانه های اشک همراه قطره های باران که هر لحظه بیشتر وبیشتر می شد از گونه هایش سرازیر شد.با پشت دست بروی چشمهایش کشید نباید این اشکها مانع شوندتا از پنجره نگاهش را بر دارد،شاید باز سیما از دست انها رها شود وبرای دیدنش به پشت پنجره بیاید.تمام بدنش که از بارش باران خیس شده بود داشت مثل درخت بید می لرزید.از وقتی شب خوابش را دیده بود ودر خوای سیما التماسش کرده بود برای نجاتش ودیدارش برود. امده بود پشت پنجره.نه خستگی می فهمید نه گشنگی ونه سرما همه ی اینها برایش بی معنی بود وقتی سیما برای دیدارش حتی برای لحظه ای پشت پنجره می اید.نگاهش به پرده ی سفید پنجره بود انگار کسی انجا موهای طلایی وزیبا وبلند سیما را گرفته ومی کشید وصدای فریاد سیما در مغزش اکو می شد دیگر نباید تحمل می کرد. بقل مادر بزرگ مرگ یک بار شیون هم یکبار. باید کاری انجام می داد تا کی باید اینجا می نشست وبه پنجره ی بسته زل می زد. به زمین نگاه کرد چند تکه سنگ بزرگ وکوچک روی زمین بود، خم شد وسنگها را جمع کرد وانها را داخل گوشه ی پیراهنش که حالا کاملا خیس شده بود گذاشت. تکه ی بزرگتر را برداشت تمام نیرو وتوانش را در بازوانش ممع کرد وبا تمام توان سنگ را به سمت پنجره پرتاب کرد. صدای شکستن شیشه ی پنجره وریختن خورده های ان در پیاده رو پیچید. اما خوب شد کسی که موهای سیما را در دستش پیچیده بود موهای زیبای او را رها کرد. نفس راحتی کشید اما دلش خنک نشده بودسنگهایی را که در گوشه ی لباسش پر کرده بود را به سمت پنجره یکی پس از دیگری پرتاب کرد. کم کم مردم در اطرافش جمع شدند. انها با دست وهورا تشویقش می کردند وبه رشادت ونترسی او حسادت می کردند او بخاطر عشق چندین ساله اش می جنگید وحتما پیروزی با او بود. به اطاف نگاه کرد چندین نفر هم همراه او به پنجره سنگ می زدن. یک لحظه خودش را در کنار مجسمه ی شیطان دید که معشوقه ی او را به اسارت گرفته بود واو ومردم همراهش به ان شیطان سنگ می زدند . صدای اژیر ماشین پلیس نی امد اما برایش مهم نبود او تصمیم خودشو گرفته بود زده بود به سیم اخر. هر بار که برای نجاد سیما ودیدارش نی امد، مادر دنبالش نی اند والتماسش می کرد زر گردد خاله که پلیس او را نگیرد. ولی اگر قرار بود پلیس کسی را بگیرد ان یکنفر او نبود، بلکه کسی بود که عشق او را زندانی کرده بود واجازه نمی داد انها همدیگر را ببینند. مردم با دیدن پلیس پراکنده شدند همیشه همین بود بیچاره او که مظلومانه فکر می کرد انها برای حمایت از او وعشقش امده اند. اما انها از ترس جانشان فرار کردند وباز هم او تنها ماند. مادر کنار ماشین ایستاده بود واشک می ریخت. نگاه غضب آلودی بهش کرد حتما او پلیس را خبر کرد اصلا مهمنرین کسی که مخالف رسید ن او به سیماست همان مادرش است که مدام در گوشش می خواند. بیخیال سیما شو تو کجا ان کجا. جنازه ی سیما را ام به تو نمی دهند. اصلا قرار نیست کسی سیما را به او بدهد مهم خودشان بودند که همدیگر را دوست داشتند..افسر ارام به سویش می اید با ارامش کنارش می ایستد سلام می کند ومی گوید._جناب میشه چند لحظه ای باهم صحبت کنیم._من با شما حرفی ندارم اگر خیلی مردی، خیلی مثلا پلیسی برو سیما را از دست انها نجات بده.افسر پلیس نگاهی به شیشه ی شکسته می کند وارام می گوید ولی انجا کسی که تو فکر می کنی نیست انجا محل کار ه وشما باعث مزاحمت برای انها شدی._خوب پس شما را هم خریدن اول مادرم وبعد خواهرم وحالا شما چرا نمی خواهین هیچ ماری بکنین سیما انجا زندانی شده ونمی زارن من ببینمش.خواهش میکنم برین نجاتش بدین سیما نمی تونه بدون من زندگی کنه.خوب باشه شما بیا بریم حالا حرف می زنیم احساس نا امنی می کند باز می خواهند او را هم جایی زندانی کنند تا به راحتی سیما را اذیت کنن.افسر به اجبار می خواهد او را با خودش ببرد وبا مقاومت او ودرگیریش با افسر پلیس با زحمت زیاد به اداره برده می شود.صدای فریاد وفحشهایی که نثار همه می کند سکوت کلانتری شکسته می شود. از دست افسر رها می شود وبا تکه سنگی که از زمین بر می دارد شیشه ی در ورودی سالن را پایین می اورد.به مادرش که با التماس نگاهش می کند. اخمی می کند وبا فریاد می گوید._اگر اتفاقی برای سیما بیفتد همه را می کشم.وهمه ی اینها تقصیر شماست.افسر نگهبان با شنیدن سر وصدای انها بیرون می اید وبعد از شنیدن ماجرا او را به تنهایی وارام به اتاق خودش دعوت می کند.او را دعوت می کند تا روی صندلی بنشیند وخودش کنارش می نشیند وارام دستش را روی شانه اش می گذارد._خوب بگو ببینم چه اتفاقی افتاده. از چی ناراحتی.