https://virgool.ir/feed/@m_84901794fa2026-11-10 19:43:04https://files.virgool.ir/upload/users/1540982/avatar/XeV4Ag.jpghttps://virgool.ir/@m_84901794https://virgool.ir/@m_84901794/زندگی-مثل-بازی-مار-و-پله-zbgdruhzu3neزندگی مثل بازی مار و پله می‌مونه.یه سری اتفاق‌ها می‌افته که هیچ کنترلی روشون نداری.یه وقتا برمی‌گردی خونه اول.ممکنه تاوان چیزی رو بدی که خودت انتخابش نکردی.و همون موقع، این صدا مدام تو سرت می‌پیچه که:«چرا من؟»بعدش هم می‌افتی تو یه مقایسه سخت؛ مقایسه‌ای که تهش همیشه یه قربانی داره.اگه از اون آدمایی باشی که همه‌چیز رو معطوف به خودت می‌کنی، قربانی می‌شی خودت؛ با عذاب وجدان، تحقیر و زیر سؤال بردن خودت که چرا فلان جا فلان کار رو نکردم یا اون حرف رو نزدم.می‌شینی پازل می‌چینی، همه شکست‌های قبلیت رو هم به یاد میاری، با یه خط به هم وصلشون می‌کنی و سعی می‌کنی این معما رو حل کنی تا جواب سؤالت رو بگیری.اگه هم از اون دسته آدمایی باشی که همه‌چیز رو معطوف به بیرون می‌بینن، ممکنه تبدیل بشی به یه بچه طلبکار؛ کسی که فکر می‌کنه همه‌چیز تقصیر بقیه است و از همه انتظار مادری کردن داره... حتی از جهان.من فکر می‌کنم به غیر از نقطه شروعمون، که هیچ نقشی تو انتخابش نداشتیم، در ادامه زندگی هم خیلی چیزا پیش میاد که هیچ نقشی در اتفاق افتادنشون نداریم.به شخصه، دوست دارم فکر کنم یه هدفی هست؛ همه‌چیز بخشی از یه تصویر بزرگ‌تره، خدایی هست و اتفاق‌ها همین‌جوری الکی نمی‌افتن.همیشه هم می‌گشتم دنبال معنی اتفاق‌ها، اما...جدیداً دارم این رو تجربه می‌کنم که شاید بعضی اتفاق‌ها فقط روند طبیعی زندگی یا یه تیکه از یه پازل خیلی بزرگ باشن؛ پازلی که شاید عمر من قد نده ببینمش، شاید عقلم نرسه بفهممش، یا شاید اصلاً قرار نیست بفهممش و طی نسل‌ها معنی پیدا کنه...اما چیزی که می‌دونم اینه که باید سعی کنم سؤال رو عوض کنم.به جای اینکه بپرسم:«چرا من؟»بپرسم:«الان می‌تونم چیکار کنم؟»«چه کارِ واقعیِ بیرونی الان از دستم برمیاد؟»شاید هم تهش به این برسی که باید یه مدت فقط بشینی و غصه بخوری.عیبی نداره... سوگواری کن.واسه چیزای از دست‌رفته، یا چیزایی که هیچ‌وقت فرصت نکردیم طعم کامل داشتنشون رو بچشیم.همین که غمت رو دیدی و از سوگواریت فرار نکردی، نصف ماجرا رو رفتی.در آخر، فکر می‌کنم کاری که از دستمون برمیاد اینه که تاس رو بندازیم و با هر خونه‌ای که نصیبمون شده، بازی رو ادامه بدیم.Fatima EsmaeliFatima EsmaeliMon, 13 Jul 2026 18:13:39 +0330https://virgool.ir/@m_84901794/وقتی-فکر-می-کردم-هر-چی-تو-کتاب-نوشته-حقیقته-aij9sw22dl05یه معرفی کتاب دیدم، یاد یه خاطره افتادم :)قبلاً هر چیزی که تو یه کتاب نوشته بود رو بی‌چون‌وچرا قبول می‌کردم، فقط به این دلیل که تو کتاب نوشته شده بود... همینننننننن!