https://virgool.ir/feed/@m_85268816قابلِ عرض نیست؛ معمولی‌تر از هر معمولی. می‌نویسم، چون دوست دارم. گاهی هم می‌سرایم.fa2026-11-10 20:54:45https://files.virgool.ir/upload/users/4912085/avatar/J4YPyg.pnghttps://virgool.ir/@m_85268816https://virgool.ir/@m_85268816/مایاجان-yxs9jzqemrksسطل آخر برای مایا سنگین‌تر بود. آبشخور گوسفندان با سطل هفتم پر شد. فاصله چاه تا آبشخور، سی قدم بود. برای دختری ده‌ساله، آوردن هفت سطل آب و طی کردن این فاصله کمی سخت بود. دختری لاغر با پوستی گندم‌گون. لب‌های باریکش خشک شده بود. خیالش از آب گوسفندان که راحت شد، به سایه‌ی آق‌اوی پناه برد. خنکی سایه، خستگی را از تن نحیف او دور کرد.دستش بی‌اختیار به موهای بافته‌اش رفت. دو رشته موی بافته‌ی بلند از بالای سر به سمت پشت گوش‌هایش و بعد تا کمر. بوی موهایش را دوست داشت. صابونی که آتا دایی از شهر آورده، موهایش را عطرآگین کرده بود.تا ظهر خیلی وقت بود و کارهای مایا پایانی نداشت. کمک به مادر در دوشیدن شیر شتر، یکی از آن‌ها بود. شتر او را می‌ترساند. قد بلند، گردن دراز، چشمان درشت و از همه بدتر، صدای عجیبش. با این حال، بودن کنار مادر برایش غنیمت بود.مادر، کمتر برای مایا وقت داشت. یا در حال بافتن قالی بود یا پخت نان و غذا و یا سوزن‌دوزی.نزدیک غروب، صدای لاله‌خوانی دختران تا کنج آلاچیق می‌رسید. مایا کنار مادرش نشسته بود، خیره به دستان هنرمندش که مشغول سوزن‌دوزی بود؛ عرق‌چینی برای آتادایی، برای تشکر از زحماتش.در نور آتش میان آلاچیق، چشمان مایا به چشم مادر افتاد. نم اشکی از گوشه‌ی چشم مادر سرازیر شد.آی لاله جان لاله جانا آیدینگ قیزلار لاله جاناچونقیر قویا داش آتسانگا چونگر گیدر لاله جاناای دختران، از لاله‌ها بخوانیداگر در چاهی سنگی بیندازی، به عمق آب می‌رود!یاد ایللره قیز برسنگاییتر گیدر انه جانااگر به ایل غریبه دختر بدهی، گم می‌شود.مایا، سرش را روی پای مادر گذاشت. مادر لبخندی زد و دوباره به کلاه و نخ و سوزن چشم دوخت. چشمان مایا گرم شدند و دخترک به خوابی عمیق فرو رفت.درناها در آب کم‌عمق کنار دریاچه بودند. مایا خود را بین درناها غریبه می‌دید. در عین حال، از خونسردی آن‌ها تعجب می‌کرد. با خود می‌گفت: «چطوریه که این درناها از دیدن انسان نمی‌ترسند؟!»به آب زیر پاهایش نگاهی انداخت. ترسید. سرمایی سرتاپای وجودش را دربرگرفت. آنچه می‌دید را باور نمی‌کرد. او به درنایی جوان تبدیل شده بود.کمی که گذشت، ترس جای خود را به آرامش داد. نوعی حس رهایی و آزادی؛ رهایی از انجام دادن کارهای سنگین و تکراری. آزادی از نصیحت‌های مادر. مایا غرق در افکار متناقض بود که چشمش به ستاره‌ای سرخ در شمال افتاد. ستاره، دور بود. سرخ بود و سرد.ناگهان، بادی وزیدن گرفت. باد نه، که گردبادی مهیب. آب از ترس به تلاطم افتاد. درناها، وحشت‌زده شروع به پرواز کردند. باد، همه را به سوی ستاره‌ی سرخ می‌راند. مایا، همراه انبوه درناها، بال گشود به سوی ستاره. بال‌هایی که نمی‌دانست چطور پرواز آموخته‌اند.پس از مدتی که برایش به اندازه‌ی چندین سال طول کشید، با بال‌هایی خسته در سرزمینی سرد فرود آمد. هر درنایی در جایی فرود آمده بود. یکی در جنگل، دیگری در خانه‌ای روستایی و مایا در خانه‌ای بزرگ در شهر. خانه‌ای چندین‌طبقه با پنجره‌هایی بزرگ.نفس مایا به‌سختی بالا می‌آمد. سرعت اتفاقات برایش گیج‌کننده شده بود. دیگر نمی‌دانست کیست و کجاست. در شیشه‌ی بخارگرفته‌ی پنجره، دخترکی را دید شبیه خودش، با موهای کوتاه. لباسی آبی به تن داشت. زیر چشمان دخترک کبود و گودافتاده بود. دلتنگی و ترس، امانش را برده بود.«مادر! مادرجان! کجایی؟! من اینجا چه کار می‌کنم؟!»صداهایی از بیرون خانه می‌آمد؛ صداهایی ناشناس با کلماتی ناآشنا.دخترک، غرق عرق از خواب پرید. با ترس و لرز، نگاهی به دور و بر خانه انداخت. خانه‌ی خودش بود. گرم و نرم و کمی تاریک. در نور کم، مادرش را دید که در گوشه‌ای به خواب رفته بود. خود را چهاردست‌وپا به مادرش رساند و تن مادر را در آغوش گرفت. بی‌اختیار، اشک می‌ریخت.مادر، با تعجب و ترس، دخترش را در آغوش کشید. کمی که گذشت، لبخندی زد و اشک گرم دخترش را پاک کرد. مادر و دختر، بی‌هیچ صحبتی، در آغوش هم خوابیدند تا طلوع صبح.