https://virgool.ir/feed/@m_84739419سلام! من ماهان هستم، یک نویسنده ۱۴ ساله که عاشق غرق شدن در دنیای بازی‌ها و خلق داستان‌های جدیده. اینجا نقدهام رو در مورد بازی‌های مورد علاقه‌ام می‌نویسم و گاهی هم قصه‌های خودم رو تعریف می‌کنم.fa2026-11-12 08:28:46https://files.virgool.ir/upload/users/4171939/avatar/vo5aDz.jpghttps://virgool.ir/@m_84739419https://virgool.ir/@m_84739419/داستان-dont-run-walk-gdss23tiq01bخلاصه داستان«ندوید، راه رفتن» داستان گروهی از نوجوانان و جوانان است که در دنیای دیگر، با قطاری به نام «زمان» به سفری طولانی و نمادین قدم می‌گذارند. شخصیت اصلی، الکس ، پس از یک حادثه نجات می‌یابد و همراه دوستانش — لینا، مایکل، سارا، آنا و بنیامین — باید از مسیر پرخطری عبور کند که بیش از هر چیز، سفری درونی و فلسفی است.در این جهان، شتاب جایی ندارد و راه رفتن، نه دویدن، کلیدی است. قطار زمان، زمان را می‌بلعد و شخصیت‌ها را وادار می‌کند تا با خاطرات، ترس‌ها، انتخاب‌ها و دردهایشان روبه‌رو شوند.استوفن ، مردی مرموز با گذشته‌ای پیچیده که لقب Shadowm را دارد، یکی از کلیدی‌ترین شخصیت‌های پشتیبان است. همسرش آمرلی نیز در کنار اوست.داستان با صحنه‌های پرتنش، دیالوگ‌های احساسی و نگاهی فلسفی به زمان، رنج، رشد و رابطه انسان‌ها پیش می‌رود. عنوان داستان، پیامی در دل خود دارد: در جهانی که می‌دوند، هرگاه باید ایستاد، فکر کرد، و فقط قدم زد.قسمت اولساعت حدود ۸:۳۰ صبح بود که صدای زنگ هشدار ساعت داخل گوش الکس زمزمه کرد.آرام آرام چشمانش را باز کرد،تکانی به خود داد و صدای ساعت رو با ضربه دستش خاموش کرد.بلند شد و داخل آینه نگاهی به خود انداخت و مو‌هایش رو مرتب کرد،کمی از خوشبو‌کننده دهان و عطر استفاده کرد،بعد هم رو به آفتبی که از سوی پنجره به روی تخت و او می‌تابید کرد و خمیازه‌ای بلند کشید.رو تختی خود را مرتب کرد،دست خود رو برای خمیازه دوباره بالا آورد تا اینکه بوی تعریق زیر بغلش به مشامش خوش نیامد.نگاهی به ساعت انداخت و با صورتی در هم گفت:پوف!🤢،هنوز نیم ساعت وقت دارم یه دوش بیست دقیقه و یه صبحانه که نهایتا ده دقیقه بیشتر طول نمی‌کشه زیاد وقتم رو تلف نمی‌کنهحولش رو برداشت و روی شونه‌اش انداخت بعد هم به سمت حال و حمام رفت.سری به اتاق پدر و مادرش هم زد.هنوز بیدار نشده بودن،به سمت حمام برگشت و آب ولرم رو به سرد رو باز کرد و با خود گفت:یک دوش آب سرد فکر کنم سر حال ترم کنه.لباس‌هاش رو در آورد و زیر دوش رفتبعد از دوش با حوله از حموم بیرون اومد و به سمت اتاق رفت،طولی نکشید که لباس هاش رو عوض کرد.وارد آشپزخانه شد دو نان تست،یک شکلات صبحانه و یک موز نصفه از یخچال در آورد.نان‌ها رو داخل تستر گذاشت،موز رو تیکه تیکه کرد و نان‌ها رو بعد از آماده شدن درآورد،شکلات رو لای نان ها مالید،تیکه های موز رو بین نان‌ها گذاشت.بعد از یک ته بندی رفت سراغ وسایل زروری که یادش افتاد باید داخل کیف باشنبلاخره ساکش آماده شد و حالا وقت خودش بود که آماده بشه همینطور که داشت لباس‌های بیرونش رو می‌پوشید و داخل آینه به ساعت روی دیوار خیره شده بود نگاهش به صورت نگران خودش افتاد.صدای تک تک در اتاق رو پر کرد الکس سرش رو به سمت در برگردوند و گفت:بفرماییدمادر الکس در رو بازکرد و با لبخند و خواب آلودگی وارد شد و گفت: صبح بخیر عزیزم آماده‌ای؟،دوستت لینا دم در منتظرتهالکس با خوش روی جواب داد:آره،یه عطر جزئی دیگه بزنم همه چیز حل می‌شهمادر الکس چشمانش را کمی تیز تر و ابروهایش را خم تر کرد،دستش را روی شانه الکس گذاشت و گفت:چی شده عزیزم؟ از چی نگرانی؟الکس رویی برگرداند و گفت:نگرانی!!چه نگراني؟!من فقط یکم هیجان دارم و این چیز غیر طبیعی نیستمادر سر تکان داد و در ادامه گفت:خب آره،هیجان داشتن برای همچین جشنواره‌ای غیرعادی نیست ولی هیجان با استرس فرق دارهالکس ناله‌ای کرد و گفت:یه صدایی داخل ذهنم می‌گه که قرار نیست بیشتر از ده دقیقه اونجا باشیممادر الکس با صورتی متعجب پرسید:چرا؟اتفاقی افتاده؟کسی چیزی بهت گفته!؟!الکس گفت:نه اما احساس می‌کنم که جشنواره یه چیزی شبیه تله است یا یه ورودی به یک جای دیگه استمادر الکس پرسید:مثلا کجا؟الکس جواب داد:نمی‌دونم اما انگار یه جای خیلی طولانیهمادر الکس گفت:خب چه جیزی باعث می‌شه که از اونجا بترسیالکس جواب داد:یه صدای دیگه تو ذهنم می‌گه که اگه پام رو از خونه بزارم بیرون سال‌ها برای من و ساعت‌ها برای شما طول می‌کشه که برگردممادر الکس گفت:حالا به نظرت باید از رفتن به جشنواره منصرف بشی؟الکس زیر لب گفت:فکر نکنمناگهان صدا تاک تاک ساعت بلند تر شد، الکس عرق بسیاری سردی ریخت.همه چیز را فراموش کرد و با هول گفت:خیلی خب مامانمن باید برام لینا منتظر،تازه باید بچه‌ها رو هم تو راه برداریم می‌ترسم دیر کنیمالکس بدو بدو به سمت در خروجی دوید، لیوان آبی که روی اُپن را برداشت خورد و در همان لحظه که در را باز کرد گفت:خیلی خب خداحافظ مامانمادر الکس سر تکان داد،نزدیک تر شد و صورت الکس را بوسید و گفت:خداحافظ عزیزم یادت نره بهم زنگ بزنیالکس با عجله همانطور که داشت به سمت بیرون می‌رفت گفت:حتمالینا با ماشینش جلوی در پارک کرده بود.تا الکس را دید دستش را بالا آورد و گفت:سلام الکسی،چه عجب بلاخره اومدیالکس سوار شد و با لبخند گفت:سلام.شرمنده دیر اومدم تازه خودتم سر وقت نیومدیلینا جواب داد:آره خودم هم دیر کردم اما همه که مثل هم نیستنلینا ماشین رو روشن کرد تا حرکت کنن که ناگهان پدر الکس به سمت درب خروجی و کنار مادر الکس آمد،دست تکان داد و گفت:خداحافظالکس هم دست تکان داد.هنوز چند ثانیه از به راه افتادن الکس و لینا نگذشته بود که پدر الکس رو به مادر گفت:خانم برای صبحانه چی داریم؟در مسیر الکس رو به لینا گفت:بقیه بچه‌ها رو باید کجا سوار کنیم؟لینا گفت:سه تا چهار راه بالاترلینا با صورتی متعجب از الکس پرسید:از چیزی نگرانی؟الکس جواب داد:نه نه فقط یکم استرس دارملینا:خب چرا؟الکس:از صبح تا حالا یه صدا که خیلی شبیه صدای خودمه توی ذهنم می‌گه این جشنواره یک ورودیلینا:یک ورودی به کجا؟!الکس خیلی جدی و با صدای خش دار گفت:ورودی بهیک جای جدیدلینا باز پرسید:کجا مثلا؟الکس با نگرانی ولی آرام گفت:نمی‌دونم نمی‌دونملینا اخم‌هاش در هم پیچید و عرق زیادی روی پیشونیش ریخت و زیر لب گفت:داری کم کم من هم نگران😟 می‌کنیولی بعد سریع عرق پیشونیش رو پاک کرد و با لبخندی مصنوعی گفت:عه... چیز... ما هنرمندا نسبت به افراد دیگه خلاقیت و تخیل قوی داریم بخاطر همین بهضی وقت‌ها صدا‌های توی ذهنمون درباره‌ی چیزای تخیلی با همامون صحبت می‌کننالکس کمی فکر کرد گفت:شایدکمی بعد وقتی الکس و لینا به پشت چراغ‌قرمز دوم رسیدن لینا کاملا نگرایش تموم شده بود،این رو صورتش می‌گفت اما الکس هنوز ترسی در دل داشت.الکس صورت خود داخل آینه بغل نگاه کرد.چیزی درست و سرجای خود نبود.هر از گاهی رنگ چشم‌ها و یا رنگ صورت الکس فرق می‌کرد.آنچه الکس می‌دید این بود:پسری کاملا شبیه خود اما با چند تفاوت،۱_چشم‌هایی با رنگ آبی۲_صورتی کشیده تر و سفید‌تر.ناگهان تصویر داخل آینه به چشمان الکس خیره شد و گفت:پشتشون ندو خواهش می‌کنمرنگ صورت الکس پرید،سریع به طرف دیگری نگاه کرد.تکه پارچه‌ای روی صندلی عقب ماشین بود،آن را برداشت و آینه بغل را پاک کردلینا با نگرانی کامل رو به الکس گفت:چت شد یک دفعه؟!،رنگت چرا پرید؟!الکس آینه بغل را به تندی جمع کرد و نفس زنان گفت:هیچی هیچی!!کی می‌رسیم؟