https://virgool.ir/feed/@m_85015229فکر می‌کردم که تونستم ماه رو لمس کنم ولی معلوم شد تصویر توی آب بوده...fa2026-11-12 11:21:10https://files.virgool.ir/upload/users/4846205/avatar/NsQam9.jpghttps://virgool.ir/@m_85015229https://virgool.ir/@m_85015229/ارباب-دنیای-مجاور-acsxe4ysudlwپارت بیست و سومبه آن تکه سنگفرش متفاوت دستی کشیدم. شیارهای بین آن و سنگ‌های اطرافش طوری بود که نشان میداد بارها برداشته و گذاشته شده است. خنجری که درون ساق چکمه‌‌ام بود را درآوردم و با تلاش و سختی فراوان موفق شدم سنگ را از جا دربیاورم.زیر سنگ تنها یک محوطه خالی کوچک بود. با دستم شروع به بررسی و جستجو کردم. در دیواره‌های آن حفره، برجستگی‌های خاصی حس میکردم، گویا نوشته‌ای آنجا باشد. به قدری ریز بود که با چشم به خوبی دیده نمیشد و با دست کشیدن هم به سختی متوجه کلمات میشدم.یک کاغذ از لابلای دفترچه‌‌ای که همراهم داشتم کندم و روی آن قرار دادم و با کمی ذغال و به دقت رویش کشیدم تا طرح آن نوشته‌ها کپی شود؛آفتاب غروب خواهد کردطولانی‌ترین شب فراخواهد رسیدارباب با تاریکی همنشین شد و خندیدنفرین بر ستاره‌های بی‌نورنفرین بر نقص‌های چشم‌پوشی شدهدیوار‌های قلعه پر از زمزمه‌های مرگ شدنوای شب از دهان شیطان درآمدسایه‌‌ای ارباب را در آغوش کشیدشرارت، ذات او نبوداو انتخاب کرد که شرور باشد..........‌.پاهایم کاملا بی‌حس شده بود، احساس می‌کردم ناگهان در آب‌های یخ دریاچه کوهستانی روشیرا فرو افتاده‌ام و نمی‌توانم خودم را نجات بدهم‌.احساس می‌کردم کسی تاریک‌ترین بخش‌های وجودم را بی‌اجازه دیده است. با خشم کاغذ را درون آتش شومینه انداختم.این نوشته‌ها چه بود؟ نفرین؟ یا یک پیشگویی؟ چرا این‌ها درون اتاق نایفیر پنهان شده بود؟ از کی اینها را پنهان میکرد؟سنگ ارتباط را برداشتم با آیان تماس گرفتم. مدتی طول کشید تا اتصال را وصل کند._ چی شد؟ نایفیر کجاست؟ چیکار میکنه؟"آیان آرام جواب داد:" چقدر عجله داری! درسته با طلسم راحت میرسم توقیا ولی طول کشید تا نایفیر رو پیدا کنم... تازه دیدمش... توی معبد داره با رولیا صحبت میکنه... راست میگفتن جدی جدی اومده دیدن ژورزوای سابق."دستم را لابلای موهایم انداختم و تقریبا کشیدم:" آیان! حواست رو جمع کن... تک تک افرادی که نایفیر باهاشون ملاقات میکنه رو زیر نظر بگیر و بهم گزارش بده."_ هی! من فقط یک نفرم چطور میتونم همزمان مراقب چند نفر باشم؟"نفسم را با کلافگی رها کردم:" برام مهم نیست چطوری! هرجوری که می‌تونی انجامش بده؟"_ ارباب! مشکل چیه؟ چرا اینقدر عصبی بنظر میای؟ اتفاقی افتاده؟"تماس را قطع کردم. لازم نبود او چیزی بداند. نه! نیاز بود اما من نمیتوام اجازه بدهم او مرا اینطور ببیند؛ دردسرساز و ناتوان!چانه‌ام میلرزید و کم مانده بود گریه‌ام بگیرد. نفس عمیق کشیدم، بارها و بارها. اما فایده‌ای نداشت. من ضعیف و اسف‌بار بودم. برای آرام کردن خودم به تاریکی خندیدم اما هرگز نخواستم اینطور همه‌جا را فرا بگیرد. وقتی هیچکس را برای آرامش خاطر کنار خودم نداشتم، این تنها راهی بود که از نابود شدنم جلوگیری میکرد. من فقط می‌خواستم بدون صدمه دیدن به زندگی نحس خودم ادامه بدهم. آسیب زدن به اینجا و اشخاصش هرگز برنامه من نبود.اما اشتباه میکردم، خام بودم. کارهایم مثل یک جرقه کوچک در انباری از مواد اشتعال‌زا بود... من فقط میخواستم چیزی داشته باشم که مرا سر پا نگهدارد تا بتوانم ادامه بدهم... نمی‌خواهم رسوا بشوم!MohadaanMohadaanWed, 23 Sep 2026 22:38:44 +0330https://virgool.ir/@m_85015229/ارباب-دنیای-مجاور-cs9mjh9jxm8gپارت بیست و دومبا انرژی از جایم بلند شدم و اطراف اتاق را جستجو کردم؛ اتاق نایفیر در بالای برج غربی وابسته به قصر قرار داشت و دیوارهایش با حالتی هلالی، کف دایره‌ای آنجا را احاطه کرده بودند. وسایل زیادی در اتاق نبود؛ تخت و قفسه‌ی پر کتاب کنار پنجره از چوب یکسانی ساخته شده بودند و با شومینه و دو عدد مبل تک نفره‌ی اتاق هیچ همخوانی نداشتند‌. کاملا معلوم بود نایفیر هرگز به اینکه اتاقش چگونه چیدمان شود اهمیتی نمی‌دهد. آهی کشیدم و سرم را تکان دادم. به طرف قفسه‌ی کتاب‌ها رفتم تا آن را بررسی کنم. خورشید درحال غروب بود اما با هر شیوه‌ای که محتوای قفسه را میگشتم چیز مشکوکی پیدا نمی‌کردم. هیچکدام از کتاب‌ها از زمان کودکی‌ام تا الان تعییر نکرده بود، ذره‌ای خاک هم روی آنها پیدا نمیشد، نایفیر به خوبی از آنها نگهداری میکرد. همه‌ی این کتاب‌ها مربوط به افسانه‌های مربوط به تشکیل ایالت بودند؛ جادو، پیمان‌های جادویی، داستان‌هایی از اسطوره‌های مقدس، عشق‌های مقدر شده و ... . نایفیر به گونه‌ای وسواسی از این‌ها مراقبت میکرد که گاهی احساس می‌کردم شاید مانند قصه‌های جن و پری، شیشه‌ی عمرش درون این کتاب‌ها باشد. آن زمان هشت ساله بودم، وقتی این حرف را به او زدم درحالیکه که به زور جلوی خنده‌اش را میگرفت با تنبلی روی مبل لم داد:" خب هائرا! شاید واقعا شیشه‌ی عمرم باشن! حالا که یک نفر رازم رو فهمیده باید چیکار کنم؟ ها؟"و بعد من را روی پایش نشاند. به سختی سعی کردم از دستش خلاص شوم و فرار کنم ولی فایده‌ای نداشت پس با دستان کوچکم موهای نقره‌ای رنگش را چنگ زدم:" مگه تو یک دیوی که شیشه عمر داشته باشی؟ ولم کن شیطان!" نایفیر به آرامی موهایش را از چنگم درآورد و یک کتاب را در دستانم قرار داد:" باید اینو یادت باشه! تاریخ هر سرزمین، حتی اگه یک افسانه باشه، شیشه‌ی عمر اون سرزمینه! بعضیا تاریخ رو میخونن تا فقط و فقط باهاش درمورد پیروزی‌ها و دستاوردهای سرزمینشون فخرفروشی کنن ولی حقیقت اینه که... تاریخ چیزی برای عبرت گرفتنه! اگه ما راه‌های از پیش رفته پیشنیانمون رو بخاطر بسپاریم و بفهمیم چه کارهایی رو نباید تکرار کنیم، چه چیزهایی رو تحت هر شرایطی حفظ کنیم و کجا متزلزل نشیم... اونوقت کی میخواد هویت، ریشه و آینده ما رو ازمون بگیره تا نابود بشیم؟ برای همینه که اینا شیشه‌ی عمر ما هستن!"به کتاب قطور و سنگینی که نایفیر درون دستانم گذاشته بود نگاه کردم و آنرا در آغوش گرفتم:" یادم میمونه!"نایفیر با محبت سرم را نوازش کرد:" دوست داری یکی از افسانه‌های قدیمی مربوط به شرق لافرن رو بشنوی؟"............‌.......از قفسه فاصله‌ گرفتم و به سمت پنجره رفتم تا کمی هوا بخورم و سرحال بیایم.آسمان نارنجی و سرخابی غروب که پشت شهر آن سوی دیوارهای قصر افتاده بود خیلی دلنشین بنظر میرسید. نسیم برگ‌های درختان سپیدار درون محوطه‌ی قصر را موج میداد و عطر گل‌ها و چمن‌ فضا را پر کرده بود.بدنم را کش و قوس دادم و آماده شدم به ادامه‌ی جستجو برسم. چراغ‌های جادویی اتاق را روشن کردم و فرش بزرگ کف اتاق را لوله کردم، هیچ چیزی آنجا نبود. سرم را کج کردم و خواستم فرش را دوباره پهن کنم که حس کردم نقش یکی از سنگ‌های کف اتاق با باقی متفاوت است، خم شدم تا آن را با دقت بیشتری نگاه کنم که صدای در بلند شد‌. سریع فرش را به حالت قبل برگرداندم و در را باز کردم.دختر خدمتکاری که پشت در بود بدون اینکه حرفی بزند یک نامه را به من داد و رفت. ابروهایم را بالا دادم و رفتن خدمتکار را تماشا کردم‌. پاکت نامه را که باز کردم انبوهی از کاغذ‌های ریز شده‌ی مشکی و قرمز بیرون پاشید. پاکت همچنان سنگین بنظر میرسید. درونش را که نگاه کردم یک سنگ ارتباط و کارتی کوچک بود. روی کارت دستخطی شلخته و ناهنجار بود که به سختی توانستم آن را بخوانم:" به دنیای خودت خوش برگشتی اِرا!"غیر از روتِویس چه کسی با این روش و دستخط نسبت به آمدنم به دنیای مجاور واکنش نشان میداد؟ بنابراین آن خدمتکار هم نماینده‌ی ژورزوا در لافرن بود. لبخندی زدم و سنگ ارتباط را در دستم فشردم. خودم را روی تخت انداختم و خواستم سنگ‌ را فعال کنم که یادم آمد داشتم زیر فرش را بررسی میکردم. با کلافگی از جایم بلند شدم و لگدی به فرش زدم.MohadaanMohadaanMon, 21 Sep 2026 22:05:02 +0330https://virgool.ir/@m_85015229/ارباب-دنیای-مجاور-uptj1mqgczljپارت بیست و یکمبه سایه‌ام که تا نزدیکی رین کشیده شده بود نگاه انداختم و سرم را کج کردم. سایه همچنان سرش صاف بود و انگار به عمق وجودم می‌نگریست. صدایی توی سرم پیچید، همان صدای چند لحظه پیش بود:" هاااائراااااا!"احساس درماندگی میکردم، چگونه باید در برابر چیزی که هیچ اطلاعی از آن نداشتم از خودم مراقبت میکردم؟_ ارباب بعد من تکرار کن."به رین که گوشه‌ای از اتاق ایستاده بود و هرلحظه آماده‌ی فرار بود چشم دوختم و منتظر شدم تا حرفش را ادامه دهد._ به نام نوری که به تاریکی مرحمت وجود بخشید... ."نفس حبس شده‌ام را ذره ذره و با هرکلمه که میگفتم رها کردم:" به نام ... نوری که... به تاریکی... مرحمت وجود... بخشید."_ از ریشه‌ی خود اطاعت کن... دور شو!"یک لحظه به خودم آمدم. به قدری وحشت کرده بودم که نمی‌دانستم دارم چه کاری انجام میدهم! چرا باید به گفته‌ی رین عمل کنم؟ اینکه او تنبل‌تر و بی حوصله‌تر از آن است که دنبال دردسر باشد کاملا صحیح است و اگر او دستی بر اتفاقات سایه داشت، بلافاصله بعد حمله سایه به من به سمتم نمی‌آمد و درمورد آن کشف برایم نمی‌گفت. اما چه می‌شود اگر در اشتباه باشم؟ نکند با این طلسم تاریکی بیشتر گسترده شود؟_ ارباب چیکار میکنی؟ تکرار کن!"سایه لرزان شده بود و مانند یک جانور به سمتم میخزید._ رین! از کجا میدونی که ارتباط سایه اینجوری قطع میشه؟"رین به سمت در رفت:" قطع نمیشه! برای الان متوقفش میکنه... ارباب خوب فکر کن مگه نه اینکه اگه نوری نباشه سایه‌ای هم نیست؟ پس سایه به لطف و رحمت نور وجود داره! سایه نمیتونه ریشه‌ش رو رها کنه پس بگو."احساس کردم چیزی روی شانه‌هایم سنگینی می‌کند و نفسم سنگین شده:" اگه جسمی هم نباشه سایه بوجود نمیاد!"رین دستش را روی دستگیره در گذاشت:" برای همینه که شما باید بخونیدش!"خزیدن چیزی دور‌گردنم را حس میکردم. هیچ سایه‌ای روی زمین نیفتاده بود و چهره وحشت‌زده رین به من اطمینان میداد سایه دور و اطراف من است.از روی صندلی بلند شدم و در همان لحظه همه چیز حس سبکی داد. این دردسر هرچیزی که بود به‌نظر قصد نداشت من را بکشد، فقط می‌خواست با اعصابم بازی کند و از به وحشت انداختنم لذت می‌برد.رین قیافه‌ای گرفت که گویا با چیز چندشی روبرو شده باشد:" میگم ارباب... احیانا از این عاشقای مریضی که میخوان معشوقه‌شون رو کنترل کنن اطرافتون ندارین؟"ابروهایم را بالا انداختم:" بنظرت من شبیه آدمایی هستم که این چرت و پرتا به زندگی‌شون راه داره؟"_ نه نه نه! ولی خب اگه یه آدم مریض بیاد تو زندگی‌ت قرار نیست تقصیر تو باشه."آهی کشیدم:" خیلی خب برای من ادای فیلسوفا رو درنیار برو به جلسه‌ت برس... یادت نره چی بهت گفتم."