اصلاً فکرشم نمی‌کردم که خب، این دیدگاه نویسنده‌ی کتابه. اونم یه آدمه و می‌تونه اشتباه کرده باشه!هیچ تفکر انتقادی‌ای نسبت به کتاب نداشتم؛ انگار دیگه وحی منزل بود و من با تمام وجودم خوشحال بودم که یکی از حقیقت‌های جهان رو کشف کردم.بعد هم به همه اصرار می‌کردم اون کتاب رو بخونن و هرکس هر مشکلی داشت، به یکی از همون چند تا کتابی که خونده بودم ارجاعش می‌دادم. معتقد بودم اگه اونا هم اون کتابا رو بخونن، زندگیشون متحول میشهههه.و بدتر از همه این بود که هرررر چیزی رو که می‌خوندم، تو اولین فرصتی که پیش می‌اومد اجرا می‌کردم.خیلی به کتاب‌های روان‌شناسی درباره نحوه ارتباط گرفتن، بادی‌لنگویج، تأثیرگذاری و کاریزماتیک بودن علاقه داشتم و عاشق راهکارهای جادوییشون بودم.وای خدایا... یه کتاب داشتم، اسمش این بود: «دروغ میگه، دوستت نداره» یا همچین چیزی. یا مثلاً «زنان زیرک».تک‌تک قوانین کتاب رو رعایت می‌کردم. مثلاً طرف بهم پیام می‌داد، با وجود اینکه خودمم منتظر بودمممم، ولی هزار ساعت صبر می‌کردم بعد جواب می‌دادم، چون تو اون کتاب کوفتی نوشته بود!برداشت من این بود که باید پسرا رو ایگنور کنم و احساساتم رو نه‌تنها پنهان کنم، بلکه برعکسش رو نشون بدم.البته فکر کنم تا یه حدی مقصر ترجمه‌ها هم هستن. 😂🤦‍♀مثلاً اگه منظور نویسنده این بوده که «آقا، طرف رو دیدی، فرداش باهاش نرو رو تخت»، چون تو ترجمه اینو واضح منتقل نمی‌کرد، من جواب پیام نمی‌دادم!یکی نبود بگه خب اون طرف احساسات تو رو از کجا بفهمه، اونم تو دو روز اول آشنایی؟!قشنگ یه جوری رفتار می‌کردم که طرف مطمئن می‌شد من ازش بدم میاد. :)))یه بار دیگه هم تو یکی دیگه از این کتاب‌ها یه تکنیک نوشته بود؛ «تکنیک سلامِ آشنا».این تکنیک اینجوری بود که می‌گفت طوری سلام کن انگار اون آدم رو قبلاً دیدی و برات آشناست. اتیکتش هم این بود که ابروهاتو میدی بالا، یه دستِ قدرتمند میدی و به پهنای صورت لبخند می‌زنی... (فکر کنم البته 😂😂😂)یه فرصتی پیش اومد؛ یه نمایشگاه از آثار هنری و صنایع‌دستی بود و خیلی از آدمای مهم کاشان هم اومده بودن.من و دوستم اونجا غرفه داشتیم و خب هر روز هم اونجا بودیم، تقریباً یه هفته.آقا، ما هر کسی رو می‌دیدیم که انگار می‌شد باهاش یه کانکشن مفیدی زد، از این سلاما می‌کردیم و همه بدجوری می‌رفتن تو فکر.خداروشکر کاشان بود و اونا هم همین‌قدر گرم و صمیمی جواب می‌دادن. و چون فکر می‌کردن می‌شناسیمشون،این تکنیک آشنایی خیلی جواب می‌داد.همه رو ایستگاه کرده بودیم(البته قصدم این نبود). کلی دوست پیدا کردم و ارتباط ساختم. بعد هم می‌گفتم خودمونم غرفه داریم، حتماً می‌اومدن یه نگاهی می‌کردن.یه سری‌ها هم گرم و صمیمی جواب می‌دادن، بعد با شرمندگی می‌گفتن:«ببخشید... یادم نمیاد شما رو کجا دیدم....»