لینا با نگرانی😧 و تعجب😮با صدای که انگار از ته چاه میومد گفت:۵ دقیقه دیگه می‌رسیم به چهارراه‌ها سومسپس نفسی عمیق بیرون داد😮‍💨لینا پرسید:می‌خوای گوشه کناری نگهدارم آب بخری؟الکس جواب داد:نه وقت نداریم،باید به موقع به جشنواره برسیملینا عصبانی شد و گفت:نگران جشنواره نباش هنوز دو ساعت وقت داریم جشنواره هم فقط ۵۰ دقیقه با ما فاصله داره😡الکس آرام جواب داد:باشه،قبولهلینا ماشین را کناره‌های یک سوپرمارکت نگه داشتالکس پیاده شد و به سمت سوپر مارکت شد.وارد شد،سلامی به مغازه دار داد و به قسمت یخچال ها رفت.یک بطری آب معدنی همراه چند لیوان یکبار مصرف برداشت.مغازه دار رویی به او کرد و گفت:مهمان ما باشیدالکس لبخندی زد و جواب داد:نه ممنون لطف دارید، چقدر شد حساب کنممغازه دار نگاهی به زیر انداخت و بعد گفت:۸دلارنگاه الکس بعد از پرداختن به کاغذ و خودکار‌های فانتزی روی پیش‌خوان افتاد.از مغازه خارج شد اما هنوز چند قدم از مغازه دور نشده بود که… که بی درنگ دوباره به مغازه برگشت یک کاغذ از روی پیش‌خوان برداشت و گفت:ببخشید دوباره مزاحم میشم،این کاغذ چقدر می‌شه؟مغازه‌دار خندید😄 و بعد با نگاهی تنه‌آمیز گفت:پسر می‌خوای بخاطر یه کاغذ ازت پول بگیرم،هح مال خودتپول نمی‌خوامالکس بعد از لبخندی آرام از مغازه دار تشکر کردمغازه دار با تبسم سر تکان داد و گفت:خودکار هم می‌خوای؟الکس جواب داد:بلهمغازه دار یکی از خودکار‌های فانتزی رو الکس داد،الکس تشکر کرد و روی کاغذ نوشت:مامان،بابا.من امروز حس و حال عجیبی دارم.احساس می‌کنم که دیدار و گفت و گوی من با شما امروز صبح آخرین دیدار ما بود.فکر کنم دیگه شما رو نبینیم چون یه صدایی تو ذهنم می‌گه قرار نیست دیگه پیش شما باشم.البته من قول می‌دهم که سعیم رو بکنم و دوباره به همین دنیا برگردم ولی نمی‌دونم که احتمال داره پیش شما برگردم یا نه.دوست‌تان دارم.با تشکر از تمام محبت های شما به من این نامه توسط فرزند آخرتان الکس نوشته شده.الکس نامه را تا کرد.همین که می‌خواست از مغازه خارج شه، مغازه دار جلوش گرفت و گفت:چند تا کاغذ دیگه بردار شاید لازمت شهالکس قبول کرد و چند کاغذ دیگه برداشت بعد هم تشکر کرد و خداحافظ گفت.به سمت دریچه هوای انباری کنار مغازه رفت،قطره خونی از دریچه انباروی روی زمین می‌چکید.الکس دستش رو به خون آغشته کرد و روی دریچه کلمه"l"را نوشت و سپس نامه را داخل دریچه گذاشت.الکس عقب گرد همراه با قدم های بلند به ماشین برگشت.لینا اخم کرد و با تعجب پرسید:معنی این حرکت تو چی بود؟الکس یک لبخند تنه‌آمیز گوشه لبش به جا آورد،گوش به لینا داد و بعد جواب داد:حرکت های زیادی کردم منظور تو کدومشون هست؟😏لینا سرش رو آرام به صندلی کوبید و با خنده‌ای که از روی ناراحتی و بخاطر جواب الکس بود گفت:منظورم اون چیزیه که گذاشتی توی دریچه بعدشم با یه قرمز رنگ روش نوشتی"l" هستشالکس با لحنی آروم و خونسرد گفت:یه نامه نصحیت آمیز برای موش‌های انبار بود.رنگ صورت لینا سرخ شد،نزدیک بوداز شدت اعصابانیت از داخل گوشاش دود بیرون بیاد.الکس نگاهی به ابروهای خمیده،صورت سرخ و اعصابانی لینا انداخت،هول شد و ترسید و همه چیز را تعریف کرد.الکس: خیلی خب خیلی خب اعصابانی نشو همه چیز رو می‌گم،اون یه نامه برای پدر و مادرم بودلینا هنوز با همان چهره به الکس خیره شده بود.الکس همینطور که مشغول عرق ریختن بود،به روبه‌رو نگاه کرد و گفت:چیه جنبه شوخی نداری؟الکس ادامه داد:اون "l"روی دریچه هم نشونه‌ای برای پیدا کردن نامه بود.لینا نفسی بیرون داد😤😮‍💨و دوباره روبه الکس گفت:پس فیلم جنایی زیاد می‌بینیلینا دنده رو جا زد و اونا دوباره راه افتادن.هنوز دو سه دقیقه به چهار راه آخر یعنی جایی که منتظر اون‌ها بود مانده بود که لینا پرسید:حالا داخل اون نامه چی برای پدر و مادرت نوشته بودی؟الکس خیلی جدی شد و بدون اینکه به لینا یا اطراف نگاه کنه گفت:شرمنده یه چیزه شخصی هستشلینا ابخند زد، شانه بالا انداخت و گفت:باشهالکس لبخند جدی زد و گفت:این دفعه زود تر بیخیال شدی!لینا انگشتاش رو روی فرمان تکان داد و گفت:خب چرا باید زیاد از حد وارد حریم شخصی دوست پسرم بشم؟!الکس گوشیش رو از توی جیبش درآورد و برای برادر بزرگترش یعنی لِیسون پیام داد:امروز تاریخ ۷ جولای ۲۰۲۶ حدود ساعت ۹:۲۵دقیقه نامه‌ای برای پدر و مادرم نوشتم و در قسمتی از چهار راه دوم جاساز کرده‌ام و روی مکانی که نامه اونجا جاساز شده نشانه‌ی قرمز رنگی برات گذاشتم.الکس در آخر پیام این کلمه را نوشت"life".الکس سرش رو برگرداند،سر لینا رو دید که رو به گوشی الکس است.لینا تا الکس را دید سر خود را برگرداند سریع رو به جلو نگاه کرد و سعی کرد خودش رو خونسرد و بی‌خبر نشون بده.اما الکس که متوجه فضولی لینا شده بود به او خیره شد و گفت:فضولی هم یکی از اخلاق‌های جدیدته؟😐لینا با دست پاچگی گفت:نه من گوشیت رو دید نمی‌زدم من فقط داشتم... داشتم... خب آره داشتم فضولی می‌کردملینا این دفعه با صدایی ملایم تر ادامه داد:ببینم چرا واسه پدر و مادرت نامه می‌نوشتی؟مگه گوشی کشف نشده؟الکس خنده‌ای کرد و گفت:نه نه،بهت که گفتم یه حس عجیبی دارم پیش خودم خیال کردم یه نامه خداحافظی برای همچین حسی بدک نیستلینا با لبخند مُشتی آرام به بازوی الکس زد و گفت:نگران نباش تا زمانی که به سن مناسب برای ازدواج با من نرسی نمی‌زارم از این دنیا بری😄بالاخره به چهارراه‌ سوم رسیدن اعضای گروه یعنی:مایکل،سارا،بنیامین و آنا زیر آفتاب گیر یه بوتیک‌ ایستاده بودنلینا بوق زد و الکس هم دست تکان داد،بچه‌ها به طرفشون اومدن.الکس و لینا پیاده شدن و با بقیه سلام و احوال پرسی کردن.دوباره به راه افتادن ولی لینا از الکس درخواست کرد تا این‌بار را الکس رانندگی کنهحدود ۵کیلو متر جلوتر از اون‌ها یک خروجی به سمت اتوبان وجود داشت.هنوز ۱۰ متر هم حرکت نکرده بودن که ماشینی با سرعت بسیار زیادی از ماشین اون‌ها سبقت گرفت که ناگهان… سر دردی عظیم الکس رو مجبور کرد که الکس ماشین رو متوقف کنه.گوش الکس سوت می‌کشیدند و سرش به شدت گیج می‌رفت،سرش رو محکم به صندلی می‌کوبید همه نگرانش شد بودن.لینا نفس نفس زنان به الکس سیلی می‌زد و می‌گفت:چت شد الکس؟چت شد؟مایکل هم روی صورت الکس آب می‌ریخت و داد می‌زد:الکس من رو نگاه کناما الکس به جز این صداها صدای بلندتری و خیلی مشابه به صدای او داخل سرش می‌شنید که می‌گفت:ندو الکس.ندو الکس.همه چیز به صورت ناگهانی آرام شد،نه صدایی شنید و نه چیزی دید و نه سردرد و سر گیجه‌ای.فقط تاریکی مطلق روی چشم‌های الکس حاکم بود که اما...اما تصویری متحرک جلوی چشمان الکس ظاهر شدآنچه در تصویر بود ماشین شبیه همان ماشینی که از الکس سبقت گرفت داخل مسیری خاکی و فضایی ج بیابانی و کمی درخت،ماشین با سرعت زیادی در حال حرکت بود که ناگهان با ماشینی سنگین تصادف کرد و ماشین ملق زنان از جاده خارج شد.استرس داشت اما چشماش رو بسته نگه داشته بود و صدای کسی را نمی‌شنید تا اینکه صدای ترمز بلند و ناگهانی الکس رو بیدار کرد.همین که چشماش رو باز کرد با صحنه تصادف یک ماشین سنگین و آن ماشینی که از اون‌ها سبقت گرفته بود مواجه شد.😟😮☠️ماشین که از اون‌ها سبقت گرفته بود بخاطر تصادف با ماشین سنگین ملّق زنان از خیابان به سمت یک کافه پرتاب شد.😨مایکل، لینا،بنیامین،سارا،آنا و الکس به ترتیب از ماشین پیاده شدن و به سمت دویدن.شیشه خرده‌های ماشین و مغازه همه جا رو پر کرده بود.خداروشکر که کسی داخل مغازه آسیبی ندیده بود و فقط زن‌ها و بچه‌ها نرسیده بودن اما سرنشینان ماشین که یک دختر بچه و پسر بچه و یک زن و مرد بودند به شدت زخمی شده و خون ریزی داشتن،البته بچه‌های داخل ماشین هوشیارتر بودن و صدمه‌ی خیلی کمی بخاطر استحکام ماشین دیده بودن اما مرد،او تقریبا در حال جانباختن بود.