لیوان اب را سر می کشد وبا استین لباسش دهانش وبعد اشکهایش را پاک می کند.سیما، مشکل من سیماست. _خوب سیما کیه وچرا شده مشکل تو دوست داری حرف بزنیم. _با تو اره دوست دارم حرف بزنم ولی با انها نه. _خوب بگو گوش می کنم. من وسیما قرار بود ازدواج کنیم ان یه روانشناسه که خیلی به من علاقه داره ولی خانواده ان وخانواده من نمی زارن انا تو خونه زندانیش کردن واذیتش می کنن. دیشب التماسم می کرد نجاتش بدم ان بدون من می میره. _دیشب کجا دیدیش مگه نمی گی زندانیش کردن. _نیاز نیست ما همدیگرو ببینیم ما هر وقت بخواهیم با هم حرف می زنیم دیشب تو خواب بود م که امد تو خوابم وازم خواهش کرد. _اخه ان اصلا دیگه اینجا نیست وانجا که تو رفتی وشیششو شکستی محل کار ی شخص دیگریه. _نه دروغ میگن انجا مطب سیماست. خودش گفت هنوز انجاست. باشه تو به من قول بده با هم بریم بیمارستان وتو امپولتو تزریق کن ومن هم میام بریم نجاتش بدیم. _اول قول بده بد بیام. _قول می دم. پسر جوان همراه افسر راهی بیمارستان می شود. بعد از تزریق امپول ارام بخش روی تخت دراز می کشد ارام وبدون صدا. مادر ملافه را رویش مرتب می کند با گوشه ی چادر اشکهایش را پاک می کند. نگاهش را به افسر جوان می دوزد که پر از سوال است. بعد با دستش سر پسرش را نوازش می دهد. _چند ساله که گرفتار شده کل دکترا را بردیم دعا نویس رمال، فقط یه جا حالش خوب شد که انجا هم خودش شد بزرگترین مشکلش. زد عاشق دکترش شد فکر میکنه دکتر هم عاشقشه دکتر که کلا سالهاست از اینجا رفته ولی چند وقت یه بار که داروهاش عقب میفته، می ره همون جاییکه دکتر مطب داشت وهمه جا را بهم می زنه که شما سیما را انجا زندانی کردین کل زندگیش شده توهم موندم چکارش کنم توان نگهداریش را هم ندارم دیگه جون ندارم جلوش باایستم وبه زور ببرمش دکتر. در خواست دادم ببرنش توانبخشی، ولی نمی دونم با دلم چکار کنم که کبابه. خدا هیچ مادری را گرفتار درد بچه اش نکنه.هوا به شدت سرد بود، نم نم باران هم زمین را خیس کرده بود.سرش را بلند کرد نگاهش به پنجره بود، برای یک لحظه سیما را دید که پشت پنجره با لتماس نگاهش می کند گویی با نگاهش التماسش می کند که کاری بکند ونجاتش بدهد،تمام غمهای عالم در نگاهش بود وعشق که از نگاهش می بارید. وکسی از پشت پرده به شدت او را کشید تا نتواند او را ببیند.چشمایش پر از اشک شد دلش شکست،چرا باید تا این حد نامرد باشن چرا نمی گذارند او کنار کسی باشد که تمام ارامش وزندگیش در کنار او زیباست.دانه های اشک همراه قطره های باران که هر لحظه بیشتر وبیشتر می شد از گونه هایش سرازیر شد.با پشت دست بروی چشمهایش کشید نباید این اشکها مانع شوندتا از پنجره نگاهش را بر دارد،شاید باز سیما از دست انها رها شود وبرای دیدنش به پشت پنجره بیاید.تمام بدنش که از بارش باران خیس شده بود داشت مثل درخت بید می لرزید.از وقتی شب خوابش را دیده بود ودر خوای سیما التماسش کرده بود برای نجاتش ودیدارش برود. امده بود پشت پنجره.نه خستگی می فهمید نه گشنگی ونه سرما همه ی اینها برایش بی معنی بود وقتی سیما برای دیدارش حتی برای لحظه ای پشت پنجره می اید.نگاهش به پرده ی سفید پنجره بود انگار کسی انجا موهای طلایی وزیبا وبلند سیما را گرفته ومی کشید وصدای فریاد سیما در مغزش اکو می شد دیگر نباید تحمل می کرد. بقل مادر بزرگ مرگ یک بار شیون هم یکبار. باید کاری انجام می داد تا کی باید اینجا می نشست وبه پنجره ی بسته زل می زد. به زمین نگاه کرد چند تکه سنگ بزرگ وکوچک روی زمین بود، خم شد وسنگها را جمع کرد وانها را داخل گوشه ی پیراهنش که حالا کاملا خیس شده بود گذاشت. تکه ی بزرگتر را برداشت تمام نیرو وتوانش را در بازوانش ممع کرد وبا تمام توان سنگ را به سمت پنجره پرتاب کرد. صدای شکستن شیشه ی پنجره وریختن خورده های ان در پیاده رو پیچید. اما خوب شد کسی که موهای سیما را در دستش پیچیده بود موهای زیبای او را رها کرد. نفس راحتی کشید اما دلش خنک نشده بودسنگهایی را که در گوشه ی لباسش پر کرده بود را به سمت پنجره یکی پس از دیگری پرتاب کرد. کم کم مردم در اطرافش جمع شدند. انها با دست وهورا تشویقش می کردند وبه رشادت ونترسی او حسادت می کردند او بخاطر عشق چندین ساله اش می جنگید وحتما پیروزی با او بود. به اطاف نگاه کرد چندین نفر هم همراه او به پنجره سنگ می زدن. یک لحظه خودش را در کنار مجسمه ی شیطان دید که معشوقه ی او را به اسارت گرفته بود واو