نادر صداقتینادر صداقتیSat, 24 Oct 2026 11:33:21 +0330https://virgool.ir/@m_85268816/میتسوکو-12-uaam6yyas90xروستای خالیماه مارس، در توکیوی شلوغ هم زیباست. شکوفه‌های گیلاس در باغ‌های اطراف، جلوه‌ای ویژه دارند.میتسوکو، دست در دست پدر و مادرش، در میان باغ‌ها سیر می‌کند؛ شکرگزارِ با هم بودن دوباره.در این هفت ماه، خانواده ماجرای هایاتا را از یاد نبرده‌اند. پیگیری از پلیس، بی‌نتیجه بود. تصاویر گوشی میتسوکو، که امیدوار بودند به‌عنوان مدرک ارائه نمایند، به طرز اسرارآمیزی پاک شده‌اند.روزی، در حالی که خانواده مشغول تماشای تلویزیون بودند، ناگهان همگی میخکوب شدند.اخباری از روستای هایاتا!به گفته اهالی روستای مجاور، روستا به یک‌باره خالی از سکنه شده بود. برخی از آنان گزارش‌هایی از مشاهده موجوداتی عجیب می‌دادند؛ بدنی شبیه انسان، با چهره‌هایی ورم‌کرده، بینی‌هایی بلند، دندان‌هایی بزرگ و چشمانی سرخ به رنگ آتش.پدر نگاهی به میتسوکو انداخت. دخترک با یادآوری آن روزها رنگش پرید. تنها آغوش پدر و مادر بود که او را از آن حال رهانید.آغوشی به بزرگی دنیای میتسوکو.در لباس عزاداری هم درست مثل مادگی شکوفه‌های گیلاس که می‌ریزد (زندگی نهفته است)(آزوما یوشی‌هیتو)پایاننادر صداقتینادر صداقتیThu, 17 Sep 2026 21:57:22 +0330https://virgool.ir/@m_85268816/میتسوکو11-d8w5rrpmykhiماه آبیشب دومِ تنهایی میتسوکو بود. ترس و اضطراب، جایشان را به آرامشی عجیب داده بودند.میتسوکو، در حالی که روی ایوان به ماه خیره شده بود، متوجه صدایی از بین بوته‌های حیاط شد. لحظه‌ای امیدوار شد که می‌چی بازگشته باشد.آرام و با احتیاط نزدیک شد.«میتسو! دخترم! خیلی آروم بیا به این طرف.»میتسوکو، لحظه‌ای یخ کرد.صدای پدرش بود.شاخه‌ها را آرام کنار زد.باور نمی‌کرد.پدر!پدر و دختر، یکدیگر را در آغوش گرفتند.پدر، در حالی که با صدای آرام حرف می‌زد، گفت: «باید هرچه زودتر از اینجا بریم.»میتسوکو: «ولی پدر! مادرم چی شد؟!»پدر: «حال مادرت خوبه. رسوندمش بیمارستان. فعلاً فقط باید هرچه زودتر از اینجا دور شیم.»پدر و دختر، از میان بوته‌ها راهی جاده شدند. مهتاب، راهشان را روشن کرده بود.در راه، پدر تعریف کرد که موقع بازگشت از شهر، کمی که از ایستگاه دور شدند، کنزو برای کاری از ماشین پیاده شده. تأخیر آقای کنزو باعث شده که او به دنبالش برود و ناخواسته متوجه شود که شکل واقعی آقای کنزو، آنچه می‌نماید نیست.تلاش او و همسرش هم برای کتمان این موضوع فایده نداشته و کنزو در یکی از پیچ‌های سرازیری جاده، از ماشین پریده و آنها را به دره انداخته است.خوشبختانه، ماشین در ارتفاعی نه‌چندان زیاد به درختان گیر کرده و آنان با زخم‌های سطحی، خود را به بیمارستان رسانده‌اند.هیولاهای ده، از همه‌جا بی‌خبر، مشغول هم‌فکری درباره میتسوکو بودند.کنزو: به نظرم بهتره زیاد معطل نکنیم. کار دختره رو هم تموم کنیم! می‌تونیم تا فوریه یه‌جوری گوشتش رو نگه داریم!یوکی: اصلاً می‌فهمی چی می‌گی؟! پس رسم و رسوم چی می‌شه؟! اگه ما قربانی رو طبق سنت‌هامون انجام ندیم، گوشت هیچ اثری نداره!اهالی با تکان دادن سر، تأیید کردند.کنزو، در حالی که پشت گردنش را می‌خاراند: «ولی من هنوزم نگران خواهرمم.»نتیجه جلسه هیولاها این بود که باید فعلاً صبر کنند.برگ سبز امروز با نور آرام صبح دل را بیدار کرد(محمدرضا گلی احمدی گورابی)نادر صداقتینادر صداقتیThu, 17 Sep 2026 00:08:59 +0330https://virgool.ir/@m_85268816/میتسوکو-10-kg5q9aqttjrgیوکی: ای نادون!کنزو: ولی خانم! اونا ماجرا رو فهمیده بودن. مجبور شدم.یوکی: باید بیشتر مواظب می‌بودی. چقدر بهت گفتم اون دستمال رو از پیشونیت باز نکن.کنزو: ولی خانم! اونا یهویی پیداشون شد. من هم یهو هول شدم.یوکی: حالا مطمئنی که وقتی ماشین رو انداختی توی دره، هر دوشون مردن؟!کنزو: راستش خانم، ماشین رفت توی درختای پایین کوه. امکان نداره کسی از اونجا زنده بیرون بیاد.یوکی: ای کله‌پوک! فقط امیدوارم اونا مرده باشن. اگه نه، که توی دردسر بزرگی می‌افتیم. از امشب خودم باید پیش دختره بمونم تا موقع مناسب، خودم ترتیب کار رو بدم.کنزو: راستش خانم! من نگران خواهرمم. امسال زودتر از موعد تغییرش شروع شده. فقط امیدوارم گوشت گربه اون شب، موقتاً کمکش کنه! آخه نتونستیم مراسم رو کامل برگزار کنیم!یوکی: حالا زودتر برو. برگرد به محل سقوط و مطمئن شو. به اهالی هم هیچ‌چی نگو. نباید نگرانشون کنیم.