😰😱💀مرد‌هایی که اطراف ماشین بودن سعی داشتن سرنشین‌ها رو از داخل ماشین بیرون بکشن.بنیامین،مایکل و الکس به کمک مردان در و اطراف ماشین رفتن.نفس ها تو سینه‌‌ها حبس شده بود اما بلاخره بعد چند دقیقه تونستن زن و بجه‌ها رو از ماشین خارج کنن.دخترا‌ها بالاسره بچه‌ها و زن بودن تا حداقل قبل از رسیدن اورژانس زخم‌هاشون رو پانسمان کنن.حالا الکس ، مایک و تعدادی از مردان اطراف در تلاش بودن که مرد داخل ماشین رو بیرون بیارن اما چون ماشین چپ کرده بود ورود بهش سخت بود.ناگهان چشم یکی از مردان به اتصالی چراغ کافه و بنزین ماشین که اطراف چراغ بود.مرد آرام و با احتیاط به سمت قسمتی که بنزن ریخته می‌رفت تا رد بنزین به سمت ماشن رو پاک کنه اما لحظه‌ای طول نکشید که...جرقه چراغ آتش تندی در کف مغازه(کافه رستوران)شعله ور شد.😨صورت مرد دچار سوختگی شد و مرد با فریاد در به بیرون دوید و گوشه‌ای در سایه نشست.مرد که داشت درد می‌کشید و می‌سوخت و داد می‌زد، زنان و مردان دور او را گرفتن.مردان به صورت او آب می‌پاشیدن،سارا که این شرایط را دید جلو آمد تا با پماد مخصوصی که به همراه داشت سعی کرد جلوی سوختگی مرد رو بگیره.🤕جیغ دادی که بخاطر نزدیک شدن آتش به ماشین و به شیلنگ بنزینش نزدیک می‌شد فضا را پر کرده بود.😯🙁مایکل که کنار الکس و ماشین به صورت نیم‌خیز نشسته بود داد زد:بجنب الکس شیلنگ بنزین ماشین پاره شده آتیش هم داره نزدیک می‌شه!الکس که سینه‌خیز داخل ماشین بود نفس زنان و با عرق گفت:نمی‌تونم کمربندش رو باز کنمالکس ادامه داد:بگو همگی اینجا رو تخلیه کنن به همسایه ‌های طبقه بالا بگو از خونه‌هاشون بیان بیرون.بنیامین که نزدیکی‌های الکس و مایکل بود بعد از گفت‌و گوی اون‌ها به سمت مغازه‌های کناری و خانه‌هایی که بالای کافه بود رفت آنا هم به مردمی که اطراف آتیش و کافه بودن رو از اونجا دور کرد.الکس از قسمت جلوی ماشین آتش را دید که فاصله زیادی با ماشین نداشت،شاید ۷سانت.الکس بعد از کلی تلاش باز هم نتونست کمربند رو باز کنه، البته حق هم داشت تو اون وضیعت که تازه ماشین هم چپ کرده بود داشتن خونسردی و تمرکز غیر ممکن بود.الکس داشبرت رو باز کرد‌.تنها وسیله به درد بخور فقط یک قیچی بزرگ بود، قیچی رو برداشت و کمربند رو پاره کرد و بعد با ترس و استرس به مایکل گفت:تو هم از اینجا فاصله بگیر این هم الان از ماشین ميارم بیرون.مایکل گفت:نمی‌تونی تنهایی بکشیش بیرونالکس گفت:تو نگران نباش من از پس این و خودم بر میام.مایکل جواب داد:عمرا بذارم برم یا باید با هم از اینجا بریم بیرون یا هر سه اینجا با ماشین منفجر می‌شیم.الکس اعصابانی شد و محکم داد زد:گفتم برو بیرون خطرناکه!مایکل اول آرام گفت:خفه شو الکس، بعد هم ابرو خم کرد و داد زد:خفشو الکس اولش بهت گفتم که همه باهم می‌ریم بیرون نزار برای بار چندم این رو بهت بگمالکس نفسی عمیقی کشید و همانطور که داشت عرق می‌ریخت آرام گفت:خواهش می‌کنم مایکل، خواهش می‌کنممایکل سر تکان داد بلند زیر لب گفت:باشه اما اگه تا سی ثانیه دیگه نیای بیرون دوباره برمی‌گردم.الکس نفس زنان گفت:باشه باشهمایکل آب‌معدنی روی میز رو برداشت وسعی کرد با اون آب کم آتیش رو کمی از ماشین دور کنه.همین که آب تموم شد بطری رو طرف دیگه‌ای پرت کرد و به سمت بیرون دوید و همین که داشت می‌دوید رو به الکس گفت:بجنبوقتی مایکل بیرون اومد لینا با صورت نگران گفت:پس الکس کوش؟!مایکل سرش رو زیر انداخت و گفت:هنوز داخلهبا این حرف مایکل قلب لینا برای لحظه‌ای ایستاد انگار که داشت از بین می‌رفت، اما لینا به خود آمد و بهد دوان دوان به سمت کافه رفت.مایکل ،سارا، آنا و بنیامین و چند مرد دیگر داد زدن:نرو داخل دختر.لینا وارد کافه شد و الکس را دید که کشان کشان خود و مرد را بیرون می‌آورد.لینا نزدیک تر شد تا کمک کنه اما الکس تا او را دید با دلهره گفت:تو اینجا چی کار می‌کنی؟!😯😨لینا شانه دیگر مرد را گرفت به سمت بیرون کشید و گفت:اومدم کمکالکس که از نگرانی تپش قلب زیادی داشت گفت:تو برگرد پیش بقیه من خودم میارمش بیرونلینا با عجله ادامه داد:الان وقته این حرف‌ها نیست ،بجنب عجله کنالکس و لینا هر دو با هم مرد را به بیرون کافه می‌کشیدند که...که نگاه الکس به آتشی که دیگه تقریبا به بنزین های ریخته شده‌ی کف زمین و ماشین رسیده بود افتادالکس نگاهی به یکی از اتاق‌های کافه انداخت که درش باز بود و بعد فوراً داد زد بدو داخللینا و الکس با سرعت و انرژی تمامشان مرد را به سمت اتاق کشیدن.لحظات زیادی نمونده بود که آتیش با کمک بنزین زیادماشین غوغای دو عظیفی در کافه به دا بندازهبلاخره وارد اتاق شدن لینا مرد رو به سمت گوشه ای از اتاق که پشت قفسه ها بود کشید، دست هاش رو روی سرش گذاشت و کنار مرد پناه گرفت.الكس محکم در رو کوبیده پشت در ایستاد و در رو محکم به ست بیرون فشار داد. احضاطی گذشت اما هیچ اتفاقی نیفتاد.اما چند ثانیه بعد صدای انفجار برق‌آسایی گوش همه را درد آورد.شعله‌ی آتش بنزین خود را محکم به در کوبید و در رو لرزوند طوری که الکس به قفسه‌ها اطراف پرتاب شد.لینا که هنوز گوشش از صدای بلند انفجار سوت می‌کشید و گیج و منگ بود به طرف الکس دوید.لینا:الکس حالت خوبه؟جاییت که نشکسته؟الکس سری تکان داد و با صدایی خسته جواب داد:نه حالم خوبه.لینا:اينجا دیگه کجاست؟چرا انقدر سرده؟!الکس نگاهی به دریچه‌ای که از اون باد خنک بیرون میومد و میوه و مواد غذایی که یخ زده بودن انداخت،روبه لینا کرد و گفت:فکر کنم سردخانه کافه هست.لینا به سمت در رفت و دستگیره رو فشار داد، اما تاثیری نداشت در به هیچ عنوان باز نشد.لینا رو به الکس کرد و گفت:چرا در باز نمی‌شه؟الکس بلند شد و دستگیره رو محکم تر فشار داد، بعد از این که دید تاثیری نداره با پا محکم به دَر لگد زد اما باز فایده‌ای نداشت.الکس گفت:نه!فایده‌ای ندارهلینا نگران تر شد و گفت:یعنی چی که در باز نمی‌شه!الکس جواب داد:یعنی اینکه موقع انفجار به در فشار اومده و جا خورده، حالا هم به جز شکستن در راهی نداریم.لینا:اینطوری اینجا یخ می‌زنیم!الکس گفت:فکر کنم آره، یخ می‌زنیملینا:چه گرفتاری شدیم چند لحظه قبل قرار بود آتیش بگیریم الانم قراره یخ بزنیم.الکس گفت:البته شاید هم نه اینجا در اون حد هم سرد نیستلینا با اشاره سر به دماسنج داخل سردخانه که روی دمای ۱۹_ بود با طعنه گفت:آره مطمئنم یخ نمی‌زنیم.لینا که صورتش سرخ شده بود موهاش سفت شده بود خودش رو بغل کرد و گفت:فکر کنم من زود تر از تو یخ بزنم.الکس گفت:می‌خوای هودیم رو بهت بدملینا گفت:چیزی از زیر هودی پوشیدی؟الکس:نهلینا:پس نه نمی‌خوام اینطوری خودت یخ می‌زنی تازه ببینم مگه تو خجالتی نبودی!!الکس:چرا هنوز هم هستم اما تو این جور شرایط خجالتی بودن رو باید گذاشت کنارالکس لباسش رو در آورد و به لینا داد.لینا لبخندی زد و گفت:ممنون عشقملینا گفت:حالا چطوری جلوی دریچه هوا رو بگیریم خیلی باد سرد از طرفش میادالکس به دور و اطراف نگاه کرد و گفت:پارچه‌ای هم نیست که توی دریچه بزاریملینا نگاهی به شلوار الکس انداخت اما الکس با ناراحتی گفت:نه، حتی فکرش رو هم نکنلینا گفت:خب مرد هم زخمی هستش نمی‌شه لباسش رو در آورد پس من از خودم شروع می‌کنملینا می‌خواست لباسش رو دربیاره که الکس گفت:خیلی خب باشه باشهالکس شلوارش رو هم درآورد و جلوی دریچه گذاشت تا کمی جلوی هوای سرد رو بگیره.