https://virgool.ir/feed/@m_85070927fa2026-11-11 21:52:46https://files.virgool.ir/upload/users/489766/avatar/G6Fxw2.jpeghttps://virgool.ir/@m_85070927https://virgool.ir/@m_85070927/تنها-در-خانه-dgivzmz4g9ukهرچند دقیقه یک بار دوش آب را میبندم، چشمهایم را تنگ میکنم و به نقطه ای روی دیوار خیره میشوم. فقط صدای سکوت خانه است. خیالم راحت میشود. دوش را باز میکنم. آب که روی سرم میریزد انگار دوباره صدای جیغ نوزاد را میشنوم. شیر آب را میچرخانم انگار که منبع تولید صدا را چرخانده باشم؛ خانه ساکت ساکت میشود. اینطور حمام کردن با استرس فایده ای ندارد. به حداقلها اکتفا میکنم و حوله را از جالباسی برمیدارم. ماسک مو، نرم کننده، روغن مو و بدن و محصولات هم خانواده از رویاهای فراموش شده است. خیلی وقت است دوش گرفتن بالای یک ربع یا دستشویی رفتن با دل خوش جزو تفریحاتم محسوب میشود.ریزش موهایم که بیشتر شد، چربی و پوست شکمم را که دوباره سرجایش برنگشت، تحمل کردم؛ اما دیدم کم کم از جلوی آیینه رفتن گریزان شده ام. دوران تمام نشدنی قرنطینه و گیرافتادن در تنهایی یک آپارتمان با دو بچه کوچک بدون داشتن حمایت موثر خانواده ها، شرایط سخت بچه داری را پیچیده تر کرده است. تمام سنگرهایی که امید داشتیم بعد از دویدن از میدان های مین زندگی روزمره کمی در آن ها نفس راست کنیم؛ به یکباره ناپدید شدند. مهدکودک، کتابخانه، نمایش، نقاشی، شنا، باشگاه، رستوران، دورهمی های دوستانه و فامیلی یکی بعد از دیگری سقوط کردند. احساس کردم ناگهان چهاردیواری خانه، دهان باز کرد و من و بچه هایم را در خود بلعید. چند ماهی که گذشت کم کم باور کردیم بوی بهبود ز اوضاع جهان نخواهیم شنید. به خودم آمدم و دیدم توانم کم و کمتر میشود و اگر زودتر نجنبم زیر موج بزرگ روزمرگی ها گیر می افتم. تلویزیون و موبایل تنها روزنه های رو به دنیای بیرون بودند. مثل قایق نجات چنگ انداختم بهشان.حالا که باشگاه و مربی در کار نبود نرم افزاری برای دویدن نصب کردم. نهایت استفاده را از خواب بعدازظهر بچه ها بردم و روزی نیم ساعت در هوای آزاد دویدم. بینظیر بود. با صدای بلند موسیقی گوش میکردم و می دویدم. یکجور چالش جسمی و ذهنی برایم بود. ساعت هوشمندم که قبلا کمتر از آن استفاده میکردم؛ کالری مصرف شده، راندمان، مسافت طی شده و کلی اطلاعات ریز و درشت دیگر میداد که ترغیبم میکرد بیشتر تلاش کنم و رکوردهایم را بهبود بدهم. صدای مربی همیشه توی گوشم است که تکرار میکرد کنار خودت باش نه علیه خودت. یک نرم افزار هم برای ورزشهای روزانه داخل خانه نصب کردم که کم کم تبدیل به یکی از تفریحات خانوادگی من و بچه ها شد. کنارم بالا و پایین میپریدند. موقع شنا رفتن پشتم سوار میشدند یا ادای اسکات زدنم را در می آوردند. خوشحال بودم شاهد ورزش کردن مادرشان هستند. کم کم نرم افزارها به همه جای زندگی ام سرک کشیدند. به جای کول کردن دو بچه و رفتن به کتاب فروشی، سراغ خرید نسخه های آنلاین رفتم. صبحهای زود وقتی هنوز بچه ها خواب بودند از زیر پتو کلاس زبان انگلیسی ام را شرکت کردم؛ وسطش برای خودم چایی ریختم و برای اولین بار نگران بردن بچه ها تا خانه مادرم و ترافیک مسیر موسسه زبان نبودم.زمان کودکی ام یادم می آید بعضی روزها که مادرم سرحال نبود انگار همه چیز مزه بدی میداد. خانه دلگیر بود. حال هیچکداممان خوش نبود. تکنولوژی به من کمک کرد زخم بستر روحم را مداوا کنم تا حال همه اهل خانه بهتر شود. برق چشمهایم دوباره برگشت و انعکاسش را در خنده های کودکانم دیدم. گرچه هنوز هم برای استفاده از ماسک موهای رنگ وارنگم باید بیشتر صبر کنم اما هر روز صبح که از خواب بیدار می شوم برنامه ای برای جلو رفتن و ساختن نسخه بهتری از خودم دارم.#روایتگرباشعالیه طاهریعالیه طاهریMon, 21 Dec 2020 04:34:41 +0330