ومردم همراهش به ان شیطان سنگ می زدند . صدای اژیر ماشین پلیس نی امد اما برایش مهم نبود او تصمیم خودشو گرفته بود زده بود به سیم اخر. هر بار که برای نجاد سیما ودیدارش نی امد، مادر دنبالش نی اند والتماسش می کرد زر گردد خاله که پلیس او را نگیرد. ولی اگر قرار بود پلیس کسی را بگیرد ان یکنفر او نبود، بلکه کسی بود که عشق او را زندانی کرده بود واجازه نمی داد انها همدیگر را ببینند. مردم با دیدن پلیس پراکنده شدند همیشه همین بود بیچاره او که مظلومانه فکر می کرد انها برای حمایت از او وعشقش امده اند. اما انها از ترس جانشان فرار کردند وباز هم او تنها ماند. مادر کنار ماشین ایستاده بود واشک می ریخت. نگاه غضب آلودی بهش کرد حتما او پلیس را خبر کرد اصلا مهمنرین کسی که مخالف رسید ن او به سیماست همان مادرش است که مدام در گوشش می خواند. بیخیال سیما شو تو کجا ان کجا. جنازه ی سیما را ام به تو نمی دهند. اصلا قرار نیست کسی سیما را به او بدهد مهم خودشان بودند که همدیگر را دوست داشتند..افسر ارام به سویش می اید با ارامش کنارش می ایستد سلام می کند ومی گوید._جناب میشه چند لحظه ای باهم صحبت کنیم._من با شما حرفی ندارم اگر خیلی مردی، خیلی مثلا پلیسی برو سیما را از دست انها نجات بده.افسر پلیس نگاهی به شیشه ی شکسته می کند وارام می گوید ولی انجا کسی که تو فکر می کنی نیست انجا محل کار ه وشما باعث مزاحمت برای انها شدی._خوب پس شما را هم خریدن اول مادرم وبعد خواهرم وحالا شما چرا نمی خواهین هیچ ماری بکنین سیما انجا زندانی شده ونمی زارن من ببینمش.خواهش میکنم برین نجاتش بدین سیما نمی تونه بدون من زندگی کنه.خوب باشه شما بیا بریم حالا حرف می زنیم احساس نا امنی می کند باز می خواهند او را هم جایی زندانی کنند تا به راحتی سیما را اذیت کنن.افسر به اجبار می خواهد او را با خودش ببرد وبا مقاومت او ودرگیریش با افسر پلیس با زحمت زیاد به اداره برده می شود.صدای فریاد وفحشهایی که نثار همه می کند سکوت کلانتری شکسته می شود. از دست افسر رها می شود وبا تکه سنگی که از زمین بر می دارد شیشه ی در ورودی سالن را پایین می اورد.به مادرش که با التماس نگاهش می کند. اخمی می کند وبا فریاد می گوید._اگر اتفاقی برای سیما بیفتد همه را می کشم.وهمه ی اینها تقصیر شماست.افسر نگهبان با شنیدن سر وصدای انها بیرون می اید وبعد از شنیدن ماجرا او را به تنهایی وارام به اتاق خودش دعوت می کند.او را دعوت می کند تا روی صندلی بنشیند وخودش کنارش می نشیند وارام دستش را روی شانه اش می گذارد._خوب بگو ببینم چه اتفاقی افتاده. از چی ناراحتی.لیوان اب را سر می کشد وبا استین لباسش دهانش وبعد اشکهایش را پاک می کند.سیما، مشکل من سیماست. _خوب سیما کیه وچرا شده مشکل تو دوست داری حرف بزنیم. _با تو اره دوست دارم حرف بزنم ولی با انها نه. _خوب بگو گوش می کنم. من وسیما قرار بود ازدواج کنیم ان یه روانشناسه که خیلی به من علاقه داره ولی خانواده ان وخانواده من نمی زارن انا تو خونه زندانیش کردن واذیتش می کنن. دیشب التماسم می کرد نجاتش بدم ان بدون من می میره. _دیشب کجا دیدیش مگه نمی گی زندانیش کردن. _نیاز نیست ما همدیگرو ببینیم ما هر وقت بخواهیم با هم حرف می زنیم دیشب تو خواب بود م که امد تو خوابم وازم خواهش کرد. _اخه ان اصلا دیگه اینجا نیست وانجا که تو رفتی وشیششو شکستی محل کار ی شخص دیگریه. _نه دروغ میگن انجا مطب سیماست. خودش گفت هنوز انجاست. باشه تو به من قول بده با هم بریم بیمارستان وتو امپولتو تزریق کن ومن هم میام بریم نجاتش بدیم. _اول قول بده بد بیام. _قول می دم. پسر جوان همراه افسر راهی بیمارستان می شود. بعد از تزریق امپول ارام بخش روی تخت دراز می کشد ارام وبدون صدا. مادر ملافه را رویش مرتب می کند با گوشه ی چادر اشکهایش را پاک می کند. نگاهش را به افسر جوان می دوزد که پر از سوال است. بعد با دستش سر پسرش را نوازش می دهد. _چند ساله که گرفتار شده کل دکترا را بردیم دعا نویس رمال، فقط یه جا حالش خوب شد که انجا هم خودش شد بزرگترین مشکلش. زد عاشق دکترش شد فکر میکنه دکتر هم عاشقشه دکتر که کلا سالهاست از اینجا رفته ولی چند وقت یه بار که داروهاش عقب میفته، می ره همون جاییکه دکتر مطب داشت وهمه جا را بهم می زنه که شما سیما را انجا زندانی کردین کل زندگیش شده توهم موندم چکارش کنم توان نگهداریش را هم ندارم دیگه جون ندارم جلوش باایستم وبه زور ببرمش دکتر. در خواست دادم ببرنش توانبخشی، ولی نمی دونم با دلم چکار کنم که کبابه. خدا هیچ مادری را گرفتار درد بچه اش نکنه. افسر جوان نگاه می کند او ارام روی تخت به خواب رفته بدون هیچ فکر وخیالی. شاید در رویاهایش با معشوقه اش زندگی زیبایی دارد، شاید........ ماموران اورژانس اجتماعی به سر بالینش می ایند و مادر ارام بر گونه اش بوسه ای می زند. اشکهایش را پاک می کند و براه می افتد... 8_فریده عبدی زره باشیفریده عبدی زره باشیSat, 18 Dec 2021 22:16:51 +0330https://virgool.ir/@m_85278858/نظر-کردن-agciqw5xx7seنمی دونم خودم که متوجه نشدم چی گفتم ولی امروز هم امدم با یکی از داستانهایی که در کلاس درس وبین بچه های قشنگم این فرشته های کوچولو برام اتفاق افتاد. چند روز ی بود که کلاسها حضور ی بود وگروهی بچه ها سر کلاس درس بودن بخاطر مجازی بودن کلاسها با بچه ها زیاد اشنا نشده بودم وتقریبا حتی قیافه ی انها را هم نمی شناختم. واسمشونو شنیده بودم. خلاصه اینکه سر کلاس حضور ی یکی از بچه ها بود که خیلی سر زبون دار و پر حرف بود برای هر موضوعی احضار نظر می کرد وراه کار می داد وحرف می زد. اگر درسی را بلد هم نبود زودتر از همه برای جواب دادن دستشو بالا می کرد. خلاصه یکی از همین روزها این کوچولوی دوست داشتنی وزبون دراز ما که با دعوا همیشه تخت اول بود رفته بود تخت سوم نشسته بود وصداش در نمی امد. کلاس در سکوت عجیبی فرو رفته بود انگار با خاموشی نازگل همه ی بچه ها خاموش شده بودند. درس را دادم و خواستم دفتر مشقها را دربیاورند وانچه در تخته می نویسم بنویسند همه دفتر هایشان را در اوردند بجز نازگل رفتم کتارش از اول جلسه حواسم بهش بود. نازگلم دفترتو در بیار. _نیاولدم خانوم. با لهجه ی قشنگی که داشت شیرین تر می شد کنارش نشستم و دستمو انداختم دور گردنش. ((اول اینو بگم نمی تونم سر کلاس ماسک بزنم چون معتقدم بچه ی کلاس اول باید دهان معلم را ببیند ویاد بگیرد ویکی از همکارها می گفت. _بابا ماسکتو بزن فردا کرونا گرفتی ومردی نهایتش در اخبار می گن بک معلم بعلت بی احتیاطی ونادانی خودش کرونا گرفت ومرد..... خنده دار بود اما تلخ. کاش حداقل می گفتن بی احتاطی کرد بخاطر یاد گیری بچه ها.)) بهر حال گفتم ولی فکر کنم اوردی دفترتو دوباره نگاه کن. گفت شما نگاه نکنین من نگاه کنم........ ادامه دارد فریده عبدی زره باشیفریده عبدی زره باشیWed, 24 Nov 2021 01:27:45 +0330https://virgool.ir/@m_85278858/رفیق-ناباب-voan0w3t0hgoربه ساعت بالای دیوار بلند و سبز رنگ بیمارستان نگاه می کنم 5 دقیقه تا ساعت یک مانده، بود. دلهره می گیرم قلبم شروع به کوبیدن می کند،هميشه همین‌طور بوده عجول وپر از استرس. برای معاینات قبل از استخدام که رفته بودم باید با یه روان شناس دیدار می کردم خیلی زود فهمید که استرسیم گفت:_ استرس داری.گفتم نه ولی  دوست دارم هر چیز سر وقت انجام بشه، وسواس ندارم اما مثلا سر ساعتی که قراره سر کلاس باشم باید باشم واگر یک ثانیه دیر بشه قلبم کلنگ بر می داره میفته به جونم تالاپ وتولوت که دیگه دیر شد واز بین رفتی.روانشناس دستی به صورتش کشید سرشو بلند کرد وبه  چشام نگاه کرد.لبخند زد وگفت :_خوب حالا میشه از ان قلبت بپرسی  اگر فقط چند دقیقه دیر تر به قرارت برسی یا اصلا یک زنگ به کلاست نرسی چی میشه  کل سیستم اموزشی بهم می خوره. یا دنیا از چرخش می مونه. حرفش به دلم نشست اصلا خاصیت یه روانشناس اینه که حرفش به دل می شینه اگر اینطور نبود که می شد من که بخاطر یه درس دفاع پایان نامم یه ترم به عقب می افتاد. تا سعادت یدک کشیدن مشاوره را یک ترم دیر تر  داشته باشم. کمی فکر کردم وگفتم:_شما درست میگین ولی اخه دست خودم نیست.صندلیشو جلوتر کشید وخودکارشو رو برگه ی سفیدِ رو میز گذاشت، خیلی دوست داشتم یه چیزی بنویسه تا ببینم روانشناسا هم مثل دکترا بد خطن اما فقط چند تا خط بلند وکوتاه کشید خندم گرفت روانشناسا کلا خط ندارن فقط خط می دن.سرشو بلند کرد لبخندمو دید._اهان بخند جای اینکه استرس بگیری بخند اگر با لبخند دیر به قرار برسی بهتره که با استرس زود به قرار برسی.همین جملش کافی بود اما.قلبم انگار اینبار جای کلنگ پُتک به دست گرفته بود ضربش به پاهام هم اثر کرد وشروع کرد به لرزیدن.وای دیر شد بچه های مردم معطلن پشت گوشی.ای خدا لعنتت کنه کرونا.اگر کلاس حضور ی بود دیر هم که  می شد معاونی مدیری مستخدمی کسی می رفت سر کلاس اما الان چی. بیچاره ها پول اینترنت دادن تو این اوضاع اقتصادی داره بیخودی مصرف میشه.