لینا گفت:حالا چطوری جلوی دریچه هوا رو بگیریم خیلی باد سرد از طرفش میادالکس به دور و اطراف نگاه کرد و گفت:پارچه‌ای هم نیست که توی دریچه بزاریملینا نگاهی به شلوار الکس انداخت اما الکس با ناراحتی گفت:نه، حتی فکرش رو هم نکنلینا گفت:خب مرد هم زخمی هستش نمی‌شه لباسش رو در آورد پس من از خودم شروع می‌کنملینا می‌خواست لباسش رو دربیاره که الکس گفت:خیلی خب باشه باشهالکس شلوارش رو هم درآورد و جلوی دریچه گذاشت تا کمی جلوی هوای سرد رو بگیره.لینا که نگاهش به اندام الکس افتاد گفت:خب تو با این سینه‌‌های حجیم،شکم شش تیکه و کلی عضله چرا خجالتی بودی که استخر بری یا توی باشگاه لباست رو دربیاریالکس که همینطور داشت جلوی دریچه رو می‌گرفت گفت:بالاخره هر کی یه اخلاقی داره تازه من که ورزشکار حرفه‌ای نیستم.الکس بعد از اینکه تونست جلوی دریچه هوا رو بگیره رو به لینا کرد.لینا با دقت تمام به اطراف نگاه می‌کرد که ناگهان نگاهش به طرفی خیره ماند.الکس جلوتر رفت و گفت:به چی داری نگاه می‌کنی؟لینا جواب داد:یه دریچه‌ی هوای دیگه اینجاست که داخلش خالیه!الکس گفت:آره این دریچه برای این هستش که اکسیژن لازم به مواد غذایی اینجا برسه.مرد که هوشیاری نداشت و در گوشه‌ای دراز کشیده بود صداهای خش خش از سینه او بیرون می‌آمد انگار که نفس کشیدن براش سخت شده بود.لینا گفت:خونریزیش شدیده باید یه فکری کنیمالکس گفت:می‌تونی بفهمی گروه خونیش چیه؟لینا کمی فکر کرد بعد سر تکان داد گفت:یه لحظه صبر کن.لینا جیب کت و شلوار مرد رو گشت تا اینکه از جیب راست داخل کت مرد گواهی‌نامه‌اش رو پیدا کرد و بعد از نگاهی که به گواهینامه انداخت با عجله و دلهره گفت:گروه خونیش +O هستش😮‍💨😔لینا کمی به فکر رفت بعد با تعجب پرسید:ببینم گروه خونی تو چی بود؟🧐🤔الکس بازدمی عمیقی بیرون داد و با تردید گفت:O+لینا خیلی جدی گفت:قشنگ اینجا رو بگرد ببین جعبه کمک‌های اولیه اینجا هستالکس گفت:معلومه که اینجا نیست چرا باید داخل سردخانه یه کافه رستوران جعبه کمک‌های اولیه باشه،ولی وایسا ببینمالکس کمی تمرکز کرد ادامه داد:یک جعبه کمک‌های اولیه کنار در آشپزخونه دیدم!لینا پرسید:فکر می‌کنی بشه از طریق دریچه بتونیم به آشپزخونه برسیم؟!الکس با صورت درهم نگاهی به لینا کرد.لینا نگران شد و گفت:چی شده؟الکس به طرف در سردخونه نگاه انداخت و بعد به طرفش رفت.چکش بزرگی با پشتی خمیده کنار در بود.الکس چکش رو برداشت و به سراغ پیچ‌های دریچه رفت.الکس گفت:باید یک چیزی باشه برم روشلینا سمت دریچه رفت و زیرش ایستاد آستین‌هاش رو بالا زد و دست‌هاش رو جلو گرفت بعد گفت:بجنب وقت نداریمالکس گفت:آخه می‌تونی وزن من رو تحمل کنی؟!لینا با طعنه گفت:نگاه به هیکلت نکن که یکمی عضله‌ای هستش من بیشتر از تو بازوهام قوت دارن😏الکس کفش‌ها جورابش‌هاش رو درآورد و بعد اول پای راست‌ش رو وسط دست‌های لینا گذاشت.با اینکه لینا که پاها و دست‌هاش لرزیدن لینا تحمل کرد و الکس رو به طرف بالا کشید و بعد الکس پای چپش رو روی شانه‌ی چپ لینا گذاشت و خودش رو با کمک دست‌هاش بالا کشید و بالاخره به دریچه رسید.کم کم با توان زورش و با کمک پشت خمیده چکش میخ‌ها رو یکی یکی درآورد.درآوردن تمام میخ‌ها چند دقیقه‌ای طول کشید اما لینا تونست که وزن الکس رو تحمل کنه.الکس بعد از درآوردن تمام میخ‌ها قفسه‌ی جلوی دریچه رو به طرف بیرون پرتاب کرد و بعد وارد دریچه شد.الکس سرش رو از دریچه بیرون آورد و گفت:ممکنه یک ربعی طول بکشه تا بتونم آشپزخونه رو پیدا بکنملینا گفت:اصلا این دریچه به آشپزخونه راه داره؟الکس جواب داد:مسلماً باید راه داشته باشه.لینا گفت:خیلی خب مراقب خودت باشالکس:تو هم حواست به خودت باشه در ضمن یه دعایی هم بکن که جعبه کمک‌های اولیه تا الان تو گرما نسوخته باشه.الکس سینه خیز داخل دریچه آن طرف و این طرف می‌رفت که بالاخره بعد ۸ دقیقه گشت و گذار تونست آشپزخونه رو پیدا کنه.الکس سعی کرد با آرنج قفسه‌‌ی دریچه رو که روی اجاق گاز باز می‌شد رو بشکونه، البته این کار آرنجش رو زخمی و خونی کرد.الکس آخرین ضربه را با تمام قدرتش به قفسه زد.آرنجش شکست،خونش همه جا پاشید و الکس طوری فریاد کشید که لینا یا حتی افرادی که نگران بودن و بیرون کافه ایستاده بودن مانند مایکل صداش رو شنیدن.فریاد الکس لینا رو به شدت نگران کرد و وحشتی رزرگ داخل دل لینا ایجاد شد.لینا کنار دریچه‌ای که الکس از آن داخل رفته بود رفت، نتوانست خود را کنترل کنه و بغضش شکست و گریه کرد.البته این ضربه الکس به قفسه دریچه قفسه رو طوری به سمت زمین پرتاب کرد که قفسه تکه تکه شد.الکس از خروجی دریچه روی اجاق گاز پرید.خوشبختانه به آشپزخونه نرسیده بود اما کله غذاخوری کافه تو سوختن بود.ماشینی مرد از شدت آتش و گرما در حال ذوب شدن بود.یه پارچه‌ی بلند از روی رخت آویز که برای آشپزان بود برداشت.یک لباس آشپز تمیز هم رو رخت‌آویز آویزان شده بود.الکس دستی به لباس کشید و گفت:از برهنه بودن که بهتره.الکس پارچه رو زیر سینک ظرفشویی گرفت و با آب خیسش کرد.پارچه رو روی خودش انداخت و با احتیاط و نیم خیز به سمت جعبه کمو‌های اولیه که کنار درب آشپزخونه بود رفت.شدت آتیش کم‌کم داشت پارچه رو خشک می‌کرد اما الکس هم زیاد با جعبه کمک‌های اولیه فاصله نداشت.دست زخمیش رو جلو آورد تا جعبه رو برداره اما آتیش مو‌های دستش رو کاملا سوزوند اما الکس دست به لجباز زد و بلاخره جعبه کمک‌های اولیه رو برداشت.الکس رو به آشپزخونه کرد تا برگرده اما شعله‌های آتیش به الکس نزدیک‌تر از قبل شده بودن.پایین پارچه کم‌کم شروع به سوختن کرده و بود الکس هم نیم خیز و با شتاب به سمت آشپزخونه می‌دوید.فاصله زادی با در آشپزخونه نداشت، قدم‌هاش بزرگ تر کرد و بالاخره تونست به آشپزخونه برگرده.الکس پارچه نیمه سوخته رو با اعصابانیت به سمت آتش پرتاب کرد.درد دستش حالا که سوخته بود دیگه قابل تحمل کردن نبود.الکس جعبه رو به داخل دریچه پرت کرد.لباس‌ها رو از روی رخت آویز برداشت و پوشید البته این کار براش از برداشتن جعبه کمک‌های اولیه سخت‌تر بود چون نمی‌تونست دستش رو خوب تکون بده.طولی نکشید که لباس‌ها رو پوشید اما نمی‌تونست با اون دست خونی و زخمیش دکمه‌های لباس رو ببنده.دوباره رو اجاق گاز رفت، چهارپایه‌ای کوچیکی رو روی میز کنار اجاق گاز گذاشت.دست سالمش رو به سمت دریچه برد و پای راستش هم روی چهارپایه گذاشت. پاش رو به چهارپایه کوبید و سعی کرد به کمک دستش دوباره داخل دریچه بشه.بعد یکمی تلاش وارد دریچه شد.راست و چپش دو نگاه کرد ولی هیچ چیزی یادش نمیومد انگار که نقشه دریچه‌ها تغیر کرده بود و دریچه‌ها جابه‌جا شدن.نفس‌های عمیقی کشید و به سمت راست رفت.شانسی به هر طرف می‌رفت و هر دفعه از سردخونه دور تر می‌شد .چند دقیقه گذشت و الکس میان دریچه‌های به هم مرتبط گم شد.هر چقدر جلوتر می‌رفت کفه دریچه گرم‌تر می‌شد، دست‌هاش رو بالا آورد و دید که رنگ کف دست‌هاش سرخ شده تعجب کرد، بعد از این که یکم فکر کرد گفت:نه!!دارم می‌رم طرف سالن غذاخوری.بعد هم سعی کرد به عقب برگرده.به یه قسمت دیگه از دریچه رفت.چهار تا راه به هم مرتبط بودن.همینطور روی زانوهاش نشست و به عقب و جلو،راست و چپ نگاه کرد.هیچی یادش نمی‌یومد اما یکهو... یکهو پسری رو دید که از طرف راست دریچه داره بهش نگاه می‌کنه.صورت پسر دقیقا شبیه خودش بود،هیکل و قدش هم همینطور حتی مدل موش هم شبیه مدل موی خودش بود فقط لباس‌هاشون با هم فرق داشت.پسر کمی به صورت الکس خیره شد و بعد آرام آرام به عقب برگشت.الکس با تعجب دنبال پسر رفت.تونل دریچه‌هایی که پسر از اون‌ها عبور می‌کرد برای الکس آشنا بودن.