میتسوکو، آرام در را بست. گوشی‌اش را خاموش کرد و در جیبش گذاشت. دلش می‌خواست از ترس و شنیدن خبر در مورد والدینش و می‌چی جیغ بکشد. ولی می‌دانست که اهالی نباید بدانند که او می‌داند!آب چکه می‌کندهنگام سقوط گل کاملیا(ماتسوئو باشو)نادر صداقتینادر صداقتیThu, 17 Sep 2026 00:07:38 +0330https://virgool.ir/@m_85268816/میتسوکو-9-oxhkuymxamvfدو روز طولانیمیتسوکو تا ظهر، بدون هیچ حرکتی در همان گوشه نشست. ناباوری، در کنار هجوم غمی چنین سنگین، رمقی برایش نگذاشته بود.اما در عین غم، تصمیم داشت هر طور شده خود را از این وضعیت برهاند. اولین چیزی که به ذهنش رسید، ثبت تمام اتفاقات بود. هر چیزی ممکن بود مفید باشد.گوشی تلفن همراه، بهترین ابزاری بود که در دسترس داشت. در حالی که سعی می‌کرد تا زمان اطمینان از امن بودن، به جایی نرود، از تمام مکان‌ها و افراد فیلم و عکس می‌گرفت؛ حتی گاهی مخفیانه.شب، در حالی که خانم یوکی به بهانه شام به خانه آمده بود، دوربین گوشی را مخفیانه روشن گذاشت. به هیچ‌کس اعتماد نداشت.بعد از رفتن خانم یوکی، شروع به بازبینی فیلم‌ها کرد.«تا حالا که اتفاق خاصی نیفتاده!»میتسوکو با خودش می‌گفت.«صبر کن! یه لحظه!»باور نمی‌کرد چشمانش از حیرت گرد شده باشند. لحظه‌ای که خانم یوکی از جلوی آینه عبور می‌کرد، تصویر شخصی عجیب، به جای انسان، در آینه پیدا می‌شد.از ترس، گوشی را به زمین انداخت و به آن خیره شد. بعد از چند لحظه، در حالی که با ترس به صفحه گوشی نگاه می‌کرد، متوجه شد که خانم یوکی شبیه همان موجودی است که در روز پیاده‌روی خانوادگی دیده بود.ترس و حیرتی عجیب بر میتسوکو غالب شد. با این وجود، می‌دانست که این احساسات هیچ کمکی به او نمی‌کنند و باید قوی باشد تا راه فراری پیدا کند.شب، با همین افکار و اوهام گذشت.ظهر فردا، آقای کنزو در حیاط، مشغول صحبت با خانم یوکی بود. خانم یوکی، ناهار میتسوکو را آماده کرده و در حال رفتن بود که آقای کنزو با اضطراب به دنبال او آمد.گرگ‌ها سفید یا خاکستری دندان تیزشان را پنهان نمی‌کنندنادر صداقتینادر صداقتیTue, 15 Sep 2026 21:09:53 +0330https://virgool.ir/@m_85268816/میتسوکو-8-slxcawqxtyaoصبح شوممیتسوکو با شنیدن صدای صحبت چند نفر از حیاط بیدار شد. هوا روشن شده بود. به امید آنکه هرچه دیده، کابوسی بیش نبوده، به سمت در دوید.سه نفر در حیاط بودند؛ دو پلیس، یکی زن و یکی مرد، و سومی خانم یوکی، همسایه خانه جدید.پلیس‌ها مشغول صحبت با خانم یوکی بودند که متوجه حضور میتسوکو شدند.پلیس مرد با لبخند به سوی میتسوکو رفت. خانم یوکی، رنگ به رخسار نداشت. فرصت مرتب کردن موهایش را هم نیافته بود.پلیس به میتسوکو رسید. صورتش را نزدیک‌تر آورد و پرسید: «شما باید خانم میتسوکو باشید. درسته؟!»میتسوکو، متعجب و ترسان، سر تکان داد.پلیس ادامه داد: «متأسفانه دیشب برای پدر و مادر شما اتفاق بدی افتاده. ما اومدیم به شما اطلاع بدیم. در ضمن، تا یکی دو روز آینده که اقوام‌تون برای بردن شما بیان، خانم یوکی می‌تونه مراقب‌تون باشه. ما هم قول می‌دیم در اسرع وقت شما رو به دست اقوام‌تون بسپاریم.»میتسوکو میخکوب شده بود. اتفاقات دیشب، تا کنون، بالاتر از تحمل او بود.بعد از چند دقیقه، در را محکم بست و به گوشه اتاقش پناه برد. حتی نمی‌توانست گریه کند. دو زانو را بغل کرد و به در چشم دوخت.فورین گاه چه بی‌جا می‌نوازدنادر صداقتینادر صداقتیMon, 14 Sep 2026 21:02:09 +0330https://virgool.ir/@m_85268816/میتسوکو7-jclsarzr6j2fخبر بددقایق به سختی می‌گذشتند. میتسوکو، ترسیده و لرزان، لپ‌تاپش را باز می‌کند. تماس با پدر و مادر ممکن نیست. کسی آن سوی خط پاسخ نمی‌دهد.وحشت سرتاپای دخترک را فرا می‌گیرد. ناخودآگاه، اسم روستا را در اینترنت جست‌وجو می‌کند.«هایاتا.»مطلب زیادی در مورد روستا نیست. صفحه نمایشگر را که پایین‌تر می‌کشد، از دیدن عکس و خبر، یخ می‌زند.عکس خانواده‌ای شامل مرد، زن و دخترشان. در دست دخترک، گربه‌ای به دوربین زل زده.«راز غیبت دختر!» «آقای معلم درخواست کمک می‌کند.»خبر، مربوط به هفت سال پیش است.به گزارش پلیس، دختر خانواده در ماه فوریه به‌صورت عجیبی ناپدید شده است. گزارش تأکید می‌کند این اتفاق چند ماه پس از ناپدید شدن گربه خانواده رخ داده است. حدس پلیس آن است که دخترک برای یافتن گربه به جنگل رفته و در آنجا اتفاق بدی برایش افتاده است.