_ لازمه محافظ براتون بذارم؟ اصلا این آیان کجاست؟ چرا تو این موقعیت تنهاتون گذاشته؟"دهان کجی کردم:" زیادی سوال میکنی... به تو ربطی نداره لازم نیست کاری بکنی زودتر برو."رین درحالی‌که زیر لب حرف‌های نامفهوم میزد بالاخره بیرون رفت.روی خز کنار شومینه نشستم و به آتش آبی درون آن خیره شدم. پری‌های محافظ کشته می‌شدند و در کنار همه‌ی آنها اکسسوری‌هایی با آلیاژ یکسان بود. در‌ون قلعه مرکزی ورد‌های خاصی به زبان باستانی لافرن پیدا شده و حالا نایفیر اینجا نیست تا توضیح بدهد. یک نفر هم هست که از طلسم ارتباط سایه استفاده می‌کند. از سهیوین خبری نبود پس کالار و فورثولا احتمالا اطلاعات خاصی نداشتند.باید با آن فورثولا که دهکده سهیوین را دیده بود چه میکردم؟احساس میکنم هزاران کار ناقص و نکرده دارم و بدن و ذهنم سنگین‌‌تر و ناتوان‌تر از آن است که بتوانم به جلو حرکت کنم و از باتلاق زندگی خودم را بیرون بکشم.چشمانم را بستم و با خودم زمزمه کردم:" ذره ذره همه‌ی کارا رو انجام میدم الان باید کاری که از دستم برمیاد و مهمتره رو شروع کنم. پس باید تو قصر بگردم تا ببینم چیزی مربوط به منبع تغذیه تاریکی یا مرتبط با پری‌ها پیدا میکنم یا نه؟... آره همینه... آفرین هائرا برو تو کارش."MohadaanMohadaanSun, 20 Sep 2026 17:46:28 +0330https://virgool.ir/@m_85015229/ارباب-دنیای-مجاور-yomh7izskta3پارت بیستمنور گرم خورشید از پنجره می‌تابید و سایه‌ام که روی دیوار افتاده بود را تیره‌تر نشان میداد. احساس می‌کردم حرکات سایه با من هماهنگ نیست، قلبم به تندی می‌تپید و صدایی در گوشم می‌پیچید که به آواز اسمم را می‌خواند:" هاااااائرااااا... هائراااااای من!"راهروی خالی و روشن را از نگاهم گذراندم؛ هیچکس نبود، دوباره به سایه‌ام نگاه کردم و صدای خنده‌ پیچید. سایه به من نزدیک و نزدیک تر شد و روی صورت و سینه‌ام افتاد. درست مانند خوابم احساس فشار زیادی کردم و درحال خفه شدن بودم. روی زمین افتادم و به سختی تلاش میکردم تا نفس بکشم._ ارباب! چی شده؟"رین سراسیمه به سمتم دوید و کمک کرد بنشینم و به دیوار تکیه دهم._ ارباب! چه اتفاقی افتاده؟ حالتون خوبه؟"آب دهانم را قورت دادم و مقدار زیادی هوا به درون ریه‌هایم کشیدم، آفتاب به گرمی سابق نبود و نسیم خنکی از پنجره به داخل می‌وزید._ چیزی نیست رین! میشه کمکم کنی برم تو اتاق نایفیر! میخوام یکم استراحت کنم."رین متعجبم نگاهم کرد:" ولی ارباب، اتاقی که برای خودتونه خیلی مرفه‌تره!"بی توجه به حرفهایش بلند شدم و به سمت راه پله رفتم تا به اتاق نایفیر بروم. رین بعد جمع کردن برگه‌هایی که موقع کمک کردن به من روی زمین رها ‌کرده بود دنبالم کرد. یک ورق چرمی لابلای اسناد دستش بود که توجهم را جلب کرد:" اون درمورد چیه؟"رین چشمانش برق زد و درحالیکه سعی می‌کرد لحن هیجان‌زده‌اش را کنترل کنم توضیح داد:" این... این... این کشف جدید خودمههه... یک طلسم خاص که سایه‌ها رو کنترل میکنه... اگه بخشی از وسایل طرف که به روحش پیوند خورده رو داشته باشی میتونین با سایه همدیگه در ارتباط باشید! این خیلی جذاب نیست؟"لبخندی که در ابتدا با دیدن خوشحالی رین روی صورتم بود ذره ذره محو شد و ایستادم. دیگر به جلوی در اتاق نایفیر رسیده بودیم، بلندترین نقطه قصر که درون یکی از برج‌های آن و رو به غرب بود قرار داشت._ خب دیگه ارباب من فعلا میرم به جلسه‌های کوفتی برسم."در اتاق را باز کردم، یقه رین را قبل از اینکه برود گرفتم و پرتش کردم داخل.رین حیرت کرده و بارانی از اوراق روی سرش می‌ریخت.در را بستم و یک صندلی را روبرویش گذاشتم و نشستم:" خب داشتی میگفتی... این کشف جالبت تا کجا آوازه‌ش رسیده؟"_ خب‌‌‌... تازه امروز میخواستم توی جلسه مطرحش کنم."پا روی پا انداختم:" هومممم... به کیا درموردش گفتی؟"رین سرش را بلند کرد و چشم در چشم جواب داد:" من کلی برای این کشف تلاش کردم... نمیخواستم کسی افتخارش رو ازم بدزده... ارباب نگو که یکی قبل من ثبتش کرده."کم مانده بود گریه‌اش بگیرد.صدایم را پایین آوردم:" رین! نگران نباش و فقط به سوالم جواب بده... به کسی درموردش گفتی؟ اصلا کی تحقیقاتت دقیق و کامل شد؟"رین طوری آه کشید که انگار دنیا به پایان رسیده و همه‌ چیزش را از دست داده‌است:" ارباب من تنها روی این طلسم کار کردم... اولین بار سه سال پیش توی دشت‌های مرکزی ایالت یک مخروبه پیدا کردیم و اونجا یه سری سنگ‌نوشته داشت که یک داستان عاشقانه رو نشون میداد_"میان حرفش پریدم:" ببین اون داستان عاشقانه برام مهم نیست بگو با کیا اونجا بودی؟"_ فقط من بودم... جناب نایفیر من رو فرستادن تا اونجا رو بررسی کنم منم یه چیزایی از اون داستان برام جالب بود و فکر کردم شاید "ارتباط سایه" فقط یک داستان افسانه‌ای نباشه... اون موقع جناب نایفیر درگیر پذیرایی از گروهی بود که از طرف حاکم فیریس اومده بودن پس اصلا اهمیتی به این قضیه ندادن و خودم شروع به تحقیقات کردم... بالاخره بعد سه سال تحقیقاتم کامل شد... یک هفته قبل فهمیدم چطور انجام میشه."چشمانم را ریز کردم:" ممکنه که اون گروه از فیریس هم چیزی درمورد این کشف فهمیده باشن؟"رین به فکر فرو رفت:" یکبار یه نفرشون از طرف حاکم فیریس برام قلم مخصوص آورد... میدونین دیگه همونایی رو میگم که جوهرش تموم نمیشه. شاید اون موقع یه چیزایی فهمیده باشه."سرم را به پشت صندلی تکیه دادم و به سقف اتاق خیره شدم:" رین! کشفت رو مطرح نکن... حق ثبتش رو برات نگه‌ میدارم فقط به هیچ عنوان به کسی درموردش نگو... این طلسم اگه با چیزای دیگه قاطی بشه چیز جالبی ازش درنمیاد."رین همچنان روی زمین نشسته بود و جایی نمیرفت. میخواست چیزی بگوید اما نمی‌توانست. دیگر حوصله‌اش را نداشتم:" اگر کاری نداری زودتر برو."رین با صدایی که به زور شنیده می‌شد گفت:" ارباب... سایه‌تون با خودتون هماهنگ نیست."اسناد را در آغوشش فشرد و از من فاصله گرفت.MohadaanMohadaanSat, 19 Sep 2026 18:44:41 +0330https://virgool.ir/@m_85015229/ارباب-دنیای-مجاور-uoxzv0vnwythپارت نوزدهمآیان به نقطه‌ای نامعلوم خیره شده بود و مستأصل به نظر میرسید. حق داشت؛ نایفیر، مرد حکیمی که بزرگترین ایالت کل دنیای مجاور را می‌گرداند حالا متهم ردیف اول برای دست داشتن در قضیه تاریکی نهفته وجود شده بود.نفس عمیقی کشیدم:" الان زمان خوبی برای بازرسی و دنبال مدارک گشتنه! نایفیر نیست و کسی به پر و پای ما نمیپیچه... ."آیان سرش را پایین انداخت و کمی این پا و آن کرد. ادامه دادم:" فقط اینکه اگه نایفیر واقعا مقصر باشه این مسئله که دقیقا در همین زمان توی لافرن نیست و به توقیا رفته مشکوکه... آیان ازت میخوام بری دنبالش و هرچی فهمیدی بهم بگی."سرش را بالا آورد و میخواست چیزی بگوید اما هیچ کلمه‌ای از دهانش خارج نشد. نایفیر استاد آیان محسوب می‌شد؛ از شمشیرزنی تا استراتژی، او کسی بود که به آیان آموخت چگونه "آیان" باشد.این ایالت پر سر و صدا و رنگارنگ و این قصر مکانی بود که من را با آیان روبرو کرد. اینجا سرزمینی بود که نگهبان دنیای مجاور را پرورش داده و شکوفا کرده بود. _ ولی ارباب! ارلان فقط گفت زبان باستانی لافرن. این به این معنی نیست که فقط باید دنبال نایفیر بیفتیم! پس بقیه کسایی که زبان باستانی رو میدونن چی؟"آیان نمی‌خواست قبول کند استادش توانایی انجام کارهای تاریک را دارد، من هم امیدوارم همگی در اشتباه باشیم و این یک سوءتفاهم باشد. اما الان نیاز بود برای او توضیح دهم تا کارش را درست انجام دهد:" آیان میدونی حاکم ایالت لافرن چطور انتخاب میشه؟... اوه نه! سوال درست اینه... میدونی ریشه و اصالت لافرن چیه؟"آیان سکوت کرد._ خب تمام این سالها اینقدر شمشیر تاب دادی که بنظر جای مغز توی سرت ماهیچه داری... بعد این همه وقت که توی لافرن درس گرفتی هنوز رگ و ریشه اینجا رو نمیدونی."آیان چشمانش را گرداند و کلافه به سمتی دیگر خیره شد. به قدری شرایط اعصابم را مشوش کرده بود که ناخواسته با طعنه و کنایه حرف میزدم، او که گناهی نکرده بود._ اصالت اینجا به کلماتی هست که درستش کردن. درواقع یک افسانه هست که میگه لافرن از حروفی تشکیل شد که جادو رو خلق کرد... به همین دلیله که زبان باستانی لافرن قدرت خیلی زیادی داره اما تسلط و دسترسی به اون به قدری سخته که حتی میشه گفت غیر ممکنه کسی بتونه کامل یادش بگیره.بومی‌های لافرن ریشه جادویی‌شون یک منبع خاص در وجودشون نیست، اونا با کلمات اینکار رو میکنن! و زبان باستانی... کسی میتونه حاکم ایالت بشه که از زبان باستانی سردربیاره و وقتی حاکم‌ شد اونوقت قدرت استفاده ازش رو پیدا میکنه... حتی اگه زبان باستانی رو بلد باشی هم ... تا زمانی که حاکم نشی نمیتونی از جادوی اون استفاده کنی... ."آیان چند قدمی عقب رفت. انگار زانوانش سست شده باشد به دیوار تکیه داد.باید او را دلداری میدادم و کاری میکردم برای بقیه مسیر انگیزه داشته باشد؟ پس چه کسی برای من اینکار را بکند؟ اگر نایفیر برای آیان یک استاد و الگوی بی نقص بود برای من مانند یک پدر دلسوز بود، اگر قصر لافرن برای آیان مکانی بود که شمشیر نیلگونش را گرفت برای من یک پناهگاه درمقابل طوفان‌های زندگی بود. چه کسی می‌تواند من را دلداری بدهد؟ اگر نایفیر واقعا مقصر باشد من حتی نمی‌توانم برایش سوگواری کنم.آیان بدون هیچ حرفی رفت. صدای قدم‌هایش در راهرو خالی قصر می‌پیچید و وقتی دیگر سکوت شد زمزمه‌های درون سرم هرلحظه بلندتر و کم کم تبدیل به فریاد میشدند. درگیری‌های فکری‌ام جوری بود که انگار صدها نفر باهم مشغول بحث و دعوا بودند؛"همه چیز بر علیه نایفیره حتما کار اونه اگر اون نه پس کی؟""میشه همدست هم داشته باشه اصلا شاید زیردست کسی کار میکنه!""ولی چی میشه اگه بخاطر تاریکی که بوجود اومده یک نفر غیر نایفیر این کارا رو کرده باشه و بخواد اون رو از میون برداره؟""اصلا لافرن بدون نایفیر طاقت میاره؟ شرط میبندم فرومیپاشه!""این اعتماد احمقانه که میخوام هرجور شده نایفیر رو تبرئه کنم واقعا بی‌جاست.""نایفیر اونقدرا هم مقدس نبود که ازش اینکارا برنیاد مگه نه؟ اونکه یک قدیس نیست! فراموش کردی خودش میگفت هیچی از هیچکس بعید نیست؟"دیگر نمی‌توانستم این بحث‌های ذهنی را تحمل کنم و فریاد زدم:" کافیه دیگه! همه‌ی اینا تقصیر منه تقصیر من! فقط منم که باید سرزنش بشم!"MohadaanMohadaanSun, 13 Sep 2026 17:38:12 +0330https://virgool.ir/@m_85015229/ارباب-دنیای-مجاور-fdcutqhov3bnپارت هجدهمهمانطور که کنار آیان به سمت قصر میرفتیم به بازارچه‌ی جدیدی که در مسیر باز شده بود نگاهی انداخته و فکر میکردم خوب می‌شود کمی خرید کنم و برای ارلان و سایوین سوغاتی ببرم.