پسر و الکس بالاخره به یه دریچه مستقیم صاف رسیدن.از ته تونل دریچه نوری معلوم بود و سرمایی از سمت نور به سمت اون‌ها ميومد.چند قدم تا خروجی دریچه نمونده بود که الکس بعد از یک پلک آرام دیگه پسر ندیده ک فقط نور بود که چشم او را اذیت می‌کرد و سرما او را می‌لرزند.لینا که کنار مرد نشسته بود سعی داشت جلوی خونریزیش رو بگیره که یکهو صدای قدم‌های بلندی از داخل دریچه‌ای که الکس وارد آن شده بود به گوش لینا رسید. لینا با نگرانی به دریچه خیره شد که لحضاتی بعد الکس سرش رو از دریچه بیرون آورد لینا با خوشحالی به سمت دریچه دوید، زیر دریچه ایستاد و بعد رو به الکس گفت:جعبه کمک‌های اولیه رو آوردی؟الکس سر تکان داد و جواب داد:آره بگیرشبعد جعبه رو به سمت لینا انداخت.لینا جعبه رو گرفت و کنار یکی از فقسه‌های سردخونه گذاشت.رو به الکس کرد و گفت:بپر می‌گیرمتالکس با تردید گفت:مطمئنی؟!لینا با قاطعیت گفت:آره مطمئنمالکس سرش رو خم کرد روی لینا پرید اما لینا نتونست تعادلش رو حفظ کنه و اونا سمت قفسه پرت شدن.الکس که روی لینا بود با کوفتگی گفت:اگه جای تو بودم بیشتر از این روی حسم حساب نمی‌کردملینا که نفس از ته حلقش به زور بالا می‌آمد گفت:وقت برای این صحبت‌ها زیاده فعلآ از روم بلند شوالکس بلند شد و لنگان لنگان به طرف مرد رفت.نگاهی به مرد انداخت و بعد رو به لینا که هنوز روی زمین دراز کشیده بود گفت:چرا لباس‌هاش رو بیشتر از این پاره کردی؟لینا بلند شد و نشست بعد نفس‌هایی عمیق کشید تا حالش سرجاش بیاد آخر سرهم بلند شد و گفت:برای اینکه برای پانسمان باید دور زخم‌هاش باز باشه بعدشم برای اینکه کامل بتونم جلوی خون‌ریزیش رو یکمی بگیرم پارچه نیاز داشتم.الکس کنار مرد نشست و با طعنه گفت:فکر نکنم بخواد این دنیا رو ترک کنه اگه روی بدن من همچین زخم‌هایی بود تا الان چهار بار مرده بودم.لینا که داشت جعبه کمک‌های اولیه رو چک می‌کرد گفت:می‌دونی چقدر جون کندم تا خونریزیش رو کم کنم!الکس گفت:خب پس چرا معطلی! فکر کنم این مرد تا الان بیشتر از یه گالن خون از دست داده باشه.لینا سرعت گشتنش رو بیشتر کرد و بعد جواب داد:احمق جون بعضی از زخم‌هاش عمیق هستن باید بخیه بخورن من هم دارم دنبال نخ و سوزن می‌گردمالکس که نگران بود گفت:نمی‌شه اول خون رو انتقال بدیم!؟لینا با طعنه،اعصابانیت و عجله گفت:چرا می‌شه اما اگه قبل از بخیه این کار رو بکنم خون رو از هر سوراخی که وارد بدنش بکنم از یه سوراخ دیگه می‌ریزه بیرون.الکس الکس قیافه‌آینه جدی و عصبی گرفت و بعد چشماهاش رو بست تا شاید کمی آروم بشه اما سوتی که پدربزرگش براش می‌کشید در ذهنش دائم تکرار می‌شد هر کی این سوت رو می‌شنید احساس مرموزیت و اظطراب می‌کرد اما حسی که این سوت به الکس می‌داد متفاوت بود!این سوت بیشتر شبیه یه آهنگ خاص بود که تا به حال شنیده نشده بود.صدای سوت داخل گوش الکس بیشتر بیشتر شد تا اینکه... تا اینکه لرزه بدتش رو کنترل کرد .یجورایی تمام آب بدنش رو عرق ریخت،ضریان قلبش رو می‌شد از ۱۰ متری‌هم شنید.یکی دستش رو گرفته بود، نه! نه!! لینا نبود.چشماش رو آروم باز کرد و سعی داشت آروم‌تر نفس بکشه.یه نگاهی به سمت چپش کرد، مرد یا دست‌های خونیش دست الکس رو گرفته بود.گلوش می‌لرزید انگار که بغص داشت.بخاطرخونی که از دهنش بالا میومد نمی‌تونست درست نفس بکشه یا صحبت کنه!😨اشک‌های مرد از چشم‌هاش روی زخم‌های صورتش ریخت مرد با صدایی که واضح شنیده نمی‌شد گفت:خواهش می‌کنم🙏می‌خوام برای آخرین بار همسر و بچه‌هام رو ببینیم.مردی شبیه خود مرد جلوی مرد ایستاده بود صاف به الکس خیره شده بود.الکس به چشم مردی که ایستاده بود خیره بود و نمی‌تونست کاری بکنه هیچ کاری!!چند لحظه‌ای از خیره ماندن الکس به مردی که ایستاده بود گذشت تا اینکه صدای لینا که آرام می‌گفت:الکس!الکس، داخل گوش الکس پیچید.به محض اینکه الکس صدای لینا رو شنید همه جا تاریک شد طوری که حتی نمی‌شد ۱۰سانتی متر جلوتر را دید.دوباره صدای لینا شنیده شد:الکس!الکس!!، الکس فکر کرد که هرچی دیده خواب و رویاست بخاطر همین چشم‌هاش رو باز و بسته کرد و خودش رو نیشگون گرفت اما... اما نه!! نه اینها خواب و رویا نبود.چند ثانیه بعد نور چراغ‌ قوه‌ای از طرف قفسه‌های کناری در کم کم به طرف الکس اومد.آره خودش بود منظورم لیناست.الکس با گیجی پرسید چی شد؟برق‌ها رفت؟!لینا جواب داد:آره خب فکر کنم آتيش فیوز برق مرکزی اینجا رو سوزوندصدای خش خشی از قفسه سینه مرد بیرون میومد که انگار نشون می‌داد مرد نمی‌تونه خوب نفس بکشه.الکس دو انگشت خودش رو روی گردن مرد گذاشت و بعد با نگرانی رو به لینا سری تکان داد و همزمان گفت:ضربانش خیلی پایینه!!لینا گوشیش رو به الکس داد و گفت:این بزار جیبت تا خودت هم برگرد این طرف تا من بتونم ببینمبهد نخ و سوزن مخصوص رو درآورد و بعد رو به مرد انداخت و گفت:یکمی نخ کم داریم این چسب‌ها زیاد برای بخیه و پانسمان زیاد خوب نیست اما فکر کنم بشه جلوی عفونت زخم‌هاش رو بگیرم.لینا با دلشوره شروع کرد به بخیه زدن الکس که از سوزن همیشه ترس داشت روش رو به طرف دیگه‌ای کرد و نور گوشی رو به سمت لینا و مرد گرفت.دقایقی بعد همزمان با تموم شدن بخیه زدن زخم‌های مرد صدای آژیر از طریق دریچه به سردخونه رسید لینا به در خروج پشتش لبخندی زد و گفت:ممنونیم ازت خدااما انگار که شنیدن صدای آژیر در الکس تفاوتی ایجاد نکرد.لینا کمی نگران این حال الکس شد و بعد با لبخندی از روی تعجب گفت:چیه؟خوشحال نیستی؟!!الکس سرش رو آروم به سمت بالا و پایین تکون داد و بعد لبخند زد و گفت:چرا خوشحالم؟ولی از این ناراحتم که چرا تا الان هنوز آتش نشانی نرسیده!😓حس لینا کاملا وارونه شد و اون لبخند زیبا از روی لبش محو شد و بعد گفت:پس این آژیر چی هستش؟!الکس سعی داشت خودش رو آروم و خونسرد نشون بده اما نمی‌تونست، بعد با نا امیدی گفت:یا صدای آژیر پلیسه یا آمبولانس البته بیشتر شبیه صدای اورژانسه تا پلیس!لینا عصابانی و ناراحتی رو در اون لحظه به شدت تجربه کرد بعد ابروی خو کرد و گفت:این کافه رستوران کوفتی یه سیستم اطفای حریق نداره!؟!😡الکس با قاطعیت جواب داد:معلومه که نه اگه داشت تا الان فعال شده بودن البته شاید فقط سالن غذاخوری سیستم اطفای حریق نداره!لینا:آشپزخونه چطور؟!الکس یکمی فکر کرد و سعی کرد اونجا رو به یاد بیاره اما فایده نداشت اون به سقف آشپزخونه زیاد توجه نکرده بود، روبه لینا کرد و گفت:یادم نیست زیاد به سقف آشپزخونه توجه نکردم.لینا نور گوشی رو به سقف سرد خونه گرفت تا ببینه آیا سردخونه سیستم اطفای حریق داره یا نه؟ یسری دستگاه‌هایی مثل سیستم اطفای حریق روی سقف بود اما متفاوت تر، لینا همون‌طور که به سقف خیره شده بود گفت:این‌ها دیگه چین؟!الکس جواب داد:سیستم اعلام حریقلینا دوباره پرسید:به چه دردی می‌خورن؟الکس جواب داد:وقتی حسگرهاش دود و آتیش رو تشخیص بده یجور زنگ خطر ایجاد می‌کنهاونا همون‌طور که به سقف خیره بودن الکس نگاهی به سمت مرد برگردوند و بعد با طعنه گفت:به نظرت یادگیری چیز‌های جدید از نجات دادن جون کسی ارزشمند تره؟لینا سریع به خودش اومد و گفت:وای حواسم پرت شدو بعد با عجله و چهار دست و پا سمت مرد برگشتتقریبا تمام زخم‌های جزئی به دست لینا پانسمان و باند پیچی شده بودن اما بعد از اینکه لینا نگاهی به دو زخم‌ عمیق مرد که روی ران و پهلوی مرد بود گفت:باز موندن روی زخم‌ها مخصوصا زخم‌های عمیق برای مدت طولانی باعث عفونت زخم می‌شهالکس با نگرانی به مرد و لینا نزدیک‌تر شد و بعد گفت:الان نمی‌شه کاری کرد؟!