نگهبان بیمارستان وارد اورژانس شد._خانم اینجا تجمع نکنین خطر ناکه لطفا برین بیرون، چشمی گفتم وامدم بیرون تو  حیاط بیمارستان هم شلوغ بود وفت وامد مردم.گوشی را روشن کردم رفتم داخل گروه ونظر سنجی را زدم وحضور و غیاب را ارسال کردم خوب به موقع بود.یکی که پروفایلش عکس یه پسر با چشمهای درشت که شیطنت از ان می بارید  پیام داد._خانم چرا دبر کردین.خوب ان که هنوز داشت لوحه ها ونگاره ها را می خوند وفعلا سواد نوشتن نداشت واین حرف حرف بزرگترش بود.حالا هی این روان شناس محترم بگه استرس نگیر.نوشتم.ببخشید گل پسرم اینترنتم ضعیف بود وصل نمی شد.خوب به خیر گذشت اینجا هم همه تقصیر ها افتاد گردن اینترنت.بیچاره اینترنت انگار به زور امده در خدمت ما باشه  هر خلافی میشه میگیم ابنترنت.مثلا اینترنت دستشو دراز می کنه برای  باباش پول ببره اختلاص اینترنتی می کنه زن وبچه اش گشنه است دستشو دراز می کنه کلاهبرداری اینترنتی می کنه.هوس بازه سرشو می بره تو زندگی خصوصی این وان ومردمو منحرف می کنه .از همه بدتر با معلم جماعت ودانش اموز جماعت خصومت شخصی داره از صبح که تو اینستا گرام وواتساپ جولان می دیم  سر براهه اما تا به شاد می رسه بازی در میاره.چه کنیم رفیق نا بابه دیگه.خوب اینبار پیام امد._باشه خانم اشغالی نداره.خدا رو شکر نفس راحتی کشیدم بخشیده شده بودم.ولی چرا اشکال را اشغال نوشته بود نمی دونم شاید خواسته زیر پوستی برای تاخیرم فحش بده محترمانه نوشته.بماند..... درسو شروع کردم وفلب عجول هم که خودشو برای دیگران می کشه  کلنگو گذاشت زمین.خواستم وویس بفرستم تا امدم بگم بچه های گلم یه اقایی که داشت با تلفن حرف می زد بلند گفت خبر مرگت کجایی پس چرا نمیایخواستم بگم حالتون خوبه یه خانمی از ماشین پیاده شد وپاش به زمین نرسیده تو گوشی که دستش بود بلند گفتنه بابا چه خوبی دارم می میمیرم امدم بیمارستان.از خیر وویس دادن گذشتم.وپیام فرستادم. حضرت همسر امد بیرون ونگاهم کرد.با تعجب گفت:_چته رنگ وروت پریده._کلاسم شروع شده._باشه برو خداحافظی کن بریم._بد نباشه تنهاشون بزاریم. یکی از اشناها تصادف کرده بود وامده بودیم ببینیمش. که تازه این هم یه قصه داره برای خودش که بماند برای یه فرصت دیگه. حضرت اقامون گفت :_نه بابا نمی زارن که داخل بمونیم  اینجا بمونیم که چی بشه بگو کلاس داری.رفتم داخل نگهبان چشم غره ای رفت.پیشدستی کردم وگفتم :_ببخشید برم خداحافظی کنم برم.سرشو تکون داد یعنی به جهنم خوب برو ما برا ی خودتون میگیم تو این بیماری وگرفتاری وگر نه چکار داریم. رفتم بالا سر مریضمون وگفتم :._ببخشید من من کلاسم شروع شده باید بریم اگر کاری هست انجام بدیم.نه دستتون درد نکنه شما هم اسیر شدین حلال کنین.خلاصه زدیم بیرون و سوار ماشین شدیم شیشه ها را بستم تا کلاسو شروع کنم.اقا گرمش شد وکولرو روشنصدای کولر جیغ جیغوی پراید بلند تر وزود تر از صدای من به کلاس می رسید.خاموشش کردم وشیشه را دادم پایین.باد از روبرو می خورد وانتن رو سقف می خورد وصدای تلق تولوقش بلند شد.با حالت التماس نگاهش کردم اقامونو میگم.کشید کنار وترمز کرد تا من وویس را بفرستم ایشون هم انتنو باز کرد واز پنجره انداخت بغلم  و راه افتادیم.تا خونه برسیم درسمو دادم واز بچه ها هم پرسیدم.خلاصه اخر کلاس بود رسیدیم دم در.استیکر پایان کلاس را فرستادم ونفس راحتی کشیدم.وپیامهای خسته نباشید بچه ها رگباری ارسال شد انگار انها بیشتر عجله داشتن برای خدا حافظی.یاد کلاسهای حضور ی افتادم یادش بخیر تا صدای زنگ می امد چنان با عجله وسیله ها را جمع می کردیم وفشنگی از در کلاس می زدیم بیرون که نگو، یادمه ابتدایی که بودیم تو سالن مدرسه می خوندیم. (زنگ وورولدو زینگ وورولدو عباس عباسا سیلی ووردو) واقعا نمی دونم چه معنی وچه ربطی زنگ خوردن به عباس بخت برگشته داشت که باید سیلی می خورد.  اما هر ربطی داشت  اواز هر روزه ی ما بود. طفلک بچه ها ی این زمانه که هیچ چیزو حضور ی درک نمی کنن حتی لذت تعطیل شدن مدرسه را. پسر شیطونه ی کلاس وویسی ارسال کرد بلافاصله زدم روش تا پلی بشه.با صدای ظریف ودلنشینش اروم می گفتخانم جان  خسته نباشید.جیگرتو بخورمخندم گرفت اخه فسقلی این حرفا رو کجا یاد گرفتی.خوب یادم امد همش تقصیره این اینترنته.این رفیق نا بابفریده عبدی زره باشیفریده عبدی زره باشیTue, 16 Nov 2021 01:28:10 +0330https://virgool.ir/@m_85278858/رفیق-ناباب-pjcdrd2zkwec_نه بابا نمی زارن که داخل بمونیم  اینجا بمونیم که چی بشه بگو کلاس داری.