https://virgool.ir/feed/@m_84765070fa2026-11-11 08:38:33https://files.virgool.ir/upload/users/1678339/avatar/TMynQv.jpeghttps://virgool.ir/@m_84765070https://virgool.ir/@m_84765070/شبی-که-بغض-ترکاندم-tnokt7nw6evoسال یازدهم است و من ترم دوم به صراطی مستقیم نبودم،حس و حال درس خواندن نداشتم و از اکثر معلم هایم متنفر بودم،شاید بهتر است بگویم از نظام آموزشی متنفر بودم.یکی از آن معلم ها هم معلم عربی ام بود.بنده خدا باید الان روزهای باز نشستگی اش را با زنش بگذارند یا اینکه به فکر سفرهایی باشد که در طول این سالها نرفته است،نه اینکه بیاید با ۶۰سال سن برای ما عربی تدریس کند.ترم دوم یک جلسه هم سر کلاسش حاضر نشدم و آن شب شبی بود که باید مطالبی را که در ۹ماه قرار بود یاد بگیرم را کم تر از ۱۰ساعت در مغزم بگنجانم و فردا بروم از مغزم با قلمم پخش کنم روی برگه امتحان عربی که حداقل این عربی را نیفتم.هنگامی که سیاهی شب همه جا را روشن کرده بود و سکوتش گوش فلک را کر میکرد ، من بودم و چراغ مطالعه ی آبی رنگم و لبتابی که در سایت آلا با سرعت دو برابر داشت عربی را در مغز یک کیلویی ام جا میکرد و من هم به خودم میگفتم که: تا تمامش نکنی نباید بخوابی!حوالی سه ونیم نصف شب بود که از اتاقم خسته شدم مبل سالن را برای ادامه تحصیل انتخاب کردم.روی مبل خوابیده بودم و آلا میدیدم که یکهو هرچه امید برای خودم ساخته بودم ناپدید شد!ناگهان همه چیز برایم متوقف شد و یک علامت سوال بزرگ در سرم پدیدار شد که من الان چرا دارم عربی میخوانم و در اینده قرار است چه هدفی داشته باشم؟این علامت سوال یعنی بازگشت محمدامین به روزهای پاییز ۱۴۰۰ ،همان روزهایی که برایش مشاوره میرفتم و ساعت ها با استادم حرف میزدم و با شهدای گمنام محلمان قول قرار میزاشتم تا حال خرابم را درست کنند!هم ترسیده بودم هم جدی جدی میخواستم تکلیفم را روشن کنم.ذهنم شروع میکند: -من مگر آدم نیستم؟من مگر حق ندارم نگران آینده ام باشم؟- من حق دارم بترسم،من حق دارم که انقدر امید وار نباشم- من حق دارم معترض باشم که چرا استعدادم را نشانم نداده اند؟-من حق دارم یقه بزرگترهایم را بگیرم که چرا در کودکی مرا در موقعیت های استعدادیابی قرارنداده اند؟- من حق دارم که بدانم چرا هنوز هیچ رشته ای را انتخاب در نظر ندارم ؟(همه این سوال ها ذره ذره داشت یک وزنه سنگین درگلوی من میساخت که تبدیل شد به یک بغض سنگین)گوشی ام را باز میکنم و میروم در تلگرام ،کانال بچه های درس خوان راباز میکنم ،ناگهانم با فایل صوتی حدیث کسا علی فانی روبرو میشوم که رویش نوشته‌است:[«الهی سْتَعْمِلْنِی لِمَا خَلَقْتَنِی لَهُ»خدا مرابرای راهی خرج کن که مرا برای آن آفریدی....حضرت فاطمه زهرا س]ناگهان بغض شیشه ای درگلویم ترک میخورد و بوووومتبدیل به اشک های پرسرعتی میشود که از گوشه چشمم پایین می آیند ، قلب هم گویی عجله دارد و تند تند میزند که خدایی نکرده سکته نکنم .خدارا میبینم! میخواهم یقه اش را بگیرم (تعجب نکنید او مرا میشناسد بی احترامی نخواهم کرد،تنها رفیقم است)میخواهم بگویم که چرا مرا خلق کردی؟امده ام چه کنم؟اهن ربای مغناطیسی آسمان مرا از مبل سالن پذیرایی به بالای پشت بام میکشاند تا کمی با دیدن کوه و آسمانش دلم آرام شود!حالا در پشت بام تاریک خانه،زیر آسمان نیمه ابری سحر،شروع میکنم به فکر کردن:-قرار است چه بشود ؟- پس ازکنکور من کجا قرار دارم؟ - من چه خواهم شد؟ چکاره؟مشغول به تحصیل چه میشوم؟-درامدم از چه راهیست؟- آیا باید بنشینم و باز سال دیگر کنکور بدهم یا نه؟من میرسم با آنچه که نمیدانم میخواهمش؟گوشی را باز میکنم و میخوانم از اشکان طراوتی در سایت ویرگول https://virgool.io/farayand/%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%AE%D8%A7%D8%A8-%D8%B1%D8%B4%D8%AA%D9%87-ezhdqkrwgntmفعلا با دقت بخوانید تا ببینیم چیزی عایدمان میشود یا نه؟شب بخیر۱۴۰۰/۳/۲۵|محمدامین محمدیمحمدامین محمدیWed, 15 Jun 2022 03:17:00 +0430