لینا:برای ضدعوفنی کردن زخم‌هاش به پمادهای مخصوص نیاز دارم اما داخل این جعبه فقط پماد سوختگی و پماد ترمیم کننده پماد دیگه‌ای نیست!الکس گفت:شنیدم می‌شه با یه میله یا چاقوی استریلیزه داغ می‌شه یکمی از باکتری‌های زخم رو سوزوندلینا گفت:آره در این جور شرایط فکر کنم تنها راه همینهاما این‌کار تخصص بیشتری می‌خوادالکس با دستاش صورت لینا رو سمت خودش آورد و بعد با هیجان زیاد گفت:بیخیال دختر تو کلی دوره‌های پزشکی رفتی یادمه استادتون این کار رو بهتون یاد دادلینا دست‌های الکس رو که روی صورتش بود رو گرفت و سری تکان داد و ادامه داد:آره اتفاقا موفقم شدم که جلوی خونریزی شدید و باکتری های زخمش رو بگیرم اما این رو هم یادت هست که من اینکار رو کنار یه استاد متخصص و روی یه حیوون انجام دادم نه روی یه انسان!الکس دست‌های لینا رو داخل دستاش نوازش کرد و بعد با آرومی گفت:خب لینا تصمیم با توئه یا همینطور وایسیم تا زخم‌های این مرد عفونت و خونریزی کنه و به احتمال صد در صد بمیره یا اینکه زخم‌هاش رو ضدعوفنی کنیم و جلوی خون‌ریزیش رو بگیریم که اینطوری فقط ۵۰درصد احتمال مرگ هستلینا که دست‌هاش روی دست‌های الکس بود سرش رو به سمت مرد برگردوند و به فکر فرو رفت و بعد با گذشت چند ثانیه بعد دوباره به صورت الکس نگاه کرد و گفت:باشهالکس از هیجان و خوشحالی داد زد و گفت:ایولا دخترو بعد دست‌های لینا رو بوسید.لینا کنار مرد اومد و با بدن لرزه چند لحظه‌ای به زخم‌های عمیق مرد خیره موند انگار که خوابش برده و داره کابوس می‌بینه تا اینکه الکس اون رو بیدار کرد و گفت:چیزی لازم داری برات بیارم؟لینا به خودش اومد و گفت:چرا چرا، می‌تونی یه می‌له یا چاقوی نازک و تمیز پیدا کنی؟!الکس جواب داد:قبل از اینکه راه بیفتم یه چاقوی نازک و تیز داخل جیب هودیم گذاشته بودم یه نگاه بنداز ببین به دردت میادلینا تا اومد دستش رو به جیب هودی الکس که تن خودش بود ببره الکس با عجله گفت:مواظب باش دستت رو نبره!لینا که گیج منگ بود و هنوز غرق در کابوس بود سرش رو تکون داد و گفت:مواظبملینا چاقو رو درآورد و گفت:فندک هم داری؟الکس گفت:نه همراهم ندارملینا گفت باشه و بعد از جیب راست شلوار مرد بیرون آورد، یه الکل از داخل جعبه‌ کمک‌های اولیه برون آورد و دو طرف چاقو رو استریلیزه کرد و بعد یه دستمال کاغذی تمیز درآورد قطرات الکل از روی تیغه‌ی چاقو پاک کرد.فندک رو روشن کرد و زیر چاقو گرفت.بعد از این که چاقو به حد مناسب و کمی داغ شد و لبه‌های چاقو به رنگ قرمز تغییر کرد لینا چاقو رو محکم تر گرفت و بعد به الکس گفت:یه چیز نرمی بزار دهنشالکس گفت:برای چی؟!لینا جواب داد:تا اگه دردش رو حس کرد اون رو با دندون‌هاش فشار بدهالکس قفسه‌های اطراف رو گشت از توی سبد میوه‌ها یه سیب کوچیک برداشت و آورد و داخل دهن مرد گذشتبعد با دستیش که زخمی بود خونریزی داشت دست لنیا رو گرفت و با دست سالمش محکم از پاهای مرد چسبید.با اینکه مرد هوشیار نبود اما تا اینکه چاقوی داغ رو رو زخم‌های عمیق مرد گذاشت مرد کمی از حرارت و دردش رو حس کرد، شروع کرد به ناله کردن و لگد انداختن البته الکس سعی داشت یکمی پاهای مرد رو آزاد بزاره تا مرد بتونه درد خودش رو یجوری تخلیه کنه.لینا هم سعی داشت چاقو رو به اندازه و تا حد امکان کمی روی زخم‌های مرد بذاره تا هم زخم‌های مرد خوب برای بخیه و پانسمان ضد عفونی بشه و هم مرد درد کمی رو تجربه کنه.دقایقی گذشت و بالاخره ضدعوفنی کردن زخم‌های عمیق تموم شد.لینا نخ سوزن مخصوص بخیه رو از روی جعبه کمک‌های اولیه برداشت و دوباره به سمت مرد و الکس برگشت، با اینکه مرد بیهوش بود لینا روی پای مرد زد و گفت:نگران نباش فکر نکنم بخیه زدن پانسمان به اندازه ضدعوفنی کردن زخم‌هات درد داشته باشه.شارژ گوشی لینا که داخل جیب بالایی الکس بود رو به تموم شدن رفت و چراغ گوش قطع شد!!هنوز کمی از قطع شدن چراغ گوشی نگذشته بود که لینا با نگرانی گفت:تو خاموشش کردی؟!الکس:نه من حتی دست هم بهش نزدمبعد الکس گوشی رو روشن کرد و گفت:شارژش داره تموم می‌شه!!لینا:چند درصد از شارژش مونده؟الکس:۷درصدلینا ترسید و با عراق‌های سرد و نفس زنان گفت:گوشیت رو همراهت آوردی؟الکس گفت:یه لحظه وایسا، بعد سمت شلوارش که جلوی دریچه سرما بسته بود رفت و جیب‌های شلوارش رو گشت بعد روبه لینا کرد و گفت:جیب هودیم رو بگردلینا جیب‌های هودی و الکس هم جیب‌های لباس‌هایی که تنش بود رو گشت اما بی‌فایده بود.الکس گفت:تو جیب لباس‌های تنم و شلوارم نبودشلینا:تو جیب هودیت هم نیستااکس عصبانی شد ولی سعی کرد خودش رو با دم و بازدم‌های عمیق آروم کنه و بعد گفت:خب متاسفانه فکر کنم گوشیم تو ماشین جا مونده!لینا خیلی ترسید حتی کم مونده بود گریه کنه، خودش رو جمع و جور کرد و گفت:می‌تونی یه زنگ بزنی به مایکل؟!الکس سر بالا پایین کرد و گفت باشه اما بعد از اینکه گوشی رو دوباره روشن کرد متوجه چیزی شد... به لینا گفت:اینجا آنتن نداره!!الکس ابرو‌هاش رو بالا و با عجله رو به مرد کرد و به لینا گفت:گوشیش همراهشه؟!لینا یه گوشی شکسته از جیب شلوارش درآورد و گفت:گوشیش تو تصادف شکسته!!الکس با نور صفحه گوشی لینا قفسه‌ها و اطراف رو گشت از شیشه کوچیک و بخار شده به سالن غذاخوری نگاه کرد که هنوز غرق در آتیش بود.شعله‌های آتیش جلوی دیدرسی بهدبیرون رو گرفته بودن در و فضا اطراف در به همراه بعضی قفسه‌ها به شدت داغ شده بودن.الکس رفت سمت چکشی که زیر دریچه هوا گذاشته بودن، اون رو برداشت و بعد به سمت در دوید و با پشت خمیده و تیز چکش به در ضربه زد و سعی کرد در رو پاره و تیکه تیکه کنهلینا با ترس تعجب آروم آروم به سمت الکس رفته گفت:چی‌کار می‌کنی؟می‌خوای آتیش به اینجا هم برسه!!الکس که با ابروهای خمیده داشت با چکش به سختی به در ضربه می‌زد کمی صبر کرد، نفسی تازه کرد و گفت:تو این تاریکی نمی‌شه زخم‌هاش رو بخیه بزنی اگه در رو بشکونم نور آتیش به داخل اینجا هم میفتهلینا که اشکش دم مشقش بود یکم فکر کرد و بعد به اطراف نگاه کرد و رو به الکس گفت:می‌خوای کمکت کنمالکس همینطور که ضربه زدن به در رو ادامه می‌داد همزمان گفت:نه این در از بیرون سوخته و داره می‌سوزه همینطور استقامتش کم شده تو برو پیش اون بیچاره که دوباره زخم‌هاش رو ضدعوفنی نکنیم.لینا دوباره پرسید:به نظرت اگه در بشکنه چقدر طول می‌کشه آتیش به مابرسه؟الکس:با این همه روطوبت،برفک و یخی که اینجاست حالا حالاها وقت داریملینا هنوز یک قدم هم به عقب نرفته بود کهدالکس بعد از زدن یک ضربه محکم تر به در درد دست زخمیش بدتر شد و خونریزی کرد.الکس چکش رو زمین انداخت و روی زمين نشست و داد زد.بخاطر اینکه لباس الکس رنگ خون دست زخمیش رو زود به خود گرفت و بخاطر بازتاب نوری که از شیشه ترک خورده در به سمت اونا کا کنار در بودن بازتاب می‌شد لینا زخم و خونریزی آرنج الکس رو دید و دیگه ایندفعه اشک‌هاش جاری شد.لینا گوشی رو از دست الکس گرفت.با نور صفحه گوشی به طرف جعبه کمک‌های اولیه رفت و یه بانداژ همراه یه دستمال تمیز برداشت و دوباره سمت الکس برگشت.اشک‌هاش رو پاک کرد و بعد لباس الکس رو از مچ دست تا بین آرنج و آستین پاره کرد و پرسید:زخمت مال کیه؟الکس:چه فرقی داره؟لینا عصبانی شد و گفت:درست جواب بده ببینم لازمه زخمت رو با چوقو ضدعوفنی کنم یا نه؟الکس جواب داد:حدود ۴۰ دقیقه پیش اینطوری شدلینا گفت:خب زخمت هم زیاد عمیق نیست نیازی به چاقوی داغ و بخیه نداره با همین پارچه تمیزش می‌کنم این باند هم میتونه جلوی خونریزیت رو تا مدتی بگیرهلینا یکم معکس کرد و بعد از باند پیچی دست الکس ادامه داد:چطور زخمی شدی؟