رفتم داخل نگهبان چشم غره ای رفت.پیشدستی کردم وگفتم :_ببخشید برم خداحافظی کنم برم.سرشو تکون داد یعنی به جهنم خوب برو ما برا ی خودتون میگیم تو این بیماری وگرفتاری وگر نه چکار داریم. رفتم بالا سر مریضمون وگفتم :._ببخشید من کلاسم شروع شده باید بریم اگر کاری هست انجام بدیم.نه دستتون درد نکنه شما هم اسیر شدین حلال کنین.خلاصه زدیم بیرون و سوار ماشین شدیم شیشه ها را بستم تا کلاسو شروع کنم.اقا گرمش شد وکولرو روشن کردصدای کولر جیغ جیغوی پراید بلند تر وزود تر از صدای من به کلاس می رسید.خاموشش کردم وشیشه را دادم پایین.باد از روبرو می خورد وانتن رو سقف می خورد وصدای تلق تولوقش بلند شد.با حالت التماس نگاهش کردم اقامونو میگم.کشید کنار وترمز کرد تا من وویس را بفرستم ایشون هم انتنو باز کرد واز پنجره انداخت بغلم  و راه افتادیم.تا خونه برسیم درسمو دادم واز بچه ها هم پرسیدم.خلاصه اخر کلاس بود رسیدیم دم در.استیکر پایان کلاس را فرستادم ونفس راحتی کشیدم.وپیامهای خسته نباشید بچه ها رگباری ارسال شد انگار انها بیشتر عجله داشتن برای خدا حافظی.یاد کلاسهای حضور ی افتادم یادش بخیر تا صدای زنگ می امد چنان با عجله وسیله ها را جمع می کردیم وفشنگی از در کلاس می زدیم بیرون که نگو، یادمه ابتدایی که بودیم تو سالن مدرسه می خوندیم. (زنگ وورولدو زینگ وورولدو عباس عباسا سیلی ووردو) واقعا نمی دونم چه معنی وچه ربطی زنگ خوردن به عباس بخت برگشته داشت که باید سیلی می خورد.  اما هر ربطی داشت  اواز هر روزه ی ما بود. طفلک بچه ها ی این زمانه که هیچ چیزو حضور ی درک نمی کنن حتی لذت تعطیل شدن مدرسه را. پسر شیطونه ی کلاس وویسی ارسال کرد بلافاصله زدم روش تا پلی بشه.با صدای ظریف ودلنشینش اروم می گفتخانم جان  خسته نباشید.جیگرتو بخورمخندم گرفت اخه فسقلی این حرفا رو کجا یاد گرفتی.خوب یادم امد همش تقصیره این اینترنته.این رفیق نا بابفریده عبدی زره باشیفریده عبدی زره باشیTue, 16 Nov 2021 01:05:31 +0330https://virgool.ir/@m_85278858/داستان-برف-tdb2h47zx6jsسوز وسرما ی زمستان سخت وطاقت فرسا بود گرمای کم جان خورشید هم رمقی برای گرم کردن زمین واب کردن برفهای تلمبارشده روی پشت بامها وکوچه ها را نداشت، برف کل کوچه را گرفته بود مردهای متدین همسایه کوچه را پارو کرده بودن ودر دوطرف کوچه تپه هایی از کوه درست کرده بودند وتنها برای رد شدن یک نفر راه بود دخترک کنار ایستاده بود تا مطمئن شود که کسی نیست تا به طرف خانه اش برود چون می دونست اگر بخواهد ردشود وکسی بیاید مثل دیگران نمی ایستند تا او رد شود، می آیند تا تن نحیف وظریف دخترک را با بدنشان لمس کنند چون باور داشتند که او تافته ی جدا بافته ای از همه ی اهالی محله است. مادر بارها سعی کرده بود تا خودش دخترک را از این کوچه ومحله نجات دهد وبه جای دیگری که کسی نشناسدشان کوچ کنند. ولی نه سرمایه اش را داشت نه توانش را هر کسی هم که برای خرید خانه می آمد اهالی در گوشش می خواندن که این یک خانه ی یهودی است ونشستن در این خانه ونماز وروزه اش کراهت دارد وخریدار بدبخت پشیمان می شد ومی رفت. حالا هم که از بس در خانه های بالای شهر رخت ولباس شسته بود تمام بدنش پر از درد وبیماری بود وحتی رمقی برای نفس کشیدن نداشت. جلو در همسایه هم به مساحت یکی دومتر پارو وتمیز شده بود بجز جلوی در دخترک ومادر پیرش که کسی را نداشتن برفها را پارو کند حتی برف چند روز باریده شده هم روی پشت بام روی هم انباشته شده بود وحتما با حجم سنگین این برفی که روی پشت بام نشسته بود یک برف دیگر هم می آمد سقف روی سرشان خراب می شد. انگار در این شهر به این شلوغی وپراز مرد کسی نبود که بی ریا وچشم داشت وقیحانه به آنها کمک کند، شاید به نظرشان برفی که جلو در آنها آمده ویا روی پشت بامشان ریخته از آسمانی دیگر است ونجس، نمی دانستتنها گاهی با همه ی متلکها ومسخره کردن‌های بقیه ی همسایه ها پسر چشم پاک همسایه پشت بامشان را پارو می کرد. چند روزی بود که خبری ازآن نبود. ، به زحمت از روی برفها رد شد برف تمام کفش کهنه ورنگ ورو رفته اش را پرکرده بود انگشتان پاهایش بی حس بود انگار یخ زده بودندو خون توشون جریان نداشت وارد حیاط شد. در حیاط را بست واز پشت بهش تکیه کرد بغضش ترکید واشکها از گونه های یخ زده اش سرازیر شد آرزو می کرد کاش کسی بود که با دستهای گرمش اشکهای یخ زده روی صورتش را پاک کند وبهش امید روزهای بهتر را بدهد واز زندگی واز دوست داشتن وامید بگوید، اما بجز مادر پیر بیمارش وخدای بزرگ که شاید فراموشش کرده بود کسی را نداشت، خسته شده بود از این نگاه‌ها وپچ پچهای در گوشی هر روزه ی مردم این شهر واین محله تمام دوران کودکی ونوجوانیش را زیر این نگاه‌های تحقیر آمیز و در تنهایی سپری کرده بود ولی نمی دانست چرا هنوز به این همه تحقیر وتوهین عادت نکرده بود وهر روز با تکرار شان آرزوی مرگ می کرد. گناهش چه بود گناه‌ش بی گناهی بود وتفاوت دینش ، یعنی تنها گناهش این بود که دینشان با همسایه ها وهم محلی هایش فرق داشت.