عطر میوه‌های وحشی و صدای گروه نمایش خیابانی روی بند بند وجودم شادی میپاشید. درحالیکه زیرلب آهنگی را زمزمه میکردم قدم‌زنان از زیر درختان افرای بازار رد شدیم.بدون مشکل وارد قصر شدم؛ هیچ خدمه‌ای در مسیر اتاق نایفیر نبود. آیان حالتی تدافعی گرفت و کنارم حرکت می‌کرد زمانی که به تقاطع یکی از راهروها رسیدیم آیان من را به عقب کشید و مردی با موهایی مشکی که کم و بیش حاله آبی داشت با انبوهی از کتاب و سند پخش زمین شد. سرش را بلند کرد و نگاهم به چشمان قهوه‌ی رِین، خدمتکار دست راست نایفیر افتاد؛ آنچنان خسته بنظر میرسید که انگار سالهاست نخوابیده است.رین سرش را روی کفش‌هایم گذاشت و با صدای گرفته‌ای شروع به شکایت کرد:" ارباب منو از دست این حاکم ظالم نجات بده!"دلم فرو ریخت اما با ادامه‌ حرفاهایش خنده‌ام گرفت._ اون ظالم! من رو مجبور کرده خروار خروار کارای خودش رو انجام بدم... خزانه، امور کاخ، امور تجار... آاااااااه وای امور تجار باید برم جلسه!" و بعد خیلی سریع غیبش زد._ مگه نایفیر چه مشکلی داره که خدمتکارش داره کاراش رو انجام میده؟" آیان درحالیکه داشت از پنجره راهرو به حیاط بزرگ و سرسبز کاخ نگاه میکرد این سوال را پرسید.من هم به او پیوستم و مشغول تماشای باغ شدم. باغبانی از بین درختان پیدا شد پس صدایش کردم:" هی! جناااااب!" وقتی متوجه ما شد سوالم را پرسیدم:" حاکم کجاست؟"پیرمرد که من را شناخته بود درحالیکه زیرلب غرغر میکرد گفت:" ایشون رفتن ژورزُوای توقیا رو ببینن تا سه روز آینده برمیگردن... برید داخل استراحت کنید ارباب."کاملا مشخص بود اصلا دلش نمی‌خواهد قدم به داخل باغ بگذارم. کابوس تمام باغبان‌های کاخ، هائرا! وقتی بچه بود برای یادگیری باغبانی زمان زیادی در این مکان گذراندم و تقریبا سه چهارم درختان و نود درصد مزرعه گلها را خراب کرد! مزرعه گیاهان دارویی هم تمام خاصیت خود را از دست داد و فقط میشد برای مسموم کردن بقیه از آن استفاده کرد.آیان دهانش را کج کرد:" ژورزوای توقیا!... الان دیگه ژورزوا از ایالت صوفهیاست. اینقدر با صوفهیا مشکل دارن که حتی نمی‌خوان مقاماتی که از اونجا هستن رو به رسمیت بشناسن."ژورزوا فقط یک مقام نبود. او خردمندی بود که هر سی سال یکبار توسط ژورزوای قبلی انتخاب میشد. از آنجایی که آنها در طی سالها توانسته بودند پیشرفت و آسایش زیادی را به مردم دنیای مجاور تقدیم کنند پس عرفی راه افتاده بود که ژورزوای منتخب از هر ایالتی بود نام ایالت را برای افتخارش حتما کنارش می‌گفتند. ژورزوای سابق، تجسم ققنوس، بانو رِوِلیا، از ایالت توقیا بود. وقتی سی سال خدمتش به پایان رسید شخص منتخب برای عنوان ژورزوا، نوجوان کوچکی بود که اصالتش مشخص نبود اما در صوفهیا اقامت داشت.آیان دستی به شانه‌ام زد:" بیا اینطور برداشت کنیم که با گفتن ژورزوا خوابت تعبیر شده و هیچ معنی دیگه‌ای نداره پس نگرانش نباش."خنده آرامی کردم. وقتی او ژورزوا شد سن کمی داشت اما آتشین و با اراده بود. از تربیت و انتخاب رولیا کمتر از این هم انتظار نمیرفت. ما همیشه به هم دلداری می‌دادیم احساس میکنم دلتنگش شده‌ام.نشان ارتباط قلعه صدا داد. سریع فعالش کردم:" ارباااااااااااب.... اون شیطااااااان... کم_"قبل از اینکه حرف‌های سایوین تمام شد تماس قطع شد. دلشوره‌ای تمام وجودم را گرفت. هرچه سعی میکردم قطعه سنگ ارتباطی را فعال کنم پاسخی نمیگرفتم.آیان این پا و آن پا میکرد و قبضه‌ی شمشیرش را در دست فشار میداد، مردمک چشمانش میلرزید.بعد چند دقیقه که مانند چند سال گذشت دوباره سنگ ارتباط فعال شد و صدای نفس نفس زدن‌های ارلان پیچید:" وقت بخیر ارباب! هاه." نفس عمیقی کشید. آیان مستاصل و دستپاچه پرسید:" چی شده؟ چه اتفاقی افتاده؟ منظور سایوین از شیطان چی بود؟"صدای ضربه سنگینی از سنگ ارتباط آمد و ارلان تک خنده‌ی پیروزمندانه‌ای سرداد:" چیزی نیست چیزی نیست سایوین رو که می‌شناسید لابد خودش رو توی آینه دیده! جدی نگیرینش."صداهای مبهمی از سنگ می‌آمد انگار دهان شخصی را بسته بودند و او سعی می‌کرد چیزی بگوید.ارلان:" ارباب درمورد هدایتگر تاریکی یک سرنخ پیدا کردیم... روی سنگای دیوار قلعه یه نیرویی حس کردم وقتی کند و کاو کردیم قسمت داخلی سنگا یه سری ورد کنترل نوشته شده بود."آب دهانم را قورت دادم و منتظر ادامه‌ی حرف‌هایش شدم._ زبان ورد ناآشنا بود پس بعد تحقیق مشخص شد مربوط زبان باستانی لافرن بوده!"کنار پنجره نشستم تا خودم را آرام کنم._ توی نکبت شرور! چرا نمیگی من کسی بودم که زبان رو کشف کردم و رمزگشایی کردم تا بفهمیم چیه و به چه دردی میخور_"صدای سایوین از دور دست درون سنگ ارتباط می‌پیچید که با صدای ضربه‌ای خفه شد و بعد تماس قطع شد.نمی‌دانستم باید بخندم یا گریه کنم.MohadaanMohadaanMon, 07 Sep 2026 06:07:10 +0330https://virgool.ir/@m_85015229/ارباب-دنیای-مجاور-n9dszttqxwh3پارت هفدهم_ ... فقط وجود داشته باش همین کافیه!"به آیان نگاه میکردم و منتظر واکنشش بودم که صدای سهیوین از فاصله‌ی نه چندان دوری آمد که به چند نگهبان دستور میداد برای زندانی‌های درون غار آب و غذا ببرند.آیان رو برگرداند و به سهیوین خیره شد:" اگه میشد میخواستی که اون هم به قلعه بیاد و کنار ما باشه؟"آیان موقعیت را خوب درک میکرد. سهیوین رئیس قومی بود که از دید همگان مخفی بود و علیرغم شایستگی و توانایی‌هایش، برای اینکه از راز مردمش مراقبت کند هیچوقت نمی‌توانست موقعیت و مقام خاصی در این دنیا بگیرد، هرچند او هم مثل من از مسئولیت فراری بود پس جواب دادم:" اگه میشد زنجیرای مسئولیتش رو از پاش باز میکردم و میگفتم به هرجا میخواد بره و سر به سر هرکی که میخواد بذاره. بره فال بین بشه... چهره خوانی کنه یا حتی با کاروان‌های تجاری دنیا رو بگرده، از این ایالت به اون ایالت... و هرکاری که باعث میشه احساس سبکی بکنه رو انجام بده."آیان رو به روی من ایستاد و بعد من ادامه دادم:" ولی اون باید از این دهکده مراقبت کنه."سهیوین با ظرفی پر از نان داغ پیش ما آمد:" ببخشید مزاحم جلسه مهمتون میشم ولی یه چیزی بخورید بعد هر تصمیمی میخواید بگیرید وقتی گرسنه‌ای هیچ کاری خوب پیش نمیره."آیان بدون صحبت یکی از آن نان‌های خوش عطر و گرم درون سبد را برداشت. چه حرف گوش کن شده بود!من هم یکی برداشتم و قبل خوردن گفتم:" سهیوین! ما باید به مرکز ایالت بریم... میتونی از کالار و اون فورثولا بازجویی کنی ببینی چیزی گیرت میاد؟"سهیوین به آیان نیم نگاهی انداخت و بعد به چشمانم خیره شد:" روی من حساب کن هائرا... ولی باید یه راهی پیدا کنی اون فورثولا قضیه دهکده من رو لو نده‌."سر تکان دادم و قبول کردم.به خانه سهیوین رفتیم و مشغول جمع کردن وسایل کمی که داشتیم شدیم. ذهنم درگیر بود و دستانم کار نمیکرد؛ چرا سهیون قبل از قبول کردن درخواست من برای یک لحظه کوتاه به آیان نگاه کرد. این دونفر دیشب باهم حرف‌هایی زده بودند که من از آن اطلاع نداشتم؟با صدای آیان که میگفت آماده شده به خودم آمدم و سریع حاضر شدم.با بدرقه بی سر و صدای سهیوین از دهکده خارج شدیم و کاغذ طلسم جابجایی برای سفر به مرکز ایالت را بیرون آوردم:" آماده‌ای؟"وقتی آیان تایید کرد کاغذ را پاره کردم و در لحظه‌ای جلوی دروازه‌های ورودی شهر بودیم.شور و شوقی که در قلبم بود باعث می‌شد دلم به لرزه بیفتد اما وقتی بخاطر آوردم برای چه کاری اینجا آمدیم احساسم طوری بود انگار ابرهای سیاهی رو سرم سایه انداختند و مرا همراهی می‌کنند.آیان متوجه حالم شده بود:" ارباب! بنظر از وقتی بیدار شدی سرحال نیستی چیزی شده؟"حالا علاوه بر احساس بدم بخاطر نایفیر، یادآوری پایان خوابم هم آزارم میداد. نفس عمیقی کشیدم:" چیزی نیست خواب خوبم خیلی بد تموم شد... خواب اون شخص خاص ایالت صوفِهیا رو دیدم... شاید بهتر باشه با اون هم‌ ارتباط بگیریم کمک بزرگی برای حل مشکله."آیان در فکر فرو رفت و اخم کرد.‌ میترسیدم حواسش پرت شود و نام آن شخص را درست جلوی دروازه ورودی مرکز ایالت بلند بگوید.لافرن و صوفهیا نقطه مقابل هم بودند؛ یکی سراسر جادو و چیزهای فانتزی و دیگری خالی از هرگونه سِحر و ورد و تنها متکی به دانش و خرد! هرکدام هم خود را برتر و با ارزش‌تر میدانست و مدام بحث داشتند ولی به دلایلی تصمیم گرفتند سکوت کنند و به قطع رابطه راضی باشند اما هنوز هم بعضی اسم‌های خاص نباید در لافرن برده شود حتی اگر کاملا متعلق به صوفهیا نباشند._ مدرک شناسایی؟"با صدای تند و خراشیده‌ی نگهبان دروازه، هردو وحشت‌زده سرمان را بلندی کردیم._ مدرک رو نشون بدین دیگه."آیان با عصبانیت نشان هویتش را به سینه نگهبان چسباند. نگهبان خشمگین شد و خواست دعوا راه بیندازد که همان لحظه نگاهش به محتوای داخل نشان افتاد. رنگش پرید:" اوه ببخشید قربان من تازه به نگهبانی منصوب شدم نشانختمتون."آیان ابروهایش را بالا انداخت:" یعنی اگه کسی بودم که مقام خاصی نداشت همینطور با بی احترامی رفتار میکردی؟"نگهبان نمی‌توانست هیچ جوابی بدهد. به آیان اشاره کردم که ادامه ندهد تا زودتر به مسائل مهمتر رسیدگی کنیم.لافرن ایالت بزرگ و پر جنب و جوشی بود و طبیعتا شیطنت‌های زیادی در آن اتفاق می‌افتاد، برای همین رفت و آمد به مرکز ایالت راحت نبود و اشخاص باید از بازرسی عبور میکردند.وقتی از سایه دروازه رد شدیم نور خورشید چشمانم را زد. دستم را سایه‌بان کردم و بالاخره توانستم شهری که محل شیطنت‌های کودکی‌ام بود را ببینم؛ اساتید جادو، دانش‌آموزان خود را در خیابان‌های شهر می‌گرداند و با تکان دادن دستشان در هوا نوشته‌هایی را نمایان می‌کردند. گروهی از مردم روی آسمان شهر دور هم جمع شده و میرقصیدند. اژدهای جوانی که سعی می‌کرد با ظاهر انسانی ظاهر شود و موفقیتی نسبی داشت... ‌.اما چیزی که بیشتر از همه برایم حس دلخوشی داشت جاده‌های سنگفرش اینجا بود. کوچه و خیابان‌های سرتاسر مرکز ایالت سنگی و زیبا بود.بخاطر جادوی نایفیر، تنها در نگاه من جاده‌ی منتهی به قصر به رنگ آبی نشان داده میشد تا مسیرم را گم نکنم و هروقت بخواهم بتوانم از هرجایی به آنجا برگردم. نایفیر مانند پدرم بود؛ هروقت که همدیگر را می‌دیدیم به من درس زندگی میداد و محبتش هیچ حدی نداشت. جاده‌ی سنگی من را به سوی او پرواز میداد و شوق دیدارش را هرلحظه در قلبم بیشتر میکرد.MohadaanMohadaanSat, 29 Aug 2026 19:44:13 +0330https://virgool.ir/@m_85015229/ارباب-دنیای-مجاور-vvcqrw0epzciپارت شانزدهمچهاردهمین روز از اولین ماه سال هجدهمنسیم صبحگاهی از لابلای برگ‌های درخت روی تپه موهای بلوند پلاتینی‌اش را نوازش میکرد. خوب که نگاهشم کردم متوجه شدم کبودی‌هایی روی آرنجش هست که خیلی دردناک بنظر میرسید. آن لباس بلند و شل و ول خاکی، سبک پوشش همیشگی‌اش بود. آهی کشید و با دستش موهای بلندش را مرتب کرد.