الکس جواب داد:وقتی که داشتم دریچه آشپزخونه رو می‌شکوندملینا بعد باندپیچی دست الکس گفت:می‌تونی دستت رو تکون بدی؟الکس ناله کنان جواب داد نه، لینا صورت الکس رو بوسید و بعد چکش رو برداشت و شروع کرد به تموم کردن کار ناتموم الکس.در با صدای ترک‌خوردن آهسته‌ای شروع به شکافتن کرد. نوک تیز چکش از میان فلز داغ و سوخته‌ای در عبور کرد و لحظه‌به‌لحظه شکاف بزرگ‌تری ایجاد شد.لینا چند قدم عقب رفت، نفسش را حبس کرد، بعد با تمام قدرت به جلو پرید و لگدی محکم به مرکز در زد. صدای ترکیدن فلز و فریاد خفه‌ای از گلوی بلند شد.شکافی دیره‌شکل وسط در افتاد و ترک‌ها به سرعت مثل رگ‌های خشم‌گین به شیشه‌های بالا رسید. شیشه‌های ترکید-قطره‌های براق خرده‌شی مثل بارانی سرد و تیز به سمت الکس و لینا پاشیدند.الکس دست زخمی‌اش را جلوی صورتش گرفت. لینا کمی عقب پرید، اما قطره‌ای از شیشه به پیشانی‌اش برخورد کرد و خون باریکی از کنار ابرویش چکید.خون از بالای ابروی لینا به آرامی به پایین سرازیر شد. قطره‌ای سرخ از جلوی چشم‌هایش گذشت و لحظه‌ای دیدش را تار کرد.صدای جِر جِر بلندی از در برخاست. تکه‌ای بزرگ از در، داغ و نیم‌سوخته، کنده می‌شود و با صدای خشک به سمت شعله‌های آتش می‌افتد.آتش مثل موجودی زنده، گرسنه و خشمگین، تکه چوب را بلعید و به یکباره زبانه کشید. گویی از دیدن الکس و لینا انرژی گرفته بود و حالا قصد داشت به سمت آن‌ها خیز بردارد.اما همان طور که پیش‌تر گفته بود، سردخانه، سرمای یخ‌زده‌ای زمین، و بخاری خنک اطراف‌شان، سدی نامرئی در برابر آتش بود. شعله‌ها هر چند می‌غریندند و جلو می‌آمدند، اما با هر قدمی که نزدیک می‌شدند، ضعیف‌تر و ناتوان‌تر می‌شدن.بعد از اینکه شعله‌های آتیش کل سردخونه رو روشن کرد لینا بدون اینکه حتی یک ثانیه هم صبر کنه بدو بدو با چشم‌های سرخ و نفس زنان پیش مرد برگشت تا قبل از دیر شدن بخیه و پانسمان‌های مرد رو انجام بده.آتیش یخ‌های ورودی سردخونه رو ذوب کردن و آب‌ یخ‌ها مثل یه سد دفاعی سمت شعله‌های آتیش حمله ور شدن و شعله‌ها رو از الکس دورتر کردن.نیمرخ راستِ صورت الکس، زیر آب گرم و سردخانه، خیس شده بود و از شدت سرما می‌لرزد. در حالی که نیم‌رخ چپش، رو به شعله‌های وحشی آتش، از عرق خیس بود.گرما و سرما مثل دو دشمن نامرئی، در دو سوی بدنش میجنگیدند.شعله‌ها بی‌وقفه جلو می‌آمدند، تا جایی که نوک زبان آتش به نزدیکی پایش رسیده بود، و هم‌زمان، آب سرد یخ‌های ذوب‌شده پاهایش را در می‌گرفت.اما الکس هیچ واکنشی نشان نمی‌داد. با نگاهی خیره به جنگ خاموش میان آتش و آب خیره شده بود — به نظرش کیلومترها دورتر بود.صدای فریاد پر از خطر لینا فضای سردخانه را شکافت:«الکس! بیا اینطرف! آتیش نزدیک می‌شه!»صدای لینا مثل پتک، ذهنش را شکست.چشمهایش پلک زد، سرش را تکان داد. خودش را جمع وجور کرد. با دست سالمش، آرنج زخمی را گرفت و فشرد تا خون دوباره فوران نکند.با حرکتی کند امام مصمم، بلند شد و بهسختی پا برداشت. صدای چسبیدن پای خیسش به زمین و بخار سرد اطراف، هر قدمش را سنگین‌تر می‌کرد.اما بدون حرف، به سمت لینا و مرد برگشت.الکس که نفس‌زنان خودش را به لینا رسانده بود، پرسید:«زخم‌هاش رو پانسمان کردی؟»لینا سری به نشانه تکان داد، اما چهره‌اش همچنان مضطرب بود.«آره... بخیه‌ها رو هم زدم... ولی—»الکس پرسید:«ولی چی؟»لینا لحظه‌ای سکوت کرد، بعد از صدایش را پایین آورد:«خیلی خون از دست داده. باید سریع براش خون درست کنیم... تا دیر نشده.»الکس ابرو در هم کشید، نگاهی سریع به اطراف انداخت.«سرنگ یا تجهیزات لازم این جاست؟»اما قبل از اینکه جوابی بگیرد، صدای خفه و خشن از گلوی مردبلند شد. سینه‌اش بالا و پایین می‌رفت و با هر نفس، انگار نفس کشیدن برایش سخت‌تر می‌شد. شد، مورد حمله قرار گرفت. سرفه‌هایی شدید و بیوقفه.لینا و الکس با نگرانی عقب کشیدند. در میانه‌ای این تکان‌ها، ردهایی تیره از دهان مرد بیرون ریخت و صورت لینا را آلوده کرد. او برای لحظه‌ای شوکه شد، اما نگاهش همچنان به چشمان نیمه‌باز مرد دوخته بود.نفس‌های مرد کم‌عمق‌تر شد، و صدای نفس کشیدنش بیشتر به خش‌خش برگ‌های خشک می‌مانست.الکس با صدایی جدی و ملایم گفت:«لینا... حالت خوبه؟»لینا بدون اینکه جواب بدهد، فقط به مرد خیره مانده بود. دستانش لرزید، اما دوباره آن‌ها را جمع کرد و بلند گفت:«نباید وقت رو از دست بدیم. هنوز می‌تونیم نجاتش بدیم.»لینا گوشش رو روی سینه مرد گذاشت، انگشتاش رو روی گوش دیگه گذاشت،صدای قلب مرد یه طوری بلند بود که لینا درد می‌گرفت اما... اما تپش قلبش خیلی کمتر بود،یکمی گذاشت لینا که امین از نگرانی به مرد خیره بود گفت:ضربانش خیلی کمتر می‌شه!!الکس با نگرانی از لینا پرسید: می‌شه حالا خون رو از من بهش منتقل کرد؟لینا با صدای آرام و با حالتی که کمی عصبی می‌زد، جواب داد: "آره، اما نه با یه سرنگ معمولی و در همچین فضایی. اینجا یه طرف یخزدگیه و اون طرف... جهنمه."الکس لحظه‌ای مکث کرد و با افکاری که به سرعت از ذهنش می‌گذرد، پرسید: «چرا؟»فکرش کمی به هم ریخت و بعد اضافه کرد: "یعنی ممکنه خون لخته بشه؟"لینا سرش رو تکون داد و گفت: "نه، انتقال خون خودش خیلی وقت نمی‌بره. اما فکر می‌کنم چون زخمش بیشتر بالاتنه‌اش بوده و باز مونده، احتمالاً خون‌های اطراف سینه‌اش لخته شدن."الکس سرش رو پایین انداخت و در دل خود به شدت درگیر بود. فکرش گم بود و تمام تلاشش این بود که راه پیدا کند. بعد از چند لحظه، با سوال پرسید: "از کجا می‌دونی؟"لینا به یاد آورد و با یک نفس عمیق ادامه داد: «از همون خون‌های غلیظ و گرمی که رو صورتمه و از اون خش‌خش‌هایی که از سینه‌ش میاد.الکس نگاهی به صورت لینا انداخت که هنوز با خون پوشیده شده بود. یک پارچه از روی قفسه برداشت و به لینا داد:بیا، صورتت رو تمیز کن.لینا پارچه رو گرفت، صورتش رو پاک کرد و گفت:ممنون.الکس دوباره مکث کرد. سرش رو پایین انداخت و به سختی نفس کشید، بعد رو به لینا کرد و گفت: "حالا چی کار باید بکنیم؟"لینا با لحنی محکم و همراه با جواب جواب داد: "صد در صد معلومه که خون اطراف سینش کاملاً لخته نشده چون اگه اینطور بود الان مرده بود. ولی حتی اگه خون رو بهش منتقل کنیم زیاد تاثیری نمی‌ذاره.الکس با صدایی گرفته و آرام گفت:با این همه خونی که از دست داده، اگر دست روی دست بگذاریم بهتره یا دست‌کم تلاش کنیم نجاتش بدیم؟لینا با لحنی طعنه‌آمیز، پر از عصبانیت و جواب جواب داد:می‌خوای وسط این سردخونه عملش کنم؟ اینجا حتی حتی هوا قابل تحمل نیست.الکس که حالا لحنش جدی‌تر و کمی عصبی‌تر شده بود، گفت:تا وقتی آتش‌نشانی نرسیده و راه برای اورژانس باز نشده، فقط یه راه داریم زنده نگه داریم.لینا نگاهی از سر زدن و درمان به جای دیگری انداخت. بعد با صدای آرامی گفت:«ضربان قلبش هر لحظه کمتر می‌شه... شک نکن، تا فردا زنده نمی‌مونه.»الکس نفس‌زنان، با صدای بلند گفت:اشکالی نداره! حتی اگر فقط دو سه ساعت دیگه هم زنده بمونه، شاید به‌هوش بیاد... شاید بتونه برای آخرین بار زن و بچه‌اش رو ببینه.لینا هم از کوره در رفت و صدایش را بالا برد:از کجا معلوم اونایی که توی ماشینش بودن، زن و بچه‌اش باشن ؟!الکس لحظه‌ای سکوت کرد، انگار حرفی برای گفتن نداشت. اما با غریوی پر از خشم و اظهار نظر گفت:از کجا مطمئنی که نبودن؟!بعد با قدمی بلند به سمت شعله‌های آتش برگشت، دستش را بالا آورد و اشاره‌اش را روبه‌روی لینا:اصلاً فرض کن اونا زن و بچه‌ش نبودن. ولی از کجا معلوم این مرد اصلاً زن و بچه که نداشته باشه؟!