چند باری برای بهتر شناختنشان برای همزیستی بهتر برای درک چیزهایی که اطرافیانش به اسم دین به خورد هم می دهند به اسم دینداریشان، کتاب مقدسشان را خوانده بود تمام جمله ها تمام حدیثها سخنان پیامبر همسایه ها را از حفظ بود بهتر از خود آنها. شبهای تنهایی وپر از دردش را با خواندن قرآن سپری می کرد شاید بهتر از همه ی آنها معنی صبر و ایمان را درک کرده بود اما آنها چقدر از دینشان از پیامبر محبوب ومهربانشان دور بودند چقدر این رفتارهایشان این کارهایشان با کتاب مقدسشان فرق داشت کتابشان مهربانترین بود.وپیامبراشان به راستی که بهترین انسان که خلق شده بود ولی همیشه این سوال ذهنش را مشغول می کرد اگر اینها واقعا دینشان دینی است که پیامبرشان آورده چرا عملشان ورفتارشان چنین که دینشان وکتاب مقدسشان فرموده نیست؟؟؟ سوال‌هایی که هر شب با خواندن قرآن در ذهنش تکرار می شد. آنجا به وضوح نوشته بود لا اکراه فی الدین پس چطور بود که آنها فقط به اسم دینشان اهمیت می دادند نه به مفهومش.خسته شده بود از نگاه چپ چپ پیرزن خانه ی کلنگی اخرکوچه که با دیدنش تسبیح بلند وسفیدش را نزدیک لبهای چروکیده اش می برد ومی بوسید وبر پیشانیش می زد ومی گفت استغفرالله، انگار که چشمانش چیز نجس یا خلاف عرف و شرعی را دیده باشد حتی جواب سلام کردن او را هم نمی داد چیزی که در دینشان جواب دادنش واجب بود. وجای جواب سلامش . در گوش زن همسایه نجوا می کرد که مراقب جوانهایتان باشین این دختر بی دینه آخه مگر در دینشان دل شکستن وغیبت کردن گناه کبیره نبود چرا پس این پیر زن در راه مسجد نگاه تحقیر آمیزش را به او می انداخت وجلوی در آنها چپ چپ رد می شد که آب آن خانه رویش نپاچد ومی رفت در مسجد وخدای مشترکشان را عبادت می کرد. ویا جوان یقه گشاده وتتو کرده ی سر کوچه که جز علافی وبی عاری وخلاف بودنش هنر دیگری نداشت که به محض دیدنش نیشش باز می شد وهیکل نتراشیده اش را به بهانه ی رد شدن به تن ظریفش می زد وکلمات زشت وابلهانه اش را در گوشش بلغور می کرد وتقاضای وقیحانه ازش داشت. . چقدر از حرفهای زشت او در برابر خدایش شرمنده بود. می خواست زندگی آرامی داشته باشد مثل همه ی آنهایی که اینجا کنارش زندگی می کردند وهم دینشان نبودند. می خواست وقتی میرفت مغازه مرد بلند هیکل وسبیل از بیخ گوش در رفته وچندش آور سوپری وقتی باقی پول خریدش را می داد دیگه اون دست زمختش را به دستش نکشد وبا چشمهای سرخ وبه خون نشسته اش با بوی تند سیگار چشمک نزند. چرا فکر می کرد دست زدن به دختر جوانی که هم دینش نیست گناه نیست پس تکلیف دین خودش چه می شود کسی که از دخترش هم کم سن وسال تر بود. پنج سالی بود که تنها پسر سر سنگین ومتین محله که چشمش به چشم هر رهگذری نمی خورد دینداری وپاکیش واقعی بود. عاشق ودلباخته ی هم بودند وبرای او این دختر به پاکی مریم مقدس بود همان الگوی دینش.اما افسوس که جهالت مرزو حدی ندارد.مادرش عاقش کرده بود وشیر نداده وشیشه شیر خشک خورده اش را حرام‌ کرده بود اگر سراغ دختر ترسا می رفت واو رادر محله بی آبرو می کرد .خودش بارها شنیده بود که مادرش می گفت :_بخدا اگر سراغ اون دختره ی بی دین نجس بروی شیرمو حلالت نمی کنم وتو این دنیا واون دنیا عاقت می کنم ونمی بخشمت. _ولی مادر بخدا گناه داره گناه دختر مردم را می شوری بخدا خدا را خوش نمیاد آخه کی از این خانواده عمل خلاف ومنکری دیده اینا که از همه ی اهل این محله پاکترین. بخدا آزارشو ن به هیچ کس نرسیده من خودم کتاب قرآن واحکام را دادم بخونه اون از همه ی ما معتقد تر وبا ایمان تره. _هر چی که می خواد باشه ولی من اجازه نمی دم تو با اون زیر یه سقف زندگی کنی همین. یه محله دارن پشت سر اون حرف می زنن تو چطور مخالف همه هستی. با این که می دانست این دختر چیزی از متانت وپاکی کم ندارد.