https://virgool.ir/feed/@m_85025888تا روشنایی... :")fa2026-11-12 10:09:13https://files.virgool.ir/upload/users/524274/avatar/08dB24.jpeghttps://virgool.ir/@m_85025888https://virgool.ir/@m_85025888/زندگی-با-طعم-کرونا-bpn3gup0c29tالان که فکرش رو می کنم، خیلیم بد نیست. میتونه یه دوست خونه دار خوب برام باشه، چیزی که این روزا بهش نیاز دارم. - هی چی شد پس؟میخوایش یا نه؟ مهسا می پرد وسط افکارم،نگاهی به تصویر سه بعدیش که رو به روی من با لبحند نشسته است میکنم و میگویم: -باشه من تسلیم شدم. یکی شو میخوام! هیچ وقت از این "ماسماسک های خونه تمیز کن" نمیخواستم، اخه چرا تا وقتی خودم سالم هستم و میتونم خونه مو تمیز کنم، باید یکی از اینا داشته باشم؟؟ هرچند که دیگه کمتر کسی پیدا میشه یکی از اینا تو خونه ش نداشته باشه. مهسا می خندد و کمی از عطر همیشگی اش را برایم میفرستد. با نفس عمیقی همه بویی که از گوشی موبایلم بیرون می آید را به ریه هام میکشم. تماس رو قطع میکنم و تصویر مهسا می رود داخل گوشی ام. *** همان طور که به آزمایش های جدید بیمارها در پرونده های پزشکی شان در فضای رو به رویم نگاه میکنم، غرق در روزهای اول شیوع کرونای منحوس می شوم... *** بر می گردد به میانه های بهمن ماه سالی که ۱۷ ساله بودم، شاد و سرحال، چست و چابک، توی جنگل های گیلان نه! (بگین شماهم با ریتم خوندین:)) ) مستغرق در رویاهای رنگی آینده. وقتی مهمان ناخوانده آمد، هیچ کس باورش نداشت،کسی به آن محل نمی گذاشت. مردم بدون هیچ وسیله محافظتی بیرون میرفتند و کرونا آنها را میگرفت و ... بالاخره یاد گرفتیم کرونا با ما شوخی ندارد. درمانی برایش نبود. انواع واکسن ها را می ساختند و امتحان می کردند و اثر نداشت. کرونا تک تک خوشی هایمان را از ما می گرفت. عزیزانمان پرپر می شدند و ما کاری از دستمان بر نمی آمد. راهی نبود،به وجودش عادت کردیم و زندگی، هرچند بی رنگ ، در جریان بود. *** ۲۵ ساله بودم و برای خودم مهندسی شده بودم. بویی از راه های جدید آمد. میگفتند دانشمندها که دیگر از ساخت واکسن ناامید شده بودند، دست به ابتکارات جدیدی زده بودند. زمین ما دیگر قابلیت زیستن نداشت. آنها مردم دواطلب را به مکانی در کهکشان آندرومدا -که علائم حیات در آن یافت شده بود- می فرستادند.همینطور از سالها قبل هم مقدمات زندگی در آنجا مانند مساکن و مزارع کشاورزی و دانشگاه ها و.. را فراهم کرده بودند. گویی تنها راه نجات همین بود.مردم کم کم مهاجرت میکردند و زمین از مردم خالی می شد. فضاپیمایی با تمام امکانات ساختند و آخر همه مان دسته دسته رفتیم؛ به جز بیماران کرونایی که به آنها وعده دارو و درمان داده می شد ... *** الان ۱۰۲ سال از ۲۵ سالگی ام میگذرد.نترسید هنوز فسیل نشده ام، اینجا زمان معنی ندارد. به اینجا که آمدیم، انگار زمان متوقف بود و همه به همان سنی که بودند، ماندند. تکنولوژی با حضور دانشمندانمان پیشرفت زیادی کرد و ما زندگی امروزمان را مدیون همین پیشرفت هستیم. تلفن همراه با قابلیت انتقال بو و عطر و همچنین تماس های تصویری سه بعدی(که فرد را به طور زنده و در ابعاد طبیعی برایت مجسم می کنند ؛) )،اتومبیل های هوشمند،ربات های خدمتکار،همان خانه تمیز کن هاعینک های هوشمند(که شاید بعدا از قابلیت های فوق جذابش براتون گفتم)، دریچه ای برای مسافرت آسان و سریع، و همینطور خدمات ارزنده ای که تکنولوژی به پیشرفت علم پزشکی کرد. بعد از مهاجرت به اینجا، پزشکی خواندم تا شاید بتوانم به کشف درمان کرونا کمکی کرده باشم.همانطور که میدانید افراد زیادی هم در زمین چشم به راه ما بودند. *** با صدای امیر از افکارم پرت شدم بیرون. -حواست کجاس پس. رفتی تو هپروت ها! ببین چی پیدا کردیم. فایل جدیدی را در پرونده 3D روبرویم باز می کند و می گوید: -پسر این فوق العاده س. این جدیدترین طرحیه که بروبچ سازمان از ساختار این ویروس بی خاصیت رسم کردن.ویروس بی خاصیت نگاهی بهش میندازم که با شوق دارد در مورد کشفیات جدید سازمان حرف می زند و بعد شروع میکنم به خواندن بقیه توضیحات..*** شهر به خود رنگ شادی گرفته است.هیچکس طلوع چنین صبحی را باور نداشت. ما موفق شدیم راهی برای از بین بردن این ویروس نحس پیدا کنیم،بعد از سال ها تلاش و آزمایش و تجربه. خوشحالی مان قابل وصف نیست. حالا ما آماده ایم به زمین برگردیم، سلام خانه دوست داشتنی .. :)#من‌روایتگرم#روایتگرباشبه امید روزی که با خبر نابودی کرونا بیدار شویم.. :"))ZahramZahramFri, 01 Jan 2021 00:45:41 +0330