از تپه بالا رفتم و کنارش نشستم. پشت به پشت همدیگر بودیم. کمی بعد به من تکیه داد:" اِرا! نظرت درمورد چای سبز اول صبح چیه؟"چمن‌های زیر دستم را نوازش کردم:" اینقدر حرص خوردی که برای پایین آوردن فشارت دست به دامن چیز میزای گیاهی شدی؟"خنده‌ی آرامی کرد و چیزی نگفت.سرم را همانطور که به هم تکیه داده بودیم به طرفش چرخاندم و فقط توانستم کمی از صورت رنگ پریده‌اش را ببینم که با موهایش پوشیده شده بود._ بازم نقشه‌ها و برنامه ریزی‌هات شکست خورده؟"مدتی به سکوت گذشت فکر کردم باز هم نمی‌خواهد جوابم را بدهد که بالاخره دهان باز کرد:" اِرا من موفقیت‌های زیادی ندارم... حتی برنامه ریز خفنی هم نیستم... ولی میدونی به چیِ خودم همیشه افتخار میکردم؟"او هم کمی صورتش را به طرفم چرخاند و ادامه داد:" به اینکه هیچوقت هیچ شکستی من رو ناامید نکرد... هیچوقت این حس رو بهم نداد که درمونده بشم و فکر کنم کاری از دستم ساخته نیست... همیشه خودم رو سرزنش کردم چون این بهترین راه برای تغییره، سرزنش دیگران باعث بهتر شدن اوضاع نمیشه چون تغییر دادن اونا سخته ولی خودم رو راحت‌تر میتونم بهتر کنم... ولی ... ."سرش را پایین انداخت:" ولی حس میکنم اشتباه میکردم... من درمونده شده بودم و دست از کارای بزرگ برداشته بودم... دیگه ریسک نمیکردم و شرایط و اوضاع بهونه من بود... اِرا من باید یک کار بزرگ انجام بدم..."سرش را بالا گرفت و به آسمان نگاه کرد:" میخوام انجامش بدم... این دلیل وجود منه، این چیزیه که من هستم... بیا یک کار بزرگ انجام بدیم."از جایش بلند شد و به طرفم برگشت؛ نوری که از پشتش می‌تابید چهره‌اش را در سایه فرو می‌برد و نمیگذاشت به خوبی او را ببینم. قبل از اینکه بتوانم جوابی بدهم احساس کردم هاله‌ی سیاهی روی قفسه سینه‌ام افتاد و با فشار عجیبی من را خفه میکرد... .چشمانم باز باز بود و نفس‌های عمیقی با دهانم میگرفتم. خانه‌ی سهیوین تاریک بود و گرگ و میش هوا نشان میداد چیزی تا طلوع باقی نمانده. خیلی وقت بود خواب ندیده بودم و از همه مهمتر اولین باری بود که خوابم یک خاطره را بازگو میکرد.سهیون گوشه اتاق خوابیده بود و این هوای تاریک و تنهایی حالم را بد میکرد، بنابراین خانه را ترک کردم.آیان کنار یک درخت افرا ایستاده بود و به سمتی که قرار بود خورشید از آن در بیاید نگاه میکرد.بدون توجهی به بحثی که دیشب داشتیم به سمتش رفتم و کنارش ایستادم.آیان زیر لب زمزمه کرد:" چرا این اینجاست؟ دیشب که خوب راحت خوابید!"نفسم را با صدا بیرون دادم:" تو چرا این بیرونی؟ نکنه سهیوین جایی بهت نداد بخوابی؟ حتی اون فورثولای وحشی هم جایی برای خواب داره ولی تو چی؟"آیان اخم کرد:" جا داد ولی خودم نخواستم بخوابم."_ عه واقعا؟"نور خورشید روی صورت آیان تابید و رنگ چشمانش را روشن‌تر کرد. متوجه شدم جای پنجه‌های فورثولا از روی صورتش پاک شده. پس سهیوین واقعا به او جا داده و حتی صورتش را درمان کرده بود.لبخند زدم:" به حرفات فکر کردم... میریم به مرکز ایالت. وقتی سهیوین بیدار شد کارا رو بهش میسپرم و راه میفتیم."آیان ابروهایش را به حالت نگرانی درهم پیچید:" هر روز که بلند میشم حس میکنم ممکنه مردم در تاریکی غرق شده باشن و ... و دیگه دنیایی برای مراقبت کردن ازش نداشته باشم... ."آیان فلسفه وجود و ارزشش را در محافظت از دنیای مجاور میدید، از وقتی بخاطر می‌آورم همینطور رفتار میکرد. شاید این تقصیر من بود که او هیچ هدف دیگری برای زندگی نداشت._ آیان تو... نیازی نیست که به تنهایی از همه‌ی این دنیا مراقبت کنی‌‌! میدونی چیه؟ شاید بهتر باشه به این فکر کنی که فارغ از کاری که میکنی، صرف وجود داشتنت برای ماهایی که دوستت داریم با ارزشه. نیازی نیست کاری بکنی یا وظیفه‌ای داشته باشی که شایسته احترام باشی. فقط وجود داشته باش همین!"MohadaanMohadaanThu, 27 Aug 2026 21:33:31 +0330https://virgool.ir/@m_85015229/ارباب-دنیای-مجاور-s4vvk6rfiaefپارت پانزدهماین بچه‌های سر به هوا واقعا تا به الان متوجه نشده بودند جنس همه‌ی اکسسوری‌ها یکی بود؟ احتمالا اینقدر درگیر رمز گشایی حروف روی آنها بودند که متوجه جنس آنها نشدند.در سکوت به آیان خیره شدم، کمی این پا و آن پا کرد، تقریبا همه می‌دانستند که چقدر ایالت لافرن را دوست دارم و چقدر روی حاکمش حساب باز میکنم. آیان با شک گفت:" ببین من فکر نمی‌کنم کار نایفیر باشه! این اکسسوری‌ها خیلی واضح و تو چشم کنار بدن پری‌ها افتاده بودن حتما یکی میخواسته براش پاپوش درست کنه!"روی فرش لطیف کف خانه نشستم و آه کشیدم:" جور دیگه هم میشه نگاهش کرد؛ اینقدر باهوش بوده که مخصوصا تو دید گذاشته تا ظنی که بهش داریم احمقانه جلوه کنه.... یا شاید هم واقعا بیگناهه و یکنفر داره درمورد نایفیر بهمون هشدار میده... ممکنه اونم در خطر باشه."آیان با کلافگی شمشیرش را درون غلاف تکان میداد تا اینکه سهیوین هم وارد خانه شد._ کالار رو با اون فورثولای دیوونه تنها گذاشتی؟"شانه بالا انداختم:" نمیدونستم باهاشون چیکار کنم پس همونجا ولشون کردم... گفتم تو خودت یکاری‌ش میکنی."سهیوین خنده‌ی ناباورانه‌ای کرد و با تعجب به من اشاره کرد اما نتوانست چیزی بگوید پس فقط با سرعت از خانه بیرون رفت. گاهی فکر میکنم اگر مسئولیت‌هایی که به عهده دارم را نادیده بگیرم، قدرت داشتن واقعا چیز خیلی خوبی است!آیان لب پنجره نشست:" پس به مرکز ایالت میریم؟"_ شاید کالار و اون فورثولا حرفها و مشاهدات خوبی داشته باشن. بذار یکم آروم بشن وقتی همه‌ی حرفای اونا رو شنیدیم به مرکز ایالت میریم."آیان زیر لب چیزهایی زمزمه کرد که برایم واضح نبود بعد بلند رو به من گفت:" هائرا! اصلا فکر میکنی؟ اگه نایفیر واقعا دستی توی این اتفاقات داشته باشه تا الان حتما فهمیده برگشتی و یجوری روی کاراش سرپوش میذاره! باید قبل اینکه بتونه مدارک رو از بین ببره بریم مرکز ایالت... تو که خیلی به سهیوین اعتماد داری چرا بقیه کارای اینجا رو به اون نمیسپری؟"جملات آخر آیان به شدن طعنه آمیز بیان شد. او واقعا دلگیر بود. اصلا درک نمیکنم شاید همه‌ی حقیقت درمورد خودم را به او نگفته باشم اما دروغ هم نگفتم! چرا باید همه‌ی خودم را به او بشناسانم؟ تمام این مدتی که کنار یکدیگر از دنیای مجاور مراقبت کردیم برای درک کردن همدیگر کافی نبود؟نمی‌توانستم درک کنم پس جوابی هم نمی‌توانستم بدهم. آیان منتظر پاسخی از جانب من بود و سکوت بیشتر از هر چیزی اعصابش را به‌ هم می‌ریخت. از خانه بیرون رفت تا سرش کم خنک شود._ واقعا که آیان! بعد این همه مدت هنوز نمیدونی برای درک کردن احساسات خودم و دیگران نیاز به زمان خیلی بیشتری از آدمای عادی دارم؟"زیر لب با خودم زمزمه میکردم و غر میزدم. احساس سنگینی در قفسه سینه‌ام داشتم، او نیاز به همدلی داشت و من به اینکه آیا دلخوری‌اش منطقی بود یا نه فکر میکردم و غرورم حتی اجازه نمی‌داد برایش توضیح دهم._ خب این هم از شیطان خودخواه دنیای مجاور، ارباب هائرا! کسی که هیچوقت احساسات افراد و مردمش رو در نظر نمی‌گیره و برای آسایش خودش هرکاری می‌کنه!"با دلخوری از دری که آیان از آن خارج شده بود نگاهم را گرفتم و تصمیم گرفتم برای آرام کردن خودم بخوابم و به هیچ چیز دیگری فکر نکنم... .MohadaanMohadaanWed, 26 Aug 2026 06:23:05 +0330https://virgool.ir/@m_85015229/ارباب-دنیای-مجاور-estynmv1p37wپارت چهاردهم_ چرا پری محافظ رو کشتی؟"فورثولا عصبانی شد و خیلی سریع جواب داد:" من نکشتم! کار اون موجود پلیده!" با نگاهش کالار را نشان داد. کالار وحشت‌زده به سهیوین رو کرد:" نه رئیس دورغ میگه من پری رو نکشتم. مطمئنم کار خودشه برای ساکت کردنم تا اینجا دنبالم اومده. خواهش میکنم یکاری بکنین!"نفس عمیقی کشیدم که بوی رطوبت و خون حالم را بد کرد. واقعا می‌توانستم تا جواب گرفتن از این دونفر طاقت بیاورم؟آیان شمشیرش را جلوی صورتش تاب میداد و ردی نقره‌ای و آبی در هوا به جا می‌گذاشت؛ کالار که احساس میکرد حرکات آیان مقدمه‌ای برای بریدن سرش است با ترس بیشتری خودش را به سهیوین نزدیک کرد:" رئیس خواهش میکنم یکاری بکنین من بیگناهم واقعا به پری حتی دست هم نزدم... وقتی رسیدم به فیریس جسد پری توی کوچه افتاده بود بعدش این فورثولای نادون خودش رو انداخت وسط و بهم حمله کرد اصلا از کجا معلوم کار خودش نباشه؟"تابلو هیچ رنگ سرخ یا سیاهی را برای فورثولا و کالار نشان نمیداد. یا تابلو خراب بود یا هیچکدام از این دونفر مقصر نبودند. به سهیوین اشاره کردم تا دنبالم از غار خارج شود و آیان را برای مراقبت از دو مظنون همانجا باقی گذاشتم.نقش‌های زیر چشم سهیوین از قرمز به سورمه‌ای مدام تغییر رنگ میداد. هم خشمگین بود و هم نگران._ هائرا! مطمئنم تابلو گویای روح سالمه.... ولی اگه قتل پری کار هیچکدوم از اون دونفر نیست، پس کیه؟ چجوری کسی که پشت پرده این اتفاقات هست رو پیدا کنیم؟... اگه موقعیت و توانایی مردمم بخاطر این دخالتا افشا بشه چیکار کنم؟"به درخت تنومند پشت سرم تکیه دادم و اشعه‌های غروب که از لابلای مه عبور میکرد را تماشا کردم، سهیوین حق داشت نگران باشد ولی مسئله‌ فقط دهکده‌ی کوچک او نبود، کل دنیای مجاور با مرگ پری‌های نگهبان درخطر می‌افتاد. رو به او کردم و گفتم:" درست میشه سهیوین... برو به کارای دیگه‌ای که داری برس منم میرم ببینم اونا چی فهمیدن."درواقع خیلی محترمانه به سهیوین گفتن دخالت نکند.درون غار آیان به اعماق تاریکی زل زده بود. به محض دیدنم به طرفم دوید:" هی ارباب! اون فورثولا یک چیزی همراه خودش داره... یه نشان که تقریبا شبیه همون چیزیه که کنار جسد پری‌های دیگه هم پیدا شده."فورثولا هیس هیس کنان با نگاه و زبان مخصوص خودش آیان را نفرین کرد ولی آیان کوچکترین اهمیتی نداد و حلقه‌ی طلایی رنگی که با خون پوشیده شده بود را به طرفم گرفت._ نگاه کن... داخل حلقه یک سری حروف هست... "خ" "ب" "و"... کنار جسدهای دیگه هم اکسسوری‌هایی پیدا شده بود که همین حروف رو داشت و مخصوصا توی دید گذاشته شده بود."آیان به فورثولا نگاهی مشکوک انداخت. فورثولا اخم کرد و گفت:" به چی نگاه میکنی؟... اون برای من نیست کنار پری پیداش کردم."این حلقه از آلیاژ خاصی ساخته شده بود:" آیان! بقیه اکسسوری‌ها هم همین جنس بودن؟"آیان از جنگ چشمی با فورثولا دست کشید و جواب داد:" میگم ارلان توی قلعه چک کنه... مدارک و شواهد همه اونجان."این آلیاژ فقط در مرکز ایالت لافرن و توسط حاکم ایالت استفاده می‌شد.نایفیِر! امیداورم سوتفاهم و پاپوش باشد.فورثولایی که حتی اسمش را نمیدانستیم را به همراه کالار در غار رها کردیم و بعد از خروج ما با طلسم مخصوصی دهانه غار بسته شد.