صدای سرفه ی مادر از اتاق می آمد اونو از فکر وخیال هر روزه اش بیرون آورد تنها امیدی که برایش مانده بود همین مادر بیمارش بود پیرمرد بالای شهر که مادر برایشان کار می کرد چند باری او را کنار مادرش دیده بود وازش خواسته بود که بروند وبا آنها زندگی کنند . جالب آنجا بود که اون همسن نوه ی پیر مرد بود وتقاضای پیر مرد برای رضای خدا نبود می خواست دخترک را عقد کند همینقدر وقیح وبد دل بود. اما فعلا مادرش بود وبا در آمد اندکی که از راه کار کردن در رستوران بدست می آورد زندگیش می گذشت. مادر. بد جور سرما خورده بود نفسش به سختی تمام سالهایی بود که با درد زندگی کرده بود انگار آخرین نفسهایش را می کشید درد امانش را بریده بود اگر حالش بهتر بود حتما دخترک او را از این کوچه ومحله می برد تا باقی عمرش را آسوده زندگی کند بی نگاه نامهربان. اما دیگر دیر بود واو رمقی برای زندگی نداشت. از دنیای خیالش خارج شد این شکستن دلش کار هر روزه اش بود.مادر روی تخت تک نفره خوابیده بود کنارش نشست صدای جیر جیر درزهای تخت بلند شد دستهایش را بر گردن مادر انداخت مادر از درد درونش خبر داشت خودش سالها این درد ها را لمس کرده بود.دستهای لرزان وچروکیده اش را بر سر دخترکش کشید نگاهش حس آخرین نگاه بود اما درون این نگاه پر بود از درد دردهایی که دخترش به مراتب بیشتر از حالا باید می کشید. بدون او .دخترک معنی این نو ازشها را خوب می دانست. مادر تنها سنگ صبور، او را مثل آیه های کتاب مقدس همسایه ها به صبر وبردباری دعوت می کرد.چاره ای هم نداشت جز صبر کردن وتحمل تمام دردها کاری از دستش بر نمی آمد .بعد از آماده شدن سوپ با دستهای خودش قاشق سوپ را در دهان مادر گذاشت مثل سفارش پیامبر مهربان دین همسایه ها.غروب یک روز غمگین مثل تمام روزهای غمگین تکراری وقتی از سر کار برگشت مادرش برای همیشه او را ترک کرده بود تنها چراغ زندگیش خاموش شد زندگیش در ظلمت وسیاهی فرو رفت مادر برای همیشه چشمهایش را بست واو را در دردهایش تنها گذاشت. چقدر غریبانه وتنها بودند.زیر تابوت مادر را راننده ی آمبولانس بهشت زهرا گرفته بود وپسر متدین کوچه که شبیه همسایه هایش نبود. رفته بود که بیاید مرحم درد هایشان شود اماچقدر دیر آمده بود. ودختری که دلشکسته پشت سر آنها می رفت مظلوم و غریب،،، پسرک تصمیم خودش را گرفته بود می دانست تنهایی برای دختر رویاهایش با این همسایه های سمی وهم دینش سم است.دخترک بعد از مادر درد تنهایی هم بر دردهایش افزوده شدشبها از ترس به در وپنجره چشم می دوخت از بی آبرو شدن و نگاه حیض نامحرمان می ترسید تنها یک پناه برایش مانده بود پیر مرد هر چه که بود تقاضای حرام نمی کرد واو را برای زندگی وعقد می خواست آنجا هر چند عشق وعلاقه ومحبت نبود اما امنیت وآسایش بود ودیگر نگاه ناپاک کسی اذیتش نمی کرد وشبها می توانست راحت وبا شکمی سیر وامنیت سر به بالین بگذارد. از آنجا تا خانه ی پیر مرد فقط گذشتن از عشق وعلاقه وآرزو هایش فاصله بود واو در تنهایی وترس شبانه اش تصمیم گرفت این فاصله را طی کند. پسرک تصمیمش را گرفت مادر که متانت وپاکی وعشق او را ببیند رضایت می دهد حتما وزندگی وروزگار خوشی کنار دخترک خواهد داشت برای عملی کردن تصمیمش راهی شد یک دسته گل نر گس در دستهایش داشت انگشتش را به کلید زنگ در رنگ و رو رفته وزنگ زده ی دختر فشار داد هیچ رد پایی روی برفهای تازه باریده ی برف در جلوی در نبود چند روزی بود که کسی او را در کوچه ندیده بود دوباره کلید زنگ را فشار داد ...صدایی نیامد سکوت بود سکوت .وسکوت وگلهایی که در دستانش آویزان شده بود صدای مهیب ویران شدن سقف خانه در کل کوچه پیچید دسته گل روی برفهای سفید وپاک کوچه افتاد قلبش از درد فشرده شده بود دیر آمده بود خیلی دیر با تمام برف و یخ وآبی که روی پشت بام بود، دودی از خاکستر ویران شدن سقف در فضا پیچید کسی حتی این صدا را نشنید پسرک از دیوار بالا رفت کسی زیر آوار نبود اما او دلش را زیر این آوار جا گذاشت عکس کوچک ومحجبه ی دختری پاک ومعصوم زیر خاک نمایان بود تنها چیزی که نصیبش شده بودخانه خالی بود.پسر سر به دیوار گذاشت دلش می خواست فریاد بزند آنقدر بلند که تمام شهر بشنود آنقدر بلند که دختر پاک رویاهایش بشنود وهر کجا هست همانجا بماند تا او پیدایش کند و دنیا را برایش زیبا کند واز عشق پاکش در گوشش قصه بگوید اما بغض راه گلویش را گرفته بود رمقی برای نفس کشیدن نداشت چه برسد به فریاد اما برای پیدا کردنش خواهد رفت او به پاکی او ایمان داشت ومادرش به پاکی پسرش مادرش حتما او را خواهد بخشید شاید..... فریده عبدی زره باشیفریده عبدی زره باشیSun, 24 Oct 2021 23:17:57 +0330