میتسوکو با ترس، لپ‌تاپش را می‌بندد. عرق سردی بر پیشانی دخترک می‌نشیند. شباهت‌های دو خانواده، بیشتر از یک تصادف به نظر می‌رسند.فشار افکار و ترس آن‌قدر زیاد است که دخترک از پا می‌افتد. در همان‌جا، گویی به خوابی عمیق فرو می‌رود.طلوع تاریک است اگر غم باشدنادر صداقتینادر صداقتیSun, 13 Sep 2026 21:27:00 +0330https://virgool.ir/@m_85268816/میتسوکو-6-tb1bx64utrrzخانه وحشت«خداحافظ! امیدوارم هرچه زودتر ببینمت!»میتسوکو که گرم صحبت با دوستانش بود، با پایان مکالمه ناگهان خود را تنها در میان اتاق یافت. گویی هم‌صحبتی دوستانش او را به جهانی دیگر برده بود.نگاهی به دور و برش انداخت. غیبت پدر و مادر را بیشتر حس کرد. هوا رو به تاریکی بود. تنهایی و نزدیکی شب، میتسوکو را ترساند.«می‌چی! می‌چی! کجایی؟!»ترس دخترک با نبودِ می‌چی چند برابر شد. اتاق را گشت. اثری از می‌چی نبود. با ترس و شتاب به حیاط رفت. دمپایی ابری به پا داشت.با خود گفت: «ای می‌چیِ سر به هوا!»تاریکی هوا در روستای جنگلی، برای دخترکی نوجوان بیش از حد ترسناک بود.در کوچه‌های روستا، با صدایی آرام می‌چی را صدا می‌زد. نگرانی بزرگ او، برهم زدن آرامش اهالی بود. هرچه پیش‌تر می‌رفت، ترسش بیشتر می‌شد.روستا، انگار خالی از سکنه شده بود. صدایی از خانه‌ها نمی‌آمد. چراغ‌ها همه خاموش بودند.میتسوکو، در همان حالت ترس و وهم، به ناگاه خود را جلوی خانه‌ای یافت که آن موجود عجیب را دیده بود. تنها خانه‌ای که چراغی در آن روشن بود. سایه‌هایی عجیب از بیرون دیده می‌شدند.آرام و با احتیاط نزدیک شد. صدای صحبت کردن چند نفر می‌آمد.«امسال سال خوبی باید باشه! یه خانواده خوب و آروم با یه گربه! بهتر از این نمی‌شد.»«آره، مخصوصاً که امسال سال هفتمه! امسال باید اوتِ گربه‌ایِ کاملی داشته باشیم!»(خنده شیطانی)«بیچاره‌ها خبر ندارن با پای خودشون کجا اومدن!»نفس در سینه میتسوکو حبس شده بود. می‌دانست در مورد خانواده او صحبت می‌کردند. ولی چرا «بیچاره‌ها»؟خیلی آهسته و آرام دور شد و به خانه بازگشت. ترسیده بود. می‌لرزید. زانوانش را بغل کرد و در گوشه‌ای نشست. نگاه سرگردانش تمام اتاق را می‌پایید.کاملیا می‌افتد در چرخش گرداب دستخوش امواج می‌شود(نیشی یا شون‌چو)نادر صداقتینادر صداقتیSat, 12 Sep 2026 21:52:50 +0330https://virgool.ir/@m_85268816/میتسوکو-5-deopcuwp45e3می‌چیآرامش روستا و مهربانی اهالی، آقا و خانم هائیشی را قانع کرد که میتسوکو را تا شب، تنها در خانه بگذارند و برای خرید به شهر بروند. در بازگشت، آقای کنزو در ایستگاه منتظر خواهد بود.میتسوکو هم حس بدی نداشت. می‌توانست در تنهایی، از طریق اسکایپ با دوستانش در توکیو صحبت کند. هم‌صحبتی دوستانش باعث شد که نبودِ می‌چی را حس نکند.می‌چی در کنار میتسوکو روی تاتامی لم داده بود که صدایی از اتاق اجاق‌دار شنید. نگاهی به میتسوکو انداخت. دخترک مشتاقانه مشغول صحبت با دوستانش بود.کنجکاوی گربه‌ای می‌چی او را واداشت تا به آن اتاق سرک بکشد. از لای در نیمه‌باز گذشت. صدا از زیر اجاق می‌آمد. هرچه نزدیک‌تر می‌شد، صدا قوی‌تر و البته گوش‌نوازتر می‌شد. گویی جادویی در آن صدا بود.می‌چی به درون اجاق پرید. نوری در انتهای یکی از راهروهای زیر اجاق می‌درخشید. زیر اجاق، برخلاف ظاهر ساده‌ای که از اتاق پیدا بود، چندین راهروی کوچک، به ارتفاع تقریبی یک متر، داشت.می‌چی که دیگر حسابی حس کنجکاوی‌اش تحریک شده بود، به سوی نور رفت. صدای جادویی هم بلندتر می‌شد.ناگهان دستی متورم و سفید، حیوان بیچاره را از پشت گردنش گرفت و به داخل کیسه‌ای سیاه و ضخیم انداخت. تقلای می‌چی برای رهایی از داخل کیسه بی‌فایده بود.درب علف‌پوش خانه نیز مانند عروسک‌های جشن هینا که محل اقامت خود را تغییر داده‌اند تغییر کرده است(ماتسوئو باشو)نادر صداقتینادر صداقتیFri, 11 Sep 2026 23:29:52 +0330https://virgool.ir/@m_85268816/میتسوکو-4-h4nldjt3de27کابوسهمه‌جا تاریک است. صدایی از دور می‌آید.«کمک! میتسوکو، لطفاً کمکم کن! کمک! نذار منو ببرن!»صدا آشنا نیست. حسی به او می‌گوید صدای می‌چی است.با خودش می‌گوید: «ولی اون فقط یه گربه‌ست! گربه‌ها که حرف نمی‌زنن.»صدا خاموش می‌شود.میتسوکو خود را در اتاق اجاق‌دار می‌بیند. پدر و مادر، سراسیمه به دنبال او می‌گردند. مادر گریه می‌کند.میتسوکو: «مادر! من اینجام!»پدر، پریشان است.میتسوکو: «پدر! مادر! من همین‌جام. جلو چشمتون.»