دیگر هوا تاریک شده بود. سهیوین در محوطه بین خانه‌های درون درختی قدم میزد و در فکر فرو رفته بود. آیان هم در گوشه‌ای دیگر مشغول ارتباط گرفتن با ارلان بود تا اطلاعات لازم را بدست بیاورد.بدون دعوت به خانه سهیوین رفتم و از پنجره به منظره پشت خانه خیره شدم؛ کودکان درون رودخانه می‌دویدند و بازی می‌کردند و بزرگترها در تلاش بودند حالا که شب شده آنها را برگردانند اما موفق نبودند. با صدای آیان رو برگرداندم._ ارلان گفت یکی‌ان... آلیاژ حلقه و بقیه اکسسوری‌ها همه شِریس‌ئه."مسئول آرشیو خاطرات ارباب دنیای مجاور صحبت میکنه ( همون نویسنده )حالتون چطوره؟ ببخشید نبودم... درگیر مقاله، امتحانات پایان ترم، آزمون ارشد و بعدش دنبال کار گشتن بودم تهش هم خودم رو یک‌جایی بعنوان کارآموز آویزون کردم😌نویسندگی رو خیلی دوست دارم ولی عذاب وجدان نمیذاشت از این تفریح سالم لذت ببرم.دنیای مجاور بخشی از روح و وجود منه واقعا دوستش دارم و دلم میخواد زودتر بنویسم و کاملش کنم حتی اگه توی نوشتن آدم کاملی نباشم. راستش این مدت که نبودم بالاخره اون آتیش‌پاره‌ای که آتیشای دنیای مجاور از گورش بلند میشه رو پیدا کردم... بله خودم هم نمیدونستم کیه ولی بالاخره فهمیدم و خب این نویسنده واقعا دلش نمیاد باهاش بدرفتاری کنه...دیدن تعداد ایمپرشن خیلی بهم انگیزه میداد هرچند وقتی میدیدم تعداد لایک یکصدم اونم نیست گاهی فکر میکردم خب شاید بدرد نمیخوره که لایک نمیکنن ولی به خودم گفتم اشکالی نداره دانی! حتی اگه یکنفر هم دوستش داشته باشه و از این پارت‌های کوتاه لذت ببره باعث خوشحالیه. خلاصه که از دوستایی که لایک کردم خیلی ممنونم.MohadaanMohadaanTue, 25 Aug 2026 06:35:21 +0330https://virgool.ir/@m_85015229/از-عشق-بگو-zo4mbnjmsl5lاز عشق بگو...در آن هنگام که خورشید بر روی سرت چنان می‌تابد که گویی از پوست و گوشتت عبور کرده و جگرت را کباب می‌کند...در آن زمانی که بین خیل جمعیت چنان اشک‌هایت پهنای صورتت را پوشانده که گویی قلبت را شرحه شرحه کرده‌اند اما هنوز زنده هستی...درهمان زمانی که افتان و خیزان در پی سرو راست قامتی که تا همیشه تکیه گاه برایت بود می‌روی...از عشق بگو...بلا تشبیه یاد آن عزیز دل افتادم... همانکه پس از شهادتش، وقتی گفتند در محراب....می‌گفتند مگر علی (ع) نماز هم می‌خواند؟و بله! شهادتش در محراب والاترین گواه برای سیلی زدن به رخ تمان کسانی بود که در پی تخریب او بودند...برای ما فرق کرد؛ گفتند در پناه گاه، در زیرزمین...ولی در خانه‌ی خودش شهید شد! همراه فرزند و نوه و دختر ...توسط همان کسانی که فرزندان عزیز ایران را در میناب به خاک و خون کشیدند...بله پدر یک ایران در پی فرزندانش رفت...صدای فرزندان من گفتنش در گفتگو با نوجوان و جوان ماندگار شده... فرقی نکرد چگونه خطابش کردند او همیشه فرزندان و بچه های من صدایشان میکرد ...این چیست که بدون رنجش و با محبت به روی یک ملت با هر تفکری نگاه کنی...؟حال که از بند مسئولیت‌ها و تهمت‌ها رها شده‌ای از تمام جهان میخواهم از تو بگوید...ای جهان از آن لبخندهای بی‌ریا، از عشق بگو...MohadaanMohadaanThu, 09 Jul 2026 20:40:51 +0330https://virgool.ir/@m_85015229/ارباب-دنیای-مجاور-uomyxdpue7inپارت سیزدهمبدنبال سهیوین رفتیم و در برج دیده‌بانی ورودی دهکده منتظر شدیم._ آیان! برو به جنگل و زودتر اون دونفر رو پیدا کن..‌. میترسم سهیوین کار دستشون بده."آیان نگاهش را از اعماق جنگل تاریک گرفت و از برج چوبی خارج شد.سهیوین با نگرانی دستانش را روی نرده‌های محافظ گره کرده بود:" نمیفهمم! راه نداره کالار همچین کار وحشتناکی کرده باشه."پس نام کسی که در فیریس با آن فورثولا درگیر شده بود کالار بود. کم کم قطره‌های درشت باران زمین را خیس کرد. به سهیوین نزدیک شدم:" زیاد بهش فکر نکن هرچی که باشه باهم ازش سر در میاریم، قرار نیست همین اول برای چیزی که بهش مشکوکیم مجازات بشه."بارش باران هرلحظه شدیدتر میشد. امیدوارم آیان بتواند آن دو نفر را بگیرد. هرچند کالار خسته شده و به نیروی تقویت دهکده‌اش نیاز داشت ولی فورثولاها موجودات عجیبی بودند که توانشان به یک آخرالزمانی شباهت داشت، گویی رسیدن به هدفشان به جانشان وابسته بود.نفس‌هایم میلرزید، هوا به شدت سرد شده بود. باران به همان سرعت که شدید شد، بند آمد و مه جنگل را پوشاند. کمی اضطراب داشتم که نکند برای آیان اتفاقی افتاده باشد. دیگر بی‌تاب شده بودم و میخواستم خودم هم به جنگل بروم که سایه‌ای مبهم از دورن مه دیده شد. خوب که دقت کردم متوجه شدم دونفر دیگر هم بدنبالش کشیده می‌شوند.سهیوین سراسیمه پایین رفت و طناب جادویی را از دور کالار باز کرد. به آنها نزدیک شدم، صورت آیان مانند کسی شده بود که گربه‌اش به او چنگ زده باشد، موهای قهوه‌ای رنگش روی پیشانی چسبیده بود و سه خط سرخ موازی روی گونه‌‌ی چپش افتاده بود.فورثولا به طرز وحشتناکی تا مرز خفگی طناب پیچ شده بود. آیان چنگال‌های تیزش را با پارچه و طناب کاملا پوشانده بود تا دیگر نتواند صدمه‌ای به او بزند یا با پاره کرده طناب فرار کند.چشمان مار مانند فورثولا پر از خشم بود و آیان را هدف قرار می‌داد._ اِهم... بریم داخل ببینیم چه اتفاقی افتاده‌."سهیوین بعد از این گفته‌ی من کالار را با خودش برد و ما هم همراهش شدیم.به راهی شیب‌دار در پشت دهکده رفتیم که به غاری تاریک میرسید، تا جایی که می‌دانستم این مکان برای مجرمان بود. بوی خفیفی از خون در هوا پیچید. آیان حالتی تدافعی به خود گرفت و زمانی که به غار رسیدیم با دیدن در و دیوار خون‌آلود و مرطوب آنجا گاردش را پایین آورد. باورم نمی‌شود دیدن اینجا اینطور خیالش را راحت کرد که حتی با تاب دادن شمشیر دور مچ دستش آنرا ابراز کند! این مرد دیوانه‌ی آزار دادن و خون دیدن بود؟ مگر زمانی که در دنیای مجاور نبودم چه اتفاقی افتاده که دیدن مناظر خونین حالش را بهتر میکند؟!کالار روی زمین پرت شد. سهیوین که روی صندلی سنگی غار نشسته بود رو به من کرد:" تابلوی جادویی پشت سرته. اگه لازم شد میتونی برای بازجویی ازش استفاده کنی."به پشت سرم نگاه کردم‌. دقیقا مانند همان تابلوی درون خانه‌اش بود. خالی و بدون هیج طرحی‌. این تابلو برای نشان دادن قصد و نیت، از رنگ‌های مخصوص استفاده میکرد. کافی بود شخص مورد نظر روبروی آن باشد. اگر قصد شیطنت‌آمیزی داشت که صدمه‌ای به کسی نمیزد رنگش سیاه میشد، ولی قصدهای شوم را با قرمز روشن نشان میداد.فورثولا را کنار کالار نشاندم:" اسمت چیه؟" آیان با ناراحتی به من نگاه کرد. توقع داشت با سیلی و لگد بازجویی را شروع کنم تا انتقام چنگ انداختن‌های فورثولا را بگیرم. شانه‌ای بالا انداختم و نادیده‌اش گرفتم.فورثولا هیس هیسی کرد و چیزی نگفت. نگاهش پر از کینه بود. پس سعی کردم کمی تهاجمی سوال کنم هرچند به خوبی می‌دانستم سوالات تلقینی در فرآیند بازجویی درست نیست ولی اینگونه لااقل جواب میگرفتم._ چرا پری محافظ رو کشتی؟"فورثولا عصبانی شد و خیلی سریع جواب داد:" من نکشتم! کار اون موجود پلیده!" با نگاهش کالار را نشان داد. کالار وحشت‌زده به سهیوین رو کرد:" نه رئیس دورغ میگه من پری رو نکشتم. مطمئنم کار خودشه برای ساکت کردنم تا اینجا دنبالم اومده. خواهش میکنم یکاری بکنین!"نفس عمیقی کشیدم که بوی رطوبت و خون حالم را بد کرد. واقعا می‌توانستم تا جواب گرفتن از این دونفر طاقت بیاورم؟MohadaanMohadaanThu, 14 May 2026 18:42:18 +0330https://virgool.ir/@m_85015229/ارباب-دنیای-مجاور-vunozacqmihkپارت دوازدهمسهیوین که تایید آیان برای دیدن فالش را گرفته بود لبخندی مرموز زد:" خیلی خب جناب آیان! من گوی‌ها رو جابجا میکنم و تو میتونی یکیشون رو برداری... بسته به اینکه گوی انتخاب شده مربوط به چه موضوعی باشه برات تفسیرش میکنم."آیان به سهیوین نزدیک شد و روبرویش نشست:" بیشتر توضیح بده. این گوی‌ها چه موضوعاتی رو میتونن نشون بدن؟"باریکه‌ی نور از پنجره وارد خانه شد و روی صورت آیان افتاد، چشمان طلایی‌اش کلافه و ناباور بود. سهیوین که موقعیت را خوب درک کرده بود هر هفت گوی شیشه‌ای را بلند کرد و جلوی صورت آیان گرفت:" خوب نگاه کن... تا قبل از اینکه دست به شیشه‌ها بزنی اونا هیچ طرحی درون خودشون ندارن ولی وقتی یک نفر لمسشون کنه ذات خودشون که قراره چه آینده‌ای رو نمایان کنن نشون میدن."شش گوی را زمین گذاشت و آن یکی باقی‌مانده را روی انگشتانش چرخاند، طرح‌هایی مبهم از جنگل درونش نقش بست:" مثلا این‌یکی آینده‌ی مکانی من رو نشون میده."به محض گذاشتن گوی روی زمین طرح درونش با رنگهایی درهم جایگزین شد. توپ شیشه‌ای دیگر را بالا آورد و نقش‌هایی از حروف ناخوانا به چشم آمد:" این‌یکی طول عمر من رو بیان میکنه."درحالیکه گوی را زمین می‌گذاشت ادامه داد:" بقیه هم همینطور موارد دیگه رو میگن مثلا آدمای سرنوشت‌سازی که دور و برتن، آینده عشقی، وسیله‌ای که آینده‌ی تو رو تضمین میکنه، مقصر دردسرای اطرافت و در آخر... فقط یک گوی هست که هرسوالی به ذهنت برسه رو جواب میده... ."آیان چشمانش را گرد کرد:" خب من همون آخری رو میخوام."سهیوین با دهان کجی جواب آیان را داد:" بهت گفتم تا بهشون دست نزنی معلوم نمیشه گوی برای چه موضوعیه، بعدشم این سرنوشته! فکر کردی میتونی همینجوری توش دست ببری و ازش بخوای به سوالات جواب بده؟"گوی‌ها را روی زمین گرداند و به آیان اشاره کرد:" یکی بردار تا برات تفسیرش کنم."آیان به من نگاه کرد و بعد با بی‌میلی یک گوی را بلند کرد.سهیوین شگفت‌زده دستانش را به هم زد:" اوه! خدای من! این همون گوی سواله... همونجور نگهش دار تا ببینم چی میگه."از پشت سر به آیان نزدیک شدم، طرح‌ها مبهم بود و نمی‌توانستم چیزی بفهمم. سهیوین با نگاهی پر از انزجار به آیان مبهوت نگاه کرد:" باورم نمیشه... تو انسان ناچیز از فال اجدادی قبیله‌ی ما استفاده کردی تا همچین سوال قبیح و زشتی بپرسی؟!"آیان سریع گوی را انداخت:" چی داری میگی؟ من وقتی این فال مسخره رو برداشتم اصلا سوالی توی ذهنم نبود.. داری یه چیزی از خودت درمیاری!" به من نگاهی انداخت تا از معصومیتش دفاع کنم. لبم را گاز گرفتم و رویم را از او برگرداندم.سهیوین:" داری میگی فال من الیکه؟ یعنی داری میگی اجداد من دروغ میگفتن؟... تو موجود ناسپاس! بعد از اینکه بی اجازه اومدی توی دهکده گذاشتم زنده بمونی، و الان داری به پیشینیان من توهین میکنی... ."آیان از جایش بلند شد:" پیرزن دیوونه دارم میگم من اصلا سوالی توی ذهنم نبود هرچی بوده اون گوی لعنتی از خودش درآورده."در حقیقت من اصلا چیزی خاصی درون گوی ندیدم ولی تماشای این دفاع کردن‌های کسی که برای سالها زبان گفتمانش شمشیر بود، لذت خاصی داشت پس دخالت نکردم.