الکس که دیگه از این وضیعت خسته شده بود با آرامش سرش رو پایین انداخت،دست‌های لینا رو که روبروش بود گرفت و با روی جدی و قاطعیت گفت:اگه تو نا امید شدی اشکالی نداره ادامه ندی اما تا زمانی که ضربان قلب این مرد کاملا واینیساده (نه ایستاده) من تمام تلاشم رومی‌کنم تا زنده نگهش دارملینا آروم و بی‌صدا گریه کرد و اشک ریخت،قطره‌های اشک روی گونه‌های لینا می‌غلتیدن و پایین می‌رفتن اما لینا حتی دست‌هاش رو هم تکون نمی‌داد تا اشک‌هاش رو پاک کنه. کمی بعد لینا سر تکون داد و با صدای گرفته و چشم‌هایی که زیر کلی مو مخفی بودن گفت:باشه!باشه!!الکس از خوشحالی لبخند زد و پیشونی لینا رو بوسید و بعد اون رو در بغل گرفت.الکس دست‌هاش رو روی شونه‌های لینا گذاشت،لینا صورتش رو بالا آورد و اشک‌هاش رو با پشت دستش پاک کردالکس آروم اما قاطع گفت:خب چی نیاز داری؟لینا که هنوز درمونده بود و خسته بعد کمی مکث گفت:جعبه کمک‌های اولیه رو بدهالکس مثل یه برده حلقه به گوش جعبه کمک‌های اولیه رو بدون وقفه به لینا دادلینا یه کپسول اکسیژن کوچیک و همراه از داخل جعبه درآورد و به الکس داد و گفت:بیا این رو بگیر جلوی دهنش و ۴ثانیه یکبار دکمه روی ماسک رو یکمی نگهدارالکس سریع کنار مرد نشست و کپسول رو جلوی دهن مرد گرفت و طبق گفته لینا هر ۴ثانیه یک بار انگشتش رو برای چند ثانیه روی دکمه فشاری ماسک گذاشت.لینا یه سرنگ بزرگ و یه سوزن نازک از داخل جعبه برداشت.هواگیری سرنگ رو انجام داد و بعد رو به الکس کرد و گفت:بیا اینجا بشینالکس که سرنگ رو دست لینا دید بلافاصله کپسول رو زمین گذشت و روبروی لینا نشست.لینا همون پارچه‌ای که باهاش صورتش رو پاک کرده بود رو با الکل ضد عفونی کرد و بعد به بازوی الکس بست و گفت:دستت رو فشار بدهالکس با تمام زور دستش رو فشار داد.لینا شروع کرد به رگ گیری و بعد خون رو از رگ الکس گرفت.لینا نفس عمیقی کشید و سرنگ را تا دو سوم پر کرد. تقریباً صد سیسی خون از رگ الکس بیرون آمده بود. رنگ تیره و گرمایش به او حس عجیبی داد، اما فرصت فکر کردن نداشت. چند بار آرام سرنگ را تکان داد تا حبابی باقی نماند و با حرکت سریع خون را به سرنگ دیگری که از قبل آماده کرده بود، منتقل کرد.بی هیچ مکثی کنار مرد نشست. سوزن را آماده کرد و با دقت روی بازوی کبود و نیمه‌بی‌جان او دنبال رگ گشت. پنبه‌ای را که به اسپری بی‌حس‌کننده آغشته کرده بود، روی بازوی مرد فشار داد، دست‌هایش کمی می‌لرزید، اما نگاهش محکم بود.روند انتقال خون حدود ده دقیقه طول کشید. لینا با دست‌هایی لرزان، عرق‌های سرد روی پیشانی‌اش و نفس‌هایی کوتاه و تند – که آتش هر لحظه سخت‌ترشان می‌کرد – پیستون سرنگ را آرام آرام فشار می‌داد. هر ساعت برایش مثل یک ساعت بود.الکس که علاوه بر وجود آرنجش، نزدیک به ۸۰۰ سی سی خون از دست داده بود، دیگر توان باز نگهداشتن چشماش رو نداشت. پلک هایش سنگین شده بود و رنگ صورتش مثل گچ پریده بود.لینا وقتی اون رو دید، با عجله بلند شد و چند نوشیدنی و کمی میوه از یکی از قفسه‌ها برداشت. با صدای ملایم که پشتش می لرزید پنهان بود گفت: بیا عزیزم... فکر کنم ازت خون گرفتم.الکس با نگاهی خمار و گیج که همه‌چیز رو مثل تکه‌های رنگی و نامفهوم می‌دید، زمزمه کرد:اون... بیشتر از خون از دست داده.لینا یکی از بطری‌ها رو باز کرد و در دست الکس گذاشت. سعی کرد لبخند بزنه اما فقط لب‌هایش لرزید: حتی اگر بیشتر از تو خون از دست داده باشه، به کمک تو الان حداقل نصف چیزی که رفته رو جبران کرده.لینا بعد از گفتن این حرف دوباره پیش مرد برگشت و کپسول اکسیژن رو جلوی صورت مرد گرفت.کم‌کم پلک‌هاش سنگین شد.یه قورت از نوشیدنی خورد و بعد به سختی سرش رو سمت لینا و مرد برگردوند و نگاهشون کرد،لینا گاه گاه به ااکس نگاه می‌کرد و همزمان با کف دست‌هاش قفسه سینه مرد رو فشار می‌داد.بعد از اینکه لینا نگاهش رو از الکس به مرد داد الکس هم سرش رو برگردوند و به شعله‌های آتیش نگاه کرد،شعله‌هایی که هر لحظه به اونها نزدیک‌تر می‌شدن.دیگه نفس کشیدن براش غیر ممکن شده بود .چشم‌هاش رو بست،دیگه نه جایی رو دید و نه صدایی شنید اما هنوز از کامل از حال نرفته بود و خوشبختانه همراه لینا تونست صدای آژیر آتش‌نشانی رو بشنوه.نور قرمز چشمک‌زنی از میون شعله‌های سرکش به درون سردخونه تابید.الکس نفس را در سینه حبس کرد و به آن نور خیره شد.چند ثانیه بعد از صدای فریادهایی که از پشت شعله‌ها با صدای خاموش‌کننده‌های آب‌پاش داخل سردخونه پیچید. شعله‌های بلند، یکی‌یکی کوتاه‌تر شدند و هجومشون آروم گرفت. بخارداغی در هوا پیچید و سرمای سردخونه رو از بین بردسیاهی غروب بیرون از ساختمان دوباره خودش را نشون داد و با خاموش شدن شعله‌ها، تاریکی تمام سردخونه را گرفت. صدای نفس‌های بریده لینا و خس‌خس ضعیف مرد سکوت سنگین رو می‌شکست.الکس خیره به در بود،برای چند لحظه هیچ اتفاقی نیفتاد تا اینکه لگدی محکم در نیمه شکسته و سوخته رو تکه تکه کرد.مامورین آمبولانس همراه برانکارد به سمت مرد دویدن.آتش نشانان لینا رو از کافه خارج کردن،یکی از پرستار ها بالا سر الکس اومد و دستش رو جلوی چشم‌های الکس تکون داد و گفت:حالت خوبه پسر؟صدام رو می‌شنوی؟الکس این جمله را به صورت گنگ و نامفهوم شنید ولی با این وجود از شدت گیجی و خستگی چیزی نگفت و پلک هم نزد.پرستار روبه آتش‌نشان گفت:کمک کن تا دم آمبولانس ببریمشپرستار که باندپیچی دست الکس رو دید ادامه داد:مواظب دستش باشآتش‌نشان سری تکون داد، مامور آمبولانس پاهای اون و مامور آتش نشانی کتف اون رو بلند کرد.آتش‌نشان و پرستار الکس را با احتیاط تا کنار آمبولانس بردند.صدای نفس‌های بریده و خشک‌دارش با هر قدمی که برمی‌داشتند، بلندتر به گوش می‌رسیدند. مایکل، سارا، آنا وبنیامین دور او جمع شده بودند، دست‌هایشان رو روی شانه‌ها و بازوی او گذاشته بودند و یکسره صدا می‌زدند:الکس! الکس! صدای ما رو میشنوی؟!چهره هایشان از اشک و نگرانی بود. هر کدام سعی می‌کردند چیزی بگویند تا او را هوشیار دارند.در همون لحظه، لینا رو دیدند که داخل آمبولانس دوم نشسته بود. ماسک روی صورتش فشار آورده بود و روی گونه‌هایش اشک نیمه‌بسته بود. با دیدن الکس، بی‌اختیار نشست اما سعی کرد خودش را جمع‌وجور نشان دهد.وقتی پرستار و آتش‌نشان الکس رو روی تخت آمبولانس خواباندند، صدای نگرانی دوستان دوباره اوج گرفت:لینا! الکس! حال الکس خوبه؟!؟!لینا نفسی کشید و با پلک‌هایی که به سختی بالا می‌اومدن،به نشانه‌ی بله سرش را آرام تکان داد. اشک گوشه‌ای چشم‌هایش لغزید و روی گونه‌های کبود و خسته‌اش افتاد.الکس با چشمانی نیمه‌باز به ترتیب به چهره هر کدام از دوستانش نگاه کرد؛ مایکل، سارا، آنا، بنیامین... نگاهش روی هرکدام لحظه‌ای طولانی، انگار می‌خواست تصویرشان را در ذهنش حک کند. در همین لحظه پرستار سوار شد و در آمبولانس با صدای فلزی سنگینی بسته شد.پرستار رو به لینا کرد و با لحنی جدی پرسید:چرا دستش رو باندپیچی کردین؟لینا با صدایی که از می‌لرزید، جواب داد:وقتی دنبال راه خروج بودیم، با آرنجش دریچه‌ی سردخونه رو شکست...پرستار مکثی کرد و پرسید:جزو آشپزهای کافه بوده؟لینا با نگرانی و نگرانی سرش را به سرعت تکان داد:نه! نه!پرستار با نگاهی مشکوک ادامه داد:پس چرا لباس‌های آشپز تنشه؟!الکس که هر کلمه برایش سنگین تر از قبل می شد، نفسش به شمارش افتاد. پلک‌هایش آرام پایین آمد و تاریکی روی دیدش نشست. این آخرین صدای گفت‌ وگوی لینا و پرستار بود که الکس شنیدمهم را بررسی کنید. به تنظیمات کوکیMahan rasouliMahan rasouliWed, 06 Aug 2025 18:22:04 +0330