با فریاد از خواب می‌پرد. می‌چی، با چشمانی گردشده از ترس، به او نگاه می‌کند.صبح فردا، پدر موقع خروج، مردی را می‌بیند که در حیاط ایستاده و به خانه خیره شده. با دیدن پدر، به‌سرعت محل را ترک می‌کند.دره‌ها غوک بالای درخت گریه می‌کندنادر صداقتینادر صداقتیThu, 10 Sep 2026 21:03:38 +0330https://virgool.ir/@m_85268816/میتسوکو-3-rw8lav5cdh1bروستاروستا، از بالای تپه، همچون مردابی سبز که چند برگ خشک بر روی آن شناور است، دیده می‌شد.آقای معلم، به همراه همسر و فرزندش، در اولین روز اقامت تصمیم گرفته بودند گشتی در روستا و اطراف آن بزنند. به بالای تپه کنار روستا که رسیدند، آقا و خانم هائیشی رو به روستا ایستادند.آقای هائیشی، در حالی که به چوب‌دستی تکیه داده بود، با لبخند رو به همسرش کرد و گفت: «ما آدم‌های خوشبختی هستیم. زندگی من و تو و دخترمان در کنار هم. امسال هم که با دعوت و اصرار اهالی به این روستا آمدیم، احساس می‌کنم خوشبختی ما صدچندان شده است.»همسرش با تکان دادن سر، حرف او را تصدیق کرد و گفت: «بله، خصوصاً اینکه برای من تحمل شلوغی شهر هم واقعاً دشوار شده بود. امیدوارم بتونم یک داستان خوب در آرامش اینجا بنویسم.»هر دو در سکوت به تماشای روستا ادامه دادند. روستا شامل هشت خانه بود؛ خانه‌هایی قدیمی که اغلب بازسازی شده بودند. اهالی، انسان‌های مهربانی بودند. در پیاده‌روی خانواده در میان کوچه‌ها، همه اهالی با دیدن این خانواده با احترام برخورد کرده بودند.میتسوکو در گوشه‌ای دیگر از تپه، مشغول بازی با می‌چی بود. با وجود لبخندی ظاهری، چیزی او را آزار می‌داد. می‌چی در برخورد با اهالی مضطرب می‌شد و خود را محکم به آغوش او می‌فشرد. میتسوکو گمان می‌کرد این رفتار می‌چی ناشی از خلق‌وخوی طبیعی گربه است؛ گربه‌ها با غریبه‌ها راحت نیستند.موضوع اصلی که موجب نگرانی بیشتر او می‌شد، صحنه کوتاهی بود که در روستا مشاهده کرده بود. در گذر از کوچه‌ای باریک، چشم او از میان دری نیمه‌باز، به چیز عجیبی برخورده بود؛ موجودی با اندام انسانی، کمی ریزنقش و با چهره‌ای ترسناک.شور و اشتیاق پدر برای دیدن روستا، که باعث می‌شد خانواده با سرعت دنبال او باشند، فرصت دیدن دقیق آن موجود را از میتسوکو گرفت. با این وجود، کنجکاوی و نگرانی در او باقی بود.سنگینیِ پا بر پله— در انتهای راهرو، شمع خاموش شد.(یوسا بوسون)نادر صداقتینادر صداقتیWed, 09 Sep 2026 21:49:38 +0330https://virgool.ir/@m_85268816/میتسوکو-2-w3b7shqzrbyqخانهخانه، ساخته‌شده در دوران شووا، برای اقامت معلم جدید و خانواده‌اش بازسازی شده بود. سقف، با همان ترکیب سابق، فقط با مصالح جدید ساخته شده بود. کف اتاق‌ها با چوب‌های نو جایگزین شده بود. دیوارها، کمترین تغییر ممکن را داشتند. درها از جنس چوب و کشویی بودند. تنها تغییر درها، رنگ نویی بود که هنوز به مشام می‌رسید.ابزارهای امروزی، از قبیل کولر، تلویزیون و یخچال، بدون تأثیر خاصی در نمای داخلی، چیده شده بودند. خانه سه اتاق داشت؛ دو اتاق خواب برای والدین و کودک و یک اتاق دیگر، با حفظ همان ترکیب قدیمی، در گوشه‌ای دیگر. اجاقی که بیشتر جنبه تزئینی داشت، در میان این اتاق قرار داده شده بود.خانواده، بعد از حمام، در اتاق میانی در حال استراحت بودند. صدای سیرسیرک‌ها در بیرون، با صدای آرام کولر در داخل، درهم آمیخته و موسیقی ملایمی ایجاد می‌کرد.پدر نگاهی به میتسوکو که به همراه می‌چی در حال تماشای لپ‌تاپش بود، انداخت. بزرگ‌ترین نگرانی‌اش، درس و البته احساسات دخترش بود. دوری از دوستان سابق و محیط بزرگ شهری و اقامت در روستایی کوچک و دورافتاده، ممکن بود به او آسیب برساند. لبخند و بی‌خیالی میتسوکو، خیال پدر را کمی راحت کرد. همسرش هم سرگرم یادداشت‌برداری خاطرات سفر بود. آقای هائیشی عمیقاً قدردان خانواده‌اش بود.پروانه تابستانی بین سایه و نور خورشید پرواز می‌کند(تاکاهاما کیوشی)نادر صداقتینادر صداقتیTue, 08 Sep 2026 21:02:16 +0330https://virgool.ir/@m_85268816/میتسوکو-1-wftfr4aj0orbمسافرانقطار، رأس ساعت ۱۰:۳۰ دقیقه در ایستگاه متوقف می‌شود. آقا و خانم جوان، به همراه دختر چهارده‌ساله‌شان، از قطار پیاده می‌شوند. آقا و خانم هائیشی، به همراه دخترشان میتسوکو. آقای هائیشی، معلمی سی‌وشش‌ساله است که به مدرسه روستای هایاتا منتقل شده؛ لاغر، با پیراهنی سفید و شلواری کرم‌رنگ. کتش را روی دستش انداخته و چمدانی کوچک در دست راستش دارد. همسرش، خانم شیزو، نویسنده‌ای جوان است؛ لاغر و کوتاه‌قدتر از او. دامنی گل‌بهی با پیراهنی سفید پوشیده که یقه‌اش تا گوش‌هایش می‌رسد. میتسوکو، دختری با دامن کوتاه مشکی و تاپ صورتی.