نقش‌های زیر چشمان سهیوین که تا به آن لحظه سبز روشن بود تبدیل به نارنجی شد‌. او جوان‌تر از آن بود که پیرزن خطابش کنند حق میدادم عصبانی شود ولی هنوز مانده بود تا خشمش فوران کند.از درون ظرف چوبی کنار پنجره میوه‌ای سفید رنگ برداشتم. رعد و برق دیگری زمین را به لرزه درآورد. خنده‌ی جادوگرانه‌ی سهیوین فضا را خوف آور میکرد‌:" حالا طبق قوانین قبیله میدم پوستت رو بکنن و توش کاه کنن موجود بی‌خاصیت." کمی از میوه را مزه کردم، شیرینی‌اش دلم را زد پس بی سر و صدا آن را از پنجره بیرون انداختم. نگاه درمانده‌ی‌ آیان به من بود، می‌توانستم بفهمم چقدر نیاز دارد دخالت کنم و او را نجات دهم. اما من با بی اجازه آوردن او به اندازه‌ی کافی باعث ناراحتی سهیوین شده بودم پس نمی‌توانستم جلوی سرگرمی‌اش را بگیرم.بله! سرگرمی! سهیوین عادت داشت با گوی‌های آموزشی بچه‌های قبیله فال بگیرد و غریبه‌ها را سرکار بگذارد. گوی‌ها برای آموزش مکان، اعداد، الفبا و ... بودند.مدت زمانی که پنج‌ سال پیش باهم در جنگل گذراندیم، از کارهای روزمره‌یمان گرفتن راه کاروان‌های در راه مرکز ایالت بود تا فال بگیریم و آزارشان دهیم.دعوای بین سهیوین و آیان ادامه داشت تا اینکه شخصی سهیوین را صدا کرد. او مدت کوتاهی خانه را ترک کرد و بعد با خبر اینکه فردی که دنبالش هستیم در نزدیکی قبیله دیده شده بازگشت. MohadaanMohadaanWed, 13 May 2026 19:44:53 +0330https://virgool.ir/@m_85015229/ارباب-دنیای-مجاور-zykawdd0e2j4پارت یازدهمسهیوینِ پنج سال پیش دختر جوانی بود که دوست نداشت مسئولیت‌های سنگینی مثل ریاست قبیله را به عهده بگیرد اما چنان با استعداد و زیرک بود که پس از فوت رئیس قبیله بی‌درنگ او را برای هدایت دهکده انتخاب کردند. سهیوین نیز با لجبازی تمام مدتی از روستا فرار کرد تا بتواند زندگی آرامی داشته باشد در همین موقع بود که مرا دید و متوجه شدیم که چقدر به یکدیگر شباهت داریم... . علت وجود نائب السطنه این بود که من نمیخواستم خودم را درگیر مسائل دنیای مجاور کنم و از طرف دیگر ارلان بسیار دلسوز دنیا بود. در نهایت هنگامی که با یکدیگر به دهکده برگشتیم مراسم بزرگی برگزار شد و سهیوین، رئیس جدید قبیله از زندگی بی دغدغه‌اش تا زمانی که بمیرد خداحافظی کرد. مدتی کنار او ماندم و پس از یکماه از دوست عزیزی که پیدا کرده بودم جدا شدم........................................................ ‌‌‌‌‌سهیوین به پشتی پر از نقش و نگار تکیه داد:" توضیح بده! چی باعث شد قول شرفت رو زیر پا بذاری؟"آیان دهن باز کرد تا حرف بزند، با آرنج به پهلویش کوبیدم تا ساکت شود و خودم شروع کردم:" یکی از افراد قبیله‌ت دردسر درست کرده... شواهدی هست که یکی از شما اطراف جسد یک پری توی ایالت فیریس درگیری درست کرده... تو آمار کامل افرادت رو داری، فکر نکنم اون شخص الان توی دهکده باشه میخوام به محض اینکه رسید تحویلش بدی."سهیوین وحشت‌زده به طرفم آمد:" امکان نداره! من فرستادمش تا از دهکده مراقبت کنه و موردای مشکوک رو دور کنه نه اینکه بره ایالتای دیگه دردسر درست کنه."نگاهی به چهره‌ی نگران سهیوین انداختم:" بزودی برمیگرده و می‌فهمیم قضیه از چه قراره... فقط بهتره اون رو بیرون دهکده بگیریم از اونجایی که یکی دنبالشه."نمی‌توانستم مستقیم بگویم یک فورثولا در راه اینجاست. مطمئنم سهیوین مردمش را ردیف میکرد تا فورثولا را بکشند و دیگر چیزی برای بازجویی باقی نمی‌ماند.از جا بلند شدم. حس لطیف فرش زیر پایم تمام خستگی را از روحم جدا میکرد. اگر میشد میخواستم روی فرش غلت بزنم و کتاب‌های سِحر و جادو بخوانم.سهیوین از خانه‌اش خارج شد و آیان که تا آن موقع سکوت کرده بود شروع به صحبت کرد:" یه سوال واقعا ذهنم رو مشغول کرده؛ یعنی واقعا حتی از ایالتی که تابعش هستن هم خودشون رو مخفی کردن؟"به سمت تابلوی خالی روی دیوار رفتم:" بله، حتی حاکم لافرن هم نمیدونه اونا توی جنگلای جنوبی ایالت زندگی میکنن. اصلا نمیدونه مردمی با همچین توانایی وجود دارن."لافرن بزرگترین ایالت در کل دنیای مجاور بود. در گذشته هروقت کلافه و بی‌حوصله میشدم به اینجا می‌آمدم. به قدری مکان‌های متنوع و سرگرمی‌های جالب داشت که دل کندن و بازگشت را دشوار میکرد._ میخواین سهیوین فالتون رو بگیره؟"سهیوین با هفت گوی شیشه‌ای نسبتا کوچک در دستانش جلوی در ایستاده بود و با جدیت تمام این حرف را میزد. صورت آیان در هم شد، او از فال و خرافات خوشش نمی‌آمد و معتقد بود باعث اینها می‌شوند ناامید یا دچار امید واهی شوی که در نهایت قدرت اختیار را زیر سوال می‌برد و تلاش و کوشش را کم می‌کند.گوشه‌ی لبم بالا رفتم. تابلویی که روبروی آن ایستاده بودم سیاه شد، سریع از آن فاصله گرفتم._ خیلی وقته که دلم میخواست سهیوین یک فال برام بگیره... ." کنار آیان ایستادم و ادامه دادم:" ولی بنظرم بهتره قبلش یکی برای آیان بگیریم... ."آیان خیلی سریع جواب داد:" نیازی نیست من به این چیزا اعتقاد ندارم."سهیوین وسط خانه نشست و گوی‌ها را با احتیاط روی زمین گذاشت، درون هرکدام موجی از اشکال بود که مدام در حال تغییر بودند. یکی از گوی‌ها را برداشت:" جناب نگهبان کل دنیا! شاید ندونید ولی اینها میراث قبیله‌ی ما هستن، چیزهایی رو نشون میدن که بدون نقص اتفاق میفتن حتی یکبار هم اشتباه نداشته... واقعا کنجکاو نیستی چی درانتظارته؟"ابرهای تیره روی خورشید را پوشاندند و خانه که تا آن لحظه از نور پنجره‌ها روشن شده بود، تاریک شد. نقش‌های زیبای‌ زیر چشمان سهیوین با نوری لطیف از رنگ سبز می‌درخشید. مسلما آرام شده بود که دیگر قرمز آتشین نبود.آیان مدتی طولانی به گوی‌ها و سیهوین نگاه کرد و هنگامی که صدای رعد و برق جنگل را به لرزه درآورد با صدایی آرام قبول کرد تا فالش را ببیند.MohadaanMohadaanTue, 12 May 2026 17:43:49 +0330https://virgool.ir/@m_85015229/ارباب-دنیای-مجاور-ciwl6iqlv0apپارت دهم_ خب حالا دلیلت برای اینکه باید به لافرن بریم رو بگو."آیان با چهره‌ای خنثی حرفش را زد. نفس عمیقی کشیدم و کلاه شنل را از روی سرم برداشتم:" بذار یکم از کاخ فاصله بگیریم تا بهت بگم."زیر درخت پیر وسط میدان ایستادیم. اطرافمان پر از هیاهو و رفت و آمد مردم بود. همچنان موسیقی با ضرباهنگی ناهمگون پخش می‌شد و اعصابم را خراش میداد. بهترین مکان همینجا بود، به اطراف اِشراف داشتم و میتوانستم بفهمم کسی ما را زیر نظر دارد یا نه. _ تو گفتی کسی که اون فورثولا باهاش مبارزه میکرده طوری بوده که انگار دیده نمی‌شده... این ویژگی مربوط به گروهی از بومی‌های لافرنه! بعنوان ارباب دنیا نخواستم کسی از وجودشون باخبر بشه تا مورد سواستفاده حاکمان ایالات قرار نگیرن! این راز رو پیش خودم نگه داشتم و حتی به تو هم نگفتم. اونموقع حتی فکرش رو هم نمیکردم اینطوری تاریکی جولان بده! اون گروه از بومی‌ها یک نقطه ضعف دارن... برای تامین نیروی خودشون بعد از مبارزات سخت باید به وطنشون برگردن، اگه به لافرن رفته باشه پس فورثولا هم دنبالش رفته! فورثولاها شکارشون رو تا زمانی که نگیرن رها نمیکنن. بنابراین اگه به لافرن بریم جفتشون رو گیر میاریم، فارغ از اینکه قاتل کدومشونه هردوشون رو گیر میاریم."آیان مدتی با شگفتی و ناباوری به من نگریست و بالاخره به حرف آمد:" اوه... وای...باورم نمیشه تو من رو مسئول نگهداری و مراقبت از این دنیای لعنتی کردی و حتی بطور کامل اطلاعات لازم رو بهم ندادی؟! ببینم نکنه فکر کردی ممکنه خرابکاری کنم یا شورش راه بندازم؟!" به سختی تلاش میکرد تا صدایش را بالا نبرد و توجهی را جلب نکند. کمی احساس شرمندگی کردم:" اینطور نیست که بهت اعتماد نداشتم... من به اون قبیله قول دادم رازشون رو نگهدارم... حالا که موقعیت اینطور شده تو اولین کسی هستی که بهش اعتماد کردم و خواستم بدونی... امیدوارم درک کنی آیان... مسئله تو نیستی، مشکل از جانب منه."آیان رویش از من برگرداند و کمی به آسمان بالای سرمان خیره شد:" الان وقت این حرفا نیست.. با طلسم جابجایی بریم سمت اون قبیله غافلگیرشون کنیم یا مسیر رو طی کنیم تا اگر سر راه دیدیمشون بگیریمشون؟"هر دو ایده ریسک‌های خودش را داشت. ممکن بود عضو قبیله سرخود عمل کرده باشد و مستقیم برنگردد و از طرفی ممکن بود با طی کردن مسیر به دنبال آنها، متوجه حضورمان شود و مدارک را لاپوشانی کند... چه دیر و چه زود باید به مقر قبیله‌اش برمی‌گشت پس بهترین گزینه استفاده از طلسم جابجایی بود. دستم را دراز کردم و برگه‌های طلسم را از آیان گرفتم. پس از تصور مکان سفر، برگه را پاره کردم.درختان با عظمت و پیر اطرافمان را گرفته بود و درون هرکدام محلی برای اقامت یک خانواده وجود داشت. مردم قبیله با ظاهر خاص و نقش و نگارهای رنگی زیر چشمانشان که مانند آرایشی روح‌نواز بود به ما نگاه کردند. کودکی حدودا سه ساله پشت مادرش پناه گرفت. کمی احساس معذب بودن کردم. باید ورودی اینجا را تصور میکردم نه وسط روستای کوچکشان را!زنی سی ساله درحالیکه نقش زیر چشمانش هرلحظه برافروخته‌تر میشد و در معرض شعله کشیدن بود به سمت ما آمد:" تو قول دادی اینجا رو راز نگه میداری! قول شرف ارباب کجا رفت؟"به زن نزدیک شدم و دستانم را روی شانه‌هایش گذاشتم:" سهیوین عزیزم! سلام! چه استقبال آتشینی... "چشمان قهوه‌ای رنگ سهیوین پر از ناراحتی و خشم بود، زمان احوال پرسی نبود باید سریع برایش توضیح میدادم؛ به آیان اشاره کردم:" این آیانه! میشه بگیم نگهبان کل دنیا... یه سری بهم ریختگی پیش اومده که باید بررسی بشه و اونم لازمه اینجا باشه. میشه بریم داخل صحبت کنیم؟"خشم سهیوین ذره‌ای کم نشده بود اما او هم متوجه بهم ریختگی اوضاع بود پس دامن پر از چین و یشمی رنگش را تکاند و به سمت یکی از درخت‌ها رفت:" بریم خونه‌ی من."آستین آیان را گرفتم و کشیدم تا دست از نگاه‌های خیره و متعجبش به اطراف بردارد و دنبالم بیاید.داخل خانه‌ی سهیوین پر از وسایل عجیب بود. لبخندی روی لبم آمد. به خوبی به‌خاطر می‌آورم که اولین ملاقاتمان چگونه بود؛ هنگامی که درجنگل گم شده بودم و کلافه بودم او را دیدم و سهیوین با مهربانی این نوجوان سر به هوا را با فال‌های عجیب غریبش سرگرم کرد و دلشوره‌هایش را گوشه‌ای در خاک جنگل دفن کرد. هنگامی که باهم به قبیله رفتیم و متوجه شدم او باید برای مراسم رئیس قبیله شدن آماده میشد، فهمیدم چرا درون جنگل پرسه میزد... .MohadaanMohadaanMon, 11 May 2026 19:04:07 +0330https://virgool.ir/@m_85015229/ارباب-دنیای-مجاور-bduts1rnvka4پارت نهم_ به لافرن میریم!"آیان چشمانش را گرد کرد:" چه ربطی داره؟ یعنی چی به لافرن میریم؟ الان باید بریم روشیرا. اون فورثولا احتمالا تا الان تو مسیر اونجاست."