حالا کارای خودم کافی نبود، به خواهرم هم یاد داده بودم که آره، این تکنیک عالیه و کاملاً کار می‌کنه.فکر کن جفتمون راه می‌افتادیم تو نمایشگاه و با این و اون یه جوری گرم می‌گرفتیم، انگار سال‌ها منتظر دیدارشون بودیم. 😂خلاصه تا چند روز نصف کاشان فکر می‌کردن یه جایی ما رو دیدن. :)))Fatima EsmaeliFatima EsmaeliThu, 09 Jul 2026 11:25:22 +0330https://virgool.ir/@m_84901794/دوباره-فکر-کن-zkpobxxfelvrشاید تقریباً سه چهار سال میشه دنبال یه کتابی بودم که اصول مذاکره رو خوب توضیح بده.همیشه برام جالب بود چرا کلام بعضی‌ها تأثیرگذارتر از بعضیای دیگه است. تو خوابگاه این موضوع بیشتر به چشمم می‌اومد؛ اینکه چطور بعضی آدما با حرف زدنشون باعث میشن دعوا درست بشه، ولی بعضی دیگه همون حرف رو طوری می‌زنن که نه تنها ناراحتی پیش نمیاد، بلکه آدم قابل‌اعتمادتری هم میشن برات.کلی کتاب مختلف هم گرفتم که مثلاً عنوانشون «اصول مذاکره» و این‌جور چیزا بود. یه تعداد زیادیشون هم زرد حساب می‌شدن و عملاً چیز خاص و کاربردی‌ای بهت اضافه نمی‌کردن.این کتاب، با اینکه اصلاً از عنوانش معلوم نیست و موضوع اصلیش هم این نیست (بیشتر درباره تغییر دیدگاه خودته تا تغییر دادن بقیه) یه فصل درباره تجدیدنظر بین‌فردی داره که تقریباً هشتاد درصد از اون چیزی که دنبالش بودم رو بهم داد.بخش اول درباره تجدیدنظر شخصیه؛ اینکه اعتقاداتی رو زیر سؤال ببریم که شاید ده، بیست سال از زمانی که برامون کار می‌کردن گذشته، ولی ما هنوز دودستی بهشون چسبیدیم و خودمون راه خودمون رو سد کردیم.مذاکره رو این‌جوری نمی‌بینه که چون من حرف درست یا زاویه دید درست رو دارم، باید طرف مقابلم رو متقاعد کنم. برعکس، میگه ما هم لزوماً زاویه دید درستی نداریم و نیازه با مذاکره، خار و خاشاک تو چشم همدیگه رو دربیاریم تا جفتمون بهتر ببینیم و به یه راهکار یا یه باور جدید برسیم.و مذاکره مثل میدون جنگ نیست؛ حتی شبیه طناب‌کشی هم نیست که با کشیدن طناب بتونید رقیبتون رو به سمت خودتون بکشید.در واقع، مذاکره رو شبیه رقص می‌بینه؛ اینکه باید سرعتت رو با طرف مقابل هماهنگ کنی و ذهنیتت رو به ذهنیت اون نزدیک کنی تا بتونی حرکت بعدی رو خوب اجرا کنی و در نهایت، بتونید یه رقص زیبا رو به نمایش بذارید.در کل، مجموعه‌ای از اطلاعات فکت‌محور و ایده‌های جالب بود که به خوندنش می‌ارزه.در آخر، فکر می‌کنم اطلاعات خوبی داشت، اما به‌کارگیریش سخته و نیاز به پیگیری مداوم داره.اما به تجربه، هر بار تو زندگیم هوشمندانه از موضعم پایین اومدم و به ایده‌های جدید و دیدگاه های اطرافم نگاه کردم، یا به یه راه‌حل خوب رسیدم، یا یه راه تازه به چشمم اومده که اون‌قدرام که فکر می‌کردم بد و احمقانه نبوده. ;)Fatima EsmaeliFatima EsmaeliMon, 06 Jul 2026 00:55:21 +0330