گرما و شرجی خفه‌کننده ماه اوت، مسافران را کلافه کرده است.آقای کنزو با وانت سفید در ایستگاه منتظر است. مردی مؤدب و خنده‌رو. با دیدن مسافران به سمتشان می‌دود. دستمالی سفید را محکم به پیشانی‌اش بسته است. دستمال، انگار صورت مربعی‌اش را به دو مستطیل کوچک تقسیم کرده. خندیدن باعث می‌شود چشم‌هایش محو شوند و هم‌زمان تمام دندان‌هایش برای هواخوری به بیرون بیایند.میتسوکو، پشت وانت نشستن را ترجیح می‌دهد و علی‌رغم نگرانی مادر، به همراه گربه‌اش، می‌چی، تا رسیدن به روستا پشت وانت می‌نشیند. موهای کوتاه سیاهش با بادِ پشت وانت، از روی گوشش به پشت گردنش می‌رسند.از جاده باریک کوهستانی که دو طرف آن پر از درختان سدر است، عبور می‌کنند. نیم ساعت بعد از ایستگاه، به روستا می‌رسند.آیا مسیر مورچه‌ها از قله ابرها امتداد می‌یابد(کوبایاشی ایشا)نادر صداقتینادر صداقتیMon, 07 Sep 2026 21:12:07 +0330https://virgool.ir/@m_85268816/زقوم-qygu4nzrldiiزَقوم خورده ایماز دست منجیان خون ها چکیده ایم از پای خسته مانبِللَه که نور نیستدر آسمان مانمهری اگر که بودگم گشته کهکشاناِستِر اگر خموشبی نور و بی فروغخوری نمانده تااو بنگرد طلوعنوری اگر که هستاز شب پره پر استآن هم اگر نبودانسان چه می نمود؟!نادر صداقتینادر صداقتیMon, 07 Sep 2026 12:27:14 +0330https://virgool.ir/@m_85268816/گربه-nxib61neyvrbاز صبح تا حالا سگ‌دو زدم. با این پاهای ضعیف، دیگه رمقی برام نمونده. همه‌جا هم که تاریکه. باز خوبه این آدما یه کم دور و برشون روشنه.زیر این ستون بلند، بوی غذا میاد. ولی هرچی می‌گردم، پیداش نمی‌کنم. برم ببینم شاید پای اون دیوار باشه.نه‌خیر! تا حالا سه بار بین این ستون و دیوار رفتم و اومدم. اثری نیست که نیست! از شامهٔ خودم مطمئنم. غذا همین دور و براست. حالی هم برام نمونده که برم جاهای دیگه رو بگردم.خدایا! این چه زندگی سگی‌ایه برای ما گربه‌ها ساختی!از کله‌سحر باید دنبال یه لقمه غذا بدویم تا آخر شب. وقتی هم که خسته و کوفته، یه گوشه توی تاریکی لم دادیم، یهو یه هم‌جنسِ بدجنسِ‌مون میاد، میاو میاوکنان، که: «پاشو! پاشو، من اینجا رو می‌خوام.»دِ آخه سگ ب... نه به اون کلهٔ گردت! خب برو اون‌طرف‌تر دیگه. توی این همه‌جا عدل باید بیای سراغ ما آخه؟تازه بگذریم از روزا که مثل موش باید از دست این بچه‌آدما فرار کنیم.خداجون! حکمتت رو شکر.این بوی غذا هم که از دماغم نمی‌ره. بذار این که توش یه چیزایی می‌بینم رو جر بدم. شاید بو از توی همین میاد.بعله! خودشه. یه تیکه از استخون پای مرغ.بازم خدا رو شکر. برم یه گوشهٔ تاریک بشینم، همین یه تیکه استخون رو سق بزنم. بچه‌های تو شکمم حسابی گشنه‌شونه. هی لگد می‌زنن، پدرسوخته‌ها!از پشت سر صدا اومد. ببینم چیه؟! ها، هیچ‌چی نبود. برسم به شامم.اِه! یا خدا! این زنیکه کی اومد؟! صاف‌صاف زل زده توی چشمام. تازه داد هم می‌زنه. می‌گه: «من خیلی گشنم. چرا اومدی سر کوچهٔ ما برای غذا؟ ما خودمون اینجا گرسنه می‌خوابیم، اون‌وقت تو از اون کوچه اومدی اینجا؟!»ای روت رو برم، زن! خودت مگه دیروز از کوچهٔ ما یه تیکه بال جوجه نبردی؟! حیف که تو هم مثل خودم حامله‌ای. اگه نه، جرت می‌دادم.اوه اوه! آدم اومد! در رو! در رو که از همین یه تیکه استخون هم نمونیم.نادر صداقتینادر صداقتیFri, 21 Aug 2026 21:04:06 +0330https://virgool.ir/@m_85268816/چنار-جوان-s8v5qq8azpijبه‌وضوح می‌لرزید. تنش گرم بود. لحظه‌ای که دستم به تنش خورد، حیرت کردم. چنان لرزشی داشت که می‌ترسیدم هر آن بیفتد از پا یا کنده شود از جا. چنان نازک‌بر بود که جا می‌شد تنه‌اش در میان دو پنجه.عبور ماشین‌ها که لحظه‌ای بند نمی‌آمد. میدان مرکزی نزدیک است و خیابان، طبیعتاً شلوغ. عصرها هم که انگار همه با هم تصمیم می‌گیرند بیایند دوردور.هوا دم‌کرده، خیابان شلوغ و چنار جوانی که محکوم است به همسایگی میدان مرکزی شهر.منتظر کسی بودم بیاید؛ عصر است و خستگی تن، نه برای تکیه دادن که برای لمس ذره‌ای از طبیعت، دست گذاشتم به تنه‌اش. داغ بود و می‌لرزید. انگار طفلی تب‌دار.