سرم را به دو طرف تکان دادم:" نه آیان. با توجه به توضیحاتت اونی که مقابل فورثولا بوده از لافرنه به علاو- ." قبل از اینکه بتوانم حرفم را تمام کنم صدای در بلند شد. بعد از اجازه‌ی ورود، خدمتکاری که روز قبل اتاق برایمان آماده کرده بود وارد شد:" درود بر شما ارباب! جناب آرلیوس مایل هستن شما رو برای صرف ناهار به باغ غربی دعوت کنن‌."لبخند زدم:" خیلی هم عالی! بهش بگو حتما میام."خدمتکار ادای احترام کرد و رفت. آیان همچنان منتظر بود تا حرفم را تمام کنم. کمی مکث کردم، بعد محض احتیاط به او نزدیکتر شدم و آرام زمزمه کردم:" حواست رو جمع کن آیان! نباید هیچ واکنشی مقابل آرلیوس نشون بدی. اصلا هم به‌روی خودت نیار که دیشب چیا فهمیدی! متوجه شدی؟"صورت‌هایمان فاصله‌ی بسیار کمی با هم داشت و می‌توانستم ریزتر شدم مردمک چشمانش را به وضوح ببینم:" بله ارباب."_ خوبه! بعدا برات بقیه چیزا رو توضیح میدم."ردای آبی رنگم را از روی دسته‌ی مبل برداشتم و به آیان اشاره کردم تا اتاق را ترک کند....‌‌‌‌‌‌‌...................‌‌‌‌..................................تکه‌ای از سبزیجات درون بشقاب را روی چنگال کردم:" از مهمون‌نوازی‌ت متشکرم. واقعا احساس راحتی دارم. همه‌ی خستگی سفر به لطف خواب راحت از تنم رفته."آرلیوس همان لبخند شیرین همیشگی‌اش را زد:" باید هم احساس راحتی داشته باشی! هرچی نباشه همه‌ی این دنیا به تو تعلق داره هرجا که بری خونه‌ی خودته."چنگال را درون بشقاب گذاشتم:" دیگه اونقدرا هم بی‌شرم نیستم!... ولی حالا که گفتی حس میکنم نیاز دارم زودتر بقیه‌ی جاهای خونه‌م رو هم بگردم."دنبال فرصتی بودم که بدون مشکوک شدن آرلیوس زودتر از کاخ خارج شوم. نباید متوجه میشد چه اطلاعاتی بدست آوردیم؛ او خودش یکی از مظنونین بود که نباید بدون مدرک محکم باعث آزارش میشدیم؛ اگر در کنترل یا تغذیه تاریکی نقش داشته باشد با دانستن مسیر پیگیری ما می‌تواند راحت نقشه‌اش را عوض کند... .آیان با آرامشی که بعد از شنیدن لحن غیر رسمی آرلیوس از او بعید بود رو به من کرد:" ارباب! داشت بهتون خوش می‌گذشت که! چی شد؟ چرا یه روز دیگه هم نمیمونید؟"این احمق کله پوک داشت به من طعنه میزد؟! باید آرام باشم، خودم از او خواستم طبیعی رفتار کند و او هم عقده‌هایش را خیلی طبیعی خالی کرد... .ابروی چپم را بالا دادم و درحالیکه سعی میکردم با نگاهم به او بد و بیراه بگویم خیلی مودبانه جواب دادم:" دوست دارم بقیه جاها رو هم ببینم."آرلیوس:" حیف شد که اینقدر زود قصد رفتن کردی. بذار برات یکم وسیله آماده کنم تا سفر راحت‌تری داشته باشی."_ نیازی نیست هرچی زودتر و سبک‌تر بریم بهتره. دوست دارم هنوز که هوا روشنه حرکت کنیم... بلند شو آیان."آرلیوس از جا بلند شد و به دنبال ما آمد. شنل یشمی رنگی که نمی‌دانم کی و از کجا آورده بود را روی شانه‌هایم انداخت:" حداقل این رو قبول کن. از بارون و آفتاب محافظتت میکنه."بعد از شنیدن نوای شب، و اینکه آن‌چنان سنگین و سِحر آلود به خواب رفتم، چطور میتوانم به راحتی چیزی از آرلیوس قبول کنم؟ حتی چشیدن غذاهای سر میز هم ترسناک بود. اگر اطمینان نداشتم که او شخص بی‌پروایی نیست و برای رسیدن به اهدافش صبوری می‌کند هرگز دعوت ناهار را قبول نمیکردم.در دلم به خودم نهیب زدم "نه هائرا! با تمرکز کردن روی یک مظنون ممکنه مسئول اصلی فاجعه از چشممون بیفته"کلاه شنل را روی سرم انداختم تا نتواند چشمانم را ببیند:" متشکرم." نمی‌توانستم به او نگاه کنم._ به سلامت بانو هائرا! امیداورم قبل از ریختن شکوفه‌های نقره‌ای برگردی."تا زمانی که به دروازه‌ کاخ رسیدیم بین من و آیان سکوت برقرار بود. هنوز دو روز نشده بود و اینگونه بریده بودم. با دیدن اینکه آرلیوس یک مظنون رده اول است، گویی بنیان‌های اعتمادم درهم شکسته بود. هیچوقت به او به طور کامل اطمینان نکردم اما هرگز هم فکر نمیکردم ممکن است به تاریکی دست ببرد. امیدوارم یک نفر دیگر مسئول وضعیت به هم ریخته دنیا باشد. MohadaanMohadaanSun, 10 May 2026 18:50:14 +0330https://virgool.ir/@m_85015229/ارباب-دنیای-مجاور-vjigzu4biaicپارت هشتم سیزدهمین روز از اولین ماه سال هجدهمبا صدای در چشمانم را باز کردم. گمان میکردم تنها در حد یک پلک زدن خوابیده‌ بودم اما خورشید چنان به اتاق می‌تابید و هوا را روشن کرده بود که باید برای صبحانه، ناهار می‌خوردم!آیان وارد شد و با دیدن وضعیت خواب آلودم شگفت زده شد:" واقعا تونستی بخوابی؟"موهای جو گندمی‌ام را با دست مرتب کردم:" نمیدونم چطوری اینقدر خوابیدم!"آیان سری تکان داد:" بیخیال... اطراف جسد پری رو بررسی کردم... ."بلند شدم و کنار پنجره ایستادم، درحالیکه مشغول تماشای باغ جنوبی کاخ بودم به صحبت‌های آیان گوش کردم.آیان:" همونجور که حدس زده بودی خون اطراف جسد برای پری نبود! با وسیله‌ای که بهم دادی آزمایش کردم و بنظر متعلق به یک فورثولا بود."با شوک به طرف آیان برگشتم:" ولی مگه فورثولاها متعلق به ایالت روشیرا نیستن؟ اونجا خیلی دور از فیریسه! تا جایی هم که میدونم رابطه نزدیکی با فیریس ندارن."آیان از پارچ روی میز کنار تخت برای خودش آب ریخت:" اطراف محل رو بررسی کردم؛ با فاصله یک کوچه روی دیوارا رد شمشیر افتاده بود. از یکی از محلی‌ها پرس و جو کردم گفت نصف شب صدای دعوا شنیده اما چون یه پیرزن تنها بوده جرات نکرده بره ببینه چی شده."پرده را کشیدم:" فقط خون فورثولا بوده؟"آیان تاکید کرد:" فقط فورثولا... سر نخ‌ها رو دنبال کردم و متوجه شدم به حومه ایالت رفته‌. مطمئنم زنده‌ست ولی انگار آب شده رفته تو زمین دیگه نتونستم هیچی ازش پیدا کنم."نفسم را با کلافگی رها کردم:" با این حساب الان نمیدونیم فورثولا قربانی بوده یا مجرم. روشیرا رابطه جالبی با فیریس نداره ممکنه اون یک مامور بوده باشه تا اینجا رو بهم بریزه. ولی از طرف دیگه کشته شدن پری‌های نگهبان اتفاق تازه‌ای نیست شاید فورثولا صرفا یک شاهد بوده که خواستن ساکتش کنن."آیان به من نزدیک شد و آرام زمزمه کرد:" تا الان پنج‌تا پری کشته شدن، ایالت روشیرا اولین ایالتی بود که نگهبانش رو از دست داد. اونا خیلی خوب با من برای حفظ نظم همکاری میکردن و تحقیقات عالی‌ای انجام داده بودن؛ بنابراین معتقدم اون فورثولا برای تحقیق اومده. با توجه به رد شمشیری که روی دیوارا مونده مطمئنم هردو طرف ماهر بودن. پس احتمال اینکه اون فورثولا یک مامور آموزش دیده برای پیگیری کردن مسئله مرگ پری‌ها بوده خیلی زیاده!"دستانم را روی صورتم گذاشتم. روشیرا آخرین ایالت مستقل شده در دنیای مجاور بود، مردمان آنجا از نژادها و گونه‌های خاص بودند و علاوه براینکه جنگجویان فوق‌العاده‌ای داشت، استراتژیست‌هایی نیز در آنجا ساکن بودند که به طرز هوشمندانه‌ای کنترل منطقه‌شان را به عهده داشتند. شاید باید بعد از فیریس به روشیرا برویم. اما وقتی نوای آرامش شب را دیشب شنیدم فکر کردم باید راهی لافرن شویم. اگر آنجا هم ملودی به نحوه‌ی دیشب اجرا شود فاجعه به بار می‌آید. لافرن همین الان هم به دلیل فضای خاصی که دارد گاهی مستعد اتفاقات ترسناک می‌شود چه برسد به اینکه آرامش شب اینگونه در آنجا پخش بشود._ اگه فورثولا قربانی باشه، پس کسی که بهش حمله کرده باید یه ربطی به قضیه داشته باشه."آیان سرش را پایین انداخت و درحالیکه حرفم را تایید میکرد گفت:" درسته اما نتونستم هیچ اثری از کسی که باهاش درگیر شده بود پیدا کنم. انگار ننافر داشته با چیزی میجنگیده که دیده نمی‌شده و هیچ اثری از خودش نمیذاره. حتی فکر کردن بهش هم باعث میشه هیجان‌زده بشم. بنظرت اگه باهاش روبرو بشم چقدر طول میکشه تا شکستش بدم؟"_ به لافرن میریم!"(مسئول آرشیو خاطرات ارباب دنیای مجاور صحبت میکنه!سلام! بابت یه هفته تاخیر عذرخواهی میکنم سایت مشکل داشت و مدام ارور میداد یا هم اصلا نمیشد خاطرات رو پیست کنم. و یه چیز دیگه! متوجه شدم پارت‌ها در دسته فیلم و سینما قرار گرفته غیر از یکی دو قسمت. انگار سایت داره از پیش خودش تصمیم میگیره کدوم دسته باشه. نمیدونم چرا و باید چیکار کنم T•T)MohadaanMohadaanSat, 09 May 2026 16:40:20 +0330https://virgool.ir/@m_85015229/ارباب-دنیای-مجاور-hewps94dy9v5پارت هفتمدرب اتاقم را کمی باز کردم و به راهروی کاخ نگاهی انداختم، هیچکس نبود. نور کم ماه از پنجره‌های روبروی اتاق، راهرو را کمی روشن میکرد. با قدم‌های آهسته و بی‌صدا به طرف اتاق آیان که سه در با من فاصله داشت رفتم. به محض رسیدنم در را بی‌هوا باز شد:" آه شمایید! حس کردم یکی داره به اتاقم نزدیک میشه خواستم پیشدستی کنم."کمی از رفتار ناگهانی‌ آیان ترسیدم، نفس عمیقی کشیدم و اشاره کردم کنار برود:" بریم داخل کارت دارم."کنار آیان روی مبل سلطنتی سه نفره‌ی وسط اتاق نشستم:" باید قبل از اینکه دیر بشه خونی که اطراف جسد پری بود رو بررسی کنیم ببینیم واقعا مال جنازه بوده یا درگیری‌ای هم رخ داده؟"آیان آرام زمزمه کرد:" نمیتونیم باهم انجامش بدیم پس جمع نبند.. "اخم کردم:" چرا نمیشه؟"آیان با حالتی گرفته به چشمانم نگاه کرد:" هرچقدر هم که به آرلیوس اعتماد داشته باشی من نمیتونم قبولش کنم، اون مشکوکه. بهتره نفهمه چطوری و روی چی داریم تحقیق میکنیم. اینجا بمون تا وقتی تو اینجا باشی بیشتر توجه‌ها روی توئه و من راحت‌تر دنبال مدرک میگردم."اگر او را نمی‌شناختم حس میکردم مانند کودک خردسالی شده‌ام که وسط بازی او را با مسئله‌ای ناچیز درگیر کرده‌اند تا خودشان به راحتی تفریح کنند. اما حق با آیان بود... . از زمانی‌که آیان از کاخ خارج شده‌بود من درون راهرو‌ها قدم میزدم و منتظر بودم. آنقدر در راهروها قدم برداشتم که تقریبا کل نقشه‌ی جنوبی کاخ در حافظه‌ام برای همیشه حک شد. انتظار واقعا بدترین و سخت‌ترین کار بود مخصوصا که زمان ما هرلحظه کمتر میشد و دنیای مجاور درخطر بود.صدای سازی بین چنگ و زیتر سکوت کاخ را میشکست. این ملودی را به خاطر می‌آورم؛ برای ایالت لافرن بود. پررونق‌ترین مکانی که دنیای مجاور تا به الان به خود دیده و مکانی که هربار با دیدن دستاوردهایش احساس غرور میکردم. ملودی آرامش شب! زنی که او را الهه‌ی آرامش لافرن می‌نامیدند آنرا تنظیم کرده بود و در شب‌های مه گرفته برای اینکه کودکان کمتر احساس ترس کنند می‌نواخت. اما این ملودی تفاوت‌هایی با نوای اصلی داشت. می‌توانستم وجود نیروی جادویی را از آن احساس کنم. گویی باعث می‌شد همه‌ی موجودات زنده‌ی درون ایالت به آن جواب بدهند و زمزمه‌‌های نامفهوم درون شب بپیچد. در و دیوار کاخ صدا میداد. وحشت کردم و به اتاقم رفتم، کم کم نوای جادویی ساز تغییر کرد و صدای زمزمه‌ها کمتر شد. قطعا کار آرلیوس بود؛ دوست نداشت پشت سرش کسی کاری انجام دهد و کنترل بی‌نظیری روی ایالتش داشت.آیا نباید قدرت و حاکمیتش را به رسمیت میشناختم؟ این سوالی بود که از وقتی آرلیوس حاکم ایالت فیریس شد مدام از خودم می‌پرسیدم. مجبور بودم برای حفظ ظاهر نشان دهم به او اعتماد دارم ولی از درون با خودم کلنجار بروم که نگهداشتن او کار درستی هست یا نه؟با سبک سنگین کردن اتفاقات واقعا نمیتوانم به نتیجه برسم. هرقدر که در زمان سختی کنار هم جنگیدیم همانقدر هم دردسر درست کرده بود! درنهایت همانطور که خودش گفت به او اعتماد نداشتم در غیر اینصورت او را به قلعه مرکزی می‌بردم.با گذر زمان دروغ گفتن و مغلطه کردن دیگر برایم راحت شده بود. گویی آخرین شعله‌ی وجدانم در درون سو سو میزد و برای روشن ماندن التماس میکرد اما من کور و کر بودم و به او گوش نمی‌دادم. چه نیازی به وجدان دارم؟ به جایی رسیده‌ام که اگر لازم باشد برای بدست آوردن چیزهایی که میخواهم حتی قتل هم میکنم.من کسی بودم که اگر کسی نیاز به شنیدن یک دروغ شیرین درمقابل حقیقتی تلخ داشت با لبخند آن کار را برایش میکردم. وقتی در بحث‌ها نظرم غیرمنطقی و اشتباه بود به قدری مغلطه میکردم که حتی حکیمان دنیای مجاور هم شک می‌کردند چه چیزی درست چه چیزی غلط است. برای محافظت از خوشی‌های زود گذرم هر دروغ و کاری که لازم بود از انجامش دریغ نمیکردم... .بعد از همه‌ی اینها با خودم فکر میکنم چه کسی شرور واقعی این دنیاست؟با همین فکرها و انتظار کشیدن‌ها برای بازگشت آیان، همگام گرگ و میش به خواب رفتم.MohadaanMohadaanFri, 01 May 2026 18:40:14 +0330https://virgool.ir/@m_85015229/ارباب-دنیای-مجاور-ghsp9ahb4tcoپارت ششمآخرین پرتو خورشید قبل از غروب از گوشه چشمان آرلیوس گذشت و خطوط ماسه‌ای درون نگاه سیاهش واضح‌تر شد. غمگین و دلخور به نظر میرسید، گویا می‌خواست توجیهی از جانب من بشنود تا دلش را آرام کند. بیشتر از این او را معطل نکردم:" آرِس! اینطور نیست که بهت اعتماد ندارم فقط فکر کردم بهتره این مسائل رو خودتون حل کنین طرفداری من از کسی همه چیز رو بدتر میکنه."آرلیوس با صدایی که به زور شنیده می‌شد زیر لب زمزمه‌هایی کرد که بیشتر شبیه غر زدن بود. کمی خنده‌ام گرفت سعی کردم دلجویی کنم:" چطوره که یکم قدم بزنیم؟ دیگه خورشید غروب کرده کم کم میتونیم ستاره‌ها رو ببینیم."آرلیوس بلافاصله حالت چهره‌اش را تغییر داد و تبدیل به همان مرد جوان خوشرو شد:" البته بانو هائرا، دیدن آسمون و خوردن تنقلات از حیاط خلوت کاخ توی این موقع سال چیز تکرار شدنی‌ای نیست."درحالیکه به طرف حیاط خلوت کاخ میرفتیم، در ذهنم تقویم دنیای مجاور را بررسی میکردم در این فکر بودم که این زمان از سال چه صور فلکی در آسمان هست که تکرار نمی‌شود، با دیدن درخت شکوفه‌های نقره‌ای در آنجا متوجه شدم.شکوفه نقره‌ای هر صدسال یکبار نمایان می‌شود و مدت زیادی عمر نمی‌کند، همیشه آرزو داشتم یکبار هم که شده آنرا زیر نور ماه ببینم. و حالا آرلیوس این منظره را به من نشان میداد، در آن زمان هرچند ماه هنوز کامل نشده بود اما آسمان را روشن می‌کرد. تنه‌ی پیچ خورده و پیر درخت با آن شکوفه‌های نقره‌ای در میان درختان پراکنده درون حیاط پشتی، به خوبی خود را به چشم می‌آورد.به همراه آرلیوس کنار برکه‌ی زیر درخت شکوفه نشستیم‌. به آب نزدیکتر شدم تا تصویر بازتاب شده درخت درون برکه را ببینم و چند گلبرگ بردارم. دستم را درون آب بردم..._ الان سه تا ماه توی دریاچه هست."نگاهم متعجبم را به آرلیوس دوختم، آیا چشمانش دچار مشکل شده بود؟ تنها بازتاب ماه درون برکه دیده میشد، آن دوتای دیگر را از کجا آورده بود؟وقتی با چهره‌ی متعجبم روبرو شد خندید و نزدیک برکه آمد، به دستم اشاره کرد، بعد انگشتش را به بازتاب چهره‌ام درون آب زد و دوباره سرجای قبلی‌اش نشست. یک شکوفه از روی آب برداشتم. متوجه منظورش شده بودم:" تو همیشه میتونی حال و هوام رو عوض کنی... ."سرم را بلند کردم و در آسمان به دنبال ستاره جواهر نشانم گشتم:" میدونی آرس؟ تو میتونی روحیه‌م رو هرجور که میخوای تغییر بدی. گاهی وقتی نیاز دارم خوشحالم میکنی، بعضی موقع‌ها اینقدر حال بدم رو بزرگ جلوه میدی که به گریه بیفتم، و حتی موقع‌هایی شده ‌که بی هیچ احساس مثبت یا منفی کنارت بودم و تو خیلی راحت خلق و خوی من رو کنترل کردی... با تجربه این‌همه سال مطالعه علم جادو دستکاری احساسات بقیه نباید برات کار سختی بوده باشه!"از گوشه چشم به آرلیوس نگاه کردم، نسیم از میان موهای زیتونی رنگش گذشت، نگاهش به درخت شکوفه بود:" خب من یه دیوونه و روانی قدرت بودم و درنهایت فهمیدم با جادوی موسیقی میتونم روحیات آدما را بهم بریزم و جوری که میخوام بچینم، بعد از سال‌های طولانی زندگی خیلی چیزا یاد گرفتم ولی الان میدونم باید با یه چهره جوون بگردم و خوشرو باشم چون همین مهربون بودن بزرگ‌ترین جادوی ایالاته که به هیچ نیروی پایه‌ای برای انجامش نیاز نداره!"هیچکس نمی‌دانست آرلیوس چه مقدار عمر کرده‌است اما عده‌ی زیادی معتقد بودند او مانند موسیقی‌ای که از دل طبیعت سرچشمه گرفته، همزمان با آن زاده شده و تا به الان نفس کشیده‌است.هرچقدر هم که به طور منطقی فکر کنم نمی‌توانم درمورد آرلیوس به نتیجه‌ای برسم، درنهایت او یک شخصیت خاکستری درون دنیای مجاور است که باید مراقب باشی گرفتار او نشوی.در قصه‌های ترسناکی که مردم باقی ایالات برای کودکانشان تعریف می‌کنند، یک جادوگر هست که روح بچه‌ها را می‌دزدد و ارواح شیطانی را درون بدن آنها می‌گذارد، گاهی فکر میکنم آرلیوس اگر بخواهد می‌تواند این جادوگر خبیث باشد!دانه‌های سیبی که می‌خوردم را کنار برکه درون خاک کردم و بلند شدم:" خوش گذشت ولی خیلی خسته‌م باید استراحت کنم.".....................................درون اتاقی که برای اقامت در کاخ گرفته بودم قدم میزدم و ذهنم درگیر شده بود، لحظه دیدن پری فراموش کردم خون پاشیده شده اطراف را بررسی کنم، اینجا خون همه به رنگ بنفش بود و باتوجه به الگوی پاشیدن خون ممکن بود یک نفر دیگر را آنجا زخمی کرده باشند. یک مدرک مهم را از دست دادیم. باید هرچه زودتر سراغ آیان بروم.MohadaanMohadaanThu, 30 Apr 2026 19:40:24 +0330https://virgool.ir/@m_85015229/ارباب-دنیای-مجاور-bz1wffen9e7gپارت پنجمآیان نگاهی به اطراف انداخت:" چطور تونستن نزدیک بازار اینکار رو بکنن؟ درسته که کوچه خلوت و تاریکه اما بازم یعنی هیچکس نفهمیده؟"آیان هرلحظه به اهالی مشکوکتر میشد، باید برایش توضیح میدادم:" هرچند خون بنفش پری اطراف پاشیده اما همه‌ی اینا صحنه سازیه."آیان:" چطور میتونی اینقدر مطمئن باشی؟"به جسد پری اشاره کردم:" موجودات دور مفاصلشون یه مایع خاص دارن که توی دنیای دیگه بهش پروتوپلاسم میگن، بعد از مرگ این ماده کم میشه و درنهایت بعد حداکثر دوازده ساعت باعث خشک شدن بدن توی حالتی که مرده میشه. اگه جسد قبل دوازده ساعت جابجا بشه با بررسی مایعات بین مفاصل میتونی این رو بفهمی."آیان افسوس خورد. پری‌های محافظ با اینکه ظاهر کودکان هفت ساله را دارند اما برای منصوب شدن به نگهبانی از ایالات باید حداقل صدسال عمر کنند و تجربه بدست بیاورند. این ظاهر کودکانه و معصوم باعث می‌شد مردم راحت‌تر به آنها اعتماد کنند و کمتر مورد آزار قرار بگیرند. اما درحال حاضر پری محافظ فیریس به قتل رسیده بود و تا آمدن یک نگهبان دیگر معلوم نبود چه اتفاقی خواهد افتاد. حتی نمی‌توانستیم جسد محافظ را جایی دفن کنیم، جابجا کردن و خاکسپاری آن می‌توانست توجه‌های زیادی را جلب کند. روبروی پری نشستم، دستم را روی پلک‌هایش گذاشتم و مدتی همانطور ماندم. اگر بهتر عمل کرده بودم، اگر بجای فرار کردن و پشت گوش انداختن مسئولیت‌هایم فقط کمی بیشتر تلاش میکردم... احساس کردم بغض گلویم را می‌فشارد. نفس عمیقی کشیدم و بلند شدم:" بریم." صدایم آنقدر کوتاه بود که به زور شنیده می‌شد، مطمئنم آیان متوجه حالم شده بود. به محض رسیدن به یکی از خیابان‌های اصلی چهره‌ای خنده‌رو و آشنا را دیدم. دستمال گردن نفیسی که با نخ‌های طلا رویش گلدوزی کرده بودند را روی یقه‌ی لباس بنفش‌ تیره‌اش بسته بود و با خوشروئی با پیرزن بازاری روبرویش صحبت می‌کرد. نگاهمان با هم تلاقی کرد. برق چشمان سیاهش از آن فاصله مشخص بود، به طرفم آمد:" بانو هائرا‌... ." با دیدن چهره‌ی عبوس آیان کنارم خودش را جمع و جور کرد:" می‌بخشید ارباب! فکر کردم این یک بازدید غیر رسمیه!"لبخند زدم:" مشکلی نیست جناب آرلیوس."با دستش به جلو اشاره کرد:" اجازه بدید تا کاخ همراهی‌تون کنم."سری تکان دادم و به راه افتادم. آرلیوس هزار زندگی، حاکم فیریس، همنوای طبیعت؛ حتی دیدن او باعث آرامش خاطرم می‌شود. درحالیکه که بدنبالش می‌رویم از پشت سر به او نگاه میکنم؛ ارلان همیشه درموردش به من هشدار میداد، خوب می‌دانستم کسی با توانایی‌های او ترسناک‌ترین شخص در کل دنیای مجاور می‌تواند باشد اما هیچوقت نخواستم باور کنم... .زمانی که به کاخ رسیدیم برای صرف چای به گلخانه شیشه‌ای رفتیم. آرلیوس درحالی‌که پا روی پا انداخته بود بدون مقدمه بحث را پیش کشید:" درمورد پری نگهبانه؟"آیان شوکه شد و با خشم شمشیرش را به طرف آرلیوس گرفت:" از کجا میدونی؟ اگه میدونی چطور گذاشتی جسد با بی احترامی اونجا بمونه؟" هرچه به انتهای سوالاتش میرسید صدایش بلندتر میشد.آرلیوس دو قاشق شکر درون فنجان ریخت و با حالتی غمگین جواب داد:" درمورد آسیب دیدن و ناپدید شدن پری‌های نگهبان قبلا شنیده بودم و امروز متوجه شدم این بلا سر ایالت من هم اومده. داشتم توی شهر دنبال مدرکی از قاتل میگشتم. فکر کردم اگه اجازه بدیم جسد همونجا بمونه احتمالا با توجه به رفت و آمدها بتونیم یه ردی از مجرم پیدا کنیم."روی میز به طرف آرلیوس خم شدم:" چیزی هم فهمیدین؟"_ نه... ."آیان شمشیرش را غلاف کرد و زیر لب بد و بیراه گفت. خدمتکاری که هنگام ورود به کاخ از آرلیوس دستور آماده کردن اتاق گرفته بود وارد شد:" سرورم! اتاق‌های جنوبی رو برای اقامت آماده کردیم." آیان بدون آنکه چای بنوشد، بدون کوچکترین توجهی به آرلیوس از گلخانه خارج شد و خدمتکار هم پشت سرش رفت. من هم بعد از نوشیدن چای بلند شدم تا بروم. هنوز دو قدم بیشتر برنداشته بودم که صدای آرلیوس متوقفم کرد:" به من اعتماد نداری." جمله‌اش خبری بود، سوال نمیکرد، با اطمینان این حرف را میزد.صدای کشیده شدن صندلی را شنیدم اما رویم را برنگرداندم، حس میکردم به من نزدیکتر میشود:" وقتی آیان با اون حالت تهدید آمیز شمشیر روی گردنم گذاشت فقط نگاه کردی ببینی نتیجه بازجویی چی میشه."روبرویم ایستاد:" بانو هائرا! خوب میدونم که فقط افراد قلعه مرکزی اعتماد کامل تو رو دارن... و همینطور خوب میدونم توی شرایط سختی هستیم... خودت رو سرزنش نکن و با اطمینان برو جلو. هر راهی که انتخاب کنی همون درست‌ترین مسیره‌." MohadaanMohadaanWed, 29 Apr 2026 19:40:11 +0330