جوی بتنی زیر پایش، آب ندارد برای خنک کردن پایش یا سیراب کردن ریشه‌هایش. بیشتر، گردشگاه موش است و قرارگاه زباله.سیم‌های بی‌شمار بالای سرش و حس خفگی تیرها و درخت‌های پیر دور و برش، خفه‌ام می‌کرد.چه محکومیت سنگینی داشت، چنار جوان.نادر صداقتینادر صداقتیTue, 18 Aug 2026 19:31:21 +0330https://virgool.ir/@m_85268816/مگس-crc2k8flxbqnدر کاخی مجلل، واقع در جنگلی سرسبز، مهمانی برپاست. میهمانان، زن و مرد، سیاه و سفید و سرخ و زرد، مشغول گفت‌وگو با هم هستند. میزی بزرگ، آکنده از غذاهای رنگارنگ، میان مجلس می‌درخشد. انواع کباب‌ها، سوپ‌ها و هر نوع غذایی که می‌توانید تصور کنید. میزی کوچک‌تر، کنار تالار، مخصوص نوشیدنی‌ها و دسرهاست.مگس در گوشه‌ای از تالار، پشت پرده‌ای حریر، به تماشای مهمانان نشسته است. چند باری به طمع غذا نزدیک میزها شد، چندان باب طبعش نبودند با آن همه زیبایی. انسان‌ها هم به محض مشاهده، با دستمال یا دستشان فراری‌اش دادند.در دلش گفت: «کاش انسان بودم. بزرگ و قوی. می‌نشستم پای میز و تا آخرین لقمه، غذاها را می‌خوردم.» در واقع، چندان گرسنه هم نبود؛ فقط از لج انسان‌هایی که نمی‌گذاشتند به غذاها خرطوم بزند و از روی یکی به دیگری بپرد، این آرزو را داشت.در خیالش، چنان تاراجی به آن خوان یغما زد که آب از خرطوم کوچکش به راه افتاد. چشمان گرد و قرمزش از این خیال شیرین می‌درخشیدند. دستانش را به هم می‌مالید و سرش را به دور گردنش می‌چرخاند.در خیالاتش غوطه‌ور بود که ناگهان احساس سنگینی عجیبی کرد. چشمانش سیاهی رفت و از هوش رفت.در میان مهمانان، ولوله‌ای به پا شد. مردی ژنده‌پوش، ناگهان از پشت پرده بیرون آمد و به سوی میز دوید. دستان کثیفش را به هر غذایی می‌زد. تکه‌ای کباب، چند قاشق سوپ و از نان‌های روی میز، هر کدام لقمه‌ای کند و به دهان بزرگ و کثیفش سپرد.چشمش به میز نوشیدنی‌ها و دسرها افتاد. به سویش دوید و هنوز به میز نرسیده، شروع کرد به نوشیدن تمام شربت‌ها و چنگ زدن به دسرها.مهمانان با حیرت به این مرد ژنده‌پوش خیره شده بودند. حال بعضی از مهمانان خانم، از دیدن رفتار این مهمان ناخوانده، خراب شد.کمی که گذشت، مرد و مهمانان به خود آمدند. مرد، با چشمانی که نزدیک بود از حیرت از حدقه درآیند، به خود نگاه کرد. مهمانان، در دسته‌های چندنفره، خیره به او مشغول صحبت بودند.مگس، یا آن مرد ژنده‌پوش، به سوی مهمانان رفت. صدایی شبیه وزوز مگس، این بار نه از بال‌هایش که از دهانش می‌آمد. حیرت و ترس مهمانان بیشتر شد.مگس به هر کسی می‌رسید، دستان چرک و کثیفش را به لباس او می‌مالید. همه در حال فرار از تالار بودند و مگس به دنبال هر لباسی که برایش جذاب‌تر بود، می‌دوید. جذابیت برای او یعنی تکان‌های کمتر و بوی بدتر.سالن خالی شد و مرد، بوی آشنایی به مشامش رسید. چند باری با بینی جدیدش بو کرد. هم‌زمان که به بینی جدیدش می‌خندید، به سوی بو دوید.از چند در بزرگ که گذشت، به توالت کاخ رسید. ایستاد. چشمانش بیشتر از وقتی که به میز غذا رسید، می‌درخشیدند. باورش نمی‌شد؛ انگار به بزرگ‌ترین گنج زندگی‌اش رسیده بود.چندین کاسهٔ توالت، بدون حضور هیچ انسانی. و خودش که دیگر قد انسان‌ها بزرگ شده بود.کاسه‌ها را بو می‌کشید و لیس می‌زد. دستانش را چنان با اشتیاق به کاسه‌ها می‌کشید، تو گویی ظرفی از عسل را لمس می‌کند. طاقت این همه خوشبختی را نداشت. بر زمین نشست و کاسه‌ای از کاسه‌های توالت را در آغوش کشید.چنان در خوشبختی خود غرق شد که نفهمید کی به خواب رفته؛ خوابی عمیق. خوابی ابدی.کارکنان بخش نظافت کاخ، صبح فردا در دستشویی، مگسی بزرگ یافتند؛ چاق‌تر و آغشته به انواع غذاهای مهمانی دیشب.نادر صداقتینادر صداقتیMon, 17 Aug 2026 22:14:28 +0330https://virgool.ir/@m_85268816/پیرمرد-xdifggg6uc67پیرمرد قصهٔ ما، شاید قهرمان نباشد. به‌جز زندگی خودش که البته قهرمانیِ کمی هم نیست. همیشه او را از پشت شیشهٔ خودرو دیده‌ام؛ در محله‌ای که برای خرید، می‌رویم. سنش از چنارهای خیابان بالاتر است. از خانهٔ قدیمیِ مرمت‌شده‌اش پیداست. خانه‌اش در همان حوالی‌ست. جلوی در می‌نشیند تا وقت اذان. مسجد، چند قدم فاصله دارد با منزلش.لاغر، انگار پوستی کشیده‌اند برای استخوانی. نسبتاً قدبلند. سنِ زیاد، هنوز خمیده‌اش نکرده. راست‌قامت است، بیشتر از بعضی جوانان. صورت لاغر و استخوانی‌اش، ابهتی پیر دارد. ریش، بلند؛ به قدر دو وجب. عجیب آن‌که در این سن، چند تار ریش سیاه دارد در انبوه ریش سفیدش.عمامهٔ کوچک ترکمنی به سر دارد. عمامهٔ ترکمنی با پارچه‌ای سفید، معمولاً چهارخانهٔ مشکی، بسته می‌شود. همیشه، لباسی بلند به رنگ روشن، به تن دارد. پیراهنش تا یک وجبی زانوانش می‌رسد.دندان، به‌وضوح، کمتر در دهان دارد. از تو رفتگی لب‌ها به سمت دهان، پیداست. فکش می‌جنبد، دائم.بالاخره سن زیاد باید نشانه‌ای داشته باشد دیگر!نادر صداقتینادر صداقتیSun, 16 Aug 2026 17:44:43 +0330https://virgool.ir/@m_85268816/حکمت-خداوندی-vytifi4wdex0صاحبدلی روایت می‌کرد: شبی، عاصی از وخامت احوال مالی، راهیِ شوارع و کوی‌ها شدیم، پیاده؛ بلکه سبک‌تر شوند افکارِ افگار.می‌نالیدم از بی‌پولی و شرمندگی نزد اهل و عیال، پیش عیال!القصه، بر درِ دکانی کبابی، پسرکی نشسته بود از اهالی؛ بیمار به حیث ذهن و عقل، مبتلا به سندروم داون. او نشسته بر کرسی، در کنار میزی؛ کبابی، کباب می‌آورد برایش پی‌درپی.راوی می‌گوید: مسیری را به همراه عیال رفتیم و آمدیم و پسرک، کباب‌خورده، روان بود به مقصد بعدی، که کبابی فرمودش: «فلانی! دوباره به ما سر بزن!»و ما حیران از حکمت خدا که دو عاقلِ شاغل نمی‌توانند ماهی یک بار کبابی به نیش کشند و پسرکی بیمار از حیث عقل، مهمان کبابی است به اصرارِ بازگشت.والله یعلم و أنتم لا تعلمون.نادر صداقتینادر صداقتیSat, 15 Aug 2026 10:14:50 +0330https://virgool.ir/@m_85268816/شیخ-نیاز-orivrvhfl9ebپاییز سوزناک صحرا با آمدن یالدیراق شروع شده. سه ستاره‌ای که نوید خنک شدن روزها را می‌دهند. شب اما، برای شیخ نیاز بیش از حد تحمل سرد است. تنها، خسته، در میان صحرا؛ در کنار آتشی کم‌جان.بیست‌وپنج سال بیشتر ندارد، ولی خستگی راه و اضطراب دوری از خانواده، طاقت سرما را از او گرفته بود. شعرهای صوفی‌الله یار را زمزمه می‌کرد برای آرام‌تر کردن افکار خود.به همسرش، تاج‌بی‌بی، می‌اندیشید و فرزندانش،آنه بی بی و امان‌محمد. چند روزی‌ست آوارهٔ صحرا شده؛ از بیم مأموران پهلوی. جرمش، سردستگی گروهی از توده‌ای‌هاست. علت اتهام هم این بود که در قحطی پیش‌آمده برای ترکمن‌های آن سوی مرز، شیخ نیاز پیش افتاده بود برای جمع‌آوری کمک.مخبرین خبر داده بودند که شیخ نیاز برای کمونیست‌ها آذوقه می‌فرستد. اتهامی از اساس دروغین. قصد او فقط کمک به ترکمن‌های آن سوی مرز، ساکن در شوروی، بود که با قحطی و گرسنگی دست‌وپنجه نرم می‌کردند.خبر توده‌گیری، خیلی سریع در گمیشان پیچید.شیخ نیاز، مردی که چندین سال پیش، در نوجوانی، از بیم کمونیست‌ها روستای پدری در شوروی را ترک کرده بود، اینک با شروع موج دستگیری و سرکوب پهلوی دوم، راه دیگری نمی‌یافت جز بازگشت.انتخابی از روی ناچاری. می‌دانست آن سوی مرز نیز آزادی در انتظارش نیست، ولی راه دیگری به ذهنش نمی‌رسید.دوشبی نزد ملاطاغان ماند. طاغان، دوست و قوم‌وخویش او، ساکن روستایی بود لب مرز شوروی.قصد شیخ نیاز این بود که قبل از طلوع آفتاب، از اترک عبور کند و خود را به آن سوی مرز برساند.روزگار چه بازی‌ها که نمی‌کند با آدم. روزی از ترس جان، خود را به اترک بسپاری، در ایران به سربازی بروی، شغلی دست‌وپا کنی و ازدواج. و حالا همسر و فرزندان را رها کنی و باز خود را بسپاری به اترک، از ترس مأموران شاه دوم پهلوی، به جرم گناه ناکرده.در افکار خود غوطه‌ور بود که پلک‌هایش سنگین شدند. دراز کشید و سرش را روی خورجینش گذاشت. خستگی امانش نداد؛ خوابید.گودال خیلی بزرگ بود؛ قد دو یا سه انسان. قطر آن به اندازهٔ یک آلاچیق بزرگ. کف گودال ایستاده بود؛ درست وسط گودال. دور تا دور آن، سگ‌هایی در اندازه‌های متفاوت در حال پارس کردن بودند. رئیسشان سگی بود بسیار بزرگ، سیاه.ناگهان، کسی آمد. سنگی به سگ بزرگ زد. سگ، زوزه‌ای کشید و دور شد. سگان دیگر نیز.از خواب پرید؛ خیس عرق. پیشانی‌اش را با آستین خشک کرد.«چه خوابی! خیر باشه!»کمی که گذشت، نور امیدی در دلش تابیدن گرفت.«سگ یعنی دشمن. آن مرد، سگ‌ها را دور کرد. شاید اتفاق خوبی می‌خواد بیفته.»این‌ها را با خودش می‌گفت.دلش با رفتن نبود. طاقت دوری از خانواده را نداشت. خوابی که دید هم، بهانه‌ای شد برای بازگشت.«توکل به خدا! برمی‌گردم گمیشان. ان‌شاءالله که خیر باشه!»زمزمهٔ شیخ نیاز و طلوع صبح، هم‌زمان شد.نادر صداقتینادر